Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag
यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥
yāvaddināni tiṣṭeta dhvajo viṣṇugṛhe dvija | tāvadyugasahastrāṇi harisārupyamaśnute || 44 ||
ឱ ព្រះព្រហ្មណ៍ (អ្នកកើតពីរដង) ចំនួនថ្ងៃណាដែលទង់នៅឈរនៅក្នុងគេហវិហាររបស់ព្រះវិṣṇu ចំនួននោះឯង ជាពាន់ៗយុគ អ្នកបូជានឹងទទួលបានសារូប្យៈ គឺស្រដៀងរូបរាងនឹងព្រះហរិ។
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that even a tangible act of temple devotion—installing or maintaining Hari’s flag—produces immense spiritual merit, culminating in sārūpya (attaining a form like Viṣṇu) for vast cosmic durations.
Bhakti is shown as practical and temple-centered: honoring Viṣṇu through visible service (dhvaja in Viṣṇu-gṛha) becomes a sustained offering, and its continuity (as long as it stands) mirrors sustained devotion, yielding liberation-like proximity to Hari.
Ritual application (kalpa/ācāra) is implied: the verse points to prescribed temple observances and merit-accounting tied to duration, a common dharma-śāstric principle used in vrata and pūjā procedures.