Adhyaya 30

Verse 1

ऋषय ऊचुः । योऽसौ वेनस्त्वयाख्यातः पापाचारेण वर्तितः । तस्य पापस्य का वृत्तिः किं फलं प्राप्तवान्द्विज

Los sabios dijeron: «Ese Vena que describiste como entregado a una conducta pecaminosa, ¿cuál fue el curso de su pecado y qué fruto alcanzó, oh dos veces nacido?»

Verse 2

चरित्रं तस्य वेनस्य समाख्याहि यथा पुरा । विस्तरेण विदां श्रेष्ठ त्वं न एतन्महामते

Oh el mejor entre los sabios, oh magnánimo: relata, tal como fue en tiempos antiguos, la historia completa del rey Vena con detalle.

Verse 3

सूत उवाच । चरित्रं तस्य वेनस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । प्रवक्ष्यामि सुपुण्यं च यथान्यायं श्रुतं पुरा

Dijo Sūta: Narraré, como es debido, el sumamente meritorio relato de aquel Vena—y también del magnánimo Vainya—tal como fue oído en tiempos antiguos.

Verse 4

जाते पुत्रे महाभागस्तस्मिन्पृथौ महात्मनि । विमलत्वं गतो राजा धर्मत्वं गतवान्पुनः

Cuando nació aquel hijo magnánimo, Pṛthu, el rey se volvió sumamente afortunado; alcanzó la pureza y, una vez más, retornó al dharma, a la rectitud.

Verse 5

महापापानि सर्वाणि अर्जितानि नराधमैः । तीर्थसंगप्रसंगेन तेषां पापं प्रयाति च

Todos los grandes pecados acumulados por los más viles de los hombres se disipan; por el mero contacto y trato con un sagrado tīrtha, su pecado se aleja.

Verse 6

सतां संगात्प्रजायेत पुण्यमेव न संशयः । पापानां तु प्रसंगेन पापमेव प्रजायते

De la compañía de los virtuosos nace sólo el mérito; de ello no hay duda. Pero del trato con los pecadores nace únicamente el pecado.

Verse 7

संभाषाद्दर्शनात्स्पर्शादासनाद्भोजनात्किल । पापिनां संगमाच्चैव किल्बिषं परिसंचरेत्

En verdad, por conversar, mirar, tocar, sentarse juntos y comer juntos, se dice que el pecado también se propaga; y más aún por la compañía de los pecadores.

Verse 8

तथा पुण्यात्मकानां च पुण्यमेव प्रसंचरेत् । महातीर्थप्रसंगेन पापाः शुध्यंति नान्यथा

Así también, entre los de naturaleza virtuosa, sólo la virtud se difunde y circula. Por el contacto con un gran mahātīrtha se purifican los pecados; de otro modo, no.

Verse 9

पुण्यां गतिं प्रयान्त्येते निर्द्धूताशेष कल्मषाः । ऋषय ऊचुः । तत्कथं यांति ते पापाः परां सिद्धिं द्विजोत्तम

Ellos alcanzan un destino bienaventurado, habiendo sacudido toda impureza restante. Dijeron los ṛṣis: «Pero ¿cómo llegan esos pecadores a la suprema perfección, oh el mejor de los dos veces nacidos?»

Verse 10

तन्नो विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

Por ello, explícanoslo con amplitud; se ha despertado nuestra fe para escuchar.

Verse 11

सूत उवाच । लुब्धकाश्च महापापाः संजाता दासधीवराः । रेवा च यमुना गंगास्तासामंभसि संस्थिताः

Sūta dijo: «Los codiciosos y muy pecadores llegaron a ser esclavos y pescadores, morando en las aguas de la Revā, la Yamunā y el Gaṅgā.»

Verse 12

ज्ञानतोऽज्ञानतः स्नात्वा संक्रीडंति च वै जले । महानद्याः प्रसंगेन ते यांति परमां गतिम्

Sea con conocimiento o sin él, quienes se bañan y se recrean en el agua, por el contacto con una gran y sagrada corriente, alcanzan el destino supremo.

