Adhyaya 128

Verse 1

सूत उवाच । सत्यसन्धोपि हृष्टात्मा सतां दृष्ट्वा सुखान्विताम् । अभीष्टपतिना युक्तां कृतकृत्यो बभूव ह

સૂત બોલ્યા—સત્યમાં દૃઢ હોવા છતાં તે હર્ષિત હૃદયવાળો થયો; સતી સ્ત્રીને સુખયુક્ત અને અભીષ્ટ પતિ સાથે સંયુક્ત જોઈ તે કૃતકૃત્ય થયો।

Verse 2

ततस्तस्यैव लिंगस्य दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । दृढं पद्मासनं कृत्वा सम्यग्ध्यानपरायणः

પછી એ જ લિંગની દક્ષિણ મૂર્તિનો આશ્રય લઈને તેણે દૃઢ પદ્માસન કર્યું અને સમ્યક્ ધ્યાનમાં સંપૂર્ણ તલ્લીન થયો।

Verse 3

आत्मानमात्मनैवाथ ब्रह्मद्वारेण संस्थितः । ततो निःसारयामास पुलकेन समन्वितः

પછી ‘બ્રહ્મદ્વાર’માં સ્થિત થઈ, પોતાના આંતરિક બળથી જ, પુલકથી યુક્ત થઈ, તેણે આત્માને દેહમાંથી નિષ્ક્રમિત કરી।

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य चमत्कारपुरोद्भवाः । देवता दर्शनार्थाय प्राप्ता दृष्ट्वा कलेवरम्

ત્યારે તે અદ્ભુત ઘટનાથી ચકિત થયેલા બ્રાહ્મણો દેવદર્શન માટે ત્યાં આવ્યા અને તેમણે તેનું કલેવર જોયું।

Verse 5

अप्रियं तेजसा हीनं मृतमस्पृश्यतां गतम् । लिंगस्य नातिदूरस्थं दाह्यार्थं यत्नमास्थिताः

અપ્રિય, તેજહીન, મૃત અને અસ್ಪૃશ્ય ગણાયેલું તે શવ જોઈને, લિંગથી બહુ દૂર નહીં એવા સ્થાને દાહ માટે તેમણે પ્રયત્ન હાથ ધર્યો।

Verse 6

यावद्गुर्वीं चितां कृत्वा तमन्वेष्टुं समुद्यताः । तावन्नष्टं शवं तच्च ज्ञायते नैव कुत्रचित्

જ્યારે તેઓ ભારે ચિતા બનાવી તેને લાવવા/શોધવા નીકળ્યા, ત્યારે જ તે શવ અદૃશ્ય થઈ ગયું; ક્યાંય તેનો પત્તો ન લાગ્યો।

Verse 7

ततश्च विस्मयाविष्टास्तं प्रशंसासमन्वितैः । वचनैर्बहुशो भूयो विकथ्य च मुहुर्मुहुः

ત્યારે તેઓ આશ્ચર્યથી મગ્ન થઈ, અનેક પ્રશંસાપૂર્ણ વચનો વડે તેને વારંવાર, મુહુર્મુહુ, ફરી ફરીને સ્તુતિપૂર્વક વર્ણવવા લાગ્યા।

Verse 8

ततस्तस्योत्थलिंगस्य सर्वं पूजादिकं च यत् । सर्वे निरूपयामासुः सप्तविंशतिमध्यतः

પછી સૌએ તે પ્રગટ થયેલા (ઉત્થિત) લિંગ માટેની પૂજા વગેરેની સંપૂર્ણ વિધિ-વિધાનને સત્તાવીસ ક્રમોની વચ્ચે, યોગ્ય અનુક્રમે સુવ્યવસ્થિત રીતે નિર્ધારિત કરી।

Verse 9

लिंगानां तद्भवेन्नित्यं सत्यसंधस्य भूपतेः । कामदं भक्तजंतूनां सर्वपातकनाशनम्

તે લિંગ સત્યસંકલ્પ રાજાનું નિત્ય પ્રતિષ્ઠિત લિંગ બની રહ્યું; ભક્ત જીવો માટે તે ઇચ્છાપ્રદ છે અને સર્વ પાપોનો નાશ કરનાર છે।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । चमत्कारनरेंद्रस्य वंशे क्षीणे महामते । आनर्त्ताधिपतिः कोऽन्यस्तत्र राजा बभूव ह

ઋષિઓએ કહ્યું—હે મહામતે! ચમત્કાર નરેન્દ્રનો વંશ ક્ષીણ થયો ત્યારે ત્યાં આનર્તનો અધિપતિ બની બીજો કયો રાજા થયો?

