Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

સુકલ બોલ્યો—પછી સર્વાંગસુંદરી સુદેવા એ સૂકરીને કહ્યું—“તું તો પશુયોનિમાં ગઈ છે; તો પણ શુદ્ધ સંસ્કૃત કેવી રીતે બોલે છે?”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

મને કહો—આવું મહાજ્ઞાન તને ક્યાંથી ઉત્પન્ન થયું? અને હે શુભે, તું તારા પતિના જીવનચરિત્રને કેવી રીતે જાણે છે?

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

સૂકરી બોલી—હે સુંદરવર્ણિની, પશુભાવના મોહમાં હું મુઠ્ઠી બાંધી દોડી ગઈ; ખડ્ગ અને બાણના પ્રહારોમાં ઘાયલ થઈ રણભૂમિમાં પડી ગઈ.

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

હે સુંદરમુખી, મૂર્છાથી ભીંજાઈ હું જ્ઞાનહીન બની ગઈ હતી; પરંતુ હે સુંદરિ, તારા પુણ્યહસ્તથી છાંટા પડતાં હું ચેતન થઈ.

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

તારા હાથમાં રહેલા ઠંડા પુણ્યજલથી મારા શરીર પર અભિષેક થતાં જ મારો મોહ નષ્ટ થયો—જાણે તે મને છોડીને ચાલ્યો ગયો.

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

જેમ તેજના કિરણોથી અંધકાર નાશ પામે છે, તેમ હે શુભે, તારા અભિષેકથી મારું પાપ દૂર થયું।

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

હે ચાર્વંગી, તારા પ્રસાદથી મને પ્રાચીન જ્ઞાન પ્રાપ્ત થયું. હે શુભે, હવે મને જાણ થયું કે હું પુણ્યગતિને પ્રાપ્ત કરીશ।

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

સાંભળો—હવે હું મારા પૂર્વ જીવનનો વર્તાંત કહું છું. હે ભદ્રે, પાપબુદ્ધિથી મેં ઘણાં દુષ્કર્મો કર્યા।

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

કલિંગ નામના મહાદેશમાં શ્રીપુર નામનું નગર છે; તે સર્વ સિદ્ધિઓથી ભરપૂર અને ચાર વર્ણો દ્વારા સેવિત છે।

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

ત્યાં વસુદત્ત નામે પ્રસિદ્ધ એક દ્વિજ રહેતો હતો. તે સદા બ્રહ્મચર્યમાં તત્પર અને સત્યધર્મમાં અડગ હતો।

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

તે વેદનો જાણકાર અને સત્યજ્ઞાનનો ધારક બને છે—શુદ્ધ, ગુણવાન અને ધનવાન. ધન-ધાન્યથી સમૃદ્ધ થઈ પુત્ર-પૌત્રોથી અલંકૃત થાય છે.

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

હે ભદ્રે! હું તેની પુત્રી છું; મારા સહોદર ભાઈઓ તથા સ્વજન-બાંધવો સાથે. હે સુંદરમુખી! મને આભૂષણો અને શૃંગારથી શોભિત કરવામાં આવી છે.

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

મારા પિતા—તે મહામતિએ—મારું નામ ‘સુદેવા’ રાખ્યું. હે મહામતે! હું પિતાને પણ સદા અતિ પ્રિય હતી.

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

રૂપમાં હું અપ્રતિમા બની છું; આ સંસારમાં મારી જેવી કોઈ નથી. રૂપ અને યૌવનના ગર્વથી મત્ત થઈ હું મનોહર હાસ્ય કરું છું.

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

હું એક કન્યા છું, ખરેખર સૂરુપા, સર્વ આભૂષણોથી શોભિત. મને જોઈ ત્યાંના બધા લોકો પોતાના સ્વજનવર્ગ સાથે આકર્ષિત થઈ ગયા.

