एतस्मात्कारणाच्चित्ते न ते दुःखं भविष्यति । ज्ञातिजं धर्मराजैतत्सत्यमेव मयोदितम्
etasmātkāraṇāccitte na te duḥkhaṃ bhaviṣyati | jñātijaṃ dharmarājaitatsatyameva mayoditam
C’est pour cette raison même qu’aucun chagrin ne s’élèvera dans ton esprit. Ô Dharmarāja, ceci est la vérité que J’ai dite : ta peine est liée à tes proches.
Śrī Bhagavān (contextual)
Listener: Dharmarāja (addressed)
Scene: The Lord addresses ‘Dharmarāja’ directly, affirming a truthful diagnosis: sorrow is kin-connected; the devotee’s mind is shown as calm, like a still lake.
Grief is traced to attachment and relational causes; dharma teaching aims to cultivate inner steadiness and discernment.
The verse is embedded in the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, where sacred geography is praised through dharmic narratives.
No ritual is specified; it is a doctrinal clarification addressed to Dharmarāja.