Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । प्रस्थितस्तेन मार्गेण प्रविष्टो गगनांतरे । स दृष्टो देवदेवेन सहस्राक्षेण धीमता

સૂત બોલ્યા—તે માર્ગે પ્રસ્થાન કરીને જ્યારે તે ગગનવિસ્તારમાં પ્રવેશ્યો, ત્યારે દેવદેવ, ધીમાન સહસ્રાક્ષ (ઇન્દ્ર)એ તેને જોયો.

Verse 2

उद्यमं तस्य वै ज्ञात्वा चक्रे विघ्नं सुराधिराट् । मेनिकांतामुवाचेदं गच्छ त्वं मम शासनात्

તેના દૃઢ પ્રયત્નને જાણી દેવાધિરાજે વિઘ્ન ઊભું કર્યું. પછી તેણે મેનકાને કહ્યું—“મારા આદેશથી તું જા.”

Verse 3

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने तृतीयोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણના ભૂમિખંડમાં ‘શિવશર્મોપાખ્યાન’નો તૃતીય અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 4

तथा कुरुष्व भद्रं ते यथा नायाति मे गृहम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं मेनिका प्रस्थिता त्वरात्

“એમ જ કર—તારું મંગળ થાઓ—જેથી તે મારા ઘરે ન આવે.” એ વચન સાંભળી મેનિકા તત્કાળ ઉતાવળે નીકળી પડી।

Verse 5

सूत उवाच । रूपौदार्यगुणोपेता सर्वालंकारभूषिता । नंदनस्य वनस्यांते दोलायां समुपस्थिता

સૂત બોલ્યા: રૂપ, ઔદાર્ય અને ગુણોથી યુક્ત, સર્વ આભૂષણોથી શોભિત તે નંદનવનના અંતે ઝૂલામાં આવી ઉપસ્થિત થઈ।

Verse 6

सुस्वरेण प्रगायंती गीतं वीणास्वरोपमम् । तेन दृष्टा विशालाक्षी चतुरा चारुलोचना

મધુર સ્વરે ગાતી તેની ગાનધારા વીણાના નાદ જેવી હતી। તેને તેણે જોયી—વિશાળ નેત્રવાળી, ચતુરા અને મનોહર નેત્રવાળી।

Verse 7

व्यवसायं ततो ज्ञात्वा तस्या विघ्नमनुत्तमम् । इंद्रेण प्रेषिता चैषा न च भद्रकरा भवेत्

પછી તેની નિશ્ચયતા જાણી (તેને) તેની એ અનુત્તમ વિઘ્નરૂપતા સમજાઈ—આ ઇન્દ્રે મોકલેલી છે અને આ મંગળ કરનાર નહીં બને।

Verse 8

एवं ज्ञात्वा जगामाथ सत्वरेण द्विजोत्तमः । तया दृष्टस्तथा पृष्टः क्व यास्यसि महामते

આ રીતે જાણી તે દ્વિજોત્તમ અતિ ત્વરાથી નીકળી પડ્યો. તેને જોઈ તેણીએ પૂછ્યું— “હે મહામતે, તમે ક્યાં જઈ રહ્યા છો?”

Verse 9

विष्णुशर्मा तदोवाच मेनिकां कामचारिणीम् । इंद्रलोकं प्रयास्यामि पितुरर्थे त्वरान्वितः

ત્યારે વિષ્ણુશર્માએ ઇચ્છાનુસાર વિહાર કરનારી મેનિકાને કહ્યું— “પિતાના હિતાર્થે હું ત્વરિત ઇન્દ્રલોક તરફ પ્રયાણ કરીશ.”

Verse 10

मेनिका विष्णुशर्माणं प्रत्युवाच प्रियं पुनः । कामबाणैः प्रभिन्नाहं त्वामद्य शरणं गता

મેનિકાએ ફરી સ્નેહપૂર્વક વિષ્ણુશર્માને કહ્યું— “કામબાણોથી વિદ્ધ થઈ આજે હું તમારી શરણમાં આવી છું.”

