Adhyaya 43
Purva BhagaAdhyaya 4339 Verses

Adhyaya 43

Bhūrloka-Vyavasthā — The Seven Dvīpas, Seven Oceans, and the Meru-Centered Order of Jambūdvīpa

पूर्व अध्याय के ब्रह्माण्ड के चौदह लोक-विभाग के वर्णन का उपसंहार करके सूत भूरलोक का “निश्चित वृत्तान्त” आरम्भ करते हैं और व्यापक ब्रह्माण्ड-रचना से पवित्र पृथ्वी के सुव्यवस्थित भूगोल की ओर आते हैं। यहाँ सात द्वीप—जम्बूद्वीप प्रधान, फिर प्लक्ष, शाल्मल, कुश, क्रौञ्च, शाक और पुष्कर—तथा उन्हें घेरने वाले सात समुद्र क्रमशः अधिक विस्तार वाले बताए गए हैं: लवण-जल, इक्षुरस, सुरा, घृत, दधि, क्षीर और मधुर जल। जम्बूद्वीप को मध्य में रखकर स्वर्णमय मेरु को पृथ्वी-पद्म की कर्णिका-रूप धुरी कहा गया है, और उसकी ऊँचाई, अधोभाग की गहराई तथा विस्तार के माप दिए गए हैं। मेरु के चारों ओर वर्ष-प्रदेशों की व्यवस्था—दक्षिण में भारत, किंपुरुष, हरिवर्ष; उत्तर में रम्यक, हिरण्मय, उत्तरकुरु; पूर्व में भद्राश्व; पश्चिम में केतुमाल; मध्य में इलावृत—और सहायक पर्वत मन्दर, गन्धमादन, विपुल, सुपार्श्व का वर्णन है। वन, सरोवर और अनेक पवित्र पर्वतों की सूची से मेरु-परिसर की पावनता स्थापित होती है, और अंत में सिद्धों-मुनियों के ब्रह्मनिष्ठ, योग-शान्त निवास का चित्र देकर आगे के अध्यायों हेतु धर्म-आध्यात्मिक भूगोल की भूमिका बाँधी जाती है।

All Adhyayas

Shlokas

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्विचत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच एतद् ब्रह्माण्डमाख्यातं चतुर्दशविधं महत् / अतः परं प्रवक्ष्यामि भूर्लोकस्यास्य निर्णयम्

इस प्रकार श्रीकूर्मपुराण की षट्साहस्त्री संहिता के पूर्वविभाग में बयालीसवाँ अध्याय समाप्त। सूत बोले—चौदह विभागों वाला यह महान् ब्रह्माण्ड कहा गया; अब इसके बाद मैं इस भूरलोक का निश्चित विवरण कहूँगा।

Verse 2

जम्बुद्वीपः प्रधानो ऽयं प्लक्षः शाल्मल एव च / कुशः क्रौञ्चश्च शाकश्च पुष्करश्चैव सप्तमः

यह जम्बूद्वीप प्रधान है; तथा प्लक्ष और शाल्मल, कुश, क्रौञ्च, शाक और सातवाँ पुष्कर द्वीप भी कहे गए हैं।

Verse 3

एते सप्त महाद्वीपाः समुद्रैः सप्तभिर्वृताः / द्वीपाद् द्वीपो महानुक्तः सागरादपि सागरः

ये सात महाद्वीप सात समुद्रों से घिरे हैं; द्वीप-द्वीप से बड़ा कहा गया है, और समुद्र-समुद्र भी, प्रत्येक पूर्व से अधिक।

Verse 4

क्षारोदेक्षुरसोदश्च सुरोदश्च घृतोदकः / दध्योदः क्षीरसलिलः स्वादूदश्चेति सागराः

समुद्र ये हैं—क्षार (लवण) जल का, इक्षुरस का, सुरा का, घृत जल का, दधि का, क्षीर-जल का और स्वादु (मधुर) जल का।

Verse 5

पञ्चाशत्कोटिविस्तीर्णा ससमुद्रा धरा स्मृता / द्वीपैश्च सप्तभिर्युक्ता योजनानां समासतः

समुद्रों सहित यह धरा पचास कोटि (योजन) विस्तार वाली स्मरण की गई है; और संक्षेप में, योजन-परिमाण से सात द्वीपों से युक्त कही गई है।

Verse 6

जम्बूद्वीपः समस्तानां द्वीपानां मध्यतः शुभः / तस्य मध्ये महामेरुर्विश्रुतः कनकप्रभः

समस्त द्वीपों के मध्य शुभ जम्बूद्वीप स्थित है; और उसके बीच में सुवर्ण-प्रभा से दीप्त, विख्यात महामेरु विराजमान है।

