Adhyaya 12

Verse 1

ऋषभ उवाच । नमस्कृत्य महादेवं विश्वव्यापिनमीश्वरम् । वक्ष्ये शिवमयं वर्म सर्वरक्षाकरं नृणाम्

ઋષભ બોલ્યા—વિશ્વવ્યાપી ઈશ્વર મહાદેવને નમસ્કાર કરીને, હું મનુષ્યોને સર્વરક્ષા આપનાર શિવમય વર્મ (કવચ) કહું છું।

Verse 2

शुचौ देशे समासीनो यथावत्कल्पितासनः । जितेंद्रियो जितप्राणश्चिंतयेच्छिवमव्ययम्

શુદ્ધ સ્થાને બેસીને, વિધિપૂર્વક આસન ગોઠવી, ઇન્દ્રિયો જીતીને અને પ્રાણને સંયમમાં રાખીને, અવ્યય શિવનું ચિંતન કરવું જોઈએ।

Verse 3

हृत्पुंडरीकांतरसन्निविष्टं स्वतेजसा व्याप्तनभोवकाशम् । अतींद्रियं सूक्ष्ममनंतमाद्यं ध्यायेत्परानंदमयं महेशम्

હૃદય-કમળના અંતરમાં નિવાસ કરનાર, પોતાના તેજથી આકાશ અને અવકાશને વ્યાપનાર, ઇન્દ્રિયાતીત, સૂક્ષ્મ, અનંત, આદ્ય—પરમાનંદમય મહેશનું ધ્યાન કરવું જોઈએ।

Verse 4

ध्यानावधूताखिलकर्मबंधश्चिरं चिदानंदनिमग्नचेताः । षडक्षरन्याससमाहितात्मा शैवेन कुर्या त्कवचेन रक्षाम्

ધ્યાનથી સર્વ કર્મબંધનો દૂર કરી, ચિરકાળ ચિદાનંદમાં લીન ચિત્તવાળો બની, ષડક્ષર મંત્રના ન્યાસથી આત્માને સમાહિત કરી—શૈવ કવચ વડે રક્ષા કરવી જોઈએ।

Verse 5

मां पातु देवोऽखिलदेवतात्मा संसारकूपे पतितं गभीरे । तन्नाम दिव्यं वरमंत्रमूलं धुनोतु मे सर्वमघं हृदिस्थम्

અખિલ દેવતાઓના આત્મસ્વરૂપ એવા દેવ મને—ગહન સંસાર-કૂવામાં પડેલા મને—રક્ષે. તેમનું દિવ્ય નામ, શ્રેષ્ઠ મંત્રનું મૂળ, મારા હૃદયસ્થ સર્વ પાપને ધુણીને દૂર કરે।

Verse 6

सर्वत्र मां रक्षतु विश्वमूर्त्तिर्ज्योतिर्मयानंदघनश्चिदात्मा । अणोरणीयानुरुशक्तिरेकः स ईश्वरः पातु भयादशेषात्

વિશ્વમૂર્તિ, જ્યોતિર્મય, આનંદઘન, ચિદાત્મા પ્રભુ સર્વત્ર મારી રક્ષા કરે. અણુથી પણ અણુતર, અપાર શક્તિવાળા તે એક ઈશ્વર મને સર્વ ભયથી નિઃશેષ બચાવે।

Verse 7

यो भूस्वरूपेण बिभर्ति विश्वं पायात्स भूमेर्गिरिशोऽष्टमूर्तिः । योऽपां स्वरूपेण नृणां करोति संजीनं सोऽवतु मां जलेभ्यः

જે ભૂમિસ્વરૂપે વિશ્વને ધારણ કરે છે, તે અષ્ટમૂર્તિ ગિરીશ ભૂમિતત્ત્વ દ્વારા મારી રક્ષા કરે. અને જે જલસ્વરૂપે પ્રાણીઓને સંજીવન આપે છે, તે જલજન્ય ભયોથી મને બચાવે।

Verse 8

कल्पावसाने भुवनानि दग्ध्वा सर्वाणि यो नृत्यति भूरिलीलः । स कालरुद्रोऽवतु मां दवाग्नेर्वात्यादिभीतेरखिलाच्च तापात्