Verse 13

दासत्वं पापसंघातं परित्यज्य व्रजंति ते । पुण्यतोयप्रसंगाच्च ह्याप्लुताः सर्व एव ते

Abandonando la servidumbre—acumulación de pecados—se marchan; y por el contacto con las aguas sagradas, en verdad, todos quedan purificados, como si se hubieran bañado.

Verse 14

महानद्याः प्रसंगाच्च अन्यासां नैव सत्तमाः । महापुण्यजनस्यापि पापं नश्यति पापिनाम्

Por la cercanía del gran río sagrado, aun otras aguas se vuelven excelentes; y por el contacto con una persona de gran mérito, se destruyen incluso los pecados de los pecadores.

Verse 15

प्रसंगाद्दर्शनात्स्पर्शान्नात्र कार्या विचारणा । अत्रार्थे श्रूयते विप्रा इतिहासोऽघनाशनः

Por la sola compañía, por la visión y por el contacto—no hace falta aquí más reflexión. Sobre esto mismo, oh brāhmaṇas, se escucha un antiguo relato (itihāsa) que destruye el pecado.

Verse 16

तं वो अद्य प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । कश्चिदस्ति मृगव्याधः सुलोभाख्यो महावने

Ahora os relataré esa historia que otorga abundante mérito. En un gran bosque vivía un cazador de ciervos llamado Sulobha.

Verse 17

श्वभिर्वागुरिजालैश्च धनुर्बाणैस्तथैव च । मृगान्घातयते नित्यं पिशितास्वादलंपटः

Con perros, lazos y redes, y también con arco y flechas, mata sin cesar a los ciervos, codicioso y esclavo del sabor de la carne.

Verse 18

एकदा तु सुदुष्टात्मा बाणपाणिर्धनुर्धरः । श्वभिः परिवृतो दुर्गं वनं विंध्यस्य वै गतः

Una vez, un hombre de alma sumamente perversa—arquero con flechas en la mano—rodeado de perros, se internó en un bosque peligroso de la región de Vindhya.

Verse 19

मृगान्रुरून्वराहांश्च भीतान्सूदितवान्बहून् । रेवातीरं समासाद्य कश्चिच्छफरघातकः

Tras dar muerte a muchos ciervos, antílopes ruru y jabalíes aterrados, cierto matador de peces llegó a la ribera de la Revā (Narmadā).

Verse 20

शफरान्सूदयित्वा स निर्जगाम बहिर्जलात् । मृगव्याधस्य लोभस्य भयत्रस्ता ततो मृगी

Después de matar a los peces śaphara, ella salió del agua. Entonces la cierva, aterrada por la codicia del cazador, huyó presa del miedo.

Verse 21

जीवत्राणपरा सार्ता भीता चलितचेतना । त्वरमाणा पलायंती रेवातीरं समाश्रिता

Deseosa de salvar la vida, la caravana—atemorizada y con la mente turbada—huyó apresuradamente y se refugió en la ribera de la Revā.

Verse 22

श्वभिश्च चालिता सा तु बाणघातक्षतातुरा । श्वसनस्यापि वेगेन सुलभो मृगघातकः

Acosada por los perros, ella—afligida y herida por el golpe de una flecha—fue alcanzada con facilidad por el matador de ciervos, aun con la rapidez de su propio aliento.

Verse 23

पृष्ठ एव समायाति पुरतो याति सा मृगी । दृष्टवांस्तां शफरहा बाणपाणिः समुद्यतः

Entonces la cierva se acercó por detrás y luego pasó al frente. Al verla, Śapharahā, con la flecha en la mano, se alzó dispuesto a disparar.

Verse 24

धनुरानम्य वेगेन अनुरुध्य च तां मृगीम् । तावल्लुब्धक लोभाख्यः श्वभिः सार्द्धं समागतः

Tensando el arco con rapidez y acosando de cerca a la cierva, en ese mismo instante llegó el cazador llamado Lobha, junto con sus perros.