Verse 7

चतुरशीतिसाहस्त्रो योजनैस्तस्य चोच्छ्रयः / प्रविष्टः षोडशाधस्ताद्द्वात्रिंशन्मूर्ध्नि विस्तृतः

उसका ऊँचाई चौरासी हजार योजन है। वह सोलह हजार योजन नीचे तक प्रविष्ट है और शिखर पर बत्तीस हजार योजन तक विस्तृत है।

Verse 8

मूले षोडशसाहस्त्रो विस्तारस्तस्य सर्वतः / भूपद्मास्यास्य शैलो ऽसौ कर्णिकात्वेन संस्थितः

उसके मूल में चारों ओर सोलह हजार योजन का विस्तार है। वह पर्वत इस पृथ्वी-रूपी कमल की कर्णिका (मध्य-भाग) के रूप में स्थित है।

Verse 9

हिमवान् हेमकूटश्च निषधश्चास्य दक्षिणे / नीलः श्वेतश्च शृङ्गी च उत्तरे वर्षपर्वताः

इसके दक्षिण में हिमवान्, हेमकूट और निषध हैं; और इसके उत्तर में वर्ष-पर्वत—नील, श्वेत और शृङ्गी—स्थित हैं।

Verse 10

लक्षप्रमाणौ द्वौ मध्ये दशहीनास्तथा परे / सहस्त्रद्वितयोच्छ्रायास्तावद्विस्तारिणश्च ते

मध्य में दो (पर्वत/रचनाएँ) एक-एक लक्ष प्रमाण की हैं; अन्य भी दस कम प्रमाण के हैं। उनकी ऊँचाई दो हजार है और उतना ही उनका विस्तार है।

Verse 11

भारतं दक्षिणं वर्षं ततः किंपुरुषं स्मृतम् / हरिवर्षं तथैवान्यन्मेरोर्दक्षिणतो द्विजाः

हे द्विजोत्तमों, मेरु के दक्षिण में दक्षिण-वर्ष ‘भारत’ है; उसके आगे ‘किंपुरुष’ देश कहा गया है; और उसी प्रकार ‘हरिवर्ष’ नामक अन्य प्रदेश भी—ये सब मेरु के दक्षिण में स्थित हैं।

Verse 12

रम्यकं चोत्तरं वर्षं तस्यैवानुहिरण्मयम् / उत्तराः कुरवश्चैव यथैते भरतास्तथा

उसके उत्तर में रम्यक नामक वर्ष है और उसके भी आगे हिरण्मय वर्ष। वहाँ उत्तर-कुरु भी हैं; जैसे ये भरतवासी रहते और व्यवस्थित हैं, वैसे ही वे भी हैं।

Verse 13

नवसाहस्त्रमेकैकमेतेषां द्विजसत्तमाः / इलावृतं च तन्मध्ये तन्मध्ये मेरुरुच्छ्रितः

हे श्रेष्ठ द्विजो, उन (वर्षों) में से प्रत्येक नौ हजार योजन तक विस्तृत है। उनके मध्य में इलावृत है और इलावृत के ठीक केंद्र में ऊँचा मेरु पर्वत स्थित है।

Verse 14

मेरोश्चतुर्दिशं तत्र नवसाहस्त्रविस्तृतम् / इलावृतं महाभागाश्चात्वारस्तत्र पर्वताः / विष्कम्भा रचिता मेरोर्योजनायुतमुच्छ्रिताः

वहाँ मेरु के चारों दिशाओं में इलावृत नौ हजार योजन तक फैला है। हे महाभागो, उस प्रदेश में मेरु के आधार-स्तम्भ के समान चार पर्वत स्थापित हैं, जो दस हजार योजन ऊँचे हैं।

Verse 15

पूर्वेण मन्दरो नाम दक्षिणे गन्धमादनः / विपुलः पश्चिमे पार्श्वे सुपार्श्वश्चोत्तरे स्मृतः

पूर्व में मन्दर, दक्षिण में गन्धमादन; पश्चिम की ओर विपुल और उत्तर में सुपार्श्व—ऐसा परम्परा से कहा गया है।

Verse 16

कदम्बस्तेषु जम्बुश्च पिप्पलो वट एव च / जम्बूद्वीपस्य सा जम्बूर्नामहेतुर्महर्षयः

उन (वृक्षों) में कदम्ब, जम्बू, पीपल और वट हैं। हे महर्षियो, वही जम्बू वृक्ष जम्बूद्वीप के नाम का कारण है।

Verse 17

महागजप्रमाणानि जम्ब्वास्तस्याः फलानि च / पतन्ति भूभृतः पृष्ठे शीर्यमाणानि सर्वतः

उस जम्बू-वृक्ष के फल महागज के समान विशाल हैं; वे चारों ओर गिरते हैं और पर्वत की पीठ पर पड़कर टूट-फूट जाते हैं।