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

હે સુમુખી! વિવાહાર્થે તેઓ મને આ રીતે વારંવાર યાચે છે; સર્વ દ્વિજોએ પણ મને માગી છે, છતાં મારા પિતા મને (વિવાહમાં) આપતા નથી।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

હે મહાભાગ્યવતી! સ્નેહવશ તે મહામતિ મોહિત થયો; ત્યારે તે મહાત્મા પિતાએ મને (વિવાહમાં) આપ્યો નહીં।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

હે બાળે! મારામાં ભાવસહિત યૌવન આવી પહોંચ્યું; મારું એવું રૂપ જોઈ મારી માતા અત્યંત દુઃખિત થઈ।

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

પછી મેં મારા પિતાને કહ્યું—‘કન્યા કેમ આપવામાં આવતી નથી? તમે કયા સદ્દ્વિજને, કયા મહાત્મા બ્રાહ્મણને તેને આપવા ઇચ્છો છો?’

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

‘હે મહાભાગ! કન્યા આપો—આ હવે યૌવનને પ્રાપ્ત થઈ છે.’ એમ કહી દ્વિજશ્રેષ્ઠ વસુદત્તે દ્વિજોત્તમને પ્રત્યુત્તર આપ્યો।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

હે મહાભાગ્યવતી માતા, કૃપા કરીને મારું વચન સાંભળો. હે સુવર્ણવર્ણી, તમારી પુત્રી પ્રત્યે મહામોહથી હું સંપૂર્ણ મોહિત થયો છું.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

હે શુભે, સાંભળો—જે મારા માટે બ્રાહ્મણ ગૃહસ્થ બનશે, નિઃસંદેહ તેને જ હું મારી કન્યા આપીશ; તે જ મારો જમાઈ થશે.

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“આ સુદેવા મને પ્રાણ સમાન પ્રિય છે—એમાં શંકા નથી.” એમ મારા માટે મારા પિતા વસુદત્તે કહ્યું.

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

કૌશિક કુળમાં જન્મેલો તે સર્વ વિદ્યાઓમાં વિશારદ હતો. બ્રાહ્મણોના ગુણોથી યુક્ત, શીલવાન, ગુણવાન અને શુચિ હતો.

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

વેદાધ્યયનમાં સંપન્ન એવો તે યુવાન મધુર સ્વરે પાઠ કરતો ભિક્ષા માટે દ્વારે આવ્યો; તે પિતા-માતા બંનેથી વંચિત હતો.

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

તેને નજીક આવતો જોઈ અને તેનું રૂપ નિહાળી મહામતિ પિતાએ કહ્યું—“તમે ખરેખર કોણ છો, અને આગળ શું બનશો?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“તમારું નામ, કુળ, ગોત્ર અને આચાર શું છે? હમણાં કહો.” પિતાના વચન સાંભળી તેણે પછી વસુદત્તને કહ્યું.

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

હું કૌશિક વંશમાં જન્મેલો, વેદ અને વેદાંગોમાં પારંગત છું. મારું નામ શિવશર્મા છે; હું પિતા-માતા બંનેથી વંચિત છું.

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

મારા ચાર અન્ય ભાઈઓ પણ છે, તેઓ બધા વેદપારંગત છે. આ રીતે મેં મારું કુળ જણાવ્યું; આચાર તો કુળપરંપરામાંથી જ જન્મે છે.

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

આ રીતે શિવશર્માએ પિતાને સર્વ વાત કહી—શુભ લગ્ન અને તિથિ પ્રાપ્ત થતાં, અને ભગદેવતાધિષ્ઠિત નક્ષત્ર પ્રવર્તમાન હોય ત્યારે.

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

હે સુભગે, તે સમયે પિતાએ મને તે બ્રાહ્મણને વિવાહમાં અર્પી; છતાં હું પિતૃગૃહમાં તે મહાત્મા સાથે એકલી જ વસું છું।

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

ત્યારે પાપિની મેં મારા પતિની જરાય સેવા કરી નહીં; માતા-પિતાના ધનથી ઊપજેલા ગર્વથી હું મોહિત થઈ ગઈ।

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

હે શુભે, મેં ક્યારેય તેના અંગોનું સંવાહન કર્યું નથી—ન રતિભાવથી, ન સ્નેહથી, ન તો મધુર વચનોથી પણ।

