Adhyaya 34

Verse 1

सूत उवाच । यथा शप्ता वने पूर्वं सुशंखेन महात्मना । तासु सर्वं समाख्यातं सखीष्वेव विचेष्टितम्

Sūta dijo: «Cómo antaño fueron maldecidas en el bosque por el magnánimo Suśaṅkha—todo acerca de ellas ha sido relatado por completo, incluso su conducta entre sus compañeras.»

Verse 2

आत्मनश्च महाभागा दुःखेनातिप्रपीडिता । सुनीथोवाच । अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि सख्यः शृण्वंतु सांप्रतम्

Y aquella noble dama, en su interior, estaba hondamente oprimida por el dolor. Sunīthā dijo: «También diré algo más; amigas, escuchad ahora».

Verse 3

मदीयरूपसंपत्ति वयः सगुणसंपदः । विलोक्य तातश्चिंतात्मा संजातो मम कारणात्

Al ver mi hermosura, mi juventud y la riqueza de mis virtudes, mi padre se llenó de pensamientos inquietos—por causa mía.

Verse 4

देवेभ्यो दातुकामोऽसौ मुनिभ्यस्तु महायशाः । मां च हस्ते विगृह्यैव सर्वान्वाक्यमुदाहरत्

Deseoso de ofrecer a los devas y a los sabios, aquel de gran renombre tomó mi mano y luego se dirigió a todos con estas palabras.

Verse 5

गुणयुक्ता सुता बाला ममेयं चारुलोचना । दातुकामोस्मि भद्रं वो गुणिने सुमहात्मने

Esta joven doncella—mi hija—está adornada de virtudes y tiene ojos hermosos. Por vuestro bien, deseo entregarla en matrimonio a un hombre virtuoso y magnánimo.

Verse 6

मृत्योर्वाक्यं ततो देवा ऋषयः शुश्रुवुस्तदा । तमूचुर्भाषमाणं ते देवा इंद्र पुरोगमाः

Entonces los devas y los rishis oyeron las palabras de Mṛtyu (la Muerte). Mientras hablaba, aquellos dioses—con Indra a la cabeza—le respondieron.

Verse 7

तव कन्या गुणाढ्येयं शीलानां परमो निधिः । दोषेणैकेन संदुष्टा ऋषिशापेन तेन वै

Tu hija es rica en virtudes—en verdad, un tesoro supremo de buena conducta; pero ha sido manchada por una sola falta, y ello ciertamente por la maldición de un rishi.

Verse 8

अस्यामुत्पत्स्यते पुत्रो यस्य वीर्यात्पुमान्किल । भविता स महापापी पुण्यवंशविनाशकः

De ella, se dice, nacerá un hijo—engendrado por la simiente de aquel hombre. Llegará a ser un gran pecador, destructor de un linaje virtuoso.

Verse 9

गंगातोयेन संपूर्णः कुंभ एव प्रदृश्यते । सुरायाबिन्दुनालिप्तो मद्यकुम्भः प्रजायते

Una vasija llena con el agua del Gaṅgā se considera una vasija sagrada; pero si se mancha siquiera con una gota de licor, se vuelve una vasija de vino.

Verse 10

पापस्य पापसंसर्गात्कुलं पापि प्रजायते । आरनालस्य वै बिंदुः क्षीरमध्ये प्रयाति चेत्

Por el contacto con el pecado, incluso una familia se mancha y engendra descendencia pecadora—como una sola gota de gachas agrias que, al caer en la leche, la echa a perder.

Verse 11

पश्चान्नाशयते क्षीरमात्मरूपं प्रकाशयेत् । तद्वद्विनाशयेद्वंशं पापः पुत्रो न संशयः

Así como algo, al final, estropea la leche y manifiesta su propia naturaleza, así también un hijo pecador destruye el linaje; de ello no hay duda.

Verse 12

अनेनापि हि दोषेण तवेयं पापभागिनी । अन्यस्मै दीयतां गच्छ देवैरुक्तः पिता मम

«En verdad, por esta falta también has llegado a ser partícipe del pecado. Ve: sé entregada a otro; así ha sido instruido mi padre por los dioses.»

