The Account of the Ekādaśī Vow Observed Throughout the Twelve Months
द्वादश्यां चक्रिणं प्रार्येदर्घाद्यैरुपचारकैः । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्दत्वा तेभ्यस्तु दक्षिणाम् ॥ ६५ ॥
dvādaśyāṃ cakriṇaṃ prāryedarghādyairupacārakaiḥ | tataḥ saṃbhojya viprāgryāndatvā tebhyastu dakṣiṇām || 65 ||
Au jour de la Dvādaśī, qu’on adore le Seigneur porteur du disque (Viṣṇu) avec l’arghya et les autres services rituels. Ensuite, après avoir nourri les brāhmaṇas les plus éminents, qu’on leur donne la dakṣiṇā appropriée.
Narada (teaching in a vrata/ritual instruction context)
Vrata: Putradā Ekādaśī (Dvādaśī completion steps implied)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It frames Dvādaśī observance as complete only when Viṣṇu is honored through proper pūjā and the merit is extended outward through annadāna (feeding) and dakṣiṇā—linking devotion with ethical generosity.
Bhakti here is expressed as reverent service (upacāra) to Cakrin (Viṣṇu) and as compassionate service to His devotees/representatives (viprāgryas), showing that worship culminates in humble giving.
It reflects Kalpa (ritual procedure) and Dharmaśāstra practice: timing the rite on Dvādaśī, performing arghya and prescribed upacāras, and concluding with bhojana (hospitality) and dakṣiṇā as part of the ritual protocol.