Dharmānukathana
Narration of Dharma
शालग्रामशिलारूपी विष्णुरेवेति विश्रुतः । यो ददाति नरो दानं गृहेषु महतां प्रभो ॥ १०५ ॥
śālagrāmaśilārūpī viṣṇureveti viśrutaḥ | yo dadāti naro dānaṃ gṛheṣu mahatāṃ prabho || 105 ||
Ô Seigneur, il est bien connu que Viṣṇu lui-même est présent sous la forme de la pierre Śālagrāma. L’homme qui fait ce don dans les demeures des nobles et des grands obtient un immense mérite spirituel.
Sanatkumara (in instruction to Narada, vocative 'prabho')
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti (devotion)
Secondary Rasa: shanta (peace)
It affirms the Purāṇic doctrine that Śālagrāma is a direct, sacred manifestation of Viṣṇu, making its donation a highly meritorious act (dāna-dharma).
By identifying Śālagrāma with Viṣṇu Himself, the verse encourages tangible devotion—honoring, gifting, and supporting Vaiṣṇava sanctity—so bhakti is expressed through reverent action, not only sentiment.
It primarily teaches ritual-dharma (application of śāstra in dāna); while not a technical Vedāṅga lesson, it reflects kalpa-oriented practice—how sacred objects and charity are used to cultivate merit and devotion.