Verse 11

सूत उवाच । बृहद्बले हते भूपे संग्रामे द्विजसत्तमाः । पुत्रबंधुसमायुक्ताः सर्व लोकाः समाययुः

સૂતએ કહ્યું—હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો! યુદ્ધમાં રાજા બૃહદ્બલ માર્યા ગયા ત્યારે, પુત્રો અને સ્વજનો સાથે સર્વ લોકો ત્યાં એકત્ર થયા।

Verse 12

यत्रस्थः स महीपालः सत्यसंधस्तपोन्वितः । शोकोद्विग्नास्ततः प्राहुस्तं भूपं रहसि स्थितम्

ત્યાં ધરતીના રક્ષક રાજા સત્યસંકલ્પ અને તપસ્વી બની નિવાસ કરતા હતા. શોકથી વ્યાકુળ થઈ તેઓએ એકાંતમાં બેઠેલા તે નૃપને કહ્યું.

Verse 13

क्षीणोऽयं तावको वंशो न कश्चिद्विद्यते यतः । दायादोऽपि कथं पृथ्वी संप्रतीयं भविष्यति

તમારો વંશ ક્ષીણ થયો છે; કોઈ પણ અવશેષ નથી. વારસો ન હોય તો હવે પછી આ ધરતીનું રાજ્ય કેવી રીતે ચાલશે?

Verse 14

अराजके नृपश्रेष्ठ मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते । राष्ट्रे चैव पुरे चैव ग्रामे चैव विशेषतः

હે નૃપશ્રેષ્ઠ! રાજા ન હોય ત્યારે ‘મત્સ્યન્યાય’ પ્રવર્તે છે—રાજ્યમાં, નગરોમાં અને ખાસ કરીને ગામોમાં.

Verse 15

परदाररता ये च ये च तस्करवृत्तयः । सर्वे राजभयाद्राजन्मर्यादां पालयंति वै

પરસ્ત્રીમાં આસક્ત અને ચોરીવૃત્તિવાળા—એ બધા, હે રાજન, માત્ર રાજદંડના ભયથી જ મર્યાદા પાળે છે.

Verse 16

तस्मात्त्वं तप उत्सृज्य राज्यं पूर्वक्रमागतम् । कुरु राज्यं तथा दारान्पुत्रार्थं प्राप्य मा चिरम्

અતએવ તમે તપ ત્યજી પૂર્વપરંપરાથી પ્રાપ્ત રાજ્ય સ્વીકારો. રાજ્ય ચલાવો અને પુત્રલાભ માટે વિલંબ કર્યા વિના પત્ની ગ્રહણ કરો.

Verse 17

राजोवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा न राज्यं कर्तुमुत्सहे । न सुतानां न दाराणां संग्रहं च कथंचन

રાજાએ કહ્યું—હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! મેં સંન્યાસ ધારણ કર્યો છે; રાજ્ય કરવાનું મને ઉત્સાહ નથી. પુત્રો કે પત્નીનો કોઈપણ પ્રકારનો ભાર હું ક્યારેય સ્વીકારવા ઇચ્છતો નથી.

Verse 18

तत्पुत्रार्थं प्रवक्ष्यामि युष्माकं स्वामिनः कृते । उपायं येन राजा स्यादानर्त्तो लोकपालकः

તમારા સ્વામી માટે પુત્રપ્રાપ્તિ હેતુ હું એક ઉપાય કહું છું; જેના દ્વારા રક્ષકવિહિન રાજા પણ ફરીથી લોકપાલક બની શકે.

