तदा मद्यं परिज्ञाय पात्रं त्यक्त्वा सुदुःखितः । वैराग्यं परमं गत्वा प्रलापानकरो द्बहून्
tadā madyaṃ parijñāya pātraṃ tyaktvā suduḥkhitaḥ | vairāgyaṃ paramaṃ gatvā pralāpānakaro dbahūn
Alors, comprenant que c’était de la liqueur, il jeta le récipient, accablé de douleur ; saisi d’un détachement suprême, il proféra de nombreuses plaintes.
Narrator (deduced: Sūta/Lomaharṣaṇa-like purāṇic narrator in Māhātmya narrative)
Scene: A remorse-stricken pilgrim drops a cup upon realizing it contains liquor; his face shows anguish and sudden detachment, with dawn-light hinting at impending purification.
Recognition of wrongdoing should mature into vairāgya and a sincere resolve to purify oneself, not mere despair.
Implicitly preparatory; the ensuing verses direct him to Śaṃkhatīrtha for purification.
Not yet; the verse depicts remorse that motivates prāyaścitta.