Verse 13

देवैश्चापि सगंधर्वैरृषिभिश्च महात्मभिः । तैश्चापि संपरित्यक्तः पिता मे दुःखपीडितः

Aun los dioses, junto con los Gandharvas y los sabios magnánimos, lo abandonaron. Desamparado también por ellos, mi padre queda afligido y atormentado por el dolor.

Verse 14

ममान्ये चापि स्वीकारं न कुर्वंति हि सज्जनाः । एवं पापमयं कर्म मया चैव पुरा कृतम्

Pienso que ni siquiera los virtuosos me aceptan; pues en otro tiempo cometí, en verdad, una acción cargada de pecado.

Verse 15

संतप्ता दुःखशोकेन वनमेव समाश्रिता । तप एव चरिष्यामि करिष्ये कायशोषणम्

Ardiendo de pena y aflicción, me he refugiado sola en el bosque. Practicaré austeridad en soledad; consumiré mi cuerpo mediante la penitencia.

Verse 16

भवतीभिः सुपृष्टाहं कार्यकारणमेव हि । मम चिंतानुगं कर्म मया तद्वः प्रकाशितम्

Me habéis preguntado bien acerca de la causa misma de la acción. El acto que siguió a mi intención, ahora os lo he revelado.

Verse 17

एवमुक्त्वा सुनीथा सा मृत्योः कन्या यशस्विनी । विरराम च दुःखार्ता किंचिन्नोवाच वै पुनः

Dicho esto, Sunīthā, la ilustre hija de la Muerte, abrumada por la pena, guardó silencio y no volvió a decir nada.

Verse 18

सख्य ऊचुः । दुःखमेव महाभागे त्यज कायविनाशनम् । नास्ति कस्य कुले दोषो देवैः पापं समाश्रितम्

Dijeron las amigas: «Oh noble señora, abandona este camino que destruye el cuerpo y sólo engendra dolor. ¿En qué linaje no hay falta? Incluso los devas han sido tocados por el pecado».

Verse 19

जिह्ममुक्तं पुरा तेन ब्रह्मणा हरसंनिधौ । देवैश्चापि स हि त्यक्तो ब्रह्माऽपूज्यतमोऽभवत्

Antaño, en presencia de Hara (Śiva), Brahmā pronunció una palabra torcida y engañosa. Por ello, incluso los devas lo abandonaron, y Brahmā llegó a ser el menos venerado.

Verse 20

ब्रह्महत्या प्रयुक्तोऽसौ देवराजोपि पश्य भोः । देवैः सार्धं महाभागस्त्रैलोक्यं परिभुंजति

Mira, oh señor: aunque fue afligido por el pecado de matar a un brāhmaṇa, aun así ese rey de los devas, el ilustre, goza del señorío de los tres mundos junto con los devas.

Verse 21

गौतमस्य प्रियां भार्यामहल्यां गतवान्पुरा । परदाराभिगामी स देवत्वे परिवर्त्तते

Antaño se acercó a Ahalyā, la amada esposa de Gautama; aunque fue tras la mujer de otro, sin embargo vuelve a ser restituido a la condición divina.

Verse 22

ब्रह्महत्योपमं कर्म दारुणं कृतवान्हरः । ब्रह्मणस्तु कपालेन चाद्यापि परिवर्तते

Hara (Śiva) cometió un acto terrible, semejante al pecado de matar a un brāhmaṇa; y aun hoy vaga llevando el cráneo de Brahmā.

Verse 23

देवानमंतितं देवमृषयो वेदपारगाः । आदित्यः कुष्ठसंयुक्तस्त्रैलोक्यं च प्रकाशयेत्

Los sabios, consumados en los Vedas, alabaron a aquel Señor divino. Y Āditya, aunque afligido de lepra, seguía iluminando los tres mundos.

Verse 24

लोकानमंतितं देवं देवाद्याः सचराचराः । कृष्णो भुंक्ते महाशापं भार्गवेण कृतं पुरा

Los dioses y todos los seres—móviles e inmóviles—veneran a ese Señor como refugio de los mundos; y, sin embargo, Kṛṣṇa soporta una gran maldición pronunciada antaño por Bhārgava.

Verse 25

गुरुभार्यांगतश्चंद्रः क्षयी तेन प्रजायते । भविष्यति महातेजा राजराजः प्रतापवान्

Porque la Luna se acercó a la esposa de su maestro, quedó sujeta al menguar. De esa causa nacerá un rey de gran fulgor y valentía, célebre como “rey de reyes”.

Verse 26

पांडुपुत्रो महाप्राज्ञो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः । गुरोश्चैव वधार्थाय अनृतं स वदिष्यति

Aquel hijo de Pāṇḍu—Yudhiṣṭhira, muy sabio y justo—por causar la muerte de su maestro, dirá una falsedad.

Verse 27

एतेष्वेव महत्पापं वर्तते च महत्सु च । वैगुण्यं कस्य वै नास्ति कस्य नास्ति च लांछनम्

Aun entre éstos se halla gran pecado, incluso entre los grandes. Pues ¿quién, en verdad, está sin alguna falta, y quién está sin mancha?

Verse 28

भवती स्वल्पदोषेण विलिप्तासि वरानने । उपकारं करिष्यामस्तवैव वरवर्णिनि

Oh dama de bello rostro, has sido manchada por una leve falta. Oh de hermosa tez, ciertamente te prestaremos ayuda.

Verse 29

तवांगे ये गुणाः संति सत्यस्त्रीणां यथा शुभे । अन्यत्रापि न पश्यामस्तान्गुणांश्चारुलोचने

Oh auspiciosa, las virtudes que moran en ti son como las de las mujeres veraces y fieles; no vemos tales cualidades en ninguna otra parte, oh de hermosos ojos.

Verse 30

रूपमेव गुणः स्त्रीणां प्रथमं भूषणं शुभे । शीलमेव द्वितीयं च तृतीयं सत्यमेव च

Oh auspiciosa, para las mujeres la belleza misma es el primer adorno; la buena conducta es el segundo, y la veracidad ciertamente es el tercero.

Verse 31

आर्जवत्वं चतुर्थं च पंचमं धर्ममेव हि । मधुरत्वं ततः प्रोक्तं षष्ठमेव वरानने

La rectitud es la cuarta (virtud), y el dharma mismo, la justicia, es la quinta. Después, la dulzura del habla se declara como la sexta, oh dama de bello rostro.

Verse 32

शुद्धत्वं सप्तमं बाले अंतर्बाह्येषु योषितम् । अष्टमं हि पितुर्भावः शुश्रूषा नवमं किल

Oh niña, la séptima (virtud) es la pureza—en la mujer, tanto interior como exterior. La octava es una disposición paternal, y la novena, se dice, es el servicio atento.

Verse 33

सहिष्णुर्दशमं प्रोक्तं रतिश्चैकादशं तथा । पातिव्रत्यं ततः प्रोक्तं द्वादशं वरवर्णिनि

La paciencia ha sido declarada la décima cualidad; y el amor conyugal, la undécima. Después de ello se proclama como duodécima la fidelidad de la esposa—su devoción al esposo—, oh dama de hermoso semblante.

Verse 34

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

Así concluye el trigésimo cuarto capítulo, el episodio de Vena, en el Bhūmi-khaṇḍa del venerable Padma Purāṇa.

Verse 35

तमुपायं प्रपश्यामस्तवार्थं वयमेव हि । तामूचुस्ता वराः सख्यो मा त्वं वै साहसं कुरु

«Nosotras mismas hallaremos un medio por tu bien». Así le dijeron aquellas nobles amigas: «No cometas, en verdad, ningún acto temerario».

Verse 36

सूत उवाच । एवमुक्ता सुनीथा सा पुनरूचे सखीस्तु ताः । कथयध्वं ममोपायं येन भर्ता भविष्यति

Sūta dijo: Así interpelada, Sunīthā habló de nuevo a aquellas amigas: «Decidme el medio por el cual podré obtener un esposo».

