Yajñamālī–Sumālī Upākhyāna: Merit-Transfer through Temple Plastering (Lepa) and the Redemption of a Sinner
សនកៈប្រាប់នារ៉ទៈអំពីបងប្អូនព្រាហ្មណ៍ពីរនាក់ កូនវេដមាលា។ យជ្ញមាលីចែកមរតកយុត្តិធម៌ ធ្វើទាន ថែរក្សាការងារសាធារណៈរបស់ឪពុក និងបម្រើវិហារព្រះវិṣṇu។ សុមាលីបំផ្លាញទ្រព្យដោយអំពើអាក្រក់—តន្ត្រី ស្រា នារីកំសាន្ត អំពើផិតក្បត់—បន្តទៅលួច និងបរិភោគអាហារហាម ហើយចុងក្រោយធ្លាក់ក្នុងភាពបោះបង់ និងការបៀតបៀន។ ពេលស្លាប់ព្រមគ្នា យជ្ញមាលីត្រូវទេវទូតព្រះវិṣṇuគោរព ហើយជិះវិមានទៅវិṣṇuloka។ តាមផ្លូវ គាត់ឃើញសុមាលីជាព្រេតឃ្លានស្រេក ត្រូវទូតយមៈអូសទាញ។ ដោយមេត្តា គាត់សួរអំពីវិធីរំដោះសម្រាប់អ្នកពេញបាប ដោយរំលឹកធម៌មិត្តភាព (សប្តបដី)។ ទេវទូតបង្ហាញបុណ្យជាតិមុន៖ គាត់បានសម្អាតភក់ក្នុងវិហារហរិ និងរៀបចំកន្លែងសម្រាប់លាបជញ្ជាំង (លេប) ដែលបុណ្យអាចផ្ទេរបាន។ យជ្ញមាលីផ្ទេរបុណ្យនោះទៅសុមាលី ទូតយមៈរត់គេច រថទេវមកដល់ ហើយទាំងពីរទៅដល់វិṣṇuloka។ យជ្ញមាលីបានមោក្សៈចុងក្រោយ; សុមាលីក្រោយមកកើតមកវិញ ជាព្រាហ្មណ៍សុចរិត ស្រឡាញ់ហរិ ងូតទឹកគង្គា ទស្សនាវិស្វេស្វរ ហើយបានទីលំនៅខ្ពស់បំផុត។ ចប់ដោយគោលការណ៍ភក្តិ៖ បូជាព្រះវិṣṇu ស្និទ្ធស្នាលជាមួយអ្នកភក្តិហរិ និងនាមហរិ លាយបំបាត់បាបធំៗ។
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । वेदमालेः सुतौ प्रोक्तौ यावुभौ मुनिसत्तम । यज्ञमाली सुमाली च तयोः कर्माधुनोच्यत ॥ १ ॥
សនកៈ បានមានព្រះវាចា៖ ឱ មុនីដ៏ប្រសើរ! កូនប្រុសទាំងពីររបស់ វេដមាលា ត្រូវបានលើកឡើងហើយ គឺ យជ្ញមាលី និង សុមាលី។ ឥឡូវនេះ នឹងពិពណ៌នាអំពីកិច្ចការរបស់ពួកគេ។
Verse 2
तयोराद्यो यज्ञमाली विभेद पितृसंचितम् । धनं द्विधा कनिष्टस्य भागमेकं ददौ तदा ॥ २ ॥
ក្នុងចំណោមពួកគេទាំងពីរ បងធំ យជ្ញមាលី បានបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលឪពុកបានសន្សំទុកជាពីរផ្នែក ហើយនៅពេលនោះបានផ្តល់ភាគមួយដល់ប្អូន។
Verse 3
सुमाली च धनं सर्वं व्यसनाभिरकतः सदा । अपादाना दिभिश्चैव नाशयामास भो द्विज ॥ ३ ॥
សុមាលីវិញ ក៏ជាប់ចិត្តនឹងអំពើអាក្រក់ជានិច្ច ហើយបានបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ ដោយការលួច និងអំពើខុសផ្សេងៗទៀត ឱ ព្រះទ្វិជៈ។
Verse 4
गीतवाद्यरतो नित्यं मद्यपानरतोऽभवत् । वेश्याविभ्रमलुब्धोऽसौ परदारतोऽभवत् ॥ ४ ॥
គាត់បានជាប់ចិត្តជានិច្ចក្នុងការច្រៀង និងតន្ត្រីឧបករណ៍ ហើយក៏ញៀនស្រាមទ្យ។ ត្រូវបានចាប់ពាក់ដោយសម្រស់ល្បួង និងកាយវិការលេងស្នេហ៍របស់នារីវេស្យា បុរសនោះក៏លង់ចិត្តទៅលើភរិយារបស់អ្នកដទៃ។