કલ્પના અંતે સર્વ ભુવનોને દગ્ધ કરીને જે મહાલીલાથી નૃત્ય કરે છે, તે કાલરુદ્ર મને દાવાગ્નિથી, વાવાઝોડા આદિ ભયથી અને સર્વ પ્રકારના દાહક તાપથી રક્ષા કરે।

Verse 9

प्रदीप्तविद्युत्कनकावभासो विद्यावराभीतिकुठारपाणिः । चतुर्मुखस्तत्पुरुषस्त्रिनेत्रः प्राच्यां स्थितं रक्षतु मामजस्रम्

પ્રદીપ્ત વિજળી અને કનક સમાન તેજવાળો, વિદ્યા-વર-અભય અને કુઠાર ધારણ કરનાર, ચતુર્મુખ ત્રિનેત્ર તત્પુરુષ પૂર્વ દિશામાં સ્થિત રહી સદૈવ મારી રક્ષા કરે।

Verse 10

कुठारवेदांकुशपाशशूलकपालढक्काक्षगुणान्दधानः । चतुर्मुखो नीलरुचिस्त्रिनेत्रः पायादघोरो दिशि दक्षिणस्याम्

કુઠાર, વેદ, અંકુશ, પાશ, શૂલ, કપાલ, ઢક્કા, અક્ષમાળા અને ધનુષ્યગુણ ધારણ કરનાર, નીલવર્ણ ત્રિનેત્ર ચતુર્મુખ અઘોર દક્ષિણ દિશામાં મારી રક્ષા કરે।

Verse 11

कुंदेन्दुशंखस्फटिकावभासो वेदाक्षमालावरदाभयांकः । त्र्यक्षश्चतुर्वक्त्र उरुप्रभावः सद्योधिजातोवतु मां प्रतीच्याम्

કુંદ, ચંદ્ર, શંખ અને સ્ફટિક સમાન ઉજ્જ્વલ, વેદ તથા અક્ષમાળા ધારણ કરનાર, વર અને અભયચિહ્નયુક્ત, ત્રિનેત્ર ચતુર્વક્ત્ર મહાપ્રભાવી સદ્યોજાત પશ્ચિમ દિશામાં મારી રક્ષા કરે।

Verse 12

वराक्षमालाभयटंकहस्तः सरोजकिंजल्कसमानवर्णः । त्रिलोचनश्चारुचतुर्मुखो मां पायादुदीच्यां दिशि वामदेवः

વર, અક્ષમાળા, અભય અને ટંક હાથમાં ધારણ કરનાર, કમળના પરાગ સમાન વર્ણવાળો, ત્રિલોચન સુંદર ચતુર્મુખ વામદેવ ઉત્તર દિશામાં મારી રક્ષા કરે।

Verse 13

वेदाभयेष्टांकुशटंकपाशकपालढक्काक्षकशूलपाणिः । सितद्युतिः पंचमुखोऽवतान्मामीशान ऊर्द्ध्वं परमप्रकाशः

ઊર્ધ્વે પરમપ્રકાશરૂપ, શ્વેત તેજથી દીપ્ત, પંચમુખ, વેદ, અભયમુદ્રા, વર, અંકુશ, ટંક, પાશ, કપાલ, ઢક્કા, અક્ષમાળા અને ત્રિશૂલ ધારણ કરનાર ઈશાન મારી રક્ષા કરે।

Verse 14

मूर्धानमव्यान्मम चंद्रमौ लिर्भालं ममाव्यादथ भालनेत्रः । नेत्रे ममाव्याद्भगनेत्रहारी नासां सदा रक्षतु विश्वनाथः

મારા મસ્તકની રક્ષા ચંદ્રમૌળી કરે; મારા લલાટની રક્ષા ભાલનેત્ર કરે; મારી આંખોની રક્ષા ભગનેત્રહારી કરે; અને મારી નાસિકાની સદા વિશ્વનાથ રક્ષા કરે।

Verse 15

पायाच्छ्रुती मे श्रुतिगीतकीर्तिः कपोलमव्या त्सततं कपाली । वक्त्रं सदा रक्षतु पंचवक्त्रो जिह्वां सदा रक्षतु वेदजिह्वः

