गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्रेम्णा चरितं शशिमौलिनः । यथाऽवधीत्त्रिशूलेन दानवेन्द्रं गजासुरम्

Dijo Sanatkumāra: Oh Vyāsa, escucha con gran amor las sagradas hazañas del Señor de la Luna en la frente (Śiva): cómo, con su Tridente, dio muerte a Gajāsura, soberano de los Dānavas.

Verse 2

दानवे निहते देव्या समरे महिषासुरे । देवानां च हितार्थाय पुरा देवाः सुखं ययुः

Cuando la Diosa (Devī) dio muerte en batalla al Dānava Mahīṣāsura por el bien de los devas, los devas de antaño partieron en paz y dicha.

Verse 3

तस्य पुत्रो महावीरो मुनीश्वर गजासुरः । पितुर्वधं हि संस्मृत्य कृतं देव्या सुरार्थनात्

Oh señor de los sabios, su hijo fue el gran héroe Gajāsura. Recordando la muerte de su padre, y movido por la Diosa a ruego de los devas, emprendió aquella acción hostil.

Verse 4

स तद्वैरमनुस्मृत्य तपोर्थं गतवान्वने । समुद्दिश्य विधिं प्रीत्या तताप परमं तपः

Recordando aquella enemistad, se internó en el bosque por causa de la austeridad; y, con amorosa devoción, invocando debidamente el rito prescrito (vidhi), realizó el más alto tapas, orientándolo a la ordenanza divina y a su cumplimiento.

Verse 5

अवध्योहं भविष्यामि स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितः । संविचार्येति मनसाऽभूत्तपोरतमानसः

Pensando en su mente: «Seré invulnerable, no seré vencido por el deseo que nace de mujer o de varón», así deliberó y fijó su corazón en la austeridad, entregado al tapas.

Verse 6

स तेपे हिमवद्द्रोण्यां तपः परमदारु णम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः पादांगुष्ठाश्रितावनिः

Allí, en un valle del Himālaya, practicó una austeridad extremadamente severa: de pie con los brazos en alto, la mirada fija en el cielo, y apoyado en la tierra sólo sobre la punta del dedo gordo del pie.

Verse 7

जटाभारैस्स वै रेजे प्रलयार्क इवांशुभिः । महिषासुरपुत्रोऽसौ गजासुर उदारधीः

Con la pesada masa de sus jaṭā, resplandecía como el sol del tiempo de la disolución, con rayos abrasadores. Era Gajāsura, hijo de Mahiṣāsura, poderoso y de noble determinación.

Verse 8

तस्य मूर्ध्नः समुद्भूतस्सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्ध्वमधोलोकास्तापयन्विष्वगीरितः

De su cabeza estalló un fuego cargado de humo, nacido del mismo poder de la austeridad (tapas). Al expandirse en todas direcciones, abrasó los mundos: en lo horizontal, arriba y abajo.

Verse 9

चुक्षुभुर्नद्युदन्वंतश्चाग्नेर्मूर्द्धसमुद्भवात् । निपेतुस्सग्रहास्तारा जज्वलुश्च दिशो दश

Por el fuego ardiente que brotó de la cabeza (de Rudra), ríos y océanos se agitaron con violencia. Las estrellas, junto con los planetas, cayeron de sus puestos, y las diez direcciones se encendieron por doquier.

Verse 10

तेन तप्तास्तुरास्सर्वे दिवं त्यक्त्वा सवासवाः । ब्रह्मलोकं ययुर्विज्ञापयामासुश्चचाल भूः

Abrasados por aquella fuerza poderosa, todos los Dānavas—junto con Indra y los demás Devas—abandonaron el cielo y fueron a Brahmaloka para informar del suceso; y la misma tierra tembló.

Verse 11

देवा ऊचुः । विधे गजासुरतपस्तप्ता वयमथाकुलाः । न शक्नुमो दिवि स्थातुमतस्ते शरणं गताः

Dijeron los Devas: «Oh Ordenador (Brahmā), abrasados por las austeridades de Gajāsura, hemos quedado afligidos y confundidos. No podemos permanecer ni siquiera en el cielo; por eso hemos venido a ti en busca de refugio.»

Verse 12

विधेह्युपशमं तस्य चान्याञ्जीवयितुं कृपा । लोका नंक्ष्यत्यन्यथा हि सत्यंसत्यं ब्रुवामहे

Muestra misericordia: apacigua su furia y devuelve la vida a los demás. De otro modo, los mundos perecerán sin duda; decimos la verdad, sólo la verdad.

Verse 13

इति विज्ञापितो देवैर्वासवाद्यैस्स आत्मभूः । भृगुदक्षादिभिर्ब्रह्मा ययौ दैत्यवराश्रमम्

Así, informado por los dioses—encabezados por Vāsava (Indra)—el Autonacido, el Señor Brahmā, acompañado de Bhṛgu, Dakṣa y otros sabios, se dirigió al excelente ermitaño del Daitya.

Verse 14

तपंतं तपसा लोका न्यथाऽभ्रापिहितं दिवि । विलक्ष्य विस्मितः प्राह विहसन्सृष्टिकारकः

Al ver los mundos abrasados por aquella austeridad—como el cielo cubierto de nubes—el Creador del universo, maravillado, habló con una suave sonrisa.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ दैत्येन्द्र तपस्सिद्धोसि माहिषे । प्राप्तोऽहं वरदस्तात वरं वृणु यथेप्सितम्

Brahmā dijo: «¡Levántate, levántate, oh señor de los Daityas—oh Mahiṣa! Tus austeridades han dado fruto. He llegado, querido, como dador de dones. Elige una gracia, la que tu corazón anhele».

Verse 17

गजासुर उवाच । नमस्ते देवदेवेश यदि दास्यसि मे वरम् । अवध्योऽहं भवेयं वै स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

Gajāsura dijo: «Salve, oh Señor de los dioses. Si has de concederme una gracia, haz que sea invulnerable: que no pueda ser muerto por mujer ni por hombre vencidos por el deseo».

Verse 18

महाबलो महावीर्योऽजेयो देवादिभिस्सदा । सर्वेषां लोकपालानां निखिलर्द्धिसुभुग्विभो

Oh Señor omnipenetrante, eres de fuerza inmensa y gran valor, siempre invencible aun para los dioses y los demás. Eres el espléndido poseedor de toda perfección y prosperidad, superior a todos los Lokapāla, guardianes de los mundos.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवं वृतश्शतधृतिर्दानवेन स तेन वै । प्रादात्तत्तपसा प्रीतो वरं तस्य सुदुर्लभम्

Dijo Sanatkumāra: Así, suplicado por aquel Dānava, Śatadhṛti—complacido por sus austeridades (tapas)—le concedió un don sumamente difícil de obtener.

Verse 20

एवं लब्धवरो दैत्यो माहिषिश्च गजासुरः । सुप्रसन्नमनास्सोऽथ स्वधाम प्रत्यपद्यत

Así, tras obtener el don, aquel Daitya—Gajāsura, nacido de la búfala—quedó plenamente gozoso de corazón y luego regresó a su propia morada.

Verse 21

स विजित्य दिशस्सर्वा लोकांश्च त्रीन्महासुरः । देवासुरमनुष्येन्द्रान्गंधर्वगरुडोरगान्

Aquel gran Asura, tras conquistar todas las direcciones y los tres mundos, sometió a los jefes entre devas y asuras, a los señores entre los hombres, y también a los gandharvas, a Garuḍa y a las serpientes nāga.

Verse 22

इत्यादीन्निखिलाञ्जित्वा वशमानीय विश्वजित् । जहार लोकपालानां स्थानानि सह तेजसा

Así, tras vencer a todos y someterlos a su dominio, el Conquistador de todo, por la sola fuerza de su esplendor, arrebató los asientos y las dignidades de los Lokapālas, los guardianes de los mundos.

Verse 23

देवोद्यानश्रिया जुष्टमध्यास्ते स्म त्रिविष्टपम् । महेन्द्रभवनं साक्षान्निर्मितं विश्वकर्मणा

Engalanado con el esplendor de los jardines celestiales de los dioses, el Triviṣṭapa, reino del cielo, resplandecía. Allí estaba el propio palacio de Mahendra (Indra), verdaderamente forjado por Viśvakarmā en persona.

Verse 24

तस्मिन्महेन्द्रस्य गृहे महाबलो महामना निर्जितलोक एकराट् । रेमेऽभिवंद्यांघ्रियुगः सुरादिभिः प्रतापितैरूर्जितचंडशासनः

Allí, en la morada de Mahendra (Indra), aquel soberano de gran fuerza y noble ánimo—que había sometido a los mundos como único monarca—vivía en gozo y sosiego. Sus dos pies eran venerados por los dioses y por otros, humillados por su poder; pues su mandato, fuerte y severo, los mantenía a raya.

Verse 25

स इत्थं निर्जितककुबेकराड् विषयान्प्रियान् । यथोपजोषं भुंजानो नातृप्यदजितेन्द्रियः

Así, aun después de vencer a los soberanos de los cuatro rumbos y obtener los amados objetos del goce, se entregaba a ellos a su antojo; pero, como sus sentidos no estaban conquistados, jamás halló contento. Desde la visión śaiva, tal victoria exterior sin dominio de los indriyas no puede dar śānti: sólo la devoción a Śiva y la disciplina interior conducen hacia la liberación.

Verse 26

एवमैश्वर्यमत्तस्य दृप्तस्योच्छास्त्रवर्तिनः । काले व्यतीते महति पापबुद्धिरभूत्ततः

Así, para aquel arrogante—embriagado de poder y andando por la senda torcida, contraria al dharma—cuando transcurrió mucho tiempo, surgió en su interior una intención pecaminosa.

Verse 27

महिषासुरपुत्रोऽसौ संचिक्लेश द्विजान्वरान् । तापसान्नितरां पृथ्व्यां दानवस्सुखमर्दनः

Aquel demonio—hijo de Mahīṣāsura, triturador de la dicha ajena—hostigó gravemente a los excelsos dvijas (brāhmaṇas) y afligió con dureza a los ascetas sobre la tierra.

Verse 28

सुरान्नरांश्च प्रमथान्सर्वाञ्चिक्लेश दुर्मतिः । धर्मान्वितान्विशेषेण पूर्ववैरमनुस्मरन्

Aquel de mente perversa atormentó a los dioses, a los hombres y a todos los Pramathas—en especial a los firmes en el dharma—mientras rumiaba su antigua enemistad.

Verse 29

एकस्मिन्समये तात दानवोऽसौ महाबलः । अगच्छद्राजधानीं व शंकरस्य गजासुरः

En cierta ocasión, hijo querido, aquel poderoso Dānava—Gajāsura—partió y llegó a la ciudad real de Śaṅkara (el Señor Śiva).

Verse 30

समागतेऽसुरेन्द्रे हि महान्कलकलो मुने । त्रातत्रातेति तत्रासीदानंदनवासिनाम्

Oh sabio, cuando llegó el señor de los Asuras, se alzó allí un gran tumulto; y entre los moradores de Ānanda resonó el clamor: «¡Sálvanos! ¡Sálvanos!»

Verse 31

महिषाऽसुरपुत्रोऽसौ यदा पुर्यां समागतः । प्रमथन्प्रमथान्सर्वान्निजवीर्यमदोद्धतः

Cuando aquel, hijo de Mahiṣāsura, llegó a la ciudad, embriagado por el orgullo de su propia fuerza, comenzó a aplastar y hostigar a todos los Pramathas (las huestes asistentes de Śiva).

Verse 32

तस्मिन्नवसरे देवाश्शक्राद्यास्तत्पराजिताः । शिवस्य शरणं जग्मुर्नत्वा तुष्टुवुरादरात्

En ese mismo instante, los dioses—Indra y los demás—derrotados por él, buscaron refugio en el Señor Śiva. Postrándose, lo alabaron con reverente devoción.

Verse 33

न्यवेदयन्दानवस्य तस्य काश्यां समागमम् । क्लेशाधिक्यं तत्रत्यानां तन्नाथानां विशेषतः

Le informaron de la llegada de aquel daitya a Kāśī, y de que la aflicción de los que allí moraban había aumentado en gran manera, especialmente para los gobernantes y protectores de la ciudad.

Verse 34

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव तव पुर्यां गतोसुरः । कष्टं दत्ते त्वज्जनानां तं जहि त्वं कृपानिधे

Los dioses dijeron: «Oh Dios de dioses, oh Mahādeva: un asura ha entrado en Tu ciudad y causa grave sufrimiento a Tu propio pueblo. Oh tesoro de compasión, destrúyelo».

Verse 35

यत्रयत्र धरायां च चरणं प्रमिणोति हि । अचलां सचलां तत्र करोति निज भारतः

Dondequiera que, sobre la tierra, posa y mide su paso, allí su propio poder hace moverse al suelo inmóvil, tornando temblorosa la tierra firme.

Verse 36

ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैस्सह । यस्य दोर्दंडघातेन चूर्णा स्युश्च शिलोच्चयाः

Por el ímpetu de la poderosa fuerza de sus muslos, los árboles caen junto con sus copas; y por el golpe de su brazo—como un bastón—hasta los altos peñascos se trituran en polvo.

Verse 37

यस्य मौलिजसंघर्षाद्घना व्योम त्यजंत्यपि । नीलिमानं न चाद्यापि जह्युस्तत्केशसंगजम्

Por el roce de su corona (y su cabellera), hasta las nubes abandonan el cielo; y, sin embargo, aún hoy no dejan ese azul que nació del contacto con su cabello.

Verse 38

यस्य विश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः । नद्योप्यमन्दकल्लोला भवंति तिमिभिस्सह

Por la sola fuerza de sus exhalaciones, los grandes océanos se alzan en olas poderosas; aun los ríos se encrespan con violencia, junto con los grandes peces: tal es su poder abrumador.

Verse 39

योजनानां सहस्राणि नव यस्य समुच्छ्रयः । तावानेव हि विस्तारस्तनोर्मायाविनोऽस्य हि

La altura de este que maneja la māyā era de nueve mil yojanas; y la anchura de su cuerpo era, en verdad, igual de vasta. Así fue la forma inmensa asumida por medio de la māyā.

Verse 40

यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः । विद्युताः नोह्यतेऽद्यापि सोऽयं स्माऽऽयाति सत्वरम्

Aquel fulgor leonado en sus ojos, y de nuevo ese destello inquieto y vacilante—todavía hoy no puede soportarse como un rayo. Mirad: ha llegado, en verdad, con presteza.

Verse 41

यां यां दिशं समभ्येति सोयं दुस्सह दानवः । अवध्योऽहं भवामीति स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

Hacia cualquier dirección que avance ese insoportable dánava, proclama: «Soy invencible; no puedo ser muerto», y hombres y mujeres—vencidos por el deseo—se someten a su dominio.

Verse 42

इत्येवं चेष्टितं तस्य दानवस्य निवेदितम् । रक्षस्व भक्तान्देवेश काशीरक्षणतत्पर

Así, la conducta de ese dānava ha sido informada por completo. Oh Señor de los devas, protege a Tus devotos—Tú que siempre estás dedicado a salvaguardar Kāśī.

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थितो देवैर्भक्तरक्षणतत्परः । तत्राऽऽजगाम सोरं तद्वधकामनया हरः

Dijo Sanatkumāra: Así, suplicado por los dioses, Hara—siempre dedicado a proteger a Sus devotos—acudió allí, hacia Sora, con la determinación de darle muerte.

Verse 44

आगतं तं समालोक्य शंकरं भक्तवत्सलम् । त्रिशूलहस्तं गर्जंतं जगर्ज स गजासुरः

Al ver llegar a Śaṅkara—siempre tierno con Sus devotos—con el tridente en la mano y rugiendo con fuerza, Gajāsura también rugió en respuesta.

Verse 45

ततस्तयोर्महानासीत्समरो दारुणोऽद्भुतः । नानास्त्रशस्त्रसंपातैर्वीरारावं प्रकुर्वतोः

Entonces, entre ambos se alzó una gran batalla—terrible y maravillosa—y, en medio de la lluvia de armas y proyectiles de toda clase, los dos lanzaban el sīhanāda, el rugido de los héroes.

Verse 46

गजासुरोतितेजस्वी महाबलपराक्रमः । विव्याध गिरिशं बाणैस्तीक्ष्णैर्दानवघातिनम्

Ardiendo con el poder de Gajāsura y dotado de inmensa fuerza y valor, hirió a Girīśa (el Señor Śiva), matador de los asuras, con agudas flechas.

Verse 47

अथ रुद्रो रौद्रतनुः स्वशरैरतिदारुणैः । तच्छरांश्चिच्छिदे तूर्णमप्राप्तांस्तिलशो मुने

Entonces Rudra, asumiendo una forma terriblemente airada, con sus propias flechas sumamente espantosas, destrozó al instante aquellas flechas también—antes de que llegaran a tocarle—en diminutos fragmentos, oh sabio.

Verse 48

ततो गजासुरः कुद्धोऽभ्यधावत्तं महेश्वरम् । खड्गहस्तः प्रगर्ज्योच्चैर्हतोसीत्यद्य वै मया

Entonces Gajāsura, enfurecido, se abalanzó directamente contra Mahādeva. Con la espada en la mano, rugió con fuerza: «¡Hoy, en verdad, serás muerto por mí!»

Verse 49

ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम् । विज्ञायावध्यमन्येन शूलेनाभिजघान तम्

Entonces el portador del tridente, al ver avanzar a aquel príncipe de los demonios, comprendió que no podía ser muerto por ningún otro medio; por ello lo hirió con otra lanza de tridente.

Verse 50

प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः । छत्रीकृतमिवात्मानं मन्यमाना जगौ हरम्

Atravesado por aquel tridente, el demonio Gajāsura—vanidoso, imaginándose como si hubiera sido convertido en un parasol real—se dirigió a Hara (el Señor Śiva).

Verse 51

गजासुर उवाच । देवदेव महादेव तव भक्तोऽस्मि सर्वथा । जाने त्वां त्रिदिवेशानं त्रिशूलिन्स्मरहारिणम्

Gajāsura dijo: "Oh Dios de dioses, oh Mahādeva, soy en todo sentido Tu devoto. Te reconozco como el Señor de los tres cielos, el portador del Tridente y el destructor de Smara (Kāma)."

Verse 52

तव हस्ते मम वधो महाश्रेयस्करो मतः । अंधकारे महेशान त्रिपुरांतक सर्वग

"Ser muerto por Tu mano es, a mi ver, un bien supremamente auspicioso. Oh Maheśāna, oh Tripurāntaka, oh Señor que todo lo penetra; incluso en esta oscuridad, me vuelvo hacia Ti."

Verse 53

किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि तच्छृणुष्व कृपाकर । सत्यं ब्रवीमि नासत्यं मृत्युंजय विचारय

Deseo presentar una súplica; escúchala, oh compasivo. Digo la verdad, no la falsedad; oh Mṛtyuñjaya, Vencedor de la Muerte, considérelo bien.

Verse 54

त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः । कालेन सर्वैर्मर्तव्यं श्रेयसे मृत्युरीदृशः

Tú solo eres digno de veneración en todos los mundos, establecido por encima del universo entero. A su debido tiempo, todos han de morir; y una muerte así, cuando llega en su estación justa, se vuelve medio para el bien supremo.

Verse 55

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शंकरः करुणानिधिः । प्रहस्य प्रत्युवाचेशो माहिषेयं गजासुरम्

Dijo Sanatkumāra: Al oír sus palabras, Śaṅkara—océano de compasión—sonrió, y el Señor respondió a Gajāsura, hijo de Mahiṣa.

Verse 56

ईश्वर उवाच । महापराक्रमनिधे दानवोत्तम सन्मते । गजासुर प्रसन्नोस्मि स्वानकूलं वरं वृणु

Dijo Īśvara: «Oh tesoro de gran valentía, oh el mejor entre los Dānavas, oh Gajāsura de noble ánimo: estoy complacido contigo. Elige un don que te sea favorable».

Verse 57

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गजासुरवधो नाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo quincuagésimo séptimo, titulado «La muerte de Gajāsura», en la quinta sección, el Yuddha-khaṇḍa, de la Rudra-saṃhitā, dentro del Segundo Libro del Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 58

गजासुर उवाच । यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा दित्यं वसान मे । इमां कृत्तिं महेशान त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्

Dijo Gajāsura: «Oh Digvāsas, Señor vestido con las direcciones, si estás complacido, entonces, oh Señor semejante a Āditya, viste esta piel mía; oh Maheśāna, esta piel ha sido purificada por el fuego de tu tridente (triśūla)».

Verse 59

स्वप्रमाणां सुखस्पर्शां रणांगणपणीकृताम् । दर्शनीयां महादिव्यां सर्वदैव सुखावहाम्

Ella era de proporción perfecta y de tacto placentero, como si hubiera sido puesta en juego como premio en el campo de batalla. Hermosa a la vista, supremamente divina, era siempre portadora de dicha.

Verse 60

इष्टगंधिस्सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला । सदैव निर्मला चास्तु सदैवास्त्वतिमंडनाम्

Que ella esté siempre dotada de fragancia grata; que sea siempre sumamente tierna. Que permanezca siempre pura, y que esté siempre supremamente adornada.

Verse 61

महातपोनलज्वालां प्राप्यापि सुचिरं विभो । न दग्धा कृत्तिरेषा मे पुण्यगंधनिधेस्ततः

Oh Señor, aun tras estar expuesta largo tiempo a la llama ardiente de la gran austeridad, esta piel (kṛtti) mía no se ha quemado, pues procede de un tesoro de fragancia sagrada y de mérito.

Verse 62

यदि पुण्यवती नैषा मम कृत्ति दिगंबर । तदा त्वदंगसंगोस्याः कथं जातो रणांगणे

«Si esta mujer es verdaderamente virtuosa, oh Digambara —mi vestidura de piel—, ¿cómo pudo ocurrir para ella el contacto con tus miembros en el campo de batalla?»

Verse 63

अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोऽसि शंकर । नामास्तु कृत्तिवासास्ते प्रारभ्याद्यतनं दिनम्

“Si estás complacido, oh Śaṅkara, concédeme aún otra gracia: que desde este mismo día tu Nombre sea ‘Kṛttivāsa’.”

Verse 64

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति स वचस्तस्य शंकरो भक्तवत्सलः । तथेत्युवाच सुप्रीतो महिषासुरजं च तम्

Dijo Sanatkumāra: Al oír sus palabras, Śaṅkara—siempre tierno con Sus devotos—respondió gozoso: “Así sea”, y aceptó también a aquel nacido del linaje de Mahiṣāsura.

Verse 65

पुनः प्रोवाच प्रीतात्मा दानवं तं गजासुरम् । भक्तप्रियो महेशानो भक्तिनिर्मलमानसम्

Entonces, de nuevo, Mahādeva—de corazón complacido, amado por Sus devotos y con la mente purificada por la devoción—habló a aquel dānava, Gajāsura.

Verse 66

ईश्वर उवाच । इदं पुण्यं शरीरं ते क्षेत्रेऽस्मिन्मुक्तिसाधने । मम लिंगं भवत्वत्र सर्वेषां मुक्तिदायकम्

Īśvara dijo: “En este campo sagrado, medio para la liberación, que tu cuerpo santo se convierta aquí en Mi Liṅga, otorgando liberación a todos.”

Verse 67

कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम् । सर्वेषामेव लिंगानां शिरोभूतं विमुक्तिदम्

Se llama Kṛttivāseśvara, destructor de los mayores pecados. Entre todos los Śiva-liṅgas, se yergue como el principal y otorga la liberación.

Verse 68

कथयित्वेति देवेशस्तत्कृतिं परिगृह्य च । गजासुरस्य महतीं प्रावृणोद्धि दिगंबरः

Dicho esto, el Señor de los dioses tomó aquella piel; y Śiva, el Vestido del Cielo (Digambara), se cubrió con la vasta piel de Gajāsura.

Verse 69

महामहोत्सवो जातस्तस्मिन्नह्नि मुनीश्वर । हर्षमापुर्जनास्सर्वे काशीस्थाः प्रमथास्तथा

Oh, el mejor de los sabios, en ese mismo día surgió un gran festival. Todos los moradores de Kāśī se regocijaron, y también los Pramathas, las huestes asistentes de Śiva.

Verse 70

हरि ब्रह्मादयो देवा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं महेशानं नत्वा सांजलयस्ततः

Entonces Hari (Viṣṇu), Brahmā y los demás dioses—con el corazón rebosante de gozo—se inclinaron ante Maheśāna, el Gran Señor. Con las manos juntas en reverencia, comenzaron a entonar sus alabanzas.

Verse 71

हते तस्मिन्दानवेशे माहिषे हि गजासुरे । स्वस्थानं भेजिरे देवा जगत्स्वास्थ्यमवाप च

Cuando fue abatido Gajāsura, el demonio de cuerpo de búfalo, señor entre los Dānavas, los dioses regresaron a sus moradas, y el mundo recobró su bienestar y su orden.

Verse 72

इत्युक्तं चरितं शंभोर्भक्तवात्सल्यसूचकम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धनम्

Así ha sido narrado el sagrado relato de Śambhu, que revela su tierna compasión por sus devotos. Otorga mérito celestial, fama, larga vida y el aumento de riquezas y granos: prosperidad concedida por la gracia del Señor.

Verse 73

य इदं शृणुयात्प्रीत्या श्रावयेद्वा शुचिव्रतः । स भुक्त्वा च महासौख्यं लभेतांते परं सुखम्

Quien, guardando votos puros, escuche esto con devoción —o haga que se recite— gozará aquí de gran dicha y, al final, alcanzará la bienaventuranza suprema.