Adhyaya 78

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । ब्रह्मणा कतमे स्थाने तत्र सूत कृतं तपः । वालखिल्यैश्च तैः सर्वैर्मुनिभिः शंसितव्रतैः

ઋષિઓએ કહ્યું—હે સૂત! ત્યાં કયા સ્થાને બ્રહ્માએ તપ કર્યું, અને પ્રશંસિત વ્રતવાળા તે સર્વ વાલખિલ્ય મુનિઓએ પણ?

Verse 2

सूत उवाच । तस्या वायव्यदिग्भागे हरवेद्या द्विजोत्तमाः । सम्यक्छ्रद्धाप्रयत्नेन ब्रह्मणा विहितं तपः

સૂતે કહ્યું—હે દ્વિજોત્તમો! તે હરવેદીના વાયવ્ય (ઉત્તર-પશ્ચિમ) ભાગમાં બ્રહ્માએ યોગ્ય શ્રદ્ધા અને પ્રયત્નથી તપનું અનુષ્ઠાન કર્યું.

Verse 3

पश्चिमे वालखिल्यैश्च जपस्नानपरायणैः । तत्राश्चर्यमभूद्यद्वै पूर्वं ब्राह्मण सत्तमाः । आश्रमे चतुरास्यस्य तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्

પશ્ચિમ દિશામાં મંત્રજપ અને સ્નાનમાં પરાયણ વાલખિલ્ય ઋષિઓ વચ્ચે, હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠો, પૂર્વકાળે ચતુરાસ્ય (બ્રહ્મા) ના આશ્રમમાં એક અદ્ભુત ઘટના બની હતી. તે હવે હું તમને કહું છું.

Verse 4

तत्र दुश्चारिणी काचिद्रात्रौ ब्राह्मणवंशजा । देवदत्तं समासाद्य वल्लभं रमते सदा

ત્યાં બ્રાહ્મણવંશમાં જન્મેલી એક દુશ્ચારિણી સ્ત્રી રાત્રે દેવદત્ત નામના પોતાના વલ્લભને મળી તેની સાથે સદા રતિસુખમાં રમતી હતી.

Verse 5

अज्ञाता पतिना मात्रा तथान्यैरपि बांधवैः । कृष्णपक्षं समासाद्य विजने हृष्टमानसा

પતિ, માતા તથા અન્ય સગાંઓને ખબર ન પડે તેમ તે કૃષ્ણપક્ષને પસંદ કરી નિર્જન સ્થાને હર્ષિત મનથી ફરતી રહેતી હતી.

Verse 6

कस्यचित्त्वथ कालस्य दृष्टा सा केनचि द्द्विजाः । तत्रस्था जारसंयुक्ता स्वभर्तुश्च निवेदिता

થોડા સમય પછી એક બ્રાહ્મણે તેને ત્યાં જાર સાથે જોયી અને તે વાત તેના પતિને કહી દીધી.

Verse 7

अथासौ कोपसंयुक्तस्तस्या भर्ता सुनिष्ठुरैः । वाक्यैस्तां गर्हयामास प्रहारैश्चाप्य ताडयत्

પછી તેનો પતિ ક્રોધથી ભરાઈ ગયો; તેણે અત્યંત કઠોર વચનોથી તેની નિંદા કરી અને પ્રહારો વડે પણ માર્યો.

Verse 8

अथ सा धार्ष्ट्यमासाद्य स्त्रीस्वभावं समाश्रिता । प्रोवाच बाष्पपूर्णाक्षी दीनांजलिपुटा स्थिता

ત્યારે તે ધૈર્ય પામી, સ્ત્રીસ્વભાવનો આશ્રય લઈને, આંસુભરી આંખો સાથે, દીન બની હાથ જોડીને ઊભી રહી અને બોલી।

Verse 9

किं मां दुर्जनवाक्येन त्वं ताडयसि निष्ठुरैः । प्रहारैर्दोषनिर्मुक्तां त्वत्पादप्रणतां विभो

હે વિભો! દુર્જનોના વચનોને કારણે તમે મને કેમ નિષ્ઠુર પ્રહારોથી તાડો છો? હું તો દોષમુક્ત છું અને તમારા ચરણોમાં પ્રણત છું।

Verse 10

अहं त्वां शपथं कृत्वा भक्षयित्वाऽथ वा विषम् । प्रविश्य हव्यवाहं वा करिष्ये प्रत्ययान्वितम्