Verse 25

न हंतव्या मदीयेयं मृगयां मे समागता । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य मीनहा मांसलंपटः

«No debe matarse; esta cacería mía que ha llegado aquí no ha de llevarse a cabo.» Al oír esas palabras, el matador de peces, codicioso de carne, reaccionó.

Verse 26

बाणं मुमोच दुष्टात्मा तामुद्दिश्य महाबलः । निहता मृगलुब्धेन बाणेन निशितेन च

Aquel de alma perversa y gran fuerza soltó una flecha dirigida a ella; y ella fue abatida por el cazador con su flecha aguda y cortante.

Verse 27

प्रमृता सा मृगी तत्र बाणाभ्यां पापचेतसोः । श्वभिर्दंतैः समाक्रांता त्वरमाणा पपात सा

Allí la cierva quedó gravemente herida por las flechas de aquellos de mente impía; acosada por los colmillos de los perros, cayó, forcejeando presa del pánico.

Verse 28

शिखराच्च ह्रदे पुण्ये रेवायाः पापनाशने । श्वानश्च त्वरमाणास्ते पतिता विमले ह्रदे

Y desde la cumbre, al lago sagrado de la Revā, destructor de pecados, también aquellos perros, precipitándose con prisa, cayeron en el lago inmaculado.

Verse 29

मृगव्याधो वदत्येव धीवरं क्रोधमूर्च्छितः । मदीयेयं मृगी दुष्ट कस्माद्बाणैर्हता त्वया

El cazador, enloquecido por la ira, dijo al pescador: «¡Miserable! Esa cierva es mía; ¿por qué la has matado con flechas?»

Verse 30

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने त्रिंशोऽध्यायः

Así concluye el trigésimo capítulo, «El episodio de Vena», en el Bhūmi-khaṇḍa del Śrī Padma Purāṇa.

Verse 31

युध्यमानौ ततस्तौ तु द्वावेतौ तु परस्परम् । क्रोधलोभान्महाभागौ पतितौ विमले जले

Entonces aquellos dos, combatiendo entre sí, cayeron—aunque nobles—en el agua clara y pura, impulsados por la ira y la codicia.

Verse 32

तस्मिन्काले महापर्व वर्तते गतिदायकम् । अमावास्या समायोगं महापुण्यफलप्रदम्

En ese tiempo surge una gran observancia sagrada que otorga el supremo destino espiritual: la conjunción del día de Amāvāsyā (luna nueva), que concede frutos de inmenso mérito.

Verse 33

वेलायां पतिताः सर्वे पर्वणस्तस्य सत्तम । जपध्यानविहीनास्ते भावसत्यविवर्जिताः

Oh el mejor de los virtuosos, todas sus observancias sagradas han caído en ruina; carecen de japa y de meditación, y están privadas de sentimiento sincero y veracidad.

Verse 34

तीर्थस्नानप्रसंगेन मृगी श्वा च स लुब्धकः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते गताः परमां गतिम्

Por la ocasión de bañarse en un tīrtha, la cierva, el perro y aquel cazador—liberados de todo pecado—alcanzaron el destino supremo.

Verse 35

तीर्थानां च प्रभावेण सतां संगाद्द्विजोत्तमाः । नाशयेत्पापिनां पापं दहेदग्निरिवेंधनम्

Por el poder de los tīrthas y por la compañía de los santos, oh el mejor de los dvijas, se destruyen los pecados de los pecadores, como el fuego consume el combustible.

Verse 36

सूत उवाच । तेषामेवं हि संसर्गादृषीणां च महात्मनाम् । संभाषाद्दर्शनान्नष्टं स्पर्शाच्चैव नृपस्य च

Sūta dijo: En verdad, por tal trato con aquellos sabios magnánimos—al hablar con ellos, al verlos e incluso por su contacto—se destruyó la impureza del rey.

Verse 37

वेनस्य कल्मषं नष्टं सतां संगात्पुरा किल । अत्युग्रपुण्यसंसर्गात्पापं नश्यति पापिनाम्

En verdad, la mancha de Vena fue antaño destruida por la compañía de los virtuosos; pues por el contacto con un mérito poderosísimo, el pecado de los pecadores se extingue.