Verse 11

रक्षस्व द्विजशार्दूल यदि धर्ममिहेच्छसि । यावद्धि त्वं मया दृष्टः कामाकुलितचेतसा

હે દ્વિજશાર્દૂલ! જો તમે અહીં ધર્મ ઇચ્છો તો મારી રક્ષા કરો; કારણ કે તમને જોયા ત્યારથી મારું ચિત્ત કામથી વ્યાકુળ છે.

Verse 12

कामानलेन संदग्धा तावदेव न संशयः । संभ्रांता कामसंतप्ता प्रसादसुमुखो भव

કામાગ્નિથી હું દગ્ધ છું—એમાં શંકા નથી. કામતાપથી વ્યાકુળ છું; તમે પ્રસન્ન થઈ શાંત-મુખવાળા બનો.

Verse 13

विष्णुशर्मोवाच । चरित्रं देवदेवस्य विदितं मे वरानने । भवत्याश्चप्रजानामिनाहंचैतादृशःशुभे

વિષ્ણુશર્માએ કહ્યું—હે વરાનને! દેવોના દેવનું પાવન ચરિત્ર મને વિદિત છે; પરંતુ હે શુભે, તારા અને તારી પ્રજાનો વર્તાંત મને સમ્યક જાણીતો નથી।

Verse 14

भवत्यास्तेजसा रूपैरन्ये मुह्यंति शोभने । विश्वामित्रादयो देवि पुत्रोहं शिवशर्मणः

હે શોભને! તારા તેજસ્વી રૂપોથી અન્ય લોકો મોહિત થાય છે; હે દેવી, વિશ્વામિત્રાદિ ઋષિઓ પણ ભ્રમિત થાય છે—પરંતુ હું શિવશર્માનો પુત્ર છું।

Verse 15

योगसिद्धिं गतस्यापि तपः सिद्धस्य चाबले । कामादयो महादोषा आदावेव विनिर्जिताः

હે અબલે! યોગસિદ્ધિ પ્રાપ્ત કરનારને પણ અને તપમાં સિદ્ધ થયેલ સાધકને પણ કામાદિ મહાદોષો શરૂઆતમાં જ જીતવા જોઈએ।

Verse 16

अन्यं भज विशालाक्षि इंद्रलोकं व्रजाम्यहम् । एवमुक्त्वा जगामाथ त्वरितो द्विजसत्तमः

હે વિશાલાક્ષી! બીજાનું ભજન કર; હું ઇન્દ્રલોકમાં જઈ રહ્યો છું—એમ કહી શ્રેષ્ઠ દ્વિજ બ્રાહ્મણ ત્વરિત ચાલ્યો ગયો।

Verse 17

निष्फला मेनका जाता पृष्टा देवेन वज्रिणा । विभीषां दर्शयामास नानारूपां पुनः पुनः

વજ્રધારી દેવ ઇન્દ્રે પૂછતાં મેનકા નિષ્ફળ બની; ત્યારબાદ તેણે વારંવાર અનેક ભયંકર રૂપો દર્શાવ્યાં।

Verse 18

यथानलेन संदग्धास्तृणानां संचया द्विजाः । भस्मीभूता भवंत्येव तथा तास्ता विभीषिकाः

હે દ્વિજોઃ જેમ અગ્નિથી દગ્ધ થયેલા સૂકા તૃણના ઢગલા નિશ્ચિતપણે ભસ્મ થઈ જાય છે, તેમ જ તે બધી વિભીષિકાઓ પણ નીઃશેષ નષ્ટ થઈ ગઈ।

Verse 19

विप्रस्य तेजसा तस्य पितृभक्तस्य सत्तमाः । प्रलयं गतास्तु घोरास्ता दारुणा भीषिका द्विजाः