Verse 18

रसेन तस्याः प्रख्याता तत्र जम्बूनदीति वै / सरित् प्रवर्तते चापि पीयते तत्र वासिभिः

उस जम्बू के रस से वहाँ ‘जम्बूनदी’ नामक नदी प्रसिद्ध है; उससे धारा प्रवाहित होती है और वहाँ के निवासी उसे पीते हैं।

Verse 19

न स्वेदो न च दौर्गन्ध्यं न जरा नेन्द्रियक्षयः / तत्पानात् सुस्थमनसां नराणां तत्र जायते

उस (पावन रस/जल) के पान से वहाँ के स्थिर-चित्त मनुष्यों में न अधिक पसीना होता है, न दुर्गन्ध, न बुढ़ापा, और न इन्द्रियों का क्षय।

Verse 20

तीरमृत्तत्र संप्राप्य वायुना सुविशोषिता / जाम्बूनदाख्यं भवति सुवर्णं सिद्धभूषणम्

उस नदी-तट की मिट्टी वायु से भलीभाँति सूखकर ‘जाम्बूनद’ नाम का सुवर्ण बन जाती है, जो सिद्धों के आभूषणों के योग्य है।

Verse 21

भद्राश्वः पूर्वतो मेरोः केतुमालश्च पश्चिमे / वर्षे द्वे तु मुनिश्रेष्ठास्तयोर्मध्ये इलावृतम्

हे मुनिश्रेष्ठ! मेरु के पूर्व में भद्राश्व-वर्ष है और पश्चिम में केतुमाल-वर्ष; इन दोनों के मध्य इलावृत स्थित है।

Verse 22

वनं चैत्ररथं पूर्वे दक्षिणे गन्धमादनम् / वैभ्राजं पश्चिमे विद्यादुत्तरे सवितुर्वनम्

पूर्व दिशा में चैत्ररथ वन है, दक्षिण में गन्धमादन। पश्चिम में वैभ्राज और उत्तर में सविता (सूर्य) का वन जानो।

Verse 23

अरुणोदं महाभद्रमसितोदं च मानसम् / सरांस्येतानि चत्वारि देवयोग्यानि सर्वदा

अरुणोद, महाभद्र, असितोद और मानस—ये चारों सरोवर सदा देव-पूजन और देव-निवास के योग्य हैं।

Verse 24

सितान्तश्च कुमुद्वांश्च कुरुरी माल्यवांस्तथा / वैकङ्को मणिशैलश्च ऋक्षवांश्चाचलोत्तमाः

तथा सीतान्त और कुमुद्वान, कुरुरी और माल्यवान; इसी प्रकार वैकङ्क, मणिशैल और ऋक्षवान—ये पर्वतों में श्रेष्ठ हैं।

Verse 25

महानीलो ऽथ रुचकः सबिन्दुर्मन्दरस्तथा / वेणुमांश्चैव मेघश्च निषधो देवपर्वतः / इत्येते देवरचिताः सिद्धावासाः प्रकीर्तिताः

महानील, रुचक, सबिन्दु और मन्दर; वेणुमांश, मेघ और देवपर्वत निषध—ये देवों द्वारा रचे हुए सिद्धों के निवास-स्थान कहे गए हैं।

Verse 26

अरुणोदस्य सरसः पूर्वतः केसराचलः / त्रिकूटशिखरश्चैव पतङ्गो रुचकस्तथा

अरुणोद सरोवर के पूर्व में केसराचल पर्वत है; तथा त्रिकूटशिखर, पतङ्ग और रुचक नामक पर्वत भी हैं।

Verse 27

निषधो वसुधारश्च कलिङ्गस्त्रिशिखः शुभः / समूलो वसुधारश्च कुरवश्चैव सानुमान्

निषध, वसुधारा, कलिङ्ग और शुभ त्रिशिख; तथा समूल, फिर वसुधारा, और सानुमान सहित कुरव—ये यहाँ कहे गए प्रसिद्ध प्रदेश/पर्वत हैं।

Verse 28

ताम्रातश्च विशालश्च कुमुदो वेणुर्वतः / एकशृङ्गो महाशैलो गजशैलः पिशाचकः

ताम्रात, विशाल, कुमुद और वेणुर्वत; तथा एकशृङ्ग, महाशैल, गजशैल और पिशाचक—ये भी पवित्र भूगोल-परंपरा में प्रसिद्ध पर्वत हैं।

Verse 29

पञ्चशैलो ऽथ कैलासो हिमवांशचाचलोत्तमः / इत्येते देवचरिता उत्कटाः पर्वतोत्तमाः

फिर पञ्चशैल, कैलास और हिमवान—पर्वतों में श्रेष्ठ। ये ही देवचरित, अत्यन्त महान और उत्तम पर्वत हैं, देवताओं के निवास-स्थल के रूप में प्रसिद्ध।

Verse 30

महाभद्रस्य सरसो दक्षिणे केसराचलः / शिखिवासश्च वैदूर्यः कपिलो गन्धमादनः

महाभद्र सरोवर के दक्षिण में केसराचल, शिखिवास, वैदूर्य, कपिल और गन्धमादन पर्वत स्थित हैं।

Verse 31

जारुधिश्च सुगन्धिश्च श्रीशृङ्गश्चाचलोत्तमः / सुपार्श्वश्च सुपक्षश्च कङ्कः कपिल एव च

तथा जारुधि और सुगन्धि; श्रीशृङ्ग नामक उत्कृष्ट पर्वत; और सुपार्श्व तथा सुपक्ष; साथ ही कङ्क और कपिल—ये भी (यहाँ) वर्णित पर्वत हैं।

Verse 32

पिञ्जरो भद्रशैलश्च सुरसश्च महाबलः / अञ्जनो मधुमांस्तद्वत् कुमुदो मुकुटस्तथा

पिंजर, भद्रशैल, सुरस और महाबल; तथा अंजन और मधुमान; और कुमुद तथा मुकुट—ये भी महान पर्वतों में गिने गए हैं।

Verse 33

सहस्त्रशिखरश्चैव पाण्डुरः कृष्ण एव च / पारिजातो महाशैलस्तथैव कपिलोदकः

इसी प्रकार सहस्रशिखर, तथा पाण्डुर और कृष्ण; पारिजात नामक महाशैल, और कपिलोदक—ये भी (पर्वत) कहे गए हैं।

Verse 34

सुषेणः पुण्डरीकश्च महामेघस्तथैव च / एते पर्वतराजानः सिद्धगन्धर्वसेविताः

सुषेण, पुण्डरीक और महाघन मेघ-सम महा मेघ—ये पर्वतराज सिद्धों और गन्धर्वों द्वारा सेवित-पूजित हैं।

Verse 35

असितोदस्य सरसः पश्चिमे केसराचलः / शङ्खकूटो ऽथ वृषभो हंसो नागस्तथा परः

असितोद सरोवर के पश्चिम में केसराचल है; और शंखकूट, वृषभ, हंस तथा ऊँचा नाग—ये भी (शिखर) हैं।

Verse 36

कालाञ्जनः शुक्रशैलो नीलः कमल एव च / पुष्पकश्च सुमेघश्च वाराहो विरजास्तथा / मयूरः कपिलश्चैव महाकपिल एव च

कालाञ्जन, शुक्रशैल, नील और कमल; पुष्पक और सुमेघ; वाराह और विरजा; तथा मयूर, कपिल और महाकपिल—ये प्रसिद्ध पर्वत हैं।

Verse 37

इत्येते देवगन्धर्वसिद्धसङ्घनिषेविताः / सरसो मानसस्येह उत्तरे केसराचलाः

इस प्रकार ये केसराचल पर्वत देव, गन्धर्व और सिद्धों के समुदायों द्वारा निरन्तर सेवित हैं; ये यहाँ पवित्र मानस-सरोवर के उत्तर में स्थित हैं।

Verse 38

एतेषां शैलमुख्यानामन्तरेषु यथाक्रमम् / सन्ति चैवान्तरद्रोण्यः सरांसि च वनानि च

इन प्रमुख पर्वत-श्रेणियों के बीच क्रमशः भीतर की घाटियाँ, सरोवर तथा वन भी विद्यमान हैं।

Verse 39

वसन्ति तत्र मुनयः सिद्धाश्च ब्रह्मभाविताः / प्रसन्नाः शान्तरजसः सर्वदुः खविवर्जिताः

वहाँ ब्रह्म-भाव में भावित चित्त वाले मुनि और सिद्ध निवास करते हैं; वे प्रसन्न, रजोगुण-शान्त और समस्त दुःखों से रहित हैं।

← Adhyaya 42Adhyaya 44

Frequently Asked Questions

Jambū, Plakṣa, Śālmala, Kuśa, Krauñca, Śāka, and Puṣkara (the seventh), each encircled by an ocean and described as progressively larger.

Salt-water; sugarcane-juice; intoxicating liquor; ghee; curds; milk; and sweet (fresh) water—each ocean encircling a dvīpa in expanding order.

Meru is said to be 84,000 yojanas high, extending 16,000 yojanas below the earth, with a summit breadth of 32,000 yojanas and a base extent of 16,000 yojanas in every direction.

It is linked to the great jambū tree; its immense fruits and essence are said to generate the Jambūnadī, and the region’s identity is etiologically derived from that sacred tree.

The river’s essence is described as conferring steadiness and freedom from bodily decline; its dried riverbank mud becomes Jāmbūnada gold, fit for siddhas’ ornaments—marking the landscape as both sacral and transformative.