હું શપથ કરીને તમને વિશ્વાસ અપાવીશ—અથવા વિષ ભક્ષણ કરીને, અથવા હવ્યવાહ અગ્નિમાં પ્રવેશ કરીને; હું પ્રમાણসহિત કરીશ।

Verse 11

अथ तां ब्राह्मणः प्राह यदि त्वं पापवर्जिता । पुरतो देवविप्राणां कुरु दिव्यग्रहं स्वयम्

પછી એક બ્રાહ્મણે તેણીને કહ્યું—જો તું પાપવર્જિતા હોય, તો દેવો અને બ્રાહ્મણોના સમક્ષ તું જાતે દિવ્ય-પરીક્ષા કર।

Verse 12

सा तथेति प्रतिज्ञाय साहसेन समन्विता । दिव्यग्रहं ततश्चक्रे यथोक्तविधिना सती

તે સતીએ ‘તથાસ્તુ’ કહી પ્રતિજ્ઞા કરી; સાહસથી યુક્ત થઈ તેણે પછી શાસ્ત્રોક્ત વિધિ મુજબ દિવ્ય-પરીક્ષા કરી।

Verse 13

शुद्धिं च प्राप्ता सर्वेषां बन्धूनां च द्विजन्मनाम् । पुरतश्च गुरूणां च देवानामपि पापकृत्

પાપ કરનારિ હોવા છતાં તેણે સર્વ સગાં, દ્વિજ, ગુરુઓ અને દેવતાઓની સમક્ષ શુદ્ધિ (નિર્દોષતા) પ્રાપ્ત કરી।

Verse 14

एतस्मिन्नन्तरे तस्याः साधुवादो महानभूत् । धिक्छब्दश्च तथा पत्युः सर्वैर्दत्तः सुगर्हितः

એ સમયે તેના પક્ષે મહાન સાધુવાદ ઊઠ્યો; અને સર્વે દ્વારા કઠોર રીતે નિંદિત પતિને ‘ધિક્’ એવો ધિક્કાર પણ મળ્યો।

Verse 15

अहो पापसमाचारो दुष्टोऽयं ब्राह्मणाधमः । अपापां धर्मपत्नीं यो मिथ्यादोषेणयोजयेत्

અહો, કેવો પાપાચાર! આ દुष્ટ બ્રાહ્મણાધમ નિષ્પાપ ધર્મપત્ની પર મિથ્યા દોષ લાદવા ઇચ્છે છે।

Verse 16

एवं स निन्द्यमानस्तु सर्वलोकैर्द्विजोत्तमाः । कोपं चक्रे ततो वह्निं समुद्दिश्य सदुःखितः

આ રીતે સર્વ લોકો દ્વારા નિંદિત થઈ, હે દ્વિજોત્તમ, તે અત્યંત દુઃખિત થઈ ક્રોધિત થયો અને અગ્નિદેવ તરફ પોતાનો રોષ વાળ્યો।

Verse 17

शापं दातुं मतिं चक्रे ततो वह्नेः सुदुःखितः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं निन्दमानः पुनःपुनः

પછી અગ્નિદેવ પ્રત્યે અત્યંત દુઃખિત થઈ તેણે શાપ આપવાનો નિશ્ચય કર્યો; અને વારંવાર નિંદા કરતાં કઠોર વચન બોલ્યો।

Verse 18

मया स्वयं प्रदृष्टेयं जारेण सह संगता । त्वया वह्ने सुपापेयं न कस्माद्भस्मसात्कृता

મેં સ્વયં તેને પરપુરુષ સાથે સંગત કરતી જોઈ. હે અગ્નિદેવ, તો આ મહાપાપિણીને તું કેમ ભસ્મસાત્ ન કરી?

Verse 19

तस्मात्त्वां पापकर्माणमसत्यपक्षपातिनम् । असंदिग्धं शपिष्यामि रौद्रशापेन सांप्रतम्

અતએવ પાપકર્મ કરનાર અને અસત્યનો પક્ષ લેતા તને હું અત્યારે નિઃસંદેહે એક પ્રચંડ શાપથી શાપ આપું છું.

Verse 20

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संक्रुद्धस्य द्विजन्मनः । सप्तार्चिर्भयसंत्रस्तः कृतांजलिरुवाच तम्

સૂત બોલ્યા—ક્રોધિત બ્રાહ્મણના તે વચન સાંભળી સપ્તાર્ચિ (અગ્નિ) ભયથી કંપી ઉઠ્યો અને હાથ જોડીને તેને કહ્યું.