હે સત્તમો! પિતૃભક્ત એવા તે વિપ્રના તેજથી, હે દ્વિજોઃ, તે ઘોર અને દારુણ ભીષિકાઓ પ્રલયમાં લય પામી ગઈ।

Verse 20

स विघ्नान्दर्शयामास सहस्राक्षः पुनः पुनः । तेजसाऽनाशयद्विप्रः स्वकीयेन महायशाः

સહસ્રાક્ષ ઇન્દ્રે વારંવાર વિઘ્નો દર્શાવ્યાં; પરંતુ મહાયશસ્વી તે વિપ્રે પોતાના તેજથી તેમને નાશ કર્યા।

Verse 21

एवं विघ्नान्बहूंस्तस्य इंद्रस्यापि महात्मनः । नाशयामास मेधावी तपसस्तेजसापि वा

આ રીતે તે મેધાવીએ મહાત્મા ઇન્દ્રે પણ ઊભા કરેલા અનેક વિઘ્નોને પોતાના તપ-તેજથી નાશ કરી દીધા।

Verse 22

नष्टेषु तेषु विघ्नेषु दारुणेषु महत्सु च । ज्ञात्वा तस्य कृतान्विघ्नान्दारुणान्भीषणाकृतीन्

જ્યારે તે મહાન અને દારુણ વિઘ્નો નષ્ટ થયા, ત્યારે (તેઓએ) જાણ્યું કે તે ભયાનક, વિકરાળ અવરોધો તેની જ રચના હતા।

Verse 23

अथ क्रुद्धो महातेजा विष्णुशर्मा द्विजोत्तमः । इंद्रं प्रति महाभागो रागरक्तांतलोचनः

ત્યારે મહાતેજસ્વી દ્વિજોત્તમ વિષ્ણુશર્મા ક્રોધથી પ્રજ્વલિત થયો. તે મહાભાગ ઇન્દ્ર તરફ વળ્યો; રાગથી તેની આંખોના ખૂણા લાલ થઈ ગયા.

Verse 24

इंद्र लोकादहं चेंद्रं पातयिष्यामि नान्यथा । निजधर्मे रतस्याद्य यो विघ्नं तु समाचरेत्

‘હું ઇન્દ્રલોકમાંથી ઇન્દ્રને પાડી દઈશ—અન્યથા નહીં. કારણ કે જે આજે પોતાના સ્વધર્મમાં રત પુરુષને વિઘ્ન કરે છે…’

Verse 25

तस्य दंडं प्रदास्यामि यो वै हन्यात्स हन्यते । एवमन्यं करिष्यामि देवानां पालकं पुनः

‘હું તેને દંડ આપિશ; જે પ્રહાર કરે છે તે જ પ્રતિપ્રહારમાં પ્રહાર પામે છે. આ રીતે હું દેવોના પાલક તરીકે ફરી બીજાને નિયુક્ત કરીશ.’

Verse 26

एवं समुद्यतो विप्र इंद्रनाशाय सत्तमः । तावदेव समायातो देवेंद्रः पाकशासनः

આ રીતે તે શ્રેષ્ઠ વિપ્ર ઇન્દ્રનાશ માટે ઉદ્યત થયો. એટલામાં જ દેવೇಂದ್ರ—પાકશાસન ઇન્દ્ર—સ્વયં ત્યાં આવી પહોંચ્યો.

Verse 27

भो भो विप्र महाप्राज्ञ तपसा नियमेन च । दमेन सत्यशौचाभ्यां त्वत्समो नास्ति चापरः

‘ભો ભો વિપ્ર મહાપ્રાજ્ઞ! તપ, નિયમ, દમ, સત્ય અને શૌચથી તારા સમાન કોઈ નથી; અને તારા કરતાં શ્રેષ્ઠ પણ કોઈ નથી.’

Verse 28

अनया पितृभक्त्या ते जितोहं दैवतैः सह । ममापराधं त्वं सर्वं क्षंतुमर्हसि सत्तम

તારી આ પિતૃભક્તિથી હું દેવતાઓ સહિત જીતાઈ ગયો છું. હે સત્તમ, મારા સર્વ અપરાધોને તું ક્ષમા કરવા યોગ્ય છે.

Verse 29

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं च ददाम्यहम् । विष्णुशर्मा तदोवाच देवराजं तथागतम्

‘વર માગ, તારો કલ્યાણ થાઓ; દુર્લભ પણ હું આપીશ.’ એમ કહીને આવી પહોંચેલા દેવરાજને ત્યારે વિષ્ણુશર્માએ કહ્યું.

Verse 30

विप्रतेजो महेंद्रेद्रं असह्यं देवदैवतैः । पितृभक्तस्य देवेश दुःसहं सर्वथा विभो

હે દેવેશ, હે વિભો! બ્રાહ્મણનું તેજ મહેન્દ્ર આદિ દેવતાઓને પણ અસહ્ય છે; તેમ જ પિતૃભક્તનું બળ સર્વથા દુઃસહ છે.

Verse 31

तेजोभंगो न कर्त्तव्यो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । पुत्रपौत्रैः समस्तैस्तु ब्रह्मविष्णुहरान्पुनः

મહાત્મા બ્રાહ્મણોના તેજ અને માનને કદી હાનિ પહોંચાડવી નહીં. તેમજ પુત્ર-પૌત્રો સહિત વારંવાર બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને હર (શિવ)નું પૂજન કરવું જોઈએ.

Verse 32

नाशयंते न संदेहो यदि रुष्टा द्विजोत्तमाः । नागच्छेद्यद्भवानद्य तदा राज्यमनुत्तमम्

સંદેહ નથી—જો શ્રેષ્ઠ દ્વિજ (બ્રાહ્મણ) રોષે ભરાય તો વિનાશ કરી શકે. તમે આજે ન જાઓ તો રાજ્ય નિશ્ચયે અનुत્તમ (અતિ ઉત્તમ અને સુરક્ષિત) રહેશે.

Verse 33

आत्मतपः प्रभावेण अन्यस्मै त्वं महात्मने । दातुकामस्तु संजातो रोषपूर्णेन चक्षुषा

પોતાના તપના પ્રભાવથી તું બીજા મહાત્માને આ દાન આપવા ઇચ્છુક થયો છે; પરંતુ તારી આંખો ક્રોધથી ભરેલી છે.

Verse 34

भवानद्य समायातो वरं दातुमिहेच्छसि । अमृतं देहि देवेंद्र पितृभक्तिं तथाचलाम्

આજે તમે અહીં આવીને વર આપવા ઇચ્છો છો. હે દેવೇಂದ್ರ! મને અમૃત (અમરત્વ) આપો અને પિતૃઓ પ્રત્યે અચલ ભક્તિ પણ આપો.

Verse 35

एवंविधं वरं देहि यदि तुष्टोसि शत्रुहन् । एवं ददामि पुण्यं ते वरं चामृतसंयुतम्

“હે શત્રુહન, તમે પ્રસન્ન હો તો આવો જ વર આપો.” એમ કહ્યે, તેણે અમૃતસમાન લાભથી યુક્ત એવો પુણ્યવર આપ્યો.

Verse 36

एवमाभाष्य तं विप्रममृतं दत्तवान्स्वयम् । सकुंभं दत्तवांस्तस्मै प्रीयमाणेन चात्मना

આ રીતે તે વિપ્રને કહીને તેણે પોતે અમૃત આપ્યું; અને પ્રસન્ન હૃદયથી તેને કુંભ સહિત તે પણ દાન કર્યું.

Verse 37

अचला ते भवेद्विप्र भक्तिः पितरि सर्वदा । एवमाभाष्य तं विप्रं विसृज्य च सहस्रदृक्

“હે વિપ્ર, તારી પિતૃભક્તિ સદા અચલ રહે.” એમ કહી સહસ્રદૃક્ (ઇન્દ્ર) એ તે વિપ્રને વિદાય આપી અને પ્રસ્થાન કર્યું.

Verse 38

प्रसन्नोभूच्च तद्दृष्ट्वा विप्रतेजः सुदुःसहम् । विष्णुशर्मा ततो गत्वा पितरं वाक्यमब्रवीत्

તે બ્રાહ્મણના અસહ્ય તેજને જોઈ તે પ્રસન્ન થયો. ત્યારબાદ વિષ્ણુશર્મા પિતાજી પાસે જઈ આ વચન બોલ્યો.

Verse 39

तात इंद्रात्समानीतममृतं व्याधिनाशनम् । अनेनापि महाभाग नीरुजो भव सर्वदा

તાત, ઇન્દ્ર પાસેથી લાવવામાં આવેલું આ અમૃત વ્યાધિઓનો નાશ કરનાર છે. હે મહાભાગ, આથી તમે સદા નિરોગ રહો.

Verse 40

अमृतेन त्वमद्यैव परां तृप्तिमवाप्नुहि । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा शिवशर्मा सुतस्य हि

“આ અમૃતથી તમે આજેજ પરમ તૃપ્તિ પ્રાપ્ત કરો.” પુત્ર વિષે કહેલા આ મહાન વચન સાંભળી શિવશર્મા…

Verse 41

सुतान्सर्वान्समाहूय प्रीयमाणेन चेतसा । पितृभक्ताः सुता यूयं मद्वाक्यपरिपालकाः

પ્રેમથી ભરેલા ચિત્તે તેણે બધા પુત્રોને બોલાવી કહ્યું—“પુત્રકો, તમે પિતૃભક્ત છો અને મારા વચનનું પાલન કરનાર છો.”

Verse 42

वरं वृणुध्वं सुप्रीताः पुत्रका दुर्लभं भुवि । एवमाभाषितं तस्य शुश्रुवुः सर्वसंमताः

“પ્રિય પુત્રકો, અત્યંત પ્રસન્ન થઈ પૃથ્વી પર જે દુર્લભ હોય એવો વર પસંદ કરો.” એમ કહ્યે પછી તેઓ બધા એકમત થઈ સાંભળવા લાગ્યા.

Verse 43

ते सर्वे तु समालोच्य पितरं प्रत्यथाब्रुवन् । अस्माकं जीवताम्माता गता या यममंदिरम्

તેઓ સર્વે પરસ્પર વિચાર કરીને પિતાને બોલ્યા— “અમારા જીવતા જ અમારી માતા યમના ધામે ગઈ છે।”

Verse 44

नीरुजा भवनाद्देवी प्रसादात्तव सुव्रता । भवान्पिता इयं माता जन्मजन्मांतरे पितः

હે દેવી! તમારા પ્રસાદથી તે સુવ્રતા ગૃહમાં નિરોગી થઈ છે. તમે તેના પિતા છો અને આ તેની માતા; જન્મ જન્માંતરે પણ તમે જ તેના પિતા છો.

Verse 45

वयं सुता भवेमेति सर्वे पुण्यकृतस्तथा । शिवशर्मोवाच । अद्यैवापि मृता माता भवतां पुत्रवत्सला

“અમે સૌ તેના પુત્ર બનીએ”— એમ સર્વે પુણ્યકર્મીઓ બોલ્યા. શિવશર્માએ કહ્યું— “આજ જ તમારી પુત્રવત્સલા માતાનું અવસાન થયું છે।”

Verse 46

जीवमाना सुहृष्टा सा एष्यते नात्र संशयः । एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा

“તે જીવિત છે; આનંદિત થઈ પાછી આવશે— તેમાં શંકા નથી।” ઋષિ શિવશર્માએ આ શુભ વચન કહ્યાં ત્યારે…

Verse 47

तेषां माता समायाता प्रहृष्टा वाक्यमब्रवीत् । एतदर्थं समुत्पन्नं सुवीर्यं तनयं सुतम्

તેમની માતા આનંદિત થઈ ત્યાં આવી અને બોલી— “આ જ હેતુ માટે મારો આ પુત્ર સુવીર્ય જન્મ્યો છે, મારા બાળક।”

Verse 48

नराः सत्पुत्रमिच्छंति कुलवंशप्रभावकम् । स्त्रियो लोके महाभागाः सुपुण्याः पुण्यवत्सलाः

પુરુષો કુળ અને વંશનો પ્રભાવ વધારનાર સદ્ગુણી પુત્રની ઇચ્છા કરે છે. લોકમાં સ્ત્રીઓ મહાભાગ્યવતી, અતિપુણ્યવતી અને ધર્મ-પુણ્યપ્રેમી હોય છે.

Verse 49

सुतमिच्छंति सर्वत्र पुण्यांगं पुण्यसाधकम् । कुक्षिं यस्या गतो गर्भः सुपुण्यः परिवर्त्तते

સર્વત્ર લોકો એવા પુત્રની ઇચ્છા કરે છે, જેના અંગ-અંગ પુણ્યમય હોય અને જે પુણ્યસાધનનું કારણ બને. જેના ગર્ભમાં એવો ભ્રૂણ પ્રવેશે, તેની કુખી અતિશય શુભ અને પુણ્યમય બની જાય છે.

Verse 50

पुण्यान्पुत्रान्प्रसूयेत सा नारी पुण्यभागिनी । कुलाचारं कुलाधारं पितृमातृप्रतारकम्

પુણ્યવાન પુત્રોને જન્મ આપનાર સ્ત્રી જ પુણ્યભાગિની છે—એવા પુત્રો કુળાચારનું રક્ષણ કરે, વંશનો આધાર બને અને પિતા-માતાના તારક બને.

Verse 51

विना पुण्यैः कथं नारी संप्राप्नोति सुतोत्तमम् । न जाने कीदृशैः पुण्यैरेष भर्ता सुपुण्यभाक्

પુણ્ય વિના સ્ત્રીને એવો ઉત્તમ પુત્ર કેવી રીતે પ્રાપ્ત થાય? મારા આ પતિ કયા કયા પુણ્યોથી એટલા પુણ્યસમૃદ્ધ થયા છે, તે હું જાણતી નથી.

Verse 52

संजातो धर्मवीर्योपि धर्मात्मा धर्मवत्सलः । यस्य वीर्यान्मया प्राप्ता यूयं पुत्रास्ततोधिकाः

તે ધર્મવીર્યથી યુક્ત, ધર્માત્મા અને ધર્મપ્રેમી તરીકે જન્મ્યો. જેના તેજથી મેં તમને પુત્રરૂપે પ્રાપ્ત કર્યા; અને તમે તો તેના કરતાં પણ વધુ શ્રેષ્ઠ છો.

Verse 53

एवं पुण्यप्रभावोयं भवंतः पुण्यवत्सलाः । मम पुत्रास्तु संजाताः पितृभक्तिपरायणाः

આ રીતે આ પુણ્યનો પ્રભાવ છે. તમે સૌ પુણ્ય‑ધર્મના પ્રેમી છો; અને મારા પુત્રો પિતૃભક્તિમાં પરાયણ થઈ જન્મ્યા છે.

Verse 54

अहो लोकेषु पुण्यैश्च सुपुत्रः परिलभ्यते । एकैकशोधिकाः पंच मया प्राप्ता महाशयाः

અહો! આ લોકમાં પુણ્યના બળથી જ સુપુત્ર પ્રાપ્ત થાય છે. મને પાંચ મહાશય પુત્રો મળ્યા છે—દરેક પોતપોતાની રીતે શુદ્ધિકારક છે.

