Adhyaya 121

Verse 2

सूत उवाच । देवानां तद्वचः श्रुत्वा ततः सा परमेश्वरी । प्रोवाच वाहनं किंचिद्देवा यच्छतु मे द्रुतम् । ततः सिंहं ददौ गौरी यानार्थं विकृताननम् । तमारुह्य प्रतस्थे सा ततो विंध्यं नगं प्रति

Dijo Sūta: Al oír las palabras de los dioses, la Diosa Suprema declaró: «Que los dioses me provean pronto una montura». Entonces Gaurī otorgó un león, de semblante temible, para su viaje. Subiendo en él, partió hacia la montaña Vindhya.

Verse 3

तस्यैकं शृंगमास्थाय रम्यं श्रेष्ठद्रुमान्वितम् । फलपुष्पसमाकीर्णं लतामंडपमंडितम्

Llegó a una cumbre de aquella montaña, hermosa y provista de árboles excelentes; cubierta de frutos y flores, y embellecida por emparrados y pabellones de enredaderas.

Verse 4

ततस्तपोऽकरोत्साध्वी तीव्रव्रतपरायणा । संयम्येन्द्रियवर्गं स्वं ध्यायमाना महेश्वरम्

Entonces aquella doncella virtuosa emprendió austeridades, entregada por entero a un voto severo; refrenando el conjunto de sus sentidos, meditaba en Maheśvara (Śiva).

Verse 5

यथायथा तपोवृद्धिस्तस्याः सञ्जायते द्विजाः । तथा रूपं च कांतिश्च शरीरे प्रतिवर्धते

Oh, nacidos dos veces: conforme crecía y crecía su austeridad, así también aumentaban en su cuerpo la hermosura y el resplandor.

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तत्र दैत्येशकिंकराः । ते तां दृष्ट्वा व्रतोपेतामत्यद्भुतवपुर्ध राम् । गत्वा प्रोचुः स्वनाथस्य महिषस्य दुरात्मनः

Entretanto llegaron allí los servidores del señor de los daityas. Al verla observando su voto, con un cuerpo de asombrosa maravilla, fueron y se lo comunicaron a su propio amo, el malvado Mahiṣa.

Verse 7

चारा ऊचुः । भ्रममाणैर्धरापृष्ठे दृष्टाऽपूर्वा कुमारिका । विन्ध्याचलेऽद्य चास्माभिर्भुजैर्द्वादशभिर्युता । नानाशस्त्रधरैर्दीप्तैश्चर्मच्छादितगात्रका

Los espías dijeron: «Mientras vagábamos por la faz de la tierra, hoy en el monte Vindhya vimos a una doncella jamás vista: provista de doce brazos, portando muchas armas resplandecientes, y con sus miembros cubiertos de piel.»

Verse 8

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी नागकन्यका । तादृग्रूपा पुराऽस्माभिः काचिद्दृष्टा नितम्बिनी

«No es una diosa, ni una doncella gandharva, ni una asurī, ni una princesa nāga. Jamás antes hemos visto mujer alguna con tal figura.»

Verse 9

न विद्मो यन्निमित्तं सा तपश्चक्रे यशस्विनी । स्वर्गकामाऽर्थकामा वा पतिकामाथ वा विभो

«No sabemos por qué motivo esa ilustre realizó austeridades: si anhelaba el cielo, si anhelaba riquezas, o si anhelaba un esposo, oh señor.»

Verse 10

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा महिषो दानवाधिपः । कामदेव वशं प्राप्तः श्रवणादपि तत्क्षणात्

Dijo Sūta: Al oír su relato, Mahiṣa, señor de los dānavas, cayó bajo el dominio de Kāmadeva, al instante, incluso por el mero hecho de escuchar.

Verse 11

ततस्तानग्रतः कृत्वा सैन्येन महता न्वितः । जगाम कौतुकाविष्टो यत्रास्ते सा तु कन्यका

Entonces, poniéndolos al frente y acompañado de un gran ejército, fue—poseído por la curiosidad—al lugar donde moraba aquella doncella.

Verse 12

यथा मृत्युकृते मन्दः शृगालः सिंहवल्लभाम् । वने सुप्तां सुविश्वस्तां सर्वथाप्य कुतोभयाम्

Como un chacal necio, encaminado a su propia muerte, que se acerca a la amada del león—dormida en el bosque, confiada por completo y sin temor alguno—así avanzó él.

Verse 13

तस्याः संदर्शनादेव ततः कामशरैर्हतः । स दानवप्रधानश्च तत्क्षणादेव सद्द्विजाः

Oh nobles nacidos dos veces, con solo verla, aquel caudillo de los dānavas fue abatido al instante por las flechas de Kāma.

Verse 14

अथ प्राह प्रियं वाक्यमेकाकी तत्पुरःस्थितः । धृत्वा दूरतरेसैन्यं तस्या रूपेण मोहितः

Entonces, quedando solo ante ella—habiendo mantenido a su ejército muy lejos—hechizado por su hermosura, pronunció palabras agradables.

Verse 15

विरुद्धं यौवनस्यैतद्व्रतं ते चारुहासिनि । तस्मादेतत्परित्यक्त्वा त्रैलोक्यस्वामिनी भव

«Oh, de hermosa sonrisa, este voto tuyo es contrario a la juventud. Por eso, abandónalo y conviértete en la soberana de los tres mundos».

Verse 16

अहं हि महिषो नाम दानवेन्द्रो यदि श्रुतः । मया येन सहस्राक्षो द्वन्द्वयुद्धे विनिर्जितः

«Yo soy, en verdad, Mahiṣa, señor de los dānavas, si has oído hablar de mí: aquel que venció a Indra, el de los mil ojos, en combate singular».

Verse 22

अहं तव वधार्थाय निर्मिता विबुधोत्तमैः । तस्मात्त्वां नाशयिष्यामि स्मरेष्टं यद्धृदि स्थितम्

He sido engendrada por los más excelsos dioses para tu destrucción. Por ello te aniquilaré, junto con el deseo más querido que anida en tu corazón.

Verse 23

महिष उवाच । यद्येवं तद्वरारोहे युक्ता स्याच्च कुमारिका । प्रार्थनीया भवेदत्र सर्वेषां प्राणिनां यतः

Dijo Mahiṣa: «Si es así, oh de hermosas caderas, convendría que fueras una doncella, digna de ser buscada y suplicada aquí por todos los seres vivientes».

Verse 24

स्वर्गार्थं क्रियते धर्मस्तपश्च वरवर्णिनि । येन भोगाः प्रभुञ्जंति ये दिव्या ये च मानुषाः

Oh de belleza exquisita, el dharma y la austeridad se practican por el cielo; por ellos se alcanzan los goces, tanto divinos como humanos.

Verse 25

तस्माद्देहि ममात्मानं गांधर्वेण सुशोभने । विवाहेन यतोऽन्येषां स प्रधानः प्रकीर्तितः

Por ello, oh belleza resplandeciente, entrégate a mí mediante el matrimonio Gāndharva; pues entre las demás formas de unión, esa es proclamada la principal.

Verse 26

एवं प्रवदतस्तस्य सा देवी क्रोधमूर्छिता । तद्वक्त्रांतं समुद्दिश्य शरं चिक्षेप स क्षणात्

Mientras él hablaba así, la Diosa, arrebatada por la ira, al instante lanzó una flecha, apuntando a la comisura de su boca.

Verse 27

विवेश वदनं तस्य वल्मीकं पन्नगो यथा । अथ तैर्मार्गगणैर्विद्धः स वक्त्रांतान्नदंस्ततः

Entró en su boca como una serpiente entra en un hormiguero. Luego, atravesado por los asistentes de Mārgā, gritó desde la comisura de sus labios.

Verse 28

सुस्राव रुधिरं भूरि गैरिकं पर्वतो यथा । ततः कोपपरीतात्मा निवृत्त्याथ शनैः शनैः

La sangre fluía de él en abundancia, como ocre rojo brotando de una montaña. Entonces, con la mente envuelta en ira, se retiró lentamente, paso a paso.

Verse 29

स्वसैन्यं त्वरितो भेजे कामेन च वशी कृतः । प्रोवाच सैनिकान्सर्वान्दुष्टा स्त्रीयं प्रगृह्यताम् । यथा न त्यजति प्राणान्प्रहारैर्जर्जरीकृता

Dominado por el deseo, se volvió rápidamente hacia sus propias fuerzas y ordenó a todos los soldados: "¡Apresad a esa mujer malvada! Golpeadla una y otra vez, pero que no pierda la vida destrozada por los golpes".

Verse 30

एषा मम न सन्देहः प्रिया भार्या भविष्यति । यदि नो शस्त्रपातेन पंचत्वमुपयास्यति

"De esto no tengo ninguna duda: ella se convertirá en mi amada esposa, si tan solo no encuentra la muerte por la caída de las armas."

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे देवी सा दृष्ट्वा तानुपस्थितान् । युद्धाय कृतसंकल्पांस्तर्जतश्च मुहुर्मुहुः

Mientras tanto, la Diosa, al verlos reunidos y resueltos para la batalla, los reprendió y desafió repetidamente.

Verse 33

ततस्तु लीलया देवी मुक्ता तीक्ष्णान्महाशरान् । तान्सर्वांस्ताडयामास सर्वमर्मसु तत्क्षणात्

Entonces, como en un juego divino, la Diosa soltó agudas y poderosas flechas, y al instante hirió a todos en sus puntos vitales.

Verse 34

अथ तीक्ष्णैः शरैर्दैत्या निहता दानवास्तथा । एके पंचत्वमापन्ना गताश्चान्य इतस्ततः

Abatidos por aquellas flechas agudas, los daitya y los dānava cayeron: unos hallaron la muerte, y otros huyeron en todas direcciones.

Verse 35

ततः सैन्यं समालोक्य तद्भग्नं च तया रणे । कोपाविष्टस्ततो दैत्यः स्वयं तां समुपाद्रवत्

Luego, al ver su ejército destrozado por ella en la batalla, el daitya, poseído por la ira, se abalanzó él mismo contra la Diosa.

Verse 36

यच्छञ्छृंगप्रहारांश्च तस्याः शतसहस्रशः । गर्जितं विदधच्चोग्रं शारदाभ्रसमं मुहुः

Asestándole cientos de miles de embestidas con los cuernos, lanzaba una y otra vez un rugido terrible, como una masa de nubes de otoño.

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे देवी साट्टहासकृतस्वना । त्रैलोक्यविवरं सर्वं यच्छब्देन प्रपूरितम्

En ese instante, la Diosa, con un estruendoso estallido de risa, llenó con aquel sonido cada hueco y extensión de los tres mundos.

Verse 38

एवं तस्या हसंत्याश्च वक्त्रान्तादथ निर्ययुः । पुलिंदाः शबरा म्लेछास्तथान्येऽरण्यवासिनः

Y así, cuando ella reía, desde el interior de su boca brotaron Pulindas, Śabaras, Mlecchas y otros moradores de los bosques.

Verse 39

शकाश्च यवनाश्चैव शतशश्तु वपुर्धरा । वर्म स्थगितगात्राश्च यमदूता इवापरे

Y también aparecieron Śakas y Yavanas—por centenares—con el cuerpo cubierto de armadura, como si fueran otros mensajeros de Yama.

Verse 41

देव्युवाच । एतानस्य सुदुष्टस्य सैनिकान्बलगर्वितान् । सूदयध्वं द्रुतं वाक्यादस्मदीयाद्यथेच्छया

La Diosa dijo: «Abatid sin demora a los soldados de ese malvado consumado—henchidos de orgullo por su fuerza—en el acto, por mi mandato, según vuestro deseo en fidelidad a mí».

Verse 42

अथ ते तद्वचः श्रुत्वा वल्गंतोऽसिधनुर्द्धराः । दैतेयबलमुद्दिश्य दुद्रुवुर्वेगमाश्रिताः

Al oír sus palabras, aquellos guerreros—blandiendo espadas y arcos—saltaron adelante y, tomando gran ímpetu, corrieron hacia el ejército de los Daityas.

Verse 43

ततस्तेषां महद्युद्धं मिथो जज्ञे सुदारुणम् । नात्मीयं न परं तत्र केनचिज्ज्ञा यते क्वचित्

Entonces se alzó entre ellos una batalla inmensa y terribilísima. Allí, en ningún instante, nadie podía distinguir con claridad quién era ‘de los nuestros’ y quién era ‘el otro’.

Verse 44

अथ ते दानवाः सर्वे योधैर्देवीसमुद्भवैः । भग्ना व्यापादिताश्चान्ये प्रहारैर्जर्जरीकृताः

Entonces todos aquellos Dānavas fueron hechos añicos por los guerreros nacidos de la Diosa; unos cayeron muertos, y otros quedaron machacados y quebrantados por golpes repetidos.

Verse 45

ततो भग्नं बलं दृष्ट्वा महिषः क्रोधमूर्छितः । तामुवाच क्रुधा देवीं वचनैः परुषाक्षरैः

Al ver su ejército deshecho, Mahiṣa, enloquecido por la ira, se dirigió a la Diosa con palabras ásperas y punzantes.

Verse 46

आः पापे स्त्रीति मत्वाद्य न हतासि मया युधि । तस्मात्पश्य प्रहारं मे तत्त्वं बुध्यसि नान्यथा

«¡Ah, pecadora! Por pensar que eres “solo una mujer”, no te maté hoy en la batalla. Por eso, contempla ahora mi golpe: conocerás la verdad, y no de otro modo.»

Verse 47

एवमुक्त्वा विशेषेण प्रहारान्स विचिक्षिपे । विषाणाभ्यां महावेगो भर्त्सयानो मुहुर्मुहुः

Dicho esto, lanzó una y otra vez golpes especialmente feroces; de gran velocidad, no cesaba de amenazar, embistiendo con sus dos cuernos repetidas veces.

Verse 48

ततोऽभ्याशगतं दृष्ट्वा सा देवी दानवं च तम् । आरुरोहाथ वेगेन पृष्ठिदेशेन कोपतः

Entonces, al ver que aquel Dānava se acercaba, la Diosa, airada, subió con ímpetu y rapidez sobre su lomo.

Verse 49

ततश्चुक्रोश दैत्योऽसौ व्योममार्गं समाश्रितः । पृष्ठ्यास्तलेन निर्भिन्नो रुधिरौघपरिप्लुतः

Entonces aquel Daitya gritó y emprendió el camino del cielo; herido por el golpe en su espalda, estaba empapado en un torrente de sangre.

Verse 50

एतस्मिन्नंतरे सिंहः स तस्या ज्योतिसंभवः । जग्राह पश्चिमे भागे दंष्ट्राग्रैर्निशितैः क्रुधा

En ese mismo instante, su león —nacido de su energía radiante— lo atrapó por detrás con colmillos afilados, lleno de ira.

Verse 51

ततो निश्चलतां प्राप्तः पादाक्रांतश्च दानवः । अकरोद्भैरवान्नादान्न शक्तश्चलितुं पदम्

Entonces el Dánava, inmovilizado bajo el pie de Ella, quedó completamente inmóvil. Emitió rugidos aterradores como los de Bhairava, pero fue incapaz de mover ni un solo paso.

Verse 52

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । व्योमस्थास्तां तदा प्रोचुर्देवीं हर्षसमन्विताः

Justo entonces, todos los dioses —junto con Indra— llegaron y, permaneciendo en el cielo, se dirigieron con alegría a la Diosa.

Verse 53

एतस्य शिरसश्छेदं शीघ्रं कुरु सुरेश्वरि । खङ्गेनानेन तीक्ष्णेन यावन्नो याति चान्यतः

“Oh Reina de los dioses, corta rápidamente su cabeza con esta afilada espada, antes de que escape a otro lugar”.

Verse 54

सा श्रुत्वा वचनं तेषां देवी कोपसमन्विता । खड्गं व्यापारयामास कंठे तस्यातिपीवरे

Al oír sus palabras, la Diosa—colmadas de justa ira—blandió Su espada sobre su cuello desmesuradamente grueso.

Verse 55

स तेन खड्गघातेन कंठः पीनोऽपि निष्ठुरः । द्विधा जज्ञेऽथ दैत्यस्य दधत्तुष्टिं दिवौकसाम्

Con aquel golpe de espada, el cuello del demonio—aunque grueso y duro—se partió en dos, dando satisfacción a los moradores del cielo.

Verse 56

द्वादशार्कप्रतीकाशो वक्त्रांतश्चर्मखड्गधृक् । भर्त्सयंस्तां महादेवीं खड्गोद्यतकरां तदा । खड्गं व्यापारयन्गात्रे तस्या बालार्कसन्निभम्

Resplandeciente como doce soles, portando escudo y espada, entonces ultrajó a la Gran Diosa cuando Ella estaba con la espada en alto; y blandió su hoja contra Su cuerpo, que brillaba como el sol naciente.

Verse 57

ततः केशेषु चाधाय यावत्तस्यापि चिक्षिपे । प्रहारं गात्रनाशाय तावदूचे स दानवः

Luego, asiendo (a Ella) por los cabellos, cuando estaba por descargar un golpe destinado a destruir Su cuerpo, aquel dānava habló.

Verse 58

दानव उवाच । जय देवि जयाचिंत्ये जय सर्वसुरेश्वरि । जय सर्वगते देवि जय सर्वजनप्रिये

Dijo el dānava: «¡Victoria a Ti, oh Diosa; victoria, oh Inconcebible! ¡Victoria, soberana de todos los dioses! ¡Victoria, oh Diosa omnipresente! ¡Victoria, amada de todos los seres!»

Verse 59

जय कामप्रदे नित्यं जय त्रैलोक्यसुन्दरि । जय त्रैलोक्य रक्षार्थमुद्यते ह्यकुतोभये

¡Victoria eterna a Ti, dadora de dones! ¡Victoria, hermosura de los tres mundos! ¡Victoria a Ti, que te alzas para proteger los tres mundos—oh Intrépida, sin temor!

Verse 60

जय देवि कृतानंदे जय दैत्यविनाशिनि । जय क्लेशच्छिदे कांते जयाभक्तविमोहदे

¡Victoria, oh Diosa que engendras el gozo! ¡Victoria, destructora de los asuras! ¡Victoria, cortadora de las aflicciones, oh Amada! ¡Victoria, Tú que confundes a quienes carecen de devoción!

Verse 62

तस्मात्कुरु प्रसादं मे प्राणान्रक्ष दयां कुरु । प्रणतस्य सुदीनस्य हीनस्य च विशेषतः

Por ello, concédeme tu gracia; protege mi vida y derrama tu compasión—en especial sobre mí, que me he postrado, que estoy sumamente desdichado y humillado, caído en la bajeza.

Verse 63

अहं दुर्वाससा शप्तो हिरण्याक्षसुतो बली । महिषत्वं समानीतस्त्वया देवी विमोक्षितः

Yo soy Bali, hijo de Hiraṇyākṣa, maldecido por Durvāsas. Conducido al estado de búfalo, por Ti, oh Diosa, he sido liberado.

Verse 64

तस्माद्दर्पः प्रमुक्तोऽद्य मया दानवसंभवः । किंकरत्वं प्रयास्यामि सांप्रतं ते सुरेश्वरि

Por ello, hoy he arrojado mi orgullo, nacido de mi naturaleza dānava. Ahora, oh Señora de los dioses, entraré en tu servicio como tu servidor y asistente.

Verse 65

जय सर्वगते देवि सर्वदुष्टविनाशिनि

¡Victoria a Ti, oh Diosa omnipresente, destructora de toda maldad!

Verse 66

इति तस्य वचः श्रुत्वा कृपणं सा सुरेश्वरी । कृपाविष्टाऽब्रवीद्वाक्यं ततो व्योमस्थितान्सुरान्

Al oír sus palabras lastimosas, la Reina de los dioses se conmovió de compasión. Entonces, colmada de misericordia, habló a los dioses que permanecían en el cielo.

Verse 67

किं करोमि दया जाता ममैनं प्रति हे सुराः । तस्मान्नाहं हनिष्यामि दानवं दीनजल्पकम्

¿Qué he de hacer? Oh dioses, en mí ha nacido compasión hacia él. Por eso no mataré a este Dānava que habla con tan mísera voz.

Verse 68

विमुखं खड्गशस्त्रं च तवास्मीति प्रवादिनम् । अपि मे पितृहंतारं न हन्यां रिपुमाहवे

Aunque se vuelva empuñando espada y armas, si aun así declara: «Soy tuyo», no mataría a un enemigo en la batalla, ni siquiera si fuera el asesino de mi padre.

Verse 69

देवा ऊचुः । न चेदसि च देवेशि त्वमेनं दानवाधमम् । नाशयिष्यति तत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम्

Los dioses dijeron: Si Tú, oh Señora de los dioses, no destruyes a este vilísimo Dānava, él aniquilará por completo los tres mundos, con todo lo móvil y lo inmóvil.

Verse 70

एष व्यर्थःश्रमः सर्वस्तथास्माकं भविष्यति । तव संभूतिसंभूतस्तव क्लेशस्तथाऽखिलः

Todo este esfuerzo se volverá vano para nosotros. Y toda aflicción tuya también renacerá—nacida del mismo retorno de su poder.

Verse 71

देव्युवाच । नाहमेनं हनिष्यामि त्यजिष्यामि तथाऽमराः । एनं कचग्रहं कृत्वा धारयिष्यामि सर्वदा

Dijo la Diosa: “Oh inmortales, no lo mataré ni lo abandonaré. Tomándolo por los cabellos, lo retendré así por siempre.”

Verse 72

देवा ऊचुः । साधुसाधु महाभागे युक्तमुक्तं त्वया वचः । एतद्धि युज्यते कर्तुं कालेऽस्मिंस्त्रिदशेश्वरि

Dijeron los Devas: «¡Bien dicho, bien dicho, oh muy afortunada! Tus palabras son justas y bien fundadas. En verdad, en este tiempo, oh soberana de los Treinta Dioses, esto es lo que debe hacerse.»

Verse 73

सांप्रतं मर्त्यलोके त्वं रूपमेतत्समाश्रिता । शस्त्रोद्यतकरा रौद्रा महिषोपरि संस्थिता

Ahora, en el mundo de los mortales, has asumido precisamente esta forma: feroz, con las armas alzadas en tus manos, sentada sobre un búfalo.

Verse 74

अवाप्स्यसि परां पूजां दुर्लभा ममरैरपि । यस्त्वामेतेन रूपेण संस्थितां पूजयिष्यति

Obtendrás la adoración suprema—rara incluso entre los inmortales—cuando alguien te venere tal como estás establecida en esta misma forma.

Verse 75

त्वमस्य संगतो भावि विख्याता विंध्यवासिनी । किं ते वा बहुनोक्तेन शृणु संक्षेपतो वचः

Tú quedarás unida a este lugar y serás célebre como Vindhyavāsinī. ¿Para qué decir tanto? Escucha la palabra en breve.

Verse 76

अस्मदीयं परं तथ्यं सर्वलोकहितावहम् । पार्थिवानां त्वदायत्तं बलं देवि भविष्यति

Esta verdad suprema nuestra es para el bien de todos los mundos: oh Devī, la fuerza de los reyes dependerá de ti.