મારા કાનની રક્ષા વેદગીત કીર્તિવાળા પ્રભુ કરે; મારા કપોલની સદા કપાલી રક્ષા કરે; મારા મુખની પંચવક્ત્ર સદા રક્ષા કરે; અને મારી જીભની વેદજિહ્વ પ્રભુ સદા રક્ષા કરે।

Verse 16

कंठं गिरीशोऽवतु नीलकंठः पाणिद्वयं पातु पिनाकपाणिः । दोर्मूलमव्यान्मम धर्मबाहुर्वक्षःस्थलं दक्षमखांतकोऽव्यात्

મારા કંઠની રક્ષા નીલકંઠ ગિરીશ કરે; મારા બંને હાથની રક્ષા પિનાકપાણિ કરે; મારી ભુજામૂળની રક્ષા ધર્મબાહુ કરે; અને મારા વક્ષસ્થળની રક્ષા દક્ષયજ્ઞાંતક કરે।

Verse 17

ममोदरं पातु गिरींद्रधन्वा मध्यं ममाव्यान्मदनान्तकारी । हेरंबतातो मम पातु नाभिं पायात्कटी धूर्जटिरीश्वरो मे

મારા ઉદરની રક્ષા ગિરીન્દ્રધન્વા કરે; મારા મધ્યભાગની રક્ષા મદનાંતકારી કરે; મારી નાભીની રક્ષા હેરંબતાત કરે; અને મારી કટીની રક્ષા ધૂર્જટિ ઈશ્વર કરે।

Verse 18

ऊरुद्वयं पातु कुबेरमित्रो जानुद्वयं मे जगदीश्वरोऽव्यात् । जंघायुगं पुंगवकेतुरव्यात्पादौ ममाव्या त्सुरवंद्यपादः

મારી બંને જાંઘોની રક્ષા કુબેરમિત્ર કરે; મારા બંને ઘૂંટણોની રક્ષા જગદીશ્વર કરે. મારી બંને પિંડળીઓની રક્ષા પુંગવકેતુ કરે; અને દેવો વંદે એવા ચરણવાળા પ્રભુ મારા પગોની રક્ષા કરે.

Verse 19

महेश्वरः पातु दिनादियामे मां मध्ययामेऽवतु वामदेवः । त्रियंबकः पातु तृतीययामे वृषध्वजः पातु दिनांत्ययामे

દિવસના પ્રથમ પ્રહરમાં મહેશ્વર મારી રક્ષા કરે; મધ્યપ્રહરમાં વામદેવ મને અવલંબન આપે. તૃતીય પ્રહરમાં ત્ર્યંબક મારી રક્ષા કરે; અને દિવસના અંતિમ પ્રહરમાં વૃષધ્વજ મારી રક્ષા કરે.

Verse 20

पायान्निशादौ शशिशेखरो मां गंगाधरो रक्षतु मां निशीथे । गौरीपतिः पातु निशावसाने मृत्युंजयो रक्षतु सर्वकालम्

રાત્રિના આરંભે શશિશેખર મારી રક્ષા કરે; મધરાત્રિએ ગંગાધર મને રક્ષે. રાત્રિના અંતે ગૌરીપતિ મારી રક્ષા કરે; અને સર્વકાળે મૃત્યુંજય મને રક્ષે.

Verse 21

अंतःस्थितं रक्षतु शंकरो मां स्थाणुः सदा पातु बहिःस्थितं माम् । तदंतरे पातु पतिः पशूनां सदा शिवो रक्षतु मां समंतात्

અંતરમાં સ્થિત શંકર મારી રક્ષા કરે; બહારથી સ્થાણુ સદા મારી રક્ષા કરે. આ બંનેની વચ્ચે પશુપતિ મારી રક્ષા કરે; અને સર્વ દિશાઓથી સદા શિવ મારી રક્ષા કરે.

Verse 22

तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्

હું ઊભો હોઉં ત્યારે ભુવનૈકનાથ મારી રક્ષા કરે; હું ચાલું ત્યારે પ્રમથાધિનાથ મારી રક્ષા કરે. હું બેઠો હોઉં ત્યારે વેદાંતવેદ્ય પ્રભુ મારી રક્ષા કરે; અને હું શયન કરું ત્યારે અવ્યય શિવ મારી રક્ષા કરે.

