धर्मज्ञस्तु कृतज्ञस्तु देवस्वपरिवर्जकः । तच्छ्रुत्वा वासवो हृष्टस्तमुवाच द्विजोत्तमम्
dharmajñastu kṛtajñastu devasvaparivarjakaḥ | tacchrutvā vāsavo hṛṣṭastamuvāca dvijottamam
Il était connaisseur du dharma, plein de gratitude, et s’abstenait de détourner ce qui appartient aux dieux. L’ayant entendu, Vāsava (Indra) se réjouit et s’adressa à ce brāhmaṇa éminent.
Narrator (contextual, within the Purāṇic narration)
Scene: Indra brightens with joy upon hearing the brāhmaṇa’s righteous request; the brāhmaṇa is portrayed as austere and trustworthy; a subtle temple/altar indicates sacred property and offerings kept intact.
True virtue includes gratitude and strict avoidance of misappropriating sacred/temple wealth (devasva).
This verse is character-description within a tīrtha narrative; it does not name the site.
A moral prescription: devasva must be avoided (not consumed or exploited).