Verse 5
सर्वस्मिन्नाशमायाते हिरण्ये पितृसंचिते । अपहृत्य परं द्रव्यं वारस्त्रीनिरतोऽभवत् ॥ ५ ॥
ពេលមាសទាំងអស់ដែលឪពុកបានសន្សំសំចៃរលាយបាត់ទៅ គាត់បានលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃ ហើយលង់ចិត្តជាប់ពាក់នឹងនារីវេស្យា។
Verse 6
दृष्ट्वा सुमालिनः शूलं यज्ञमाली महामतिः । बभूव दुःखितोऽत्यर्थं भ्रातरं चदमब्रवीत् ॥ ६ ॥
ឃើញលំពែងរបស់សុម៉ាលិន យជ្ញមាលី អ្នកមានចិត្តធំ បានសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយបាននិយាយពាក្យទាំងនេះទៅកាន់ប្អូនប្រុសរបស់គាត់។
Verse 7
अलममत्यंतकष्टेन वृत्तेनास्मत्कुलेऽनुज । त्वमेक एव दुष्टात्मा महापापरतोऽभवः ॥ ७ ॥
ឱ ប្អូនប្រុសអើយ គ្រប់គ្រាន់ហើយនូវអំពើដ៏ឈឺចាប់ និងអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំងនេះក្នុងវង្សយើង។ អ្នកតែម្នាក់ឯងបានក្លាយជាមនុស្សចិត្តអាក្រក់ ហើយជាប់ពាក់នឹងបាបធំ។
Verse 8
एवं निवारयंतं तं बहुशो ज्येष्टसोदरम् । हनिष्यामीति निश्चित्य खङ्गहस्तः कचेऽग्रहीत् ॥ ८ ॥
ដូច្នេះ ទោះបីបងប្រុសច្បងបានព្យាយាមទប់ស្កាត់គាត់ជាញឹកញាប់ក៏ដោយ គាត់បានសម្រេចថា «ខ្ញុំនឹងសម្លាប់គាត់» ហើយកាន់ដាវក្នុងដៃ ចាប់ទាញសក់គាត់។
Verse 9
ततो महारवो जज्ञे नगरे भृशदारुणः । बबंधुर्नागराश्चैनं कुपितास्ते सुमालिनम् ॥ ९ ॥
បន្ទាប់មក សំឡេងរំខានដ៏ធំ និងគួរឱ្យភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង បានកើតឡើងក្នុងទីក្រុង; ប្រជាជនក្រុងដែលខឹងក្រហាយ បានចាប់ និងចងសុម៉ាលិន។
Verse 10
यज्ञमाली ह्यमेयात्मा पौरान्संप्रार्थ्य दुःखितः । बंधनान्मोचयामास भ्रातृस्नेहविमोहितः ॥ १० ॥
យជ្ញមាលី—ទោះមានចិត្តវិញ្ញាណអស្ចារ្យមិនអាចវាស់បាន—ក៏ក្លាយជាសោកស្តាយ; ហើយដោយអង្វរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្រជាជនក្រុង គាត់បានដោះពួកគេចេញពីចំណង ដោយត្រូវមោហៈដោយសេចក្តីស្រឡាញ់បងប្អូន។
Verse 11
यज्ञमाली पुनस्चापि बिभिदे स्वधनं द्विधा । आददे स्वयमर्द्धं च ददावर्द्धं यवीयसे ॥ ११ ॥
បន្ទាប់មក យជ្ញមាលីបានបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនជាពីរផ្នែកម្ដងទៀត; គាត់រក្សាទុកពាក់កណ្តាលសម្រាប់ខ្លួន ហើយផ្តល់ពាក់កណ្តាលទៅឱ្យប្អូនប្រុសក្មេង។
Verse 12
सुमाली त्वतिमूढात्मा तद्धनं चापि नारद । मूर्खैः पारंवडचंडालैर्बुभुजे च सहोद्धतः ॥ १२ ॥
ឱ នារទៈ សុម៉ាលីដែលចិត្តល្ងង់ខ្លៅយ៉ាងខ្លាំង បានបំផ្លាញទ្រព្យនោះផងដែរ; គាត់បានរីករាយជាមួយមនុស្សល្ងង់ និងជនក្រោមថ្នាក់ជាអ្នកបណ្តេញចេញ ដោយប្រព្រឹត្តដោយអំនួត និងមិនប្រុងប្រយ័ត្ន។
Verse 13
असतामुपभो गाय दुर्जनानां विभूतयः । पिचुमंदः फलाढ्योऽपि काकैरेवोपभुज्यते ॥ १३ ॥
ទោះដើមពិចុមន្ទៈមានផ្លែច្រើនក៏ដោយ វាត្រូវបានស៊ីតែដោយក្អែកប៉ុណ្ណោះ; ដូចគ្នានេះ សេចក្តីរុងរឿងរបស់មនុស្សអាក្រក់ ត្រូវបានរីករាយដោយអ្នកទាបថោកមិនសមគួរ។
Verse 14
भ्रात्रा दत्तं धनं तञ्च सुमाली नाशयन्मुने । मद्यपानप्रमत्तश्च गोमांसा दीन्यभक्षयत् ॥ १४ ॥
ឱ មុនី! សុម៉ាលីបានបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិដែលបងប្រុសបានផ្តល់ឲ្យផងដែរ; ហើយដោយស្រវឹងស្រា គាត់បានទៅដល់ថ្នាក់បរិភោគសាច់គោ និងសាច់ហាមផ្សេងៗ។
Verse 15
त्यक्तो बंधुजनैः सर्वैश्चांडालस्त्रीसमन्वितः । राज्ञापि बाधितो विप्रप्रपेदे निर्जनं वनम् ॥ १५ ॥
ត្រូវបានបោះបង់ចោលដោយញាតិមិត្តទាំងអស់ ហើយមានស្ត្រីចណ្ឌាលាជាមួយផង ទាំងត្រូវព្រះរាជាបង្កការរំខានផង ព្រះព្រាហ្មណ៍នោះបានចាកទៅកាន់ព្រៃស្ងាត់ឯកោ។
Verse 16
यज्ञमाली सुधीर्विप्र सदा धर्मरतोऽभवेत् । अवारितं ददावन्नं सत्सङ्गगतकल्मषः ॥ १६ ॥
ព្រះព្រាហ្មណ៍ប្រាជ្ញា ពាក់មាលាយញ្ញៈ គួរតែស្ថិតក្នុងធម៌ជានិច្ច; គួរផ្តល់អាហារដោយមិនរារាំងដល់អ្នកមកសុំ ព្រោះដោយសង្គមអ្នកសុចរិត បាបទាំងឡាយត្រូវបានលាងសម្អាត។
Verse 17
पित्रा कृतानि सर्वाणि तडागादीनि सत्तम । अपालयत्प्रयत्नेन सदा धर्मपरायणः ॥ १७ ॥
ឱ អ្នកសុចរិតដ៏ប្រសើរ! គាត់បានថែរក្សា និងការពារដោយខិតខំ នូវអាងទឹក ស្រះទឹក និងសំណង់ទាំងអស់ដែលឪពុកបានសាងសង់ ដោយស្ថិតក្នុងធម៌ជានិច្ច។
Verse 18
विश्राणितं धनं सर्वं यज्ञमालेर्महात्मनः । सत्पात्रदाननिष्टस्य धर्ममार्गप्रवर्तिनः ॥ १८ ॥
យជ្ញមាលី មហាត្មា បានចែកចាយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ជាទាន ដោយមាំមួនក្នុងការផ្តល់ដល់អ្នកសមគួរ ហើយឧទ្ទិសក្នុងការបណ្ដើរផ្លូវធម៌ឲ្យដំណើរការ។
Verse 19
अहो सदुपभोगाय सज्जनानां विभूतयः । कल्पवृक्षफलं सर्वममरैरेव भुज्यते ॥ १९ ॥
អហោ! សម្បត្តិដែលគួរឲ្យសុជនទទួលរីករាយដោយសុចរិត—ដូចផ្លែទាំងមូលនៃដើមកល្បវೃក្ស—ត្រូវបានអមរៈ (ទេវតា) បរិភោគតែប៉ុណ្ណោះ។
Verse 20
धनं विश्राण्य धर्मार्थं यज्ञमाली महामतिः । नित्यं विष्णुगृहे सम्यक्परिचर्य्यापरोऽभवत् ॥ २० ॥
ដោយបានចែកចាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនសម្រាប់ធម៌ យជ្ញមាលី មហាមតិ បានក្លាយជាអ្នកឧស្សាហ៍បម្រើយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៅក្នុងវិហារព្រះវិષ્ણុជានិច្ច។
Verse 21
कालेन गच्छता तौ तु वृद्धभावमुपागतौ । यज्ञमाली सुमाली च ह्येककाले मृतावुभौ ॥ २१ ॥
ពេលវេលាកន្លងទៅ ពួកគេទាំងពីរបានឈានដល់ភាពចាស់; ហើយយជ្ញមាលី និងសុមាលី ក៏បានស្លាប់ទាំងពីរនៅពេលតែមួយ។
Verse 22
हरिपूजारतस्यास्य यज्ञमालिमहात्मनः । हरिः संप्रेषयामास विमानं पार्षदा वृतम् ॥ २२ ॥
សម្រាប់យជ្ញមាលី មហાત્મា ដែលឧស្សាហ៍ក្នុងការបូជាព្រះហរិ នោះព្រះហរិផ្ទាល់បានផ្ញើវិមានទេវីយ៍មួយ មកដោយមានបរិស័ទរបស់ព្រះអមដោយជុំវិញ។
Verse 23
दिव्यं विमानमारुह्य यज्ञमाली महामतिः । पूज्यमानः सुरगणैः स्तूयमानो मुनीश्वरैः ॥ २३ ॥
យជ្ញមាលី មហាមតិ បានឡើងជិះវិមានទេវីយ៍; ត្រូវបានគោរពដោយក្រុមទេវតា និងត្រូវបានសរសើរដោយមុនីឧត្តម ទ្រង់បានចេញដំណើរដោយពន្លឺកិត្តិយស។
Verse 24
गंधर्वैर्गीयमानश्च सेवितश्चाप्सरोगणैः । कामधेन्वा पुष्यमाणश्चित्राभरणभूषितः ॥ २४ ॥
ព្រះអង្គត្រូវបានគន្ធರ್ವទាំងឡាយច្រៀងសរសើរ ហើយមានក្រុមអប្សរាសេវាបម្រើ។ ព្រះអង្គត្រូវបានកាមធេនុ—គោបំពេញបំណង—ចិញ្ចឹមបំប៉ន និងតុបតែងដោយអលង្ការចម្រុះដ៏រុងរឿង។
Verse 25
कोमलैस्तुलसीमाल्यैर्भूषितस्तेजसां निधिः । गच्छन्विष्णुपदं दिव्यंमनुजं पथि दृष्टवान् ॥ २५ ॥
ព្រះអង្គតុបតែងដោយកម្រងផ្កាទុលសីទន់ភ្លន់—ជាគំនរពន្លឺវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យ។ ខណៈកំពុងដំណើរទៅកាន់វិષ્ણុបទដ៏ទេវីយ៍ ព្រះអង្គបានឃើញមនុស្សម្នាក់នៅលើផ្លូវ។
Verse 26
ताह्यमानं यमभटैः क्षुत्तृड्भ्यां परिपीडितम् । प्रेतभूतं विवस्त्रं च दुःखितं पाशवेष्टितम् । इतस्ततः प्राधावन्तं विलपंतमनाथवत् ॥ २६ ॥
គេអូសទាញដោយយមភត—អ្នកបម្រើយម—ត្រូវទុក្ខពិបាកដោយឃ្លាននិងស្រេក។ ក្លាយជាព្រេតវង្វេង អាក្រាតកាយ និងវេទនា ត្រូវចងដោយខ្សែព្រ័ត្រ រត់ទៅមកពីទីនេះទៅទីនោះ ហើយយំសោកដូចអ្នកគ្មានអ្នកការពារ។
Verse 27
क्रोशन्तं च सुदंतं च दृष्ट्वा मनसि विव्यथे ॥ २७ ॥
ឃើញគាត់ស្រែកយំ ហើយឃើញសុដន្តផងដែរ នោះចិត្តក្នុងបេះដូងរបស់គាត់បានឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។
Verse 28
यज्ञमालीदयायुक्तो विष्णुदूतान्समीपगान् । कोऽयं भटैर्बाध्यमानं इत्यपृच्छत्कृतांजलिः ॥ २८ ॥
យជ្ញមាលីមានចិត្តមេត្តា បានចូលទៅជិតទូតវិષ્ણុ ហើយប្រណម្យដៃសំពះ សួរថា៖ «អ្នកនេះជានរណា ដែលកំពុងត្រូវយាមទាំងនេះរំខានបៀតបៀន?»
Verse 29
अथ ते हरिदूतास्तं यज्ञमालिमहौजसम् । असौ सुमाली भ्राता ते पापात्मेति समब्रुवन् ॥ २९ ॥
បន្ទាប់មក ទូតរបស់ព្រះហរិ បាននិយាយទៅកាន់យជ្ញមាលី អ្នកមានអំណាចធំថា៖ «នេះគឺ សុមាលី—បងប្អូនរបស់អ្នក—ដែលមានធម្មជាតិជាបាប»។
Verse 30
यज्ञमाली समाकर्ण्य व्याख्यातं विष्णुकिंकरैः । मनसा दुःखमापन्नः पुनः पप्रच्छ नारद ॥ ३० ॥
យជ្ញមាលីបានស្តាប់សេចក្តីដែលអ្នកបម្រើព្រះវិෂ್ಣុបានពន្យល់ ហើយចិត្តពោរពេញដោយទុក្ខ; បន្ទាប់មក ព្រះនារ៉ដបានសួរពួកគេម្តងទៀត។
Verse 31
कथमस्य भवेन्मोक्षः सांचितैः पापसंचयैः । तदुपायंबदध्वं मे यूयं हि ममबांधवाः ॥ ३१ ॥
«ដោយមានកំនរបាបដែលសន្សំសំចៃមកយូរ តើគាត់អាចទទួលបានមោក្សៈដូចម្តេច? សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីវិធីនោះ ព្រោះអ្នកទាំងឡាយជាសាច់ញាតិ និងអ្នកប្រាថ្នាល្អដល់ខ្ញុំ»។
Verse 32
सख्यं साप्तपदीनं स्यादित्याहुर्धर्मकोविदाः । सतां साप्तपदी मैत्री सत्सतां त्रिपदी तथा ॥ ३२ ॥
អ្នកជំនាញធម៌និយាយថា មិត្តភាពពិតកើតឡើងដោយសម្ពន្ធ «សាប់តបទី» គឺជំហានប្រាំពីរ។ ក្នុងចំណោមអ្នកមានគុណធម៌ មិត្តភាពត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយប្រាំពីរជំហាន; ហើយក្នុងចំណោមអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ពិតប្រាកដ សូម្បីតែបីជំហានក៏គ្រប់គ្រាន់។
Verse 33
सत्सतामपि ये संतस्तेषां मैत्रघी पदे पदे ॥ ३३ ॥
សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកមានគុណធម៌ ក៏មានអ្នកសន្តពិតប្រាកដ ដែលបង្ហាញមិត្តភាព និងចិត្តល្អ នៅគ្រប់ជំហាន។
Verse 34
तस्मान्मे बांधवा यूयं मां नेतुं समुपागताः । यतोऽयं मम भ्रातापि मुच्यते तदिहोच्यताम् ॥ ३४ ॥
ដូច្នេះហើយ ឱ ពួកញាតិមិត្តរបស់ខ្ញុំ អ្នកទាំងឡាយបានមកទីនេះ ដើម្បីនាំខ្ញុំចេញទៅ។ សូមប្រាប់ខ្ញុំនៅទីនេះថា ត្រូវធ្វើអ្វី ដើម្បីឲ្យសូម្បីតែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំនេះ បានរួចផុត។
Verse 35
यज्ञमालिवचः श्रुत्वा विष्णुदूता दयालवः । पुनः स्मितामुखाः प्रोचुर्यज्ञमालिहरिप्रियम् ॥ ३५ ॥
ព្រះទូតនៃព្រះវិṣṇu ដ៏មានមេត្តាករុណា បានស្តាប់ពាក្យរបស់យជ្ញមាលីហើយ ក៏ញញឹមមុខឡើងវិញ ហើយនិយាយទៅកាន់យជ្ញមាលី អ្នកជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះហរិ។
Verse 36
विष्णुदूता ऊचुः । यज्ञमालिन्महाभाग नारायणपरायण । उपायं तव वक्ष्यामः सुमालिप्रेममुक्तिदम् ॥ ३६ ॥
ព្រះទូតនៃព្រះវិṣṇu បានមានព្រះវាចា៖ «ឱ យជ្ញមាលី អ្នកមានភាគល្អ អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះនារាយណៈជាទីពឹង! យើងនឹងប្រាប់អ្នកអំពីវិធីមួយ ដែលផ្តល់ទាំងភក្តីស្នេហា និងមោគ្គៈដល់សុមាលី»។
Verse 37
कृतं यत्सुमहत्कर्म त्वया प्राक्तनजन्मनि । प्रवक्ष्यामः समासेन तच्छ्रणुष्व समाहितः ॥ ३७ ॥
កិច្ចការដ៏អស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង ដែលអ្នកបានធ្វើក្នុងជាតិមុន យើងនឹងពន្យល់ឲ្យអ្នកស្តាប់ដោយសង្ខេប។ សូមស្តាប់ដោយចិត្តស្ងប់ និងផ្តោតអារម្មណ៍។
Verse 38
पुरा त्वं वैश्यजातीयो नाम्ना विश्वंघभरः स्मृतः । त्वया कृतानि पापानि अहंत्यगणितानि वै ॥ ३८ ॥
កាលពីមុន អ្នកបានកើតជាវៃស្យៈ មាននាមថា វិશ્વង្គភរ។ បាបកម្មដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្ត មានច្រើនមិនអាចរាប់បាន ហើយធ្ងន់ធ្ងរណាស់។
Verse 39
सुकर्मवासनाहीनो मातापित्रोर्विरोधकृत् । एकदा बंधुभिस्त्यक्तः शोकसंतापपीडितः ॥ ३९ ॥
គ្មានចិត្តលំអៀងទៅរកកុសលកម្ម ហើយប្រព្រឹត្តផ្ទុយនឹងម្តាយឪពុក; ម្តងមួយ ត្រូវសាច់ញាតិបោះបង់ ហើយត្រូវទុក្ខសោកនិងការឈឺចាប់ដុតឆេះបង្ខំចិត្ត។
Verse 40
क्षुधाग्निनापि संतप्तः प्राप्तवान्हरिमंदिरम् । तदा वृष्टिरभूत्तत्र तत्स्थानं पंकिलं ह्यभूत ॥ ४० ॥
សូម្បីតែត្រូវភ្លើងនៃឃ្លានដុតឆេះ ក៏បានទៅដល់វិហាររបស់ហរិ; នៅពេលនោះភ្លៀងធ្លាក់នៅទីនោះ ហើយកន្លែងនោះក្លាយជាកក់ភក់ពិតប្រាកដ។
Verse 41
दीरीकृतस्त्वया पंकस्तत्स्थाने स्थातुमिच्छया । उपलेपनतां प्राप्तं तत्स्थानं विष्णुमंदिरे ॥ ४१ ॥
ព្រោះអ្នកប្រាថ្នាឈរនៅកន្លែងនោះ អ្នកបានរុញភក់ចេញ; ហើយនៅក្នុងវិហារព្រះវិṣṇu កន្លែងនោះក្លាយជាសមស្របសម្រាប់លាបប៉ាស្ទ័រ និងបរិសុទ្ធសម្រាប់បូជា។
Verse 42
त्वयोषितं तु तद्गात्रौ तस्मिन्देवालये द्विज । दंशितश्चैव सर्पेण प्राप्तं पञ्चत्वमेव च ॥ ४२ ॥
ប៉ុន្តែពេលអ្នកអង្គុយលើរាងកាយរបស់គាត់នៅក្នុងវិហារនោះ ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ (ទ្វិជ) គាត់ត្រូវពស់ខាំ ហើយបានស្លាប់ ពិតជាក្លាយជាមួយធាតុទាំងប្រាំ។
Verse 43
तेन पुण्यप्रभावेन उपलेपकृतेन च । विप्रजन्म त्वया प्राप्तं हरि भक्तिस्तथाचला ॥ ४२ ॥
ដោយអานุភាពនៃបុណ្យនោះ និងដោយការលាបប៉ាស្ទ័រ/លាបបរិសុទ្ធនៅទីបូជានោះផង អ្នកបានទទួលកំណើតជាព្រាហ្មណ៍ ហើយភក្តីចំពោះហរិក៏ក្លាយជាមិនរអាក់រអួល។
Verse 44
कल्पकोटिशतं साग्रं संप्राप्य हरिसन्निधिम् । वसाद्य ज्ञानमासाद्य परं मोक्षं गमिष्यसि ॥ ४३ ॥
ក្រោយពីឈានដល់សាន្និធិរបស់ព្រះហរិ (Hari) លើសពីរយកោដិកល្បបន្តិច ហើយស្នាក់នៅទីនោះ ទទួលបានជ្ញានពិត អ្នកនឹងទៅដល់មោក្សៈដ៏អធិក។
Verse 45
अनुजं पातकिश्रेष्टं त्वं समुद्धर्त्तमिच्छसि । उपायं तव वक्ष्यामस्तं निबोध महामते ॥ ४४ ॥
អ្នកប្រាថ្នាចង់សង្គ្រោះប្អូនប្រុសរបស់អ្នក—អ្នកអាក្រក់បំផុតក្នុងចំណោមអ្នកមានបាប។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់វិធីសាស្ត្រដល់អ្នក; ចូរយល់ឲ្យច្បាស់ ឱ មហាមតិ។
Verse 46
गोचर्ममात्रभूमेस्तु उपलेपनजं फलम् । दत्त्वोद्धर महाभाग भ्रातरं कृपयान्वितः ॥ ४५ ॥
បុណ្យដែលកើតពីការលាបសម្អាតដី ទោះមានទំហំត្រឹមស្បែកគោមួយក៏ដោយ—សូមប្រគល់បុណ្យនោះ ឱ មហាភាគ ហើយដោយមេត្តាករុណា ចូរលើកសង្គ្រោះបងប្អូនរបស់អ្នក។
Verse 47
एवमुक्तो विष्णुदूतैर्यज्ञमाली महापतिः । तत्फलं प्रददौ तस्मै भ्रात्रे पापविमुक्तये ॥ ४६ ॥
ពេលបានឮដូច្នេះពីទូតរបស់ព្រះវិṣṇu យជ្ញមាលី មហាបតិ បានប្រគល់ផលបុណ្យនោះដល់ប្អូនប្រុស ដើម្បីឲ្យរួចផុតពីបាប។
Verse 48
सुमाली भ्रातृदत्तेन पुण्येन गतकल्मषः । बभूव यमदूतास्तु तं त्यक्त्वा प्रपलायिताः ॥ ४७ ॥
សុមាលី ដោយបុណ្យដែលបងប្រគល់ឲ្យ បានសាបសូន្យកល្មស និងរួចផុតពីបាប; ទូតយមៈបានបោះបង់គាត់ ហើយរត់គេចទៅ។
Verse 49
विमानं चागतं सद्यः सर्वभोगसमन्वितम् । तदा सुमाली स्वर्यानमारुह्य मुमुदे मुने ॥ ४८ ॥
ភ្លាមៗ នាវាអាកាសទេវតាមួយបានមកដល់ មានពេញដោយសុខសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាង។ បន្ទាប់មក សុមាលី ឡើងជិះយានស្វರ್ಗនោះ ហើយរីករាយណាស់ ឱ មុនី។
Verse 50
तावुभौ भ्रातरौ विप्र सुरवृंदनमस्कृतौ । अवापतुर्भृशं प्रीतिं समालिंग्य परस्परम् ॥ ४९ ॥
ឱ ព្រាហ្មណៈ បងប្អូនទាំងពីរនោះ ដែលសូម្បីក្រុមទេវតាក៏គោរពសម្តែងនមស្ការ បានទទួលសេចក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ដោយឱបគ្នាទៅវិញទៅមក។
Verse 51
यज्ञमाली सुमाली च स्तूयमानौ महर्षिभिः । गीयमानौ च गंधर्वैर्विष्णुलोकं प्रजग्मतुः ॥ ५० ॥
យជ្ញមាលី និង សុមាលី ត្រូវបានមហាឥសីទាំងឡាយសរសើរ និងត្រូវបានគន្ធರ್ವទាំងឡាយច្រៀងសរសើរ បានចេញដំណើរទៅដល់ វិស្ណុលោក (ព្រះវិស្ណុ)។
Verse 52
अवाप्य हरिसालोक्यं सुमाली मुनिसत्तम । यज्ञमाली चोषतुस्तौ कल्पमेकं मुदान्वितौ ॥ ५१ ॥
ឱ មុនីដ៏ប្រសើរ សុមាលី និង យជ្ញមាលី បានទទួលសាលោក្យជាមួយ ហរិ (វិស្ណុ) ហើយរស់នៅទីនោះដោយសេចក្តីរីករាយ អស់រយៈពេលមួយកល្ប។
Verse 53
भुक्त्वा भोगान्बहूँस्तत्र यज्ञमाली महामतिः । तत्रैव ज्ञानसंपन्नः परं मोक्षमुपागतः ॥ ५२ ॥
នៅទីនោះ យជ្ញមាលី អ្នកមានចិត្តធំ បានសោយសុខសម្បត្តិជាច្រើន។ ហើយនៅទីនោះដដែល ដោយពេញលេញដោយជ್ಞಾನពិត គាត់បានឈានដល់មោក្សដ៏អតិបរមា។
Verse 54
सुमाली तु महाभागो विष्णुलोके मुदान्वितः । स्थित्वा भूमिं पुनः प्राप्य विप्रत्वं समुपागतः ॥ ५३ ॥
សុម៉ាលី អ្នកមានភាគវាសនាធំ បានរីករាយនៅក្នុងលោកវិષ્ણុ។ បន្ទាប់ពីស្នាក់នៅទីនោះ គាត់ត្រឡប់មកផែនដីវិញ ហើយបានឈានដល់ស្ថានភាពជាព្រាហ្មណ៍។
Verse 55
अतिशुद्धे कुले जातो गुणवान्वेदपारगः । सर्वसंपत्समोपेतो हरिभक्तिपरायणः ॥ ५४ ॥
កើតក្នុងវង្សកុលសុទ្ធបំផុត មានគុណធម៌ និងឈានដល់ចំណេះដឹងវេដទាំងស្រុង។ ពោរពេញដោយសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាង ហើយឧទ្ទិសខ្លួនទាំងស្រុងចំពោះភក្តិដល់ហរិ (វិષ્ણុ)។
Verse 56
व्याहरन्हरिनामानि प्रपेदे जाह्नवीतटम् । तत्र स्नातश्च गंगायां दृष्ट्वा विश्वेश्वरं प्रभुम् ॥ ५५ ॥
ដោយបញ្ចេញព្រះនាមហរិ គាត់បានទៅដល់ច្រាំងជាហ្នវី (គង្គា)។ នៅទីនោះ ក្រោយងូតទឹកក្នុងគង្គា គាត់បានឃើញព្រះអម្ចាស់វិશ્વេស្វរ ព្រះម្ចាស់ដ៏អធិបតី។
Verse 57
अवाप परमं स्थानं योगिनामपि दुर्लभम् । उपलेपनमाहात्म्यं कथितं ते मुनीश्वर ॥ ५६ ॥
គាត់បានឈានដល់ទីស្ថានដ៏អធិក—កម្រណាស់សូម្បីតែសម្រាប់យោគីដែលបានសម្រេច។ ដូច្នេះហើយ ឱ មុនីឧត្តម អធិមហិមារបស់ពិធីលាបសម្អាត (ប៉ាស្ទឺរ) បានប្រាប់ដល់អ្នកហើយ។
Verse 58
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संपूज्यो जगतांपतिः । अकामादपि ये विष्णोः सकृत्पूजां प्रकुर्वते ॥ ५७ ॥
ដូច្នេះ ដោយខិតខំអស់ពីសមត្ថភាព គួរតែបូជាព្រះអម្ចាស់នៃលោកទាំងអស់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ សូម្បីអ្នកដែលគ្មានបំណងផ្ទាល់ខ្លួន ក៏បើធ្វើបូជាវិષ્ણុតែម្តង ក៏ទទួលបានផលធម៌ដ៏ធំ។
Verse 59
न तेषां भवबंधस्तु कदाचिदपि जायते । हरिभक्तिरतान्यस्तु हरिबुद्ध्या समर्चयेत् ॥ ५८ ॥
សម្រាប់ពួកគេ ការចងក្រងក្នុងសង្សារមិនកើតឡើងសោះ ទោះពេលណាក៏ដោយ។ អ្នកណាដែលឧស្សាហ៍ក្នុងភក្តិដល់ព្រះហរិ គួរថ្វាយបូជាទាំងអស់ដោយយល់ថា ទាំងអស់នោះជាព្រះហរិ។
Verse 60
तस्य तुष्यंति विप्रेंद्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । हरिभक्तिपराणां तु संगिनां संगमात्रतः ॥ ५९ ॥
ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរ ព្រះប្រហ្មា ព្រះវិષ્ણុ និងព្រះមហេស្វរ ពេញព្រះហឫទ័យចំពោះគាត់។ ពិតណាស់ ត្រឹមតែបានសមាគមជាមួយមិត្តរួមដែលឧស្សាហ៍ក្នុងភក្តិដល់ព្រះហរិ ក៏ធ្វើឲ្យព្រះទាំងនោះពេញព្រះហឫទ័យ។
Verse 61
मुच्यते सर्वपापेभ्यो महापातकवानपि । हरिपूजापराणां च हरिनामरतात्मनाम् ॥ ६० ॥
សូម្បីតែអ្នកដែលមានបាបធំៗ (មហាបាតក) ក៏ត្រូវបានដោះលែងពីបាបទាំងអស់ ដោយសារអ្នកដែលឧស្សាហ៍ក្នុងការថ្វាយបូជាព្រះហរិ និងអ្នកដែលអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនលង់ក្នុងព្រះនាមព្រះហរិ។
Verse 62
शुश्रूषानिरता यांति पापिनोऽपि परां गतिम् ॥ ६१ ॥
សូម្បីតែអ្នកមានបាប ក៏អាចទៅដល់គតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បាន ដោយឧស្សាហ៍ក្នុងការបម្រើដោយទាបខ្លួន និងការស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។
Frequently Asked Questions
Because it is framed as direct seva to Hari’s sacred space: a seemingly minor act that makes worship possible becomes a high-density karmic merit. The narrative teaches that devotional service embedded in ritual cleanliness and temple maintenance can mature into bhakti, elevate birth and destiny, and even become transferable for another’s release.
The chapter’s mechanism is puṇya-dāna (bestowal of merit): Yajñamālī grants the fruit of his lepa-merit to Sumālī. This drives away Yama’s attendants, restores Sumālī to divine conveyance, and places him in Viṣṇu’s realm, after which he continues toward purification and higher attainment through renewed devotion.
It supplies the ethical justification for intervention: friendship/kinship is validated through shared steps, implying moral responsibility. Yajñamālī’s compassion is presented not as sentimental weakness but as dharmic solidarity that motivates seeking an authorized means of rescue.
No. Yajñamālī proceeds from Viṣṇuloka to supreme liberation after vast cosmic time and true knowledge, while Sumālī first enjoys Viṣṇuloka, then returns to earth as a purified brāhmaṇa devoted to Hari, and later reaches the supreme abode—showing graded liberation tied to purification and bhakti.