Verse 38

अत्युग्रपापिनां संगात्पापमेव प्रसंचरेत् । मातामहस्य दोषेण संलिप्तो वेन एव सः

Por la compañía de pecadores sumamente perversos, sólo el pecado se propaga. Por la falta de su abuelo materno quedó manchado; en verdad, él era Vena mismo.

Verse 39

ऋषय ऊचुः । मातामहस्य को दोषस्तं नो विस्तरतो वद । स मृत्युः स च वै कालः स यमो धर्म एव च

Los sabios dijeron: «¿Cuál es la falta del abuelo materno? Dínoslo con detalle. Él es la Muerte; él es en verdad el Tiempo; él es Yama; y él es el propio Dharma».

Verse 40

न हिंसको हि कस्यापि पदे तस्मिन्प्रतिष्ठितः । चराचराश्च ये लोकाः स्वकर्मवशवर्तिनः

Ningún hombre violento se establece jamás en ese estado (la verdadera morada espiritual). Todos los mundos—de seres móviles e inmóviles—están regidos por la fuerza de sus propios actos (karma).

Verse 41

जीवंति च म्रियंते च भुंजंत्येवं स्वकर्मभिः । पापाः पश्यंति तं घोरं तेषां कर्मविपाकतः

Viven y mueren, y así experimentan los frutos por sus propias obras. Los pecadores contemplan aquello terrible, como maduro resultado de sus acciones.

Verse 42

निरयेषु च सर्वेषु कर्मणैवं सुपुण्यवान् । योजयेत्ताडयेत्सूत यम एष दिनेदिने

En todos los infiernos, conforme a las propias obras, Yama—oh Sūta—destina a los seres y hace que sean castigados, día tras día.

Verse 43

सर्वेष्वेव सुपुण्येषु कर्मस्वेवं सपुण्यवान् । योजयत्येव धर्मात्मा तस्य दोषो न दृश्यते

Así, el virtuoso que, con devoción, se aplica a todas las obras sumamente meritorias—tal alma justa no es vista incurrir en falta alguna.

Verse 44

स मृत्योः केन दोषेण पापी वेनस्त्वजायत । सूत उवाच । स मृत्युः शासको नित्यं पापानां दुष्टचेतसाम्

«¿Por qué falta de Mṛtyu (la Muerte) nació el pecador Vena?» Dijo Sūta: «Ese Mṛtyu es por siempre el castigador y señor de los pecadores de mente perversa».

Verse 45

वर्तते कालरूपेण तेषां कर्म विमृश्यति । दुष्कृतं कर्म यस्यापि कर्मणा तेन घातयेत्

El Tiempo, tomando su propia forma, avanza sopesando sus actos. Aun si alguien ha cometido una obra mala, debe ser destruida por la acción misma, mediante obras justas que la contrarresten.

Verse 46

तस्य पापं विदित्वाऽसौ नयत्येवं हि तं यमः । सुकृतात्मा लभेत्स्वर्गं कर्मणा सुकृतेन वै

Conociendo su pecado, Yama se lo lleva de este modo. Pero quien es de naturaleza meritoria alcanza en verdad el cielo, por medio de obras justas.

Verse 47

योजयत्येष तान्सर्वान्मृत्युरेव सुदूतकैः । महता सौख्यभावेन गीतमंगलकारिणा

En verdad, la Muerte misma reúne y dispone a todos ellos por medio de sus hábiles mensajeros; y lo hace con gran apariencia de agrado, cantando y pronunciando palabras de buen augurio.

Verse 48

दानभोगादिभिश्चैव योजयेच्च कृतात्मकान् । पीडाभिर्विविधाभिश्च क्लेशैः काष्ठैश्च दारुणैः

Y también debe someter a los de mala índole a castigos como multas, confiscaciones y otros—afligiéndolos con diversos tormentos, penalidades y severos castigos que aplastan.