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

પાપિની મેં તેને હંમેશા ક્રૂર બુદ્ધિથી જ જોયો; હે શુભે, ઉચ્છૃંખલ સ્ત્રીઓની સંગતથી હું પણ તેમનો જ સ્વભાવ પામી ગઈ।

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

હું જ્યાં જ્યાં જાઉં, ત્યાં ત્યાં મારી માતા-પિતા, પતિ અને ભાઈઓના હિતનું કાર્ય પણ હું જાતે કરતી નથી।

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

મારા દ્વારા કરાયેલું દુષ્કૃત્ય આમ જોઈને મારા પતિ શિવશર્મા—મહામતિ સ્વામી—શ્વશુરકુળ પ્રત્યેના સ્નેહથી તેમ જ વર્ત્યા।

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

તે પણ મને કશું કહેતા નથી, છતાં મારા દુષ્કૃત્યને ક્ષમા કરીને સહે છે. કુટુંબ રોકે તોય હું એવી જ મહાપાપિની રહી છું।

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

તેમનું શીલ અને શિવશર્માનું સાધુત્વ જાણી, મારા પાપથી મારા પિતા-માતા સહિત સૌ દુઃખિત થયા છે।

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

મારું દુષ્કૃત્ય જોઈને મારા પતિ પોતાના ઘરથી બહાર નીકળી ગયા; તે પ્રદેશ અને આ ગામ પણ ત્યજી ત્યાંથી પ્રસ્થાન કર્યા।

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

મારા પતિ ગયા પછી મારા પિતા ચિંતાથી ભરાઈ ગયા; મારા દુઃખથી તેમનું હૃદય વ્યથિત થયું અને તેઓ જાણે રોગથી પીડિત થયા।

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

મારી માતાએ દુઃખથી પીડિત તે પતિને કહ્યું— “હે પ્રિય, તું શા માટે ચિંતા કરે છે? તારો દુઃખ મારા સમક્ષ કહો.”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

વસુદત્ત બોલ્યો— “મારા નંદનમાં આ સ્ત્રી માતા છે. બ્રાહ્મણ જમાઈ પત્નીને (મારી પુત્રીને) ત્યજીને ચાલ્યો ગયો. હે વલ્લભે, સાંભળ.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

આ સ્ત્રી પાપાચારિણી, નિર્દય અને દુષ્કર્મમાં રત છે; એની કારણે જ મહામતિ શિવશર્મા પરિત્યક્ત થયો છે.

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

સમગ્ર કુટુંબ પ્રત્યે દક્ષિણ્યથી તે મહામતિ છે; હે પ્રિયે, મારો તે દ્વિજ સુદેવા સાથે જરાય બોલતો નથી.

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

તે સૌમ્યભાવથી વસે છે; ન નિંદા કરે, ન અપમાન. સુદેવા પાપમાર્ગે ચાલે તોય તે ખરેખર પંડિતબુદ્ધિમાન છે.

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

આ સુદેવા આગળ જઈને દુષ્ટા બની કુળનાશિની થશે. તેથી, હે ગૃહિણી, એને ત્યજીને હું પ્રસ્થાન કરું છું.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણના ભૂમિખંડમાં વેનોપાખ્યાન અંતર્ગત સુકલા-ચરિત્રનો સત્તેચાળીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

પુત્ર પાંચ વર્ષનો થાય ત્યાં સુધી તેને રમાડીને લાડ કરવો. ત્યારબાદ, હે પ્રિયે, શિક્ષણની બુદ્ધિથી જ તેને ઉછેરવો; મોહવશ નહીં.

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

સ્નાન, વસ્ત્ર, ખાદ્ય, ભોજ્ય અને પેય આપીને—નિઃસંદેહ—હે કાંત, તે પુત્રને સદ્ગુણોમાં અને સદ્વિદ્યાઓમાં પણ જોડવો જોઈએ.

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

ગુણશિક્ષા માટે પિતા હંમેશા નિર્મોહ રહેવો જોઈએ; પરંતુ રક્ષણ અને પોષણમાં, હે કાંત, મોહાસક્તિ જન્મે છે.