Verse 55

यज्वानः पुण्यशीलाश्च तपस्तेजः पराक्रमाः । एवं संवर्धितास्ते तु तया मात्रा पुनः पुनः

તેઓ યજ્ઞ કરનાર, પુણ્યશીલ, તપસ્યાના તેજ અને પરાક્રમથી યુક્ત હતા; અને તે માતાએ તેમને વારંવાર પોષી સંવર્ધિત કર્યા.

Verse 56

हर्षेण महताविष्टाः प्रणेमुर्मातरं सुताः । पुत्रा ऊचुः । सुपुण्यैः प्राप्यते माता सन्माता सुपिता किल

મહાન હર્ષથી વ્યાપ્ત થઈ પુત્રોએ માતાને પ્રણામ કર્યો. પુત્રો બોલ્યા—અતિ પુણ્યથી જ માતા મળે છે; ખરેખર સન્માતા અને સુપિતા પુણ્યકર્મથી જ પ્રાપ્ત થાય છે.

Verse 57

भवती पुण्यकृन्माता नो भाग्यैस्तु प्रवर्तिता । यस्या गर्भोदरं प्राप्य सुपुण्यैश्च प्रवर्द्धिताः

તમે પુણ્યકર્મ કરનાર માતા છો; માત્ર ભાગ્યથી પ્રેરિત નથી. એવી માતાના ગર્ભમાં આવીને અમે મહાપુણ્યથી પોષાઈને ફૂલ્યા‑ફાલ્યા છીએ.

Verse 58

जन्मजन्मनि त्वं माता पिता चैव भविष्यथः । पितोवाच । शृणुध्वं मामकाः पुत्राः सुवरं पुण्यदायकम्

જન્મે જન્મે તું નિશ્ચયે માતા અને પિતા બનશે. પિતા બોલ્યા—હે મારા પુત્રો, પુણ્યદાયક મારા આ ઉત્તમ વચનને સાંભળો.

Verse 59

मयि तुष्टे सुता भोगा ननु भुंजंतु चाक्षयान् । पुत्रा ऊचुः । यदि तात प्रसन्नोसि वरं दातुमिहेच्छसि

જો તમે મારા પર તૃપ્ત હો, તો પુત્રો નિશ્ચયે અક્ષય ભોગો ભોગવે. પુત્રોએ કહ્યું—હે તાત, જો તમે પ્રસન્ન છો અને અહીં વરદાન આપવા ઇચ્છો છો તો…

Verse 60

अस्मान्प्रेषय गोलोकं वैष्णवं दाहवर्जितम् । पितोवाच । गच्छध्वं वैष्णवं लोकं यूयं विगतकल्मषाः

અમને દાહરહિત વૈષ્ણવ ગોલોકમાં મોકલો. પિતા બોલ્યા—તમે વૈષ્ણવ લોકમાં જાઓ; તમે હવે કલ્મષમુક્ત છો.

Verse 61

मत्प्रसादात्तपोभिश्च पितृभक्त्यानया स्वया । एवमुक्ते तु तेनापि सुवाक्ये ऋषिणा ततः

મારા પ્રસાદથી, તમારા તપથી અને તમારી આ પિતૃભક્તિથી—એવું કહેવાતાં, તે ઋષિએ પણ ત્યારબાદ શુભ વચનો કહ્યા.

Verse 62

शंखचक्रगदापाणिर्गरुडारूढ आगतः । सपुत्रं शिवशर्माणमित्युवाच पुनः पुनः

શંખ, ચક્ર અને ગદા હાથમાં ધારણ કરીને, ગરુડારૂઢ પ્રભુ આવ્યા; અને પુત્રসহ શિવશર્માને વારંવાર એમ કહી સંબોધ્યા.

