The Description of the Glory of the Purāṇa
Purāṇa-Māhātmya
शैवानां वैष्णवानां च शाक्तानां सूयसेविनाम् । तथैव गाणपत्यानां वर्णाश्रमवतां द्विजाः ॥ ३४ ॥
śaivānāṃ vaiṣṇavānāṃ ca śāktānāṃ sūyasevinām | tathaiva gāṇapatyānāṃ varṇāśramavatāṃ dvijāḥ || 34 ||
Parmi les śaivas et les vaiṣṇavas, parmi les śāktas et les adorateurs de Sūrya, et de même parmi les dévots de Gaṇapati, se trouvent des « deux-fois-nés » établis dans les disciplines du varṇa et de l’āśrama.
Suta (in the Anukramanika-style narration within Book 1.4)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It affirms that devotion to different deities (Śiva, Viṣṇu, Devī, Sūrya, Gaṇapati) can coexist with orthodox dharma, emphasizing that sectarian worship is framed within varṇa-āśrama discipline for the dvija communities.
By listing multiple devatā-upāsanā streams together, the verse presents bhakti as a broad religious landscape in which distinct traditions are recognized, while still being aligned to dharmic conduct and social-religious duties.
Indirectly, it points to smārta/vaidika observance tied to varṇa-āśrama—where ritual performance and right conduct typically rely on kalpa (ritual procedure) and vyākaraṇa (correct recitation/usage) as supporting disciplines.