Verse 21

अग्निरुवाच । नैष दोषो मम ब्रह्मन्यन्न दग्धा तव प्रिया । कृतागसाऽपि मे वाक्यं शृणुष्वात्र स्फुटेरितम्

અગ્નિ બોલ્યા—હે બ્રાહ્મણ, તારી પ્રિયા ન દગ્ધ થઈ એ મારો દોષ નથી. તે અપરાધિણી છે, છતાં મારી વાત સાંભળ; હું અહીં સ્પષ્ટ કહું છું.

Verse 22

अनया परकांतेन कृतः सह समागमः । चिरं कालं द्विज श्रेष्ठ त्वया ज्ञाताद्य वासरे

આ સ્ત્રીએ પરપુરુષ સાથે લાંબા સમયથી સંબંધ રાખ્યો છે, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ; પરંતુ તને તે આજે જ જાણમાં આવ્યું છે.

Verse 23

परं यस्माद्विशुद्धैषा मया दग्धा न सा द्विज । कारणं तच्च ते वच्मि शृणुष्वैकमनाः स्थितः

પરંતુ હવે તે વિશુદ્ધ થઈ છે; તેથી, હે દ્વિજ, મેં તેને દગ્ધ કરી નથી. તેનું કારણ હું તને કહું છું—એકાગ્ર ચિત્તે સ્થિર રહી સાંભળ.

Verse 24

यत्रानया कृतः संगः परकांतेन वै द्विज । तस्मिन्नायतने ब्रह्मा रुद्रशीर्षो व्यवस्थितः

હે દ્વિજ, જ્યાં તેણે પરકાંત સાથે સંગ કર્યો હતો, તે જ પવિત્રાયતનમાં રુદ્રશીર્ષ (રુદ્રના છિન્ન મસ્તકનું ચિહ્ન) ધારણ કરીને બ્રહ્મા સ્વયં પ્રતિષ્ઠિત છે.

Verse 25

तत्र कृत्वा रतं चित्रं परकांतसमं तदा । पश्यति स्म ततो रुद्रं ब्रह्ममस्तकसंस्थितम्

ત્યાં પરકાંત સમાન એક વિચિત્ર રતિકર્મ કરીને, પછી તેણે બ્રહ્માના મસ્તક પર સ્થિત રુદ્રનું દર્શન કર્યું.

Verse 26

ततः प्रक्षालयत्यंगं कुण्डे तत्राग्रतः स्थिते । कृतपापापि तेनैषा शुद्धिं याति शुचिस्मिता

પછી તેણે સામે જ આવેલા તે કુંડમાં પોતાના અંગો પ્રક્ષાળ્યા. પાપ કરેલું હોવા છતાં, તે કર્મથી તે શુદ્ધિ પામી—મૃદુસ્મિતાવાળી તે.

Verse 27

अत्र पूर्वं विपाप्माऽभूद्ब्रह्मा लोकपितामहः । सतीवक्त्रं समालोक्य कामार्तोऽपि स पापकृत्

અહીં પૂર્વકાળમાં લોકપિતામહ બ્રહ્મા પાપથી કલુષિત થયા; કારણ કે સતીના મુખનું દર્શન કરીને તેઓ કામાર્ત બન્યા અને પાપકર્મ કરી બેઠા.

Verse 28

तस्मान्नास्त्यत्र मे दोषः स्वल्पोऽपि द्विजसत्तम । रुद्रशीर्षप्रभावोऽयं तस्य कुण्डोदकस्य च

અતએવ, હે દ્વિજસત્તમ, અહીં મારામાં અતિસૂક્ષ્મ દોષ પણ નથી. આ રુદ્રશીર્ષનો તથા તે પવિત્ર કુંડના જળનો પ્રભાવ છે.

Verse 29

तस्मादेनां समादाय संशुद्धां पापवर्जिताम् । गृहं गच्छ द्विजश्रेष्ठ सत्यमेतन्मयो दितम्

અતએવ, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, એને—સંપૂર્ણ શુદ્ધ અને પાપવર્જિતા—સ્વીકારીને ગૃહે જા. મેં કહેલું સત્ય છે.

