Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 22
तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्
tiṣṭhaṃtamavyā dbhuvanaikanāthaḥ pāyādvrajaṃtaṃ pramathādhināthaḥ | vedāṃtavedyo'vatu mānniṣaṇṇaṃ māmavyayaḥ pātu śivaḥ śayānam
હું ઊભો હોઉં ત્યારે ભુવનૈકનાથ મારી રક્ષા કરે; હું ચાલું ત્યારે પ્રમથાધિનાથ મારી રક્ષા કરે. હું બેઠો હોઉં ત્યારે વેદાંતવેદ્ય પ્રભુ મારી રક્ષા કરે; અને હું શયન કરું ત્યારે અવ્યય શિવ મારી રક્ષા કરે.
Unknown (Śiva-kavaca voice)
Scene: Four posture vignette: devotee standing in temple courtyard, walking on a pilgrimage path, seated in meditation, lying in restful sleep—Śiva’s presence above each as a subtle icon (liṅga/haloed form).
FAQs
Devotion is continuous: in every posture and activity, one entrusts oneself to Śiva, the imperishable reality known through Vedānta.
No explicit tīrtha appears; the verse frames Śiva as universally present across all life-situations.
Implied constant remembrance (smaraṇa) and protective recitation during daily transitions—standing, walking, sitting, and sleeping.