Verse 63

सपुत्रेण त्वयाद्यैव जितो भक्त्यास्मि वै द्विज । पुत्रैः सार्द्धं समागच्छ चतुर्भिः पुण्यकारिभिः

હે દ્વિજ! આજે તું પુત્રসহ ભક્તિથી મને ખરેખર જીત્યો છે. પુણ્યકર્મ કરનાર ચારેય પુત્રો સાથે અહીં આવો.

Verse 64

अनया भार्यया सार्द्धं पुण्यया पतिकाम्यया । शिवशर्मोवाच । अमी गच्छंतु पुत्रा मे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

આ પુણ્યવતી પતિવ્રતા પત્ની સાથે શિવશર્માએ કહ્યું—“મારા આ પુત્રો વિષ્ણુના ઉત્તમ વૈષ્ણવ લોકને પામે.”

Verse 65

कंचित्कालं तु नेष्यामि भूमौ वै भार्यया सह । अनेनापि सुपुत्रेण अंत्येन सोमशर्मणा

થોડો સમય હું પત્ની સાથે પૃથ્વી પર જ રહીશ; અને આ સદ્ગુણવાન કનિષ્ઠ પુત્ર સોમશર્મા સાથે પણ રહીશ.

Verse 66

एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा सत्यभाषिणा । तानुवाचाथ देवेशः सुपुत्राञ्छिवशर्मणः

સત્યભાષી ઋષિએ આવા શુભ વચન કહ્યા પછી દેવેશએ શિવશર્માના તે સદ્ગુણવાન પુત્રોને સંબોધીને કહ્યું.

Verse 67

गच्छंतु मोक्षदं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । एवमुक्ते ततो विप्राश्चत्वारः सत्यचेतसः

“દાહ અને પ્રલયથી રહિત, મોક્ષ આપનાર લોકને તેઓ જાય.” એમ કહેવાતાં સત્યચિત્ત ચારેય વિપ્રો (આગળ વધ્યા).

Verse 68

विष्णुरूपधराः सर्वे बभूवुस्तत्क्षणादपि । इंद्रनीलसमावर्णैः शंखचक्रगदाधराः

એ જ ક્ષણે તેઓ સર્વે વિષ્ણુરૂપ ધારણ કરી બેઠા—ઇન્દ્રનીલ સમ શ્યામવર્ણ, શંખ-ચક્ર-ગદા ધારણ કરનાર।

Verse 69

सर्वाभरणसौभाग्या विष्णुरूपा महौजसः । हारकंकणशोभाढ्या रत्नमालाभिशोभिताः

તેઓ સર્વ આભૂષણોથી સૌભાગ્યશાળી, વિષ્ણુરૂપ અને મહાતેજસ્વી હતા; હાર-કંકણોથી દીપ્ત, રત્નમાળાઓથી અલંકૃત થઈ ઝળહળતા હતા।

Verse 70

सूर्यतेजःप्रतीकाशास्तेजोज्वालाभिरावृताः । प्रविष्टा वैष्णवं कायं पश्यतः शिवशर्मणः

સૂર્યતેજ સમ દીપ્ત અને તેજની જ્વાળાઓથી આવૃત થઈ, શિવશર્મણના નજર સામે જ તેઓ વૈષ્ણવ કાયામાં પ્રવેશ્યા।

Verse 71

दीपं दीपा यथा यांति तद्वल्लीना महामते । गतास्ते वैष्णवं धाम पितृभक्त्या द्विजोत्तमाः

હે મહામતે! જેમ એક દીપની જ્યોત બીજા દીપમાં જાય છે, તેમ તે દ્વિજોત્તમો પિતૃભક્તિથી વૈષ્ણવ પરમ ધામે ગયા।

Verse 72

प्रभावं तु प्रवक्ष्यामि सुसत्यं सोमशर्मणः

હવે હું સોમશર્મણનો સત્ય અને અદ્ભુત પ્રભાવ વર્ણવીશ।