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । या मया सहसा दृष्टा स्वयमेव हुताशन । परकांतेन तां नाद्य शुद्धामपि गृहं नये

બ્રાહ્મણ બોલ્યો: હે હુતાશન (અગ્નિ), જેને મેં અચાનક પોતાની આંખે પરકાંત સાથે જોઈ, તેને આજે પણ—શુદ્ધ હોવા છતાં—ઘરે લઈ જઈશ નહીં.

Verse 31

इत्युक्त्वा च द्विजश्रेष्ठस्तां त्यक्त्वापि शुचिव्रतः । जगाम स्वगृहं पश्चात्तथा जग्मुर्जना गृहान्

આવું કહી તે દ્વિજશ્રેષ્ઠ—શુચિવ્રત હોવા છતાં—તેણે તેણીને ત્યજી પછી પોતાના ગૃહે ગયો; તેમ જ લોકો પણ પોતાના પોતાના ઘરો તરફ ગયા.

Verse 32

सापि तेन परित्यक्ता पतिना हृष्टमानसा । ज्ञात्वा तत्तीर्थमाहात्म्यं वैश्वानरमुखेरितम्

પતિએ પરિત્યાગ કર્યો છતાં તે હર્ષિત મનથી રહી; કારણ કે વૈશ્વાનર (અગ્નિ)ના મુખેથી પ્રકટ થયેલું તે તીર્થમાહાત્મ્ય તેણે જાણી લીધું હતું.

Verse 33

तेनैव परकांतेन विशेषेण रतिक्रियाम् । तस्मिन्नायतने चक्रे कुण्डे तोयावगाहनम्

એ જ પરકાંત સાથે તેણીએ વિશેષ રીતે ફરી રતિ-ક્રિયા કરી; અને તે જ પવિત્ર આયતનમાં આવેલા કુંડના જળમાં અવગાહન-સ્નાન પણ કર્યું।

Verse 34

अथान्ये परलोकस्य भीत्याऽतीव व्यवस्थिताः । विमुखाः परदारेषु नार्यश्चापि पतिव्रताः

પછી અન્ય લોકો પરલોકના ભયથી અત્યંત સંયમિત થયા; તેઓ પરસ્ત્રીઓથી વિમુખ રહ્યા, અને સ્ત્રીઓ પણ પતિવ્રતા બની પતિનિષ્ઠ રહી।

Verse 35

दूरतोऽपि समभ्येत्य ते सर्वे तत्र मंदिरे । रुद्रशीर्षाभिधानं च प्रचक्रुः सुरतोत्सवम्

દૂરથી પણ આવી તેઓ બધા તે મંદિરમાં એકત્ર થયા; અને ‘રુદ્રશીર્ષ’ નામના સુરત-ઉત્સવનું વિધિપૂર્વક આયોજન કર્યું।

Verse 36

निमज्जंति ततः कुण्डे तस्मिन्पातकनाशने । भवंति पापनिर्मुक्ता रुद्रशीर्षावलोकनात्

પછી તેઓ તે પાતકનાશક કુંડમાં નિમજ્જન કરે છે; અને ‘રુદ્રશીર્ષ’ના દર્શનથી તેઓ પાપમુક્ત થાય છે।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे नष्टो धर्मः पत्नीसमुद्भवः । पुरुषाणां ततः स्त्रीणां निजकांतासमुद्भवः

આ દરમિયાન પત્ની-નિષ્ઠાથી ઉત્પન્ન ધર્મ નષ્ટ થયો; તેમજ પુરુષો અને સ્ત્રીઓમાં પોતાની પોતાની નિજકાંતા પ્રત્યેનો એકનિષ્ઠ ધર્મ પણ લુપ્ત થયો।

Verse 38

यो यां पश्यति रूपाढ्यां नारीमपि कुलोद्भवाम् । स तत्रानीय संहृष्टो भजते द्विजसत्तमाः

જે પુરુષ કોઈ રૂપવતી—કુલજાત સ્ત્રીને પણ—જોયે છે, તે હર્ષિત થઈ તેને ત્યાં લાવી કામસમાગમ કરે છે, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો।

Verse 39

तथा नारी सुरूपाढ्यं यं पश्यति नरं क्वचित् । सापि तत्र समानीय कुरुते सुरतोत्सवम्

એ જ રીતે, કોઈ સ્ત્રી ક્યાંક કોઈ સુરૂપ પુરુષને જુએ, તો તે પણ તેને ત્યાં લાવી કામરતિનો ઉત્સવ કરે છે।

