Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 35
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
रामेणाभिहितं करोमि सततं रामं भजे सादरम् । रामेणापहृतं समस्तदुरितं रामाय तुभ्यं नमः । रामान्मुक्तिमभीप्सिता मम सदा रामस्य दासोऽस्म्यहम् । रामे रंजत् मे मनः सुविशदं हे राम तुभ्यं नमः ॥ ३५ ॥
rāmeṇābhihitaṃ karomi satataṃ rāmaṃ bhaje sādaram | rāmeṇāpahṛtaṃ samastaduritaṃ rāmāya tubhyaṃ namaḥ | rāmānmuktimabhīpsitā mama sadā rāmasya dāso'smyaham | rāme raṃjat me manaḥ suviśadaṃ he rāma tubhyaṃ namaḥ || 35 ||
ខ្ញុំធ្វើជានិច្ចតាមអ្វីដែលព្រះរាមបានបញ្ជា; ខ្ញុំបូជាព្រះរាមដោយក្តីគោរព។ ដោយព្រះរាម បាបទាំងអស់របស់ខ្ញុំត្រូវបានលុបបំបាត់—ឱ ព្រះរាម ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំ។ ខ្ញុំប្រាថ្នាមោក្ខតែពីព្រះរាមជានិច្ច; ខ្ញុំជាទាសរបស់ព្រះរាមជានិច្ច។ ចិត្តខ្ញុំរីករាយក្នុងព្រះរាម ក្លាយជាស្អាតច្បាស់—ឱ ព្រះរាម ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំ។
Narada (devotional proclamation within Moksha-dharma teaching context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents single-point devotion to Śrī Rāma as a complete sādhanā: obedience to divine instruction, worship with reverence, purification from sin, and the direct aspiration for mokṣa—ending in a mind made clear through constant remembrance.
Bhakti is shown as lived surrender: doing what Rāma enjoins, worshipping Him, trusting His power to remove durita (sin/suffering), identifying oneself as His dāsa, and keeping the mind absorbed in Him—this sustained devotion culminates in liberation.
The verse emphasizes practical discipline rather than a technical Vedāṅga: steady mantra-like remembrance (nāma-smaraṇa/nāma-japa) and ethical obedience to divine injunction (vidhi/anushāsana), which function as applied dharma supporting mokṣa.