Verse 37

तामूचुस्ता वरा नार्यो रंभाद्याश्चारुलोचनाः । रूपमाधुर्यसंयुक्ता भवती भूतिवर्द्धनी

Aquellas nobles mujeres—Rambhā y las demás, de hermosos ojos—le dijeron: «Estás dotada de la dulzura de la belleza; eres quien acrecienta la prosperidad y el bienestar».

Verse 38

ब्रह्मशापेन संभीता वयमत्र समागताः । तां प्रोचुश्च विशालाक्षीं मृत्योः कन्यां सुलोचनाम्

Aterrados por la maldición de Brahmā, nos hemos reunido aquí. Y hablaron a aquella doncella de ojos grandes y hermosos, la hija de la Muerte.

Verse 39

विद्यामेकां प्रदास्यामः पुरुषाणां प्रमोहिनीम् । सर्वमायाविदां भद्रे सर्वभद्रप्रदायिनीम्

«Te otorgaremos una sola vidyā, un hechizo de conocimiento que extravía por completo a los hombres, oh señora auspiciosa; la conocen todos los versados en māyā, y concede toda clase de “buena fortuna” mundana.»

Verse 40

विद्याबलं ततो दद्युस्तस्यैताः सुखदायकम् । यं यं मोहयितुं भद्रे इच्छस्येवं सुरादिकम्

Entonces le concedieron el poder de la vidyā; estos medios eran fuente de deleite, para que, oh señora auspiciosa, pudiera engañar a quien quisiera, incluso a los devas y a otros.

Verse 41

तं तं सद्यो मोहय वा इत्युक्ता सा तथाऽकरोत् । विद्यायां हि सुसिद्धायां सा सुनीथा सुनंदिता

Al oír: «Engáñalo al instante, sí, a ése», ella lo hizo tal cual. Pues en esa vidyā bien dominada y perfectamente lograda, Sunīthā era muy diestra y se complacía.

Verse 42

भ्रमत्येवं सखीभिस्तु पुरुषान्सा विपश्यति । अटमानागता पुण्यं नंदनं वनमुत्तमम्

Así, vagando con sus compañeras, ella vio a los hombres. Y mientras deambulaba, llegó al santísimo y excelso bosque de Nandana.

Verse 43

गंगातीरे ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणं रूपसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सूर्यतेजः समप्रभम्

Entonces, a la orilla del Gaṅgā, vio a un brāhmaṇa dotado de hermosura: colmado de todos los signos auspiciosos, resplandeciente con un fulgor igual al del sol.

Verse 44

रूपेणाप्रतिमं लोके द्वितीयमिव मन्मथम् । देवरूपं महाभागं भाग्यवंतं सुभाग्यदम्

De belleza sin par en el mundo—como un segundo Kāma—de aspecto divino, sumamente afortunado, colmado de buena fortuna y otorgador de ventura auspiciosa a los demás.

Verse 45

अनौपम्यं महात्मानं विष्णुतेजः समप्रभम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं विष्णुतुल्यपराक्रमम्

Incomparable: un gran espíritu, resplandeciente con el mismo fulgor de Viṣṇu; un vaiṣṇava que destruye todos los pecados, y cuyo valor es igual al de Viṣṇu.

Verse 46

कामक्रोधविहीनं तमत्रिवंशविभूषणम्

A él—libre de deseo y de ira—lo alabaron como ornamento del linaje de Atri.

Verse 47

दृष्ट्वा सुरूपं तपसां स्वरूपं दिव्यप्रभावं परितप्यमानम् । पप्रच्छ रंभां सुसखीं सरागा कोयं दिविष्ठः प्रवरो महात्मा

Al ver a aquel de hermosa figura—encarnación de las austeridades—resplandeciente con poder divino y entregado a severa penitencia, ella, movida por viva curiosidad, preguntó a su íntima amiga Rambhā: «¿Quién es este excelso mahātmā, el más noble, que mora en el cielo?»