नोपदिष्टाविमौ बालौ कदाचिदपि केनचित् । एषा स्वाभाविकी वृत्तिः कथमासीत्कुमारयोः
nopadiṣṭāvimau bālau kadācidapi kenacit | eṣā svābhāvikī vṛttiḥ kathamāsītkumārayoḥ
この二人の少年は、いついかなる時も誰からも教えを受けたことがない。それなのに、どうしてこのような生来の気質が二人の若者に現れたのか。
Kāśmīra-rāja (continuing)
Listener: Parāśara
Scene: The king, perplexed, questions how such devotion arose without instruction; Parāśara sits composed, ready to reveal the hidden past.
Purāṇic narratives often attribute spontaneous devotion to past merits and deep saṃskāras ripening in the present life.
No holy site is referenced in this verse.
None; it is a doctrinal inquiry into the origin of devotion and disposition.