देवतानां गुरुं शास्त्रं परमं सिद्धिकारणम् । श्रुत्वेश्वरमुखात्पार्थ मयापि तव कीर्तितम्
devatānāṃ guruṃ śāstraṃ paramaṃ siddhikāraṇam | śrutveśvaramukhātpārtha mayāpi tava kīrtitam
Ce śāstra est le précepteur des dieux et la cause suprême de l’accomplissement spirituel (siddhi). L’ayant entendu de la bouche d’Īśvara, ô Pārtha, je te l’ai moi aussi proclamé.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced; verse frames transmission from Īśvara)
Listener: Pārtha (Arjuna)
Scene: Skanda seated as teacher, addressing Pārtha; behind Skanda a subtle vision of Īśvara (Śiva) as the original source, indicating a lineage of revelation; palm-leaf manuscripts and a calm hermitage setting.
Scriptural teaching, received through authentic transmission, functions as a divine guru and leads to siddhi.
No site is named; the verse legitimizes the Revā Khaṇḍa teaching by tracing it to Īśvara.
Śravaṇa (hearing) from an authoritative source and kīrtana/proclamation as dharmic transmission.