Verse 49

त्रासयेत्ताडयेद्विप्रान्स क्रोधो मृत्युरेव तान् । कर्मण्येवं हि तस्यापि व्यापारः परिवर्तते

Quien amedrenta o golpea a los brāhmaṇas, esa misma ira se vuelve muerte para él. Pues con tal conducta, incluso su aptitud para la acción recta se trastorna y se convierte en lo contrario.

Verse 50

मृत्योश्चापि महाभाग लोभात्पुण्यात्प्रजायते । सुनीथा नाम वै कन्या संजातैषा महात्मनः

Oh afortunado, también de Mṛtyu nació—por su codiciosa adhesión al mérito—una hija llamada Sunīthā; así vino ella a existir de aquel gran ser.

Verse 51

पितुःकर्म विमृश्यैव क्रीडमाना सदैव सा । प्रजानां शास्ति कर्तारं पुण्यपापनिरीक्षणम्

Meditando en las obras de su padre, ella permanece siempre en el juego; y, sin embargo, es la castigadora de los seres, la ejecutora de la disciplina y la examinadora del mérito y del pecado.

Verse 52

सा तु कन्या महाभागा सुनीथा नाम तस्य सा । रममाणा वनं प्राप्ता सखीभिः परिवारिता

Aquella doncella muy afortunada—llamada Sunīthā—llegó al bosque, deleitándose, rodeada de sus compañeras.

Verse 53

तत्रापश्यन्महाभागं गंधर्वतनयं वरम् । गीतकोलाहलस्यापि सुशंखं नाम सा तदा

Allí vio entonces a un noble y excelente hijo de un Gandharva, llamado Suśaṅkha, en medio del bullicio y clamor del canto.

Verse 54

ददर्श चारुसर्वांगं तप्यंतं सुमहत्तपः । गीतविद्यासु सिद्ध्यर्थं ध्यायमानं सरस्वतीम्

Vio a uno de miembros hermosos y bien proporcionados, que practicaba una austeridad grandísima, meditando en Sarasvatī para alcanzar la perfección en las artes del canto y del saber.

Verse 55

तस्योपघातमेवासौ सा चकार दिने दिने । सुशंखः क्षमते नित्यं गच्छगच्छेति सोऽब्रवीत्

Día tras día ella no hacía sino dañarlo. Suśaṅkha, sin embargo, lo soportaba siempre y le decía: «Sigue, sigue».

Verse 56

प्रेषिता नैव गच्छेत्सा विघ्नमेव समाचरेत् । तेनाप्युक्ता सा हि क्रुद्धा ताडयत्तपसि स्थितम्

Aunque se le enviaba (en un encargo), ella no iba; antes bien, provocaba obstáculos deliberadamente. Y aun cuando él le habló, ella—enfurecida—golpeó al que estaba absorto en la austeridad.

Verse 57

तामुवाच ततः क्रुद्धः सुशंखः क्रोधमूर्च्छितः । दुष्टे पापसमाचारे कस्माद्विघ्नस्त्वया कृतः

Entonces Suśaṅkha, airado y dominado por la cólera, le dijo: «¡Malvada, de conducta pecaminosa! ¿Por qué has creado este obstáculo?»

Verse 58

ताडनात्ताडनं दुष्टे न कुर्वंति महाजनाः । आक्रुष्टा नैव कुप्यंति इति धर्मस्य संस्थितिः

Los nobles no devuelven golpes cuando son heridos por el malvado; aun injuriados, no se encolerizan: así permanece establecido el dharma.

Verse 59

त्वयाहं घातितः पापे निर्दोषस्तपसान्वितः । एवमुक्त्वा स धर्मात्मा सुनीथां पापचारिणीम्

«Por ti he sido muerto, oh pecadora, siendo yo inocente y dotado de tapas (austeridad)». Diciendo esto, aquel hombre justo se dirigió a Sunīthā, de conducta pecaminosa.

Verse 60

विरराम महाक्रोधाज्ज्ञात्वा नारीं निवर्तितः । ततः सा पापमोहाद्वा बाल्याद्वा तमिहैव च

Él desistió de su gran ira al comprender que era una mujer, y se volvió atrás. Entonces ella—ya por engaño pecaminoso o por niñez—hizo allí mismo aquello contra él.