Verse 19

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्रं निपातितम् । गर्भस्थमपि कार्त्स्न्येन कोपोपहतचेतसा

જ્યારે જામદગ્ન્ય રામ (પરશુરામ) ક્રોધથી આઘાત પામેલા ચિત્તે ક્ષત્રિયવર્ગને સંપૂર્ણપણે નાશ કરી નાખ્યો—ગર્ભસ્થને પણ ન છોડતા—

Verse 20

ततः क्षत्रियभार्याः प्रागृतुस्नानात्समाययुः । ब्राह्मणान्पुत्रजन्मार्थं न कामार्थं कथंचन

પછી ક્ષત્રિયોની પત્નીઓ પહેલાં ઋતુસ્નાન કરીને પુત્રજન્મ માટે બ્રાહ્મણો પાસે આવી; કામાર્થ માટે ક્યારેય નહીં.

Verse 21

ततः पुत्राः समुत्पन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । क्षेत्रजा भूमिपालानां संजाताश्च महीक्षितः

ત્યારબાદ તેજ અને પરાક્રમથી યુક્ત પુત્રો ઉત્પન્ન થયા—ભૂમિપાલોના ‘ક્ષેત્રજ’ પુત્રરૂપે—અને તેઓ જ આગળ ચાલીને રાજા બન્યા.

Verse 22

तस्माद्बृहद्बलस्यैता भार्यास्तिष्ठंति या जनाः । ब्राह्मणांस्ता उपागम्य ऋतुस्नाता यथोचितान्

અતએવ અહીં નિવાસ કરતી બૃહદ્બલની પત્નીઓએ ઋતુકાળે સ્નાન કરીને યથોચિત રીતે બ્રાહ્મણોને મળીને વિધિપૂર્વક આચરણ કરવું જોઈએ।

Verse 23

लभिष्यंति च पुत्रांस्तास्तेभ्यः क्षत्रियपुंगवान् । ये भूमिं पालयिष्यंति पालयिष्यंति च प्रजाः

અને તેઓ તેમના દ્વારા પુત્રોને પ્રાપ્ત કરશે—ક્ષત્રિયોમાં શ્રેષ્ઠ—જે ધરતીનું રક્ષણ કરશે અને પ્રજાનું પણ પાલન કરશે।

Verse 24

तथाऽत्रास्ति शुभं कुण्डं वासिष्ठं पुत्रजन्मदम् । यत्र स्नाता ऋतौ नारी सद्यो गर्भवती भवेत् । अमोघरेताः कांता च स्नानादत्र प्रजायते

વળી અહીં ‘વાસિષ્ઠ કુંડ’ નામનું શુભ કુંડ છે, જે પુત્રજન્મ આપનારું છે. ઋતુકાળે ત્યાં સ્નાન કરનાર સ્ત્રી તરત ગર્ભવતી થાય છે; અને અહીં સ્નાનથી અમોઘવીર્યવાળો પ્રિય પતિ પણ પ્રાપ્ત થાય છે।

Verse 25

ये पूर्वं क्षत्रिया जाता ब्राह्मणैः क्षत्रिणीषु च । ते सर्वे तत्प्रभावेन संजाता नात्र संशयः

જે ક્ષત્રિયો પહેલાં બ્રાહ્મણોથી ક્ષત્રિય સ્ત્રીઓમાં જન્મ્યા હતા, તેઓ બધા તે (તીર્થ)ના પ્રભાવથી જ ઉત્પન્ન થયા—એમાં શંકા નથી।

Verse 26

ययायया द्विजो यश्च क्षत्रिण्याऽभूद्वृतः पुरा । तया सह समागत्य स्नातं मन्त्रपुरस्कृतम्

અને જે જે ક્ષત્રિય સ્ત્રીએ પહેલાં જે બ્રાહ્મણને વર્યો હતો, તે તેણી સાથે આવી અહીં મંત્રોચ્ચારપૂર્વક સ્નાન કરતો હતો।

Verse 27

सकृन्मैधुनसंसर्गात्ततस्तीर्थप्रभावतः । सर्वासां यत्सुता जाता दुहिता न कथंचन

એક વાર દાંપત્ય-સંયોગ થતાં, તે તીર્થના પ્રભાવથી તેઓ સૌને પુત્રો જ જન્મ્યા; કોઈ રીતે પણ પુત્રી જન્મી નહીં.

Verse 28

ये केचित्पुत्रदा मंत्राश्चातुश्चरणासंभवाः । ते सर्वेऽत्र वसिष्ठेन प्रयुक्ताः क्षत्त्रमिच्छता

જે કોઈ પુત્રદાયક મંત્રો છે—ચતુશ્ચરણ પવિત્ર પરંપરામાંથી ઉત્પન્ન—તે બધા અહીં વસિષ્ઠે ક્ષત્રિય શક્તિ સ્થાપવાની ઇચ્છાથી પ્રયોગ કર્યા.

Verse 29

दंपत्योः स्नानमात्रेण जातेऽत्र स्यात्सुपुत्रकः । तस्मात्सुपुत्रदंनाम कुण्डमेतन्निगद्यते

અહીં દંપતિ માત્ર સ્નાન કરે તો પણ સદ્પુત્ર જન્મે છે એમ કહેવાય છે. તેથી આ કુંડનું નામ ‘સુપુત્રદા’ કહેવાય છે.

Verse 30

तस्माद्भार्याः समस्तास्ता बृहद्बलसमुद्भवाः । अत्र स्नानं प्रकुर्वंतु यथोक्तविधिना जनाः

અતએવ તે સર્વ પત્નીઓ—મહાબળમાંથી ઉત્પન્ન—હે જનોએ, શાસ્ત્રોક્ત વિધિ પ્રમાણે અહીં સ્નાન કરો.

Verse 31

नैव किंचिदसत्यं स्यान्न च निंदाकरं तथा । श्रूयते च यतः श्लोकः पूर्वाचार्यैरुदाहृतः

અહીં કશું પણ અસત્ય નથી, અને કોઈ રીતે નિંદનીય પણ નથી; કારણ કે પૂર્વાચાર્યોએ ઉચ્ચારેલો આ શ્લોક સાંભળવામાં આવે છે.

Verse 32

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्त्रमश्मनो लोहमुच्छ्रितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

જળમાંથી અગ્નિ પ્રગટે છે, બ્રહ્મમાંથી ક્ષાત્રશક્તિ ઉત્પન્ન થાય છે, અને પથ્થરમાંથી લોખંડ કાઢવામાં આવે છે. છતાં સર્વત્ર વ્યાપેલું તેજ પોતાના પોતાના યોનિમાં જ શાંત થાય છે.

Verse 33

तच्छ्रुत्वा जनाः सर्वे सचिवानां वचोखिलम् । तदाचख्युर्द्रुतं गत्वा सत्यसंधस्य भूपतेः

મંત્રીઓના સર્વ વચનો સાંભળી સર્વ લોકો ત્વરિત જઈ સત્યસંધ રાજાને તે વાત કહી સંભળાવી.

Verse 34

ततस्ताः सर्वशो दारा ब्राह्मणानतिसुन्दरान् । ऋतुस्नाताः समाजग्मुर्नृपपत्न्यः सुहर्षिताः

પછી સર્વ રીતે શોભિત થયેલી, ઋતુસ્નાન કરેલી, અતિ હર્ષિત એવી રાજપત્નીઓ અતિ સુંદર બ્રાહ્મણો પાસે પહોંચી.

Verse 35

यत्र तत्पुत्रदं तीर्थं वसिष्ठेन विनिर्मितम् । तत्र स्नात्वा सकृत्संगं समासाद्य द्विजोद्भवम्

જ્યાં વસિષ્ઠે રચેલું તે પુત્રપ્રદ તીર્થ હતું, ત્યાં સ્નાન કરીને અને એકવાર દ્વિજશ્રેષ્ઠ સાથે સંગ પ્રાપ્ત કરીને—

Verse 36

सर्वास्ताः पुत्रवत्यश्च संजाता द्विजसत्तमाः । आसीत्तस्य नरेंद्रस्य शतं पंचभिरन्वितम्

હે દ્વિજસત્તમ! તેઓ સર્વે પુત્રવતી બન્યા. અને તે નરેન્દ્રને સો પુત્રો થયા, ઉપરાંત પાંચ વધુ.

Verse 37

तासां समभवद्विप्राः शतं पंचाधिकं तथा

તેમમાંથી, હે બ્રાહ્મણો, સો અને પાંચ—કુલ એકસો પાંચ પુત્રો ઉત્પન્ન થયા.

Verse 38

प्रत्येकं वरपुत्राणां वंशवृद्धिकरं परम् । आनंदजननं सम्यक्सर्वेषां राष्ट्रवासिनाम्

એ શુભ પુત્રોમાંનો દરેક રાજવંશની વૃદ્ધિ માટે પરમ કારણ બન્યો અને રાજ્યના સર્વ નિવાસીઓ માટે સાચો આનંદજનક થયો.

Verse 39

तत्र श्रेष्ठोऽभवत्पुत्रो य आनर्तपतिर्भुवि । अटोनाम सुविख्यातः सर्वशत्रुनिबर्हणः

તેમામાં શ્રેષ્ઠ પુત્ર પૃથ્વી પર આનર્તનો અધિપતિ થયો—‘અટ’ નામે સુવિખ્યાત—જે સર્વ શત્રુઓનો નાશ કરનાર હતો.

Verse 40

अटेश्वरैति ख्यातो येन देवोऽत्र निर्मितः । सुभक्त्या येन दृष्टेन वंशोच्छित्तिर्न जायते

તેણે અહીં ‘અટેશ્વર’ નામે ખ્યાત દેવની સ્થાપના કરી; જેને શુદ્ધ ભક્તિથી દર્શન કરવાથી વંશચ્છેદ થતો નથી.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । कस्मात्तस्य कृतं नाम एतच्चाऽट इति स्मृतम् । अन्वयेन परित्यक्तं तस्मात्कीर्तय सूतज

ઋષિઓએ કહ્યું—“તેનું આ નામ કયા કારણથી રાખવામાં આવ્યું, અને તે ‘અટ’ તરીકે કેમ સ્મરાય છે? આ તો વંશાનુસાર નામકરણથી વિભિન્ન છે; તેથી કહો, હે સૂતપુત્ર।”

Verse 42

सचिवैर्ब्राह्मणैर्वापि तस्यैतन्नाम निर्मितम् । मात्रा वा तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

આ નામ શું તેના મંત્રીઓએ ઘડ્યું, કે બ્રાહ્મણોએ, અથવા માતાએ? અમને કહો; અમારી કૌતૂહલતા અત્યંત મોટી છે.

Verse 43

सूत उवाच । न मात्रा तत्कृतं नाम न विप्रैः सचिवैर्नृप । तत्कृतं देवदूतेन व्योमस्थेन द्विजोत्तमाः

સૂત બોલ્યા—હે નૃપ, તે નામ ન માતાએ આપ્યું, ન બ્રાહ્મણોએ, ન મંત્રીઓએ. હે દ્વિજોત્તમો, આકાશસ્થ દેવદૂતે તે નામ પ્રદાન કર્યું.

Verse 45

सा रूपयौवनोपेता रूपाढ्यं प्राप्य सद्द्विजम् । प्रस्थिता स्नातुकामाथ पुत्रतीर्थे मृगेक्षणा

એ મૃગનયની, રૂપ અને યૌવનથી યુક્ત, સુંદર રૂપવાળા સદ્બ્રાહ્મણને પામી, પુત્રતીર્થમાં સ્નાન કરવાની ઇચ્છાથી પ્રસ્થાન કરી.

Verse 46

सहिता तेन विप्रेण कंदर्पप्रतिमेन च । अथ ताभ्यां महान्रामो मिथः संदर्शनात्स्थितः

કંદર્પ સમાન રૂપવાળા તે વિપ્ર સાથે તે હતી; અને માત્ર પરસ્પર દર્શનથી જ બંનેમાં મહાન અનુરાગ ઊભો થયો.

Verse 47

तादृङ्मात्रं सुकृच्छ्रेण प्राप्तं तीर्थं सुतप्रदम् । ततः स्नात्वा जले तस्मिन्निष्क्रांतौ तौ सुकामुकौ

મોટા કષ્ટથી પુત્રપ્રદ તે તીર્થને પ્રાપ્ત કરીને, તેમણે તેના જળમાં સ્નાન કર્યું; પછી કામાકુલ બનેલા તે બંને જળમાંથી બહાર આવ્યા.

Verse 48

व्रजमानौ च मार्गेऽपि कामधर्ममुपागतौ । अत्यौत्सुक्यात्सुसंहृष्टौ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

માર્ગે જતા જતા તે બંને કામધર્મના વશમાં પડી ગયા. અતિ ઉત્સુકતાથી હર્ષિત થઈ તેમણે લજ્જાને બહુ દૂર ત્યજી દીધી.

