Shloka 14
अहल्याशापमोक्षः
The Release of Ahalya and Indra’s Restoration
ददर्श च महाभागां तपसा द्योतितप्रभाम्।लोकैरपि समागम्य दुर्निरीक्ष्यां सुरासुरै:।।1.49.13।।प्रयत्नान्निर्मितां धात्रा दिव्यां मायामयीमिव।स तुषारावृतां साभ्रां पूर्णचन्द्रप्रभामिव।।1.49.14।। मध्येंऽभसो दुराधर्षां दीप्तां सूर्यप्रभामिव।
dadarśa ca mahābhāgāṃ tapasā dyotitaprabhām |
lokair api samāgamya durnirīkṣyāṃ surāsuraiḥ || (1.49.13)
prayatnān nirmitāṃ dhātrā divyāṃ māyāmayīm iva |
sa tuṣārāvṛtāṃ sābhrāṃ pūrṇacandraprabhām iva || (1.49.14)
madhye ’mbhaso durādharṣāṃ dīptāṃ sūryaprabhām iva ||
આ વર્ણન એ જ ભાવને આગળ વધારે છે: રામે અહલ્યાને તપસ્યાથી તેજસ્વી, અને સર્વ લોકોએ—દેવાસુર સહિત—એકત્ર થઈને પણ દુર્લભે દેખાય એવી જોઈ. ધાત્રાએ પ્રયત્નપૂર્વક રચેલી દિવ્ય માયામયી પ્રતિમા જેવી—હિમ-વાદળથી ઢંકાયેલી પૂર્ણચંદ્રપ્રભા જેવી, અને જળમધ્યે અદમ્ય સૂર્યપ્રભા જેવી.
Rama beheld the highly fortunate Ahalya, shining brilliantly with the power of her asceticism. She could not be seen even by men, suras or asuras joined together. She looked divine and illusory as if created with special efforts by Brahma. Though not clearly visible, she was shining bright like the light of the full Moon muffled by mists in the sky and like the inviolable light of the Sun reflected in the water.
FAQs
The repetition reinforces the same dharmic idea: tapas and truth preserve inner luminosity, beyond ordinary perception and social judgment.
A repeated/overlapping descriptive passage (as transmitted here) continues the portrayal of Ahalyā’s concealed radiance before liberation.
Spiritual resilience—Ahalyā’s sustained ascetic power and purity despite prolonged concealment.