Verse 61

समुवाच महात्मानं सुशंखं तपसि स्थितम् । त्रैलोक्यवासिनां तातो ममैव परिघातकः

Se dirigió al magnánimo Suśaṅkha, firme en tapas: «Padre querido, él es el agresor, sí, el destructor de los moradores de los tres mundos».

Verse 62

असतो घातयेन्नित्यं सत्यान्स परिपालयेत् । नैव दोषो भवेत्तस्य महापुण्येन वर्तयेत्

Debe uno siempre abatir a los malvados y proteger a los veraces. Para él no hay falta alguna; actúa conforme a un gran mérito (puṇya).

Verse 63

एवमुक्त्वा गता सा तु पितरं वाक्यमब्रवीत् । मया हि ताडितस्तात गंधर्वतनयो वने

Dicho esto, fue y habló a su padre estas palabras: «Padre, en el bosque herí al hijo de un Gandharva».

Verse 64

तपस्तपन्सदैकांते कामक्रोधविवर्जितः । स मामुवाच धर्मात्मा क्रोधरागसमन्वितः

Mientras practicaba austeridades, siempre en soledad y libre de deseo y de ira, aquel de alma justa me habló; pero en ese instante iba acompañado de cólera y pasión.

Verse 65

ताडयेन्नैव ताडंतं क्रोशंतं नैव क्रोशयेत् । इत्युवाच स मां तात तन्मे त्वं कारणं वद

«No se debe golpear de vuelta a quien golpea, ni gritar de vuelta a quien grita.» Diciendo esto, me habló: «Hija mía, dime la causa de ello».

Verse 66

एवमुक्तः स वै मृत्युः सुनीथां द्विजसत्तमाः । किंचिन्नोवाच धर्मात्मा प्रश्नप्रत्युत्तरं ततः

Así interpelada, la Muerte —oh el mejor de los dos veces nacidos— no dijo nada a Sunīthā; el justo guardó silencio y cesó el intercambio de preguntas y respuestas.

Verse 67

वनं प्राप्ता पुनः सा हि सुशंखो यत्र संस्थितः । कराघातैस्ततो दौष्ट्याद्घातितस्तपतां वरः

Entonces ella volvió al bosque donde moraba Suśaṅkha; y, por pura maldad, aquel mejor de los ascetas fue derribado a golpes de mano.

Verse 68

सुशंखस्ताडितो विप्रा मृत्योश्चैव हि कन्यया । ततः क्रुद्धो महातेजाः शशाप तनुमध्यमाम्

Oh brāhmanes, Suśaṅkha fue golpeado por la doncella que en verdad era la Muerte. Entonces aquel de gran poder y fulgor, airado, maldijo a la joven de esbelta cintura.

Verse 69

निर्दोषो हि यतो दुष्टे त्वयैव परिताडितः । अहमत्र वने संस्थस्तस्माच्छापं ददाम्यहम्

Puesto que has golpeado a un inocente, oh malvada, y yo moro aquí en este bosque, por ello ahora pronuncio una maldición.

Verse 70

गार्हस्थ्यं च समास्थाय सह भर्त्रा यदा शृणु । पापाचारमयः पुत्रो देवब्राह्मणनिंदकः

Escucha: cuando, habiendo asumido el dharma del cabeza de familia junto con su esposo, ella se aparta de lo recto, nace un hijo lleno de conducta pecaminosa, que injuria a los devas y a los brāhmanes.

Verse 71

सर्वपापरतो दुष्टे तव गर्भे भविष्यति । एवं शप्त्वा गतः सोपि तप एव समाश्रितः

«Oh mujer malvada, en tu vientre nacerá uno entregado por completo a todos los pecados». Habiendo así pronunciado la maldición, él también partió, refugiándose sólo en la austeridad (tapas).

Verse 72

गते तस्मिन्महाभागे सा सुनीथा गृहं गता । समाचष्ट महात्मानं पितरं तप्तमानसा

Cuando aquel noble y afortunado se hubo marchado, Sunīthā regresó a su hogar; con el corazón abrasado por la aflicción, informó a su padre magnánimo.