Verse 23

मार्गेषु मां रक्षतु नीलकंठः शैलादिदुर्गेषु पुरत्रयारिः । अरण्यवासादिमहाप्रवासे पायान्मृगव्याध उदारशक्तिः

માર્ગોમાં નીલકંઠ મારી રક્ષા કરે; પર્વત તથા દુર્ગમ કિલ્લાઓમાં પુરત્રયારિ મારી રાખવાલી કરે. અને અરણ્યવાસ સહિત મહાપ્રવાસોમાં ઉદારશક્તિવાળા મૃગવ્યાધ-રૂપ શિવ મને સુરક્ષિત રાખે.

Verse 24

कल्पांतकाटोपपटुप्रकोपः स्फुटाट्टहासोच्चलितांडकोशः । घोरारिसेनार्णवदुर्निवारमहाभयाद्रक्षतु वीरभद्रः

જેનાનો પ્રકોપ કલ્પાંતના પ્રલય સમાન તીક્ષ્ણ અને પ્રચંડ છે, જેમના સ્ફુટ અট্টહાસથી બ્રહ્માંડ-કોશ કંપે છે, અને જે ભયંકર શત્રુસેના-સમુદ્ર સામે પણ અજય છે—એવા વીરભદ્ર અમને દુર્નિવાર મહાભયથી રક્ષા કરે.

Verse 25

पत्त्यश्वमातंगघटावरूथसहस्रलक्षायुतकोटिभीषणम् । अक्षौहिणीनां शतमाततायिनां छिंद्या न्मूढो घोरकुठारधारया

પદાતિ, અશ્વ, માતંગ, રથ અને કવચધારી દળોના સહસ્ર-લક્ષ-અયુત-કોટિથી ભયંકર એવા આતતાયીઓની સો અક્ષૌહિણી પણ આગળ વધે, તો પણ મોહગ્રસ્ત મનુષ્યે ઘોર કુઠારની તીક્ષ્ણ ધારથી તેમને છેદી નાખવા જોઈએ.

Verse 26

निहंतु दस्यून्प्रलयानलार्चिर्ज्वलत्त्रिशूलं त्रिपुरांतकस्य । शार्दूलसिंहर्क्षवृकादिहिंस्रान्संत्रासयत्वीशधनुःपिनाकम्

ત્રિપુરાંતકનું પ્રલયાગ્નિની જ્વાલા સમાન દહકતું ત્રિશૂલ દસ્યુઓનો નાશ કરે; અને ઈશ્વરનું ધનુષ પિનાક વાઘ, સિંહ, રીંછ, વરુ વગેરે હિંસ્ર પ્રાણીઓને ભયભીત કરે.

Verse 27

दुःस्वप्नदुःशकुनदुर्गतिदौर्मनस्यदुर्भिक्षदुर्व्यसनदुःसहदुर्यशांसि । उत्पाततापविषभीतिमसद्ग्रहार्तिव्याधींश्च नाशयतु मे जगतामधीशः

જગતોના અધીશ્વર મારા માટે દુઃસ્વપ્ન, દુઃશકુન, દુર્ગતિ, દૌર્મનસ્ય, દુર્ભિક્ષ, દુર્વ્યસન, દુઃસહ કષ્ટ અને દુર્યશ—આ બધાનો નાશ કરે; તેમજ ઉત્પાત, તાપ, વિષભય, અસદ્ગ્રહપીડા અને વ્યાધિઓ પણ દૂર કરે.