Verse 49

यथा तथा प्रवक्ष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः । यया स भूपतिर्जातो दशार्णाधिपतेः सुता

જેમ તેમ બન્યું તેમ હું કહું છું; તમે સૌ સ્થિર અને એકાગ્ર ચિત્તથી સાંભળો—દશાર્ણાધિપતિની પુત્રીમાંથી તે રાજા કેવી રીતે જન્મ્યો.

Verse 50

तावदाकाशगा वाणी सहसा देवनिर्मिता । अटताराजमार्गेण विप्रेणानेन वै यतः

ત્યારે જ આકાશમાં ગમન કરતી, દેવોએ સહસા રચેલી દિવ્ય વાણી બોલી; કારણ કે આ બ્રાહ્મણ રાજમાર્ગે ભટકતો ફરતો હતો.

Verse 51

उत्पादितस्तु पुत्रोऽयमौत्सुक्याद्ब्राह्मणेन तु । अटाख्यो भूपतिस्तस्माल्लोके ख्यातो भविष्यति

આ પુત્ર બ્રાહ્મણની ઉત્સુકતાથી ઉત્પન્ન થયો છે; તેથી તે રાજા ‘અટ’ નામે લોકમાં પ્રસિદ્ધ થશે.

Verse 52

दीर्घायुर्बहुपुत्रश्च शत्रुंपक्षक्षयावहः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा अटाख्यः स बभूव ह

તે દીર્ઘાયુ, અનેક પુત્રોથી યુક્ત અને શત્રુપક્ષનો ક્ષય કરનાર થશે; આ કારણોથી, હે વિપ્રો, તે ‘અટ’ નામે પ્રસિદ્ધ થયો.

Verse 53

स्ववंशोद्धरचंद्रोऽत्र वांछितार्थप्रदोऽर्थिनाम् । तेनैतत्क्षेत्रमासाद्य स्थापितं लिंगमुत्तमम् । स्वनाम्ना ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वदेष्टप्रदं नृणाम्

અહીં તે પોતાના વંશનો ઉદ્ધાર કરનાર ચંદ્ર સમાન થયો અને યાચકોને ઇચ્છિત અર્થ આપનાર બન્યો. આ પવિત્ર ક્ષેત્રે આવી તેણે ઉત્તમ શિવલિંગ સ્થાપ્યું અને પોતાના નામથી તેને નામિત કર્યું—હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠો—જે મનુષ્યોને સર્વ ઇષ્ટ ફળ આપે છે।

Verse 54

यस्तन्माघचतुर्दश्यां पूजयेच्छ्रद्धयान्वितः । न तस्य जायते किंचिद्दुःखं संतानसंभवम्

જે માઘ ચતુર્દશીએ શ્રદ્ધાસહિત તે (લિંગ)ની પૂજા કરે છે, તેને સંતાનથી ઉપજતું કોઈપણ દુઃખ કદી જન્મતું નથી।

Verse 55

अपि वर्षशतानारी स्नात्वा कुण्डे सुतप्रदे । अटेश्वरं ततः पश्येच्छिवभक्तिपरायणा

સો વર્ષથી નિઃસંતાન સ્ત્રી પણ પુત્રપ્રદ કુંડમાં સ્નાન કરીને, પછી શિવભક્તિમાં પરાયણ બની અટેશ્વરના દર્શન કરે।

Verse 56

सद्यः पुत्रमवाप्नोति वंशवृद्धिकरं परम् तत्प्रसादान्न संदेहः कार्तिकेय वचो यथा

તે તરત જ પુત્ર પ્રાપ્ત કરે છે, જે વંશવૃદ્ધિનું પરમ કારણ છે। તેમના પ્રસાદથી এতে કોઈ સંશય નથી—આ કાર્તિકેયનું વચન છે।

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રી સ્કંદ મહાપુરાણની એકાશીતિસાહસ્રી સંહિતાના છઠ્ઠા નાગરખંડમાં, હાટકેશ્વર-ક્ષેત્રમાહાત્મ્ય અંતર્ગત ‘અટેશ્વર ઉત્પત્તિ-માહાત્મ્ય વર્ણન’ નામનો એકસો અઠ્ઠાવીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।