Verse 73

यथा शप्ता तदा तेन गंधर्वतनयेन सा । तत्सर्वं संश्रुतं तेन मृत्युना परिभाषितम्

Tal como entonces fue maldecida por el hijo de un Gandharva, así también todo ello fue oído por él—por la Muerte—quien luego le habló conforme a ello.

Verse 74

कस्मात्कृतस्त्वयाघातस्तपति दोषवर्जिते । युक्तं नैव कृतं पुत्रि सत्यस्यैव हि ताडनम्

¿Por qué la golpeaste, oh tú libre de culpa? Me duele. No era justo, hija mía, pues en verdad ha sido golpeada la Verdad misma.

Verse 75

एवमाभाष्य धर्मात्मा मृत्युः परमदुःखितः । बभूव स हि तत्तस्यादिष्टमेवं विचिंतयन्

Habiendo hablado así, la Muerte—recta por naturaleza—quedó sumamente afligida, al considerar que esto era en verdad lo que se le había ordenado.

Verse 76

सूत उवाच । अत्रिपुत्रो महातेजा अंगो नाम प्रतापवान् । एकदा तु गतो विप्रा नंदनं प्रति स द्विजः

Dijo Sūta: El hijo de Atri, un gran y radiante brāhmaṇa llamado Aṅga, lleno de valor. Una vez, oh brāhmaṇas, aquel dos veces nacido se dirigió hacia Nandana, el vergel celestial del deleite.

Verse 77

तत्र दृष्ट्वा देवराजं तमिंद्रं पाकशासनम् । अप्सरसां गणैर्युक्तं गंधर्वैः किन्नरैस्तथा

Allí vio al rey de los dioses, Indra, el castigador de Pāka, acompañado por huestes de Apsaras, y también por Gandharvas y Kinnaras.

Verse 78

गीयमानं गीतगैश्च सुस्वरैः सप्तकैस्तथा । वीज्यमानं सुगंधैश्च व्यजनैः सर्व एव सः

Era cantado por cantores de dulce voz, en las siete notas; y por todas partes lo abanicaban con abanicos fragantes.

Verse 79

योषिद्भी रूपयुक्ताभिश्चामरैर्हंसगामिभिः । छत्रेण हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा

Lo atendían hermosas mujeres con chamaras, avanzando con el grácil paso de los cisnes; y lo cubría una sombrilla blanca como cisne, semejante al disco de la luna.

Verse 80

राजमानं सहस्राक्षं सर्वाभरणभूषितम् । कामक्रीडागतं देवं दृष्टवानमितौजसम्

Contempló al dios de los mil ojos, Indra, resplandeciente y adornado con toda joya; venido allí para el juego amoroso, dotado de esplendor inconmensurable.

Verse 81

तस्य पार्श्वे महाभागां पौलोमीं चारुमंगलाम् । रूपेण तेजसा चैव तपसा च यशस्विनीम्

A su lado estaba Paulomī, sumamente afortunada y auspiciosa; célebre por su belleza y fulgor, y también ilustre por sus austeridades.

Verse 82

सौभाग्येन विराजंतीं पातिव्रत्येन तां सतीम् । तया सह सहस्राक्षः स रेमे नंदने वने

Esa esposa virtuosa, resplandeciente por su buena fortuna y por el poder de su pativratā (fidelidad conyugal), brillaba con fulgor. Con ella, Sahasrākṣa (Indra) se deleitó en el bosque de Nandana.

Verse 83

तस्य लीलां समालोक्य अंगश्चैव द्विजोत्तमः । धन्यो वै देवराजोऽयमीदृशैः परिवारितः

Al contemplar su juego divino, Aṅga, el más excelso de los nacidos dos veces, dijo: «En verdad, este rey de los devas es bienaventurado, pues está rodeado de tan sublimes compañeros»

Verse 84

अहोऽस्य तपसो वीर्यं येन प्राप्तं महत्पदम् