Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 34
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
विष्णुर्नभ्यो रविरयं गी फलं प्रातरच्युतः । भक्तैर्वद्योऽप्यंतरात्मा भो भो एष हरिस्तथा । एष शार्ङ्गी सैष रामः संहितैवं प्रकीर्तिता ॥ ३४ ॥
viṣṇurnabhyo ravirayaṃ gī phalaṃ prātaracyutaḥ | bhaktairvadyo'pyaṃtarātmā bho bho eṣa haristathā | eṣa śārṅgī saiṣa rāmaḥ saṃhitaivaṃ prakīrtitā || 34 ||
«នេះគឺព្រះវិṣṇុ; ពីផ្ចិត (នាភិ) កើតមានព្រះអាទិត្យ; នេះជាបទសរសើរ; នេះជាផលរបស់វា; ពេលព្រឹកគួររំលឹកព្រះអច្យុត។ ទោះជាព្រះអង្គជាអាត្មាខាងក្នុង ក៏អ្នកភក្តិគួរប្រាប់ថា ‘អូ! អូ! នេះហើយជាព្រះហរិ!’ នេះជាអ្នកកាន់ធ្នូ Śārṅga; នេះជាព្រះរាម។ ដូច្នេះ សំហិតា ត្រូវបានប្រកាស។»
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents Hari (Viṣṇu) as both transcendent and immanent—He is the antarātmā (inner Self) yet lovingly invoked by devotees—showing that liberation-oriented mokṣa-dharma is fulfilled through praise and remembrance of the Lord.
Bhakti is shown as vocal praise and heartfelt calling—“eṣa hariḥ”—along with prātaḥ-smaraṇa (morning remembrance) of Acyuta; the “phala” (fruit) is linked to devotional recitation (gī) rather than mere intellectual knowledge.
It highlights practical prayoga (application) in daily sādhana—especially prātaḥ-smaraṇa and stotra/saṃhitā-style recitation—where correct utterance and disciplined timing connect to Śikṣā (phonetics) and Kalpa (ritual procedure) in lived devotion.