भरतस्य मातृसदनगमनं कैकेय्या दारुणवृत्तान्तकथनं च
Bharata in Kaikeyi’s apartments: revelation of Daśaratha’s death and Rāma’s exile
या गतिस्सर्वभूतानां तां गतिं ते पिता गतः।
राजा महत्मा तेजस्वी यायजूकस्सतां गतिः।।2.72.15।।
yā gatis sarvabhūtānāṃ tāṃ gatiṃ te pitā gataḥ |
rājā mahātmā tejasvī yāyajūkas satāṃ gatiḥ || 2.72.15 ||
あなたの父君は、すべての生きとし生けるものが赴くその定めへと旅立たれた。あの王は大いなる魂と光輝を備え、常に祭祀に励み、善き人々の拠り所であった。
Your high-souled, brilliant father ever engaged in performing sacrifices and a refuge for the virtuous people, went the inevitable way every living being must follow (attained heaven).
Dharma is framed against impermanence: even righteous kings meet mortality, so one must act with Satya and duty rather than attachment.
Kaikeyī informs Bharata that Daśaratha has died.
Daśaratha’s kingly virtue—radiance, sacrificial piety, and being a refuge for the good.