Verse 28

ओंनमो भगवते सदाशिवाय सकलतत्त्वात्मकाय सकलतत्त्वविहाराय सकललोकैककर्त्रे सकललौकैकभर्त्रे सकललोकैकहर्त्रे सकललोकैकगुरवे सकललोकैकसाक्षिणे सकलनिगमगुह्याय सकलवरप्रदाय सकलदुरितार्तिभंजनाय सकलजगदभयंकराय सकललोकैकशंकराय शशांकशेखराय शाश्व तनिजाभासाय निर्गुणाय निरुपमाय नीरूपाय निराभासाय निरामयाय निष्प्रपंचाय निष्कलंकाय निर्द्वंद्वाय निःसंगाय निर्मलाय निर्गमाय नित्यरूपविभवाय निरुपमविभवाय निराधाराय नित्यशुद्धबुद्धपरिपूर्णसच्चिदानंदाद्वयाय परमशांतप्रकाशतेजोरूपाय जयजय महारुद्र महारौद्र भद्रावतार दुःखदावदारण महाभैरव कालभैरव कल्पान्तभैरव कपालमालाधर खट्वांगखड्गचर्मपाशांकुशडमरुशूलचापबाणगदाशक्तिभिं डिपालतोमरमुसलमुद्गरपट्टिशपरशुपरिघभुशुंडीशतघ्नीचक्राद्यायुधभीषणकरसहस्र मुखदंष्ट्राकराल विकटाट्टहासविस्फारितब्रह्मामण्डल नागेंद्र कुण्डल नागेंद्रहार नागेंद्रवलय नागेंद्रचर्मधर मृत्युंजय त्र्यंबक त्रिपुरांतक विरूपाक्ष विश्वेश्वर विश्वरूप वृषभवाहन विषभूषण विश्वतोमुख सर्वतो रक्षरक्ष मां ज्वलज्वल महामृत्युभयमपमृत्युभयं नाशयनाशय रोगभयमुत्सादयोत्सादय विषसर्पभयं शमयशमय चोरभयं मारयमारय मम शत्रूनुच्चा टयोच्चाटय शूलेन विदारयविदारय कुठारेण भिंधिभिंधि खड्गेन छिंधिछिंधि खट्वांगेन विपोथयविपोथय मुसलेन निष्पेषयनिष्पेषय बाणैः संताडय संताडय रक्षांसि भीषयभीषय भूतानि विद्रावयविद्रावय कूष्मांडवेतालमारीगणब्रह्मराक्षसान्संत्रासयसंत्रासय ममाभयं कुरुकुरु वित्रस्तं मामाश्वास याश्वासय नरकभयान्मामुद्धारयोद्धारय संजीवयसंजीवय क्षुत्तृड्भ्यां मामाप्याययाप्यायय दुःखातुरं मामानन्दयानंदय शिवकवचेन मामाच्छादया च्छादय त्र्यंबक सदाशिव नमस्तेनमस्तेनमस्ते । ऋषभ उवाच । इत्येतत्कवचं शैवं वरदं व्याहृतं मया । सर्वबाधाप्रशमनं रहस्यं सर्व देहिनाम्

ૐ—ભગવાન સદાશિવને નમસ્કાર: જે સર્વ તત્ત્વોના આત્મસ્વરૂપ, સર્વ તત્ત્વોમાં વિહાર કરનાર; સર્વ લોકોના એકમાત્ર કર્તા, ભર્તા અને હર્તા; સર્વ લોકોના એકમાત્ર ગુરુ અને સાક્ષી; સર્વ નિગમો (વેદો)નું ગુહ્ય સાર; સર્વ વરદાતા; સર્વ પાપ અને પીડાનો ભંજન કરનાર; જગતને અભય આપનાર; સર્વ લોકનો એકમાત્ર શંકર; શશાંકશેખર, શાશ્વત સ્વપ્રભા; નિર્ગુણ, નિરુપમ, નિરાકાર, નિરાભાસ, નિરામય; નિષ્પ્રપંચ, નિષ્કલંક, નિર્દ્વંદ્વ, નિઃસંગ, નિર્મળ, પરાત્પર; નિત્યરૂપ વૈભવયુક્ત, અનુપમ વૈભવ, નિરાધાર; નિત્ય શુદ્ધ-બુદ્ધ-પરિપૂર્ણ સચ્ચિદાનંદ અદ્વય; પરમ શાંતિ-પ્રકાશ-તેજોમય સ્વરૂપ। જય જય—મહારુદ્ર, મહારૌદ્ર, ભદ્રાવતાર, દુઃખદાવાનલ દારણકર્તા; મહાભૈરવ, કાલભૈરવ, કલ્પાંતભૈરવ, કપાલમાલાધર; અસંખ્ય આયુધોથી ભીષણ—ખટ્વાંગ, ખડ્ગ, ચર્મ, પાશ, અંકુશ, ડમરુ, ત્રિશૂલ, ધનુષ-બાણ, ગદા, શક્તિ, ભિંડિપાલ, તોમર, મુસલ, મુદગર, પટ્ટિશ, પરશુ, પરિઘ, ભુશુન્ડી, શતઘ્ની, ચક્રાદિ; સહસ્ર હસ્ત, અનેક મુખ, ભયંકર દંષ્ટ્રા અને વિકટ અટ્ટહાસથી બ્રહ્માંડ કંપાવનાર। નાગેન્દ્રકુંડલ-હાર-વલય-ચર્મધર; મૃત્યુઞ્જય, ત્ર્યંબક, ત્રિપુરાંતક; વિરূপાક્ષ, વિશ્વેશ્વર, વિશ્વરૂપ; વૃષભવાહન, વિષભૂષણ; વિશ્વતોમુખ—સર્વ દિશામાં રક્ષ રક્ષ મને। જ્વલ જ્વલ; મહામૃત્યુ અને અપમૃત્યુનો ભય નાશય નાશય; રોગભય ઉત્સાદય ઉત્સાદય; વિષ અને સર્પભય શમય શમય; ચોરભય મારય મારય; મારા શત્રુઓને ઉચ્છાટય ઉચ્છાટય। શૂળથી વિદારય; કુઠારથી ભિંધિ; ખડ્ગથી છિંધિ; ખટ્વાંગથી વિપોથય; મુસલથી નિષ્પેષય; બાણોથી સંતાડય। રાક્ષસોને ભીષય; ભૂતોને વિદ્રાવય; કૂષ્માંડ-વેતાલ-મારીગણ-બ્રહ્મરાક્ષસોને સંત્રાસય સંત્રાસય। મને અભય કર; ભયભીત મને આશ્વાસય; નરકભયથી ઉદ્ધારય; સંજીવય; ભૂખ-તરસથી પીડિત મને આપ્યાયય; દુઃખાતુર મને આનંદય; શિવકવચથી મને આચ્છાદય। હે ત્ર્યંબક, હે સદાશિવ—નમસ્તે નમસ્તે નમસ્તે। ઋષભ બોલ્યા: આ વરદાયી શૈવ કવચ મેં ઉચ્ચાર્યું; તે સર્વ દેહધારીઓનું રહસ્ય છે અને સર્વ બાધાઓનું શમન કરનાર છે।

Verse 29

यः सदा धारयेन्मर्त्यः शैवं कवचमुत्तमम् । न तस्य जायते क्वापि भयं शम्भोरनुग्रहात्

જે મર્ત્ય સદા આ ઉત્તમ શૈવ કવચ ધારણ કરે છે, શંભુ (શિવ)ના અનુગ્રહથી તેને ક્યાંય કોઈ ભય ઉત્પન્ન થતો નથી।

Verse 30

क्षीणायुर्मृत्युमापन्नो महारोगहतोऽपि वा । सद्यः सुखमवाप्नोति दीर्घमायुश्च विंदति

જેનુ આયુષ્ય ક્ષીણ થઈ રહ્યું હોય, જે મૃત્યુના ગ્રાસમાં પડ્યો હોય, અથવા મહારોગથી પીડિત હોય—તે પણ તત્ક્ષણે સુખ-આરોગ્ય પામે છે અને દીર્ઘ આયુષ્ય મેળવે છે।

Verse 31

सर्वदारिद्र्यशमनं सौमंगल्यविवर्धनम् । यो धत्ते कवचं शैवं स देवैरपि पूज्यते

જે શૈવ કવચ ધારણ કરે છે—જે સર્વ દારિદ્ર્યનું શમન કરે છે અને સૌમંગલ્ય વધારે છે—તે દેવતાઓ દ્વારા પણ પૂજ્ય બને છે।

Verse 32

महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः । देहांते शिवमाप्नोति शिववर्मानुभावतः

શિવવર્મ (શિવનું રક્ષાકવચ)ના પ્રભાવથી મનુષ્ય મહાપાતકોના ઢગલા તથા ઉપપાતકો (લઘુ દોષો)માંથી પણ મુક્ત થાય છે; અને દેહાંતમાં શિવને પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 33

त्वमपि श्रद्धया वत्स शैवं कवच मुत्तमम् । धारयस्व मया दत्तं सद्यः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

વત્સ, તું પણ શ્રદ્ધાપૂર્વક મેં આપેલું આ ઉત્તમ શૈવ કવચ ધારણ કર; તત્ક્ષણે તને મંગળ અને પરમ શ્રેય પ્રાપ્ત થશે।

Verse 34

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ऋषभो योगी तस्मै पार्थिवसूनवे । ददौ शंखं महारावं खड्गं चारिनिषूदनम्

સૂત બોલ્યા—એમ કહી યોગી ઋષભે તે રાજપુત્રને મહાનાદ કરનાર શંખ અને રણમાં શત્રુનાશક ખડ્ગ આપ્યો।

Verse 35

पुनश्च भस्म संमंत्र्य तदंगं सर्वतोऽस्पृशत् । गजानां षट्सहस्रस्य द्विगुणं च बलं ददौ

પછી તેમણે ભસ્મને મંત્રથી અભિમંત્રિત કરી તેના શરીરને સર્વત્ર સ્પર્શ કર્યો; અને છ હજાર હાથીઓના બળના દ્વિગુણું સામર્થ્ય તેને આપ્યું।

Verse 36

भस्मप्रभावात्संप्राप्य बलैश्वर्यधृतिस्मृतीः । स राजपुत्रः शुशुभे शरदर्क इव श्रिया

તે ભસ્મના પ્રભાવથી બળ, ઐશ્વર્ય, ધૈર્ય અને સ્મૃતિ પ્રાપ્ત કરીને તે રાજપુત્ર શરદઋતુના સૂર્યની જેમ તેજથી શોભ્યો।

Verse 37

तमाह प्रांजलिं भूयः स योगी राजनंदनम् । एष खड्गो मया दत्तस्तपोमंत्रानुभावतः

પછી તે યોગીએ હાથ જોડીને ઊભેલા રાજનંદનને કહ્યું—“તપ અને મંત્રના પ્રભાવથી આ ખડ્ગ મેં તને આપ્યો છે।”

Verse 38

शितधारमिमं खड्गं यस्मै दर्शयसि स्फुटम् । स सद्यो म्रियते शत्रुः साक्षान्मृत्युरपि स्वयम्

જેને તું આ તીક્ષ્ણધાર ખડ્ગ સ્પષ્ટ રીતે દર્શાવે છે, તે શત્રુ તત્કાળ મરી જાય છે—જાણે સాక్షાત્ મૃત્યુ પોતે જ।

Verse 39

अस्य शंखस्य निह्रादं ये शृण्वंति तवाहिताः । ते मूर्च्छिताः पतिष्यंति न्यस्तशस्त्रा विचेतना

આ શંખનો નાદ જે તારા વિરોધીઓ સાંભળશે, તેઓ બેભાન થઈને પડી જશે—શસ્ત્રો મૂકી, ચેતનાહીન બની।

Verse 40

खड्गशंखाविमौ दिव्यौ परसैन्यविनाशिनौ । आत्मसैन्यस्वपक्षाणां शौर्यतेजोविवर्धनौ

આ દિવ્ય ખડ્ગ અને શંખ શત્રુસેનાનો વિનાશ કરે છે, અને પોતાની સેના તથા સ્વપક્ષીઓનું શૌર્ય-તેજ વધારે છે।

Verse 41

एतयोश्च प्रभावेन शैवेन कवचेन च । द्विषट्सहस्रनागानां बलेन महतापि च

આ બન્નેના પ્રભાવથી, તેમજ શૈવ કવચથી પણ, અને દ્વિ-ષટ્સહસ્ર હાથીઓના મહાબળથી પણ,

Verse 42

भस्मधारणसामर्थ्याच्छत्रुसैन्यं विजेष्यसि । प्राप्य सिंहासनं पैत्र्यं गोप्तासि पृथिवीमिमाम्

ભસ્મધારણથી પ્રાપ્ત સામર્થ્ય વડે તું શત્રુસેનાને જીતશે; પિતૃપરંપરાગત સિંહાસન પામી આ પૃથ્વીની રક્ષા કરશે।

Verse 43

इति भद्रायुषं सम्यगनुशास्य समातृकम् । ताभ्यां संपूजितः सोऽथ योगी स्वैरगतिर्ययौ

આ રીતે ભદ્રાયુષને તેની માતા સહિત સમ્યક ઉપદેશ આપી, તે બંને દ્વારા પૂજિત-સત્કૃત થયેલો તે યોગી પછી સ્વેચ્છાએ, જ્યાં ઇચ્છે ત્યાં નિર્ભય ગતિથી ચાલ્યો ગયો।