चिंतयामास मनसा किमिदं हर्षितो हरिः । अतिहर्षं च तं दृष्ट्वा यमराजस्वरूपिणम् । आश्चर्यमनसं चैव नारदः पृष्टवांस्तदा
ciṃtayāmāsa manasā kimidaṃ harṣito hariḥ | atiharṣaṃ ca taṃ dṛṣṭvā yamarājasvarūpiṇam | āścaryamanasaṃ caiva nāradaḥ pṛṣṭavāṃstadā
Nārada réfléchit en son esprit : «Comment se fait-il que Hari soit dans la joie ?» Et voyant celui qui portait la forme de Yamarāja, rempli d’une allégresse extraordinaire, Nārada, l’esprit saisi d’émerveillement, l’interrogea alors.
Narrator (Purāṇic narrator; unspecified in snippet)
Tirtha: Dharmāraṇya (about to be explained)
Type: kshetra
Scene: Nārada, brows raised in wonder, turns toward the joyous figure bearing Yamarāja’s form; the moment freezes at the cusp of a profound question about why ‘Hari’ is joyful in such a guise.
Holy inquiry (praśna) arising from wonder opens the door to deeper teachings on dharma and divine purpose.
The verse is transitional within the Dharmāraṇya account and does not directly glorify a named tīrtha.
No ritual is prescribed; the emphasis is on reflective inquiry leading to instruction.