Verse 40

लिप्यते न च पापेन कथंचित्तकृतेन च । नरो वा यदि वा नारी तत्तीर्थस्य प्रभावतः

તે તીર્થના પ્રભાવથી પુરુષ હોય કે સ્ત્રી—કોઈ પણ રીતે કરેલા દોષથી પણ—પાપથી લિપ્ત થતો નથી।

Verse 41

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र राजा विदूरथः । आनर्त्तविषये जज्ञे वार्धक्यं च क्रमाद्ययौ

પછી થોડા સમય પછી આનર્ત્ત દેશમાં વિદૂરથ નામનો રાજા જન્મ્યો; અને તે ક્રમે વૃદ્ધાવસ્થાને પહોંચ્યો।

Verse 42

तस्य भार्याऽभवत्तन्वी तरुणी वररूपधृक् । पश्चिमे वयसि प्राप्ते प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

તેની પત્ની સુકુમાર, યુવાન અને અતિશય રૂપવતી હતી; અને તે જ્યારે ઉત્તર વયે પહોંચ્યો, ત્યારે તે તેને પ્રાણોથી પણ વધુ પ્રિય બની।

Verse 43

न तस्याः स जराग्रस्तश्चित्ते वसति पार्थिवः । तस्मिंस्तीर्थे समागत्य वांछितं रमते नरः

જરાથી પીડિત તે રાજા તેના હૃદયમાં વસ્યો નહિ. પરંતુ તે તીર્થમાં આવી મનુષ્ય પોતાની ઇચ્છિત સિદ્ધિનો આનંદ ભોગવે છે.

Verse 44

पार्थिवोऽपि परिज्ञाय तस्यास्तच्च विचेष्टितम् । कोपाविष्टस्ततो गत्वा तस्मिन्क्षेत्रे सुशोभने

રાજાએ તેના વર્તન અને કરેલા કર્મને જાણી લીધું. ત્યારે ક્રોધાવેશમાં આવી તે તરત જ તે શોભાયમાન પવિત્ર ક્ષેત્રમાં જઈ પહોંચ્યો.

Verse 45

तत्कुण्डं पूरयामास ततः पांशूत्करैर्द्रुतम् । बभंज तं च प्रासादं ततः प्रोवाच दारुणम्

તેણે ધૂળના ઢગલાઓથી તે કુંડને ઝડપથી ભરાવી દીધું. તે પ્રાસાદને પણ તોડી નાંખ્યો અને પછી કઠોર વચન ઉચ્ચાર્યું.

Verse 46

यश्चैतत्पूरितं कुण्डं पांशुना निखनिष्यति । प्रासादं च पुनश्चैनं करिष्यति पुनर्नवम्

જે કોઈ ધૂળથી ભરાયેલ આ કુંડને ફરી માટીમાં દફન કરશે, અને જે કોઈ આ પ્રાસાદને ફરી બાંધીને નવો કરશે—

Verse 47

परदारकृतं पापं तस्य संपत्स्यतेऽखिलम् । यदत्र प्रकरिष्यंति मानवाः काममोहिताः

પરસ્ત્રીસંગથી ઉત્પન્ન થતું સર્વ પાપ તેના પર જ આવશે—અહીં કામમોહિત મનુષ્યો જે કંઈ કરે તે બધું.

Verse 48

सूत उवाच । एवं स पार्थिवः प्रोच्य तामादाय ततः प्रियाम् । जगाम स्वगृहं पश्चात्प्रहृष्टेनांतरात्मना

સૂત બોલ્યા—આ રીતે કહી તે રાજા પોતાની પ્રિયાને સાથે લઈ, અંતઃકરણથી પ્રસન્ન થઈ પછી પોતાના ગૃહે પરત ગયો.

Verse 49

अथ तां विरतां ज्ञात्वा सोऽन्यचित्तां प्रियां नृपः । यत्नेन रक्षयामास विश्वासं नैव गच्छति

તે વિરક્ત થઈ ગઈ છે અને પ્રિયાનો ચિત્ત અન્યત્ર છે એમ જાણી રાજાએ બહુ યત્નથી તેની રક્ષા કરી; છતાં વિશ્વાસ પાછો આવ્યો નહિ.