Verse 77

युद्धकाले समुत्पन्ने भक्तानां नात्र संशयः । प्रस्थानं वा प्रवेशं च यः करिष्यति मानवः

Cuando llega el tiempo de la batalla, para los devotos no hay duda. Cualquier persona que vaya a partir de viaje—o a entrar (en un lugar o empresa)…

Verse 78

त्वां स्मृत्वा प्रणिपत्याथ पूजयित्वा विशेषतः । तस्य संपत्स्यते सिद्धिः सर्वकृत्येषु सर्वदा । इह कापुरुषस्यापि किं पुनः सुभटस्य च

Recordándote, postrándose y rindiéndote culto con devoción especial, esa persona alcanzará el éxito en todas las acciones, en todo tiempo. Si esto vale aquí aun para un cobarde, ¡cuánto más para un valiente guerrero!

Verse 79

आश्विनस्य सिते पक्षे नवम्यां चाष्टमीदिने । पूजयिष्यति यो मर्त्त्यस्त्वां सद्भक्तिसमन्वितः

En la quincena luminosa de Āśvina—en el noveno día y también en el octavo—quienquiera entre los mortales te venere con verdadera devoción…

Verse 80

तस्य संवत्सरं यावत्समग्रं सुरसुन्दरि । न भविष्यति वै रोगो न भयं न पराभवः । नापमृत्युर्न चौरादि समुद्भूत उपद्रवः

Oh hermosa entre los dioses, durante un año entero no habrá enfermedad, ni temor, ni derrota; tampoco muerte prematura, ni aflicciones surgidas de ladrones y semejantes.

Verse 82

तत्र गत्वा चिरात्प्राप्य स्वं राज्यं पाकशासनः । पालयामास संहृष्टस्त्रैलोक्यं हतकटकम्

Habiendo ido allí y, tras largo tiempo, recobrando su propio reino, Pākaśāsana (Indra) gobernó gozoso los tres mundos, destruidas las fuerzas enemigas.

Verse 83

लोकाश्च सुखसंपन्नाः सर्वे जाता स्ततः परम् । यज्ञभागभुजो देवा भूयो जाता जगत्त्रये

Después de ello, todos los mundos quedaron colmados de bienestar y prosperidad. Y los dioses—partícipes de las porciones del sacrificio—volvieron a florecer en los tres mundos.

Verse 84

ततः परं च सा देवी त्रैलोक्ये ख्यातिमागता । सर्वक्षेत्रेषु तीर्थेषु स्थानेषु च विशेषतः

Después de eso, la Diosa alcanzó renombre en los tres mundos, especialmente en todos los campos sagrados, en los tīrtha de peregrinación y en las moradas santas.

Verse 85

एतस्मिन्नंतरे जातः सुरथोनाम भूपतिः । आनर्तस्तेन सद्भक्त्या क्षेत्रेऽत्रैव विनिर्मिता

Entretanto nació un rey llamado Suratha. Por su devoción verdadera, se estableció aquí mismo, en este campo sagrado, un Ānarta (asentamiento o fundación sacra).

Verse 86

यस्तां पश्यति सद्भक्त्या चैत्राष्टम्यां सितेऽहनि । स पुमान्वत्सरं यावत्कृतार्थः स्यान्न संशयः

Quien la contemple con sincera devoción en el octavo día luminoso de Caitra, ese hombre permanecerá colmado y próspero durante un año entero; de ello no hay duda.

Verse 91

।सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते देवास्तां देवीं हर्षसंयुताः । अनुज्ञातास्तया जग्मुः स्वां पुरीममरावतीम्

Dijo Sūta: Tras hablar así, aquellos dioses, colmados de júbilo, se despidieron de la Diosa con su permiso y partieron a su propia ciudad, Amarāvatī.

Verse 121

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये महिषासुरपराजय कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम एकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

Así concluye, en el Śrī Skanda Mahāpurāṇa—en la recensión de ochenta y un mil ślokas—del sexto libro, el Nāgara-khaṇḍa, en el Māhātmya del kṣetra de Hāṭakeśvara, el capítulo llamado «La derrota de Mahiṣāsura y la descripción de la grandeza de Kātyāyanī», siendo el Capítulo 121.