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

પુત્રના ગુણો કહીને વાત ન કરવી; દિવસે દિવસે તેને ઠપકો ન આપવો. સદા કઠોર વચનોથી તેને પીડાવવું ન જોઈએ.

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

જેમ જ્ઞાનપરાયણ સાધક સદા સચ્ચી વિદ્યા સાધે છે, તેમ અહંકારના બહાને પણ પાપને દૂરથી ત્યજી દેવું જોઈએ.

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

વિદ્યા અને ગુણોથી નિત્ય નૈપુણ્ય પરિપક્વ થાય છે. તેથી માતાએ દીકરીને શિસ્તમાં રાખવી, અને સાસુએ વહુને પણ તેવી જ શિસ્ત આપવી.

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ગુરુએ શિષ્યને શિક્ષા માટે દંડ આપવો; ત્યારે જ સિદ્ધિ થાય, અન્યથા નહીં—એવું કહે છે. તેમ જ પતિએ પત્નીને અને રાજાએ મંત્રીને દંડ આપવો.

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

હે વિભો, ધીર અને વિવેકી પુરુષે ઘોડા અને હાથીને દરરોજ મર્યાદાથી શિસ્તમાં રાખવા. શિક્ષાબુદ્ધિથી દંડ અને પાલન—બન્ને દ્વારા તેઓ સુપ્રશિક્ષિત બને છે.

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

હે નાથ! તેણીનો નાશ તમારાથી જ થયો છે—એમાં કદી સંશય નથી. તમે શિવશર્મા તે સદ્બ્રાહ્મણ સાથે મળીને આ કાર્ય કર્યું.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

હે મહામતે! ઘરમાં તેને નિરંકુશ રાખવાથી તે નષ્ટ થઈ. તેથી કન્યાને ઘરમાં સંયમમાં રાખવી જોઈએ—આ હિતવચન સાંભળો.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

જ્યાં સુધી તે આઠ વર્ષની ન થાય, ત્યાં સુધી તેના પર કઠોર શિસ્ત ન લાદવી. પિતાના ઘરમાં રહેનારી પુત્રી સ્વભાવવશ કોઈ પાપ કરી બેસી શકે છે.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

એ પાપ બંનેને લાગે છે અને માતા-પિતાને પણ તે ભોગવવું પડે છે. તેથી સમર્થ હોવા છતાં કન્યાને પોતાના ઘરમાં (અવિવાહિત રાખીને) અટકાવવી નહીં.

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

જેને તે લગ્નમાં અપાઈ હોય, તેના ઘરમાં જ તેનું પોષણ-પાલન અને નિર્વાહ થવો જોઈએ. ત્યાં રહી તે સગુણ, સాక్షાત્ પ્રિય પ્રભુની ભક્તિપૂર્વક આરાધના કરે.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

તેણીથી કુળની કીર્તિ થાય છે અને પિતા સુખથી જીવે છે; પરંતુ તે ત્યાં રહી પાપ કરે તો તે પાપનો ભોગ પતિને ભોગવવો પડે છે.

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

ત્યાં વસીને તે પુત્રો અને પૌત્રોથી નિત્ય વૃદ્ધિ પામે છે. હે પ્રિય, પુત્રીના સદ્ગુણોથી પિતાને પણ કીર્તિ મળે છે.

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

અતએવ, હે પ્રિય, પતિની ઇચ્છા ધરાવતી પુત્રીને ઘરમાં રાખવી ન જોઈએ. આ અર્થમાં, હે પ્રિય, એક ઇતિહાસ સાંભળવામાં આવે છે—આગળ કથા આવશે.

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

અઠ્ઠાવીસમો દ્વાપરયુગ પ્રાપ્ત થતાં, હે પ્રભુ, યદુઓમાં જ્યેષ્ઠ એવા વીર ઉગ્રસેનના વંશમાં તે મહાન પુરુષ પ્રગટ થયો.

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

હું તને આ ચરિત્ર કહું છું; હે દ્વિજ, એકાગ્ર મનથી સાંભળ.