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शस्त्रं सूक्ष्मं वेण्यां निधाय सा । जगाम शयनं तस्य वधार्थं वरवर्णिनी

બીજા દિવસે તે સુવર્ણવર્ણા સ્ત્રીએ પોતાની વેણીમાં સૂક્ષ્મ શસ્ત્ર છુપાવી, તેને વધ કરવા માટે તેના શયનસ્થાને ગઈ.

Verse 51

ततस्तेन समं हास्यं कृत्वा क्षत्रियभावजम् । सुरतं रुचिरैर्भावैर्हावैर्भूरिभिरेव च

પછી ક્ષત્રિયભાવને અનુરૂપ તેની સાથે હાસ્ય કરી, મનોહર ભાવો અને બહુ હાવભાવ સાથે તે સુરતમાં પ્રવૃત્ત થઈ.

Verse 52

ततो निद्रावशं प्राप्तं तं नृपं सा नृपप्रिया । स्ववेण्याः शस्त्रमादाय निजघान सुनिर्दया

પછી રાજા નિદ્રાવશ થયો ત્યારે નૃપપ્રિયાએ પોતાની વેણીમાંથી શસ્ત્ર કાઢી, અત્યંત નિર્દય બની તેને ઘાત કરી નાખ્યો.

Verse 53

एवं तस्य फलं जातं सद्यस्तीर्थस्य भंगजम् । आनर्ताधिपते रौद्रं सर्वलोकविगर्हितम्

આ રીતે તીર્થભંગથી તત્કાળ ફળ ઉત્પન્ન થયું; તે આનર્તાધિપતિ માટે રૌદ્ર સ્વરૂપનું અને સર્વ લોકોથી નિંદિત બન્યું।

Verse 54

अद्यापि तत्र देवेशो रुद्रशीर्षः स तिष्ठति । लिंगभेदभयात्तेन न स भग्नो द्विजोत्तमाः

આજેય ત્યાં દેવેશ ‘રુદ્રશીર્ષ’ નિવાસ કરે છે. લિંગભેદ (ક્ષતિ) થવાની ભીતિથી, હે દ્વિજોત્તમો, તેને તોડવામાં આવ્યો નથી।

Verse 55

यस्तस्य पुरतः स्थित्वा जपेद्रुद्रशिरः शुचिः । माघशुक्लचतुर्दश्यां पूजयित्वा स्रगादिभिः

જે શુદ્ધ થઈ તેની સામે ઊભો રહી ‘રુદ્રશિરઃ’ જપ કરે, અને માઘ શુક્લ ચતુર્દશીએ હાર વગેરે વડે પૂજન કરે—

Verse 56

वांछितं लभते चाशु तस्येशस्य प्रभावतः । अष्टोत्तरशतं यावद्यो जपेत्पुरतः स्थितः

તે ઈશ્વરના પ્રભાવથી તે તરત જ ઇચ્છિત ફળ પામે છે; જો તે તેની સામે ઊભો રહી એકસો આઠ વાર સુધી જપ કરે.

Verse 57

रुद्रशीर्षं न संदेहः स याति परमां गतिम् । एकवारं नरो यो वा तत्पुरः पठति द्विजः

‘રુદ્રશીર્ષ’ જપમાં કોઈ સંશય નથી—તે પરમ ગતિને પામે છે. જે મનુષ્ય કે દ્વિજ તેની સમક્ષ એક વાર પણ પાઠ કરે—

Verse 58

नित्यं दिनकृतात्पापान्मुच्यते द्विजसत्तमाः । एतद्वः सर्वमाख्यातं रुद्रशीर्षसमुद्भवम्

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો! તે નિત્ય દિવસે કરેલા પાપોથી મુક્ત થાય છે. આ રીતે રુદ્રશીર્ષના ઉદ્ભવ વિષેનું સર્વ વર્ણન મેં તમને કહી દીધું છે.

Verse 59

माहात्म्यं सर्वपापानां सद्यो नाशनकारकम् । मंगलं परमं ह्येतदायुष्यं कीर्तिवर्धनम् । रुद्रशीर्षस्य माहात्म्यं तस्माच्छ्रोतव्यमादरात्

આ માહાત્મ્ય સર્વ પાપોનો તત્કાળ નાશ કરનાર છે. આ પરમ મંગલમય, આયુષ્યવર્ધક અને કીર્તિવર્ધક છે. તેથી રુદ્રશીર્ષનું માહાત્મ્ય આદરપૂર્વક સાંભળવું જોઈએ.