Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag

Verse 1

सनक उवाच । अन्यद्व्रतं प्रवक्ष्यामि ध्वजारोपणसंज्ञितम् । सर्वपापहरं पुण्यं विष्णुप्रीणनकारणम् ॥ १ ॥

សនកៈបាននិយាយ៖ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញវ្រតមួយទៀត ដែលហៅថា «ការលើកទង់»។ វាជាពិធីបុណ្យមានបុណ្យកុសល បំបាត់បាបទាំងអស់ និងជាមូលហេតុធ្វើឲ្យព្រះវិṣṇuពេញព្រះហឫទ័យ។

Verse 2

यः कुर्याद्विष्णुभवने ध्वजारोपणमुत्तमम् । संपूज्यते विग्निञ्च्याद्यैः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २ ॥

អ្នកណាធ្វើពិធីលើកទង់ដ៏ប្រសើរ នៅក្នុងវិហារព្រះវិṣṇu នោះត្រូវបានគោរពបូជាសូម្បីដោយវិឃ្នេឝ (គណេឝ) និងទេវតាផ្សេងៗទៀត—តើចាំបាច់និយាយច្រើនអ្វីទៀត?

Verse 3

हेमभारसहस्त्रं तु यो ददाति कुटुम्बिने । तत्फलं तुल्यमात्रं स्याद्धूजारोपणकर्मणः ॥ ३ ॥

បើមនុស្សណាម្នាក់ប្រគេនមាសមួយពាន់បន្ទុកដល់គ្រួសារកាន់ផ្ទះ កុសលផលក៏មានត្រឹមស្មើនឹងពិធីដាំធូជា (រុក្ខជាតិ/ដើមឈើបរិសុទ្ធ) ប៉ុណ្ណោះ។

Verse 4

ध्वजारोपणतुल्यं स्याद्गङ्गास्नानमनुत्तमम् । अथवा तुलसिसेवा शिवलिङ्गप्रपूजनम् ॥ ४ ॥

ការងូតទឹកក្នុងទន្លេគង្គា ដែលលើសលប់បំផុត គេថាស្មើនឹងការលើកទង់បរិសុទ្ធសម្រាប់បូជា។ ឬក៏ការបម្រើទុលសី និងការបូជាលីង្គៈរបស់ព្រះសិវៈយ៉ាងពេញលេញ ក៏មានផលស្មើគ្នា។

Verse 5

अहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमिदं द्विज । सर्वपाप हरं कर्म ध्वजागोपणसंज्ञितम् ॥ ५ ॥

អហោ អស្ចារ្យណាស់—អស្ចារ្យណាស់—ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ឱ ទ្វិជៈ! កម្មនេះ ដែលហៅថា «ធ្វជាគោបណ» (ពិធីការពារទង់បរិសុទ្ធ) ជាកម្មបំបាត់បាបទាំងអស់។

Verse 6

सन्ति वै यानि कार्याणि ध्वजारोपणकर्मणि । तानि सर्वाणि वक्ष्यामि श्रृणुष्व गदतो मम ॥ ६ ॥

អំពើទាំងឡាយណាដែលបានកំណត់ក្នុងពិធីលើកទង់បរិសុទ្ធ នោះខ្ញុំនឹងពោលប្រាប់ទាំងអស់។ ចូរស្តាប់ខ្ញុំ ខណៈខ្ញុំនិយាយ។

Verse 7

कार्तिकस्य सिते पक्षे दशम्यां प्रयतो नरः । स्नानं कुर्यात्प्रयत्नेन दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ७ ॥

នៅថ្ងៃដសមី នៃពាក់កណ្តាលខែភ្លឺរបស់ខែកាត្តិកា បុរសដែលមានវិន័យគួរងូតទឹកតាមពិធីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយចាប់ផ្តើមពីការសម្អាតធ្មេញជាមុន។

Verse 8

एकाशी ब्रह्मचारी च स्वपेन्नारायणं स्मरन् । धौताम्बरधरः शुद्धो विप्रो नारायणाग्रतः ॥ ८ ॥

ដោយគោរពវត្តឯកាទសី និងរក្សាព្រហ្មចារី សូម្បីតែក្នុងដំណេកក៏រំលឹកព្រះនារាយណៈ; ព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលបរិសុទ្ធ ស្លៀកពាក់អាវពាក់ដែលលាងស្អាត គួរឈរនៅមុខព្រះនារាយណៈ។

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वाचम्य यथाविधि । नित्यकर्माणि निर्वर्त्य पश्चाद्विष्णुं समर्चयेत् ॥ ९ ॥

បន្ទាប់មក ព្រឹកព្រលឹមត្រូវក្រោកឡើង ងូតទឹក ហើយធ្វើអាចមនៈតាមវិធីកំណត់; បំពេញកិច្ចករណីប្រចាំថ្ងៃរួចហើយ ទើបបូជាព្រះវិṣṇុដោយក្តីគោរពពេញលេញ។

Verse 10

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः सार्ध्दं कृत्वा च स्वस्तिवाचनम् । नान्दीश्राद्धं प्रकुर्वीत ध्वजारोपणकर्मणि ॥ १० ॥

ជាមួយព្រាហ្មណ៍បួនរូប រួមគ្នាធ្វើស្វស្តិវាចនៈជាមុន គឺការអានពាក្យជ័យមង្គល; បន្ទាប់មក ក្នុងពិធីលើកទង់ (ធ្វជារោពណ) គួរធ្វើនាន្ទី-ស្រាទ្ធ ដើម្បីសេចក្តីសុខសាន្ត។

Verse 11

ध्वजस्तम्भो च गायत्र्या प्रोक्षयेद्वस्त्रसंयुतौ । सूर्यं च वैनतेयं च हिमांशुं तत्परोऽर्चयेत् ॥ ११ ॥

គួរប្រោះទឹកបរិសុទ្ធលើទង់ និងសសរទង់ ព្រមទាំងក្រណាត់គ្រប ដោយសូត្រគាយត្រី; បន្ទាប់មក ដោយចិត្តផ្តោតលើភក្តិ គួរបូជាព្រះសូរ្យ ព្រះវૈនតេយ្យ (គរុឌ) និងព្រះហិមាន્શុ (ព្រះចន្ទ)។

Verse 12

धातारं च विधातारं पूजयेद्धजदण्डके । हरिद्राक्षतगन्धाद्यैः शुक्लपुष्पैर्विशेषतः ॥ १२ ॥

លើដំបងទង់ (ធ្វជដណ្ឌ) គួរបូជាព្រះធាតា និងព្រះវិធាតា ដោយថ្វាយរមៀត អក្សត (អង្ករមិនបែក) ក្លិនក្រអូបជាដើម ហើយជាពិសេសថ្វាយផ្កាស។

Verse 13

ततो गोचर्ममात्रघं तु स्थण्डिलं चोपलिप्य वै । आधायान्गिं स्वगृह्योत्त्या ह्याज्यभागादिकं क्रमात् ॥ १३ ॥

បន្ទាប់មក គេត្រូវលាបស្ថណ្ឌិល (ដីពិធី) ទំហំស្មើស្បែកគោ ហើយតាំងអគ្គិពិសិដ្ឋ តាមបទបញ្ជានៃគ្រឹហ្យប្រពៃណីរបស់ខ្លួន; បន្ទាប់មកធ្វើការបូជាអាជ្យ (ឃី) និងភាគបូជាផ្សេងៗ តាមលំដាប់ត្រឹមត្រូវ។

Verse 14

जुहुयात्पायसं चैव साज्यमष्टोत्तरं शतम् । प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम् ॥ १४ ॥

គេត្រូវចាក់បាយាស (ទឹកដោះបាយ) លាយអាជ្យ (ឃី) ចូលក្នុងអគ្គិពិសិដ្ឋ ចំនួនមួយរយប្រាំបីដង; ហើយដំបូងត្រូវសូត្រ «បុរុសសូក្ត» រួមជាមួយបទសរសើរព្រះវិෂ្ណុ និងបទសូត្រដែលហៅថា «អិរាវតី»។

Verse 15

ततश्च वैनतेयाय स्वाहेत्यष्टाहुतीस्तथा । सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज ॥ १५ ॥

បន្ទាប់មក គេត្រូវបូជាចំពោះវૈនតេយ (គរុឌ) ដោយពាក្យ «ស្វាហា» ចំនួនប្រាំបីហុតិ; ហើយបន្ទាប់មក ឱ ទ្វិជៈ (ព្រះព្រាហ្មណ៍) គេត្រូវបូជាផងដែរ ដោយមន្ត្រ «សោមោ ធេនុម» និង «ឧទុត្យំ»។

Verse 16

सौरमन्त्राञ्जपेत्तत्र शान्तिसूत्कानि शक्तितः । रात्रौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः ॥ १६ ॥

នៅទីនោះ គេត្រូវជបសូរ្យមន្ត្រ (សૌរ) ហើយតាមសមត្ថភាព សូត្រ «សាន្តិសូក្ត» ដើម្បីសន្តិភាព។ នៅពេលរាត្រី ដោយសុចរិតស្អាត គេត្រូវធ្វើជាគោរពយាមយប់ នៅជិតព្រះហរិ (វិષ્ણុ)។

Verse 17

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात् ॥ १७ ॥

បន្ទាប់មក ព្រឹកព្រលឹម គេត្រូវក្រោកឡើង បញ្ចប់កិច្ចនិត្យកម្មប្រចាំថ្ងៃ ហើយបូជាព្រះដេវ (ព្រះអម្ចាស់) តាមលំដាប់ដូចមុន ដោយគ្រឿងបូជាដូចជា ក្លិនក្រអូប ផ្កា និងអ្វីៗដទៃទៀត។

Verse 18

ततो मङ्गलवाद्यैश्च सूक्तपाठैश्च शौभनम् । नृत्यैश्च रतोत्रपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम् ॥ १८ ॥

បន្ទាប់មក ដោយវាទ្យមង្គល ការអានសូក្ត្រ ពិធីអធិកអធម និងរបាំ ព្រមទាំងការសូត្រស្តូត្រសរសើរ គួរនាំទង់ (ធ្វជ) ទៅកាន់វិហារព្រះវិෂ្ណុ។

Verse 19

देवस्य द्वारदेशे वा शिखरे वा मुदान्वितः । सुस्थिरं स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम् ॥ १९ ॥

ឱ ព្រាហ្មណៈ ដោយចិត្តរីករាយ និងគោរព គួរតាំងទង់ (ធ្វជ) ឲ្យមាំមួន ជាមួយដំបងទង់ នៅតំបន់ទ្វារវិហារព្រះ ឬលើកំពូលវិហារ។

Verse 20

गन्धपुष्पाघक्षतैर्द्देवं धूपदीपैर्मनोहरैः । भक्षयभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत् ॥ २० ॥

គួរបូជាព្រះហរិ ដោយក្លិនក្រអូប ផ្កា និងអក្ខត (គ្រាប់ស្រូវមិនបែក) ដោយធូប និងចង្កៀងដ៏រីករាយ ហើយដោយនైవេឌ្យ (អាហារបូជា) រួមមានបង្អែម និងអាហារផ្សេងៗសមស្របសម្រាប់ទទួលទាន។

Verse 21

एवं देवालये स्थाप्य शोभनं ध्वजमुत्तमम् । प्रदक्षिणमनुव्रज्य स्तोत्रमेतदुदूरयेत् ॥ २१ ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីបានតាំងទង់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងរុងរឿង នៅក្នុងវិហារ ហើយ គួរដើរប្រទក្សិណ (វង់ជុំវិញ) តាមក្រោយ ហើយសូត្រស្តូត្រនេះឲ្យឮច្បាស់។

Verse 22

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन । नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज ॥ २२ ॥

នមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ ព្រះនេត្រដូចផ្កាឈូក; នមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ អ្នកបង្កើត និងចិញ្ចឹមលោក។ នមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ ហ្រឹសីកេឝ; ព្រះបុរសដ៏អធិក និងបុព្វបុរសដើម។

Verse 23

येनेदमखिलं जातं यत्र सर्वं प्रतिष्टितम् । लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नोऽस्मि केशवम् ॥ २३ ॥

ខ្ញុំសូមចូលជ្រកក្រោមព្រះកេសវៈ—ដោយព្រះអង្គនេះ សកលលោកទាំងមូលកើតមាន; នៅក្នុងព្រះអង្គ សព្វវត្ថុទាំងអស់តាំងស្ថិត; ហើយចុងក្រោយ សព្វវត្ថុទាំងអស់រលាយចូលទៅក្នុងព្រះអង្គ។

Verse 24

न जानन्ति परं भावं यस्य ब्रह्यादयः सुराः । योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपिणम् ॥ २४ ॥

សូម្បីតែទេវតាទាំងឡាយចាប់ពីព្រះព្រហ្មា ក៏មិនដឹងអំពីសភាពដ៏អតិបរមារបស់ព្រះអង្គឡើយ; សូម្បីយោគីក៏មិនអាចឃើញព្រះអង្គបាន។ ខ្ញុំសូមគោរពបូជាចំពោះព្រះអង្គ ដែលរូបសភាពជាចំណេះដឹងបរិសុទ្ធ។

Verse 25

अन्तरिक्षंतु यन्नाभिर्द्यौर्मूर्द्धा यस्य चैव हि । पादोऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम् ॥ २५ ॥

ខ្ញុំសូមគោរពបូជាចំពោះព្រះអម្ចាស់មានរូបសកល—ដែលផ្ចិតជាអន្តរទិស, ក្បាលជាស្ថានសួគ៌, ហើយជើងបានក្លាយជាផែនដី។

Verse 26

यस्य श्रोत्रे दिशः सर्वा यच्चक्षुर्दिनकृच्छशी । ऋक्सामयजुषी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम् ॥ २६ ॥

ខ្ញុំសូមគោរពបូជាចំពោះព្រះអង្គមានសភាពព្រហ្ម—ទិសទាំងអស់ជាត្រចៀករបស់ព្រះអង្គ, ព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទជាព្រះនេត្រ, ហើយដោយព្រះអង្គ វេទៈ ឫគ សាម និងយជុរ ត្រូវបានបង្ហាញ និងគាំទ្រ។

Verse 27

यन्मुखाद्वाह्मणा जाता यद्वाहोरभवन्नृपाः । वैश्या यस्योरुतो जाताः पद्भ्यां शूद्रो व्यजायत ॥ २७ ॥

ពីមាត់របស់ព្រះអង្គ ព្រហ្មណៈបានកើត; ពីដៃរបស់ព្រះអង្គ អ្នកគ្រប់គ្រង (ក្សត្រិយៈ) បានកើត; ពីភ្លៅរបស់ព្រះអង្គ វៃស្យៈបានកើត; ហើយពីជើងរបស់ព្រះអង្គ សូទ្រៈបានកើតមាន។

Verse 28

मायासङ्गममात्रेण वदन्ति पुरुषं त्वजम् । स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम् ॥ २८ ॥

ដោយសារតែការភ្ជាប់ជាមួយ ម៉ាយា ប៉ុណ្ណោះ មនុស្សខ្លះទើបនិយាយថា បុរស (Puruṣa) «កើត»; តែពិតប្រាកដ ព្រះអង្គមានសភាពដើមស្អាតបរិសុទ្ធ ឥតបម្លែង និងឥតមលិន។

Verse 29

क्षीरब्धि शायिनं देवमनन्तमपराजितम् । सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम् ॥ २९ ॥

ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំដល់ ព្រះវិṣṇុ—ព្រះដ៏អនន្ត និងមិនអាចឈ្នះបាន ដែលសម្រាកលើសមុទ្រទឹកដោះ; ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យស្រឡាញ់អ្នកប भक्त ពិត និងអាចឈានដល់បានដោយ ភក្តិ (bhakti)។

Verse 30

पृथिव्यादीनि भूतानि तन्मात्राणींन्द्रियाणि च । सूक्ष्मासूक्ष्माणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम् ॥ ३० ॥

ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំដល់ព្រះអម្ចាស់មានមុខគ្រប់ទិស (សព្វមុខ) ដែលដោយព្រះអង្គ សត្វលោកចាប់ពីធាតុដីជាដើម ទាំង តន្មាត្រា និងឥន្ទ្រីយ៍ ត្រូវបានបង្ហាញចេញ—ទាំងស្ដើង និងក្រាស់។

Verse 31

यद्ब्रह्म परमं धाम सर्वलोकोत्तमोत्तमम् । निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतोऽस्ति पुनः पुनः ॥ ३१ ॥

ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំម្តងហើយម្តងទៀត ដល់ ប្រាហ្មន៍ នោះ—ជាទីស្ថានដ៏លើសលប់—ឧត្តមលើសលោកទាំងអស់ លើសគុណាទាំងបី ឧត្តម និងស្ដើងយ៉ាងខ្លាំង។

Verse 32

अविकारमजं शुद्धं सर्वतोबाहुमीश्वरम् । यमामनन्ति योगीन्द्राः सर्वकारणकारणम् ॥ ३२ ॥

មិនបម្លែង មិនកើត និងបរិសុទ្ធ—ព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះហស្តនៅគ្រប់ទិស; ព្រះអង្គដែលយោគីឧត្តមប្រកាសថា ជាមូលហេតុនៃមូលហេតុទាំងអស់។

Verse 33

यो देवः सर्वभूतानामन्तरात्मा जगन्मयः । निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३३ ॥

សូមព្រះវិṣṇុ អង្គនោះ សូមប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ—ព្រះដ៏ជាអាត្មាខាងក្នុងនៃសត្វទាំងអស់ ព្រះដែលពេញលេញទាំងលោក ព្រះលើសពីគុណាទាំងបី និងជាព្រះអាត្មាអតិបរមា។

Verse 34

हृदयस्थोऽपि दूरस्थो मायया मोहितात्मनाम् । ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३४ ॥

ទោះបីស្ថិតនៅក្នុងបេះដូង ក៏ហាក់ដូចឆ្ងាយសម្រាប់អ្នកដែលចិត្តត្រូវម៉ាយា​បំភាន់; តែសម្រាប់អ្នកប្រាជ្ញ ព្រះអង្គពេញលេញគ្រប់ទី—សូមព្រះវិṣṇុ អង្គនោះ ប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ។

Verse 35

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च । हूयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३५ ॥

ដោយបួន និងបួន ដោយពីរ ហើយដូចគ្នានោះដោយប្រាំ; ហើយម្តងទៀត ដោយពីរ ត្រូវបានបូជាថ្វាយ—សូមព្រះវិṣṇុ អង្គនោះ ប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ។

Verse 36

ज्ञानिनां कर्मिणां चैव तथा भक्तिमतां नृणाम् । गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३६ ॥

សូមព្រះវិṣṇុ អង្គនោះ ពេញព្រះហឫទ័យចំពោះខ្ញុំ—ព្រះដែលប្រទានគោលដៅអតិបរមា ដល់អ្នកដើរតាមចំណេះដឹង កម្មកិច្ចពិធី និងភក្តិ; ហើយជាព្រះដែលលោកទាំងមូលស្វែងរក។

Verse 37

जगद्धितार्थं ये देहा ध्रियन्ते लीलया हरेः । तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३७ ॥

សូមព្រះវិṣṇុ អង្គនោះ ប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ—ព្រះហរិ ដែលយករាងកាយជាលីឡា ដើម្បីសេចក្តីប្រយោជន៍នៃលោក; រាងកាយទាំងនោះ សូម្បីតែអ្នកប្រាជ្ញ និងទេវតាក៏គោរពបូជាផងដែរ។

Verse 38

यमामनन्ति वै सन्तः सच्चिदानन्दविग्रहम् । निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३८ ॥

សូមព្រះវិṣṇu ព្រះអង្គនោះ សូមប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ—ព្រះសន្តៈទាំងឡាយប្រកាសថា ព្រះអង្គជារូបកាយនៃ សត្យៈ-ចិត្ដ-អានន្ទៈ; លើសលប់ពីគុណៈទាំងបី ប៉ុន្តែជាគ្រឹះទ្រទ្រង់គុណៈទាំងអស់។

Verse 39

इति स्तुत्वा नमेद्विष्णुं ब्राह्मणांश्च प्रपूजयेत् । आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः ॥ ३९ ॥

ដូច្នេះ ក្រោយពេលសរសើរប្រាថ្នា គួរតែគោរពបង្គំដល់ព្រះវិṣṇu ហើយគោរពបូជាប្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយតាមគួរ។ បន្ទាប់មក គួរបូជាគ្រូអាចារ្យផង ដោយទានដក្សិណា សម្លៀកបំពាក់ និងអំណោយផ្សេងៗ។

Verse 40

ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्ति भावसमन्वितः । पुत्रमित्रकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः ॥ ४० ॥

ដោយសទ្ធា និងចិត្តគោរព គួរឲ្យប្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយបរិភោគតាមសមត្ថភាព។ បន្ទាប់មក ខ្លួនឯងគួរបរិភោគជាមួយកូន បិត្តមិត្ត ភរិយា និងសាច់ញាតិទាំងឡាយ។

Verse 41

कुर्वीत पारणं विप्र नारायणपरायणः । यस्त्वेतत्कर्म कुर्वीत ध्वजारोपणमुत्तमम् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ ४१ ॥

ឱ ប្រាហ្មណ៍ អ្នកដែលជាអ្នកពឹងផ្អែកលើព្រះនារាយណៈ គួរធ្វើពារណៈ គឺពិធីបំបែកអាហារបន្ទាប់ពីអត់។ ហើយអ្នកណាធ្វើកិច្ចការល្អឥតខ្ចោះនេះ គឺពិធីលើកទង់បរិសុទ្ធ (ធ្វជារូបណ) — សូមស្តាប់ដោយចិត្តផ្តោត ខ្ញុំនឹងពោលអំពីផលបុណ្យរបស់វា។

Verse 42

पटो ध्वजस्य विप्रेन्द्र यावच्चलति वायुना । तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ४२ ॥

ឱ ព្រះអង្គជាប្រសើរនៃប្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ ដរាបណាក្រណាត់ទង់បរិសុទ្ធរលករំកិលដោយខ្យល់ ដរាបនោះ ក្រុមបាបទាំងឡាយនឹងវិនាសទៅ—មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 43

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ४३ ॥

មិនថាមនុស្សណាមានបាបធំ ឬពោរពេញដោយបាបគ្រប់ប្រភេទ ក៏ដោយ កាលណាបង្កើត និងឧទ្ទិសទង់នៅក្នុងគេហវិហាររបស់ព្រះវិṣṇu នោះគេត្រូវបានដោះលែងពីបាបទាំងអស់។

Verse 44

यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥

ឱ ព្រះព្រហ្មណ៍ (អ្នកកើតពីរដង) ចំនួនថ្ងៃណាដែលទង់នៅឈរនៅក្នុងគេហវិហាររបស់ព្រះវិṣṇu ចំនួននោះឯង ជាពាន់ៗយុគ អ្នកបូជានឹងទទួលបានសារូប្យៈ គឺស្រដៀងរូបរាងនឹងព្រះហរិ។

Verse 45

आरोपितं ध्वजं दृष्ट्वा येऽभिनन्दन्ति धार्मिकाः । तेऽपि सर्वे प्रमुच्यन्ते महापातककोटिभिः ॥ ४५ ॥

អ្នកធម៌ទាំងឡាយ ដែលបានឃើញទង់ដែលបានលើកឡើង ហើយរីករាយអបអរសាទរ—even ពួកគេផងដែរ ត្រូវបានដោះលែងទាំងអស់ពីបាបធំរាប់កោដិ។

Verse 46

आरोपितो ध्वजो विष्णुगृहे धुन्वन्पटं स्वकम् । कर्तुः सर्वाणि पापानि धुनोति निमिषार्द्धतः ॥ ४६ ॥

ទង់ដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងគេហវិហាររបស់ព្រះវិṣṇu ពេលវាខ្យល់បក់ឲ្យក្រណាត់របស់វាខ្លួនឯងរវើរវាយ វាបោសសំអាតបាបទាំងអស់របស់អ្នកដែលបានដំឡើងវា ក្នុងពាក់កណ្តាលនិមិષតែប៉ុណ្ណោះ។

Verse 47

यस्त्वारोप्य गृहे विष्णोर्ध्वजं नित्यमुपाचरेत् । स देवयानेन दिवं यातीव सुमतिर्नृपः ॥ ४७ ॥

អ្នកណាដែលបានលើកទង់នៅក្នុងគេហរបស់ព្រះវិṣṇu ហើយបូជាវាជារៀងរាល់ថ្ងៃ នោះជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា ឱ ព្រះមហាក្សត្រ គេនឹងទៅស្ថានសួគ៌តាមផ្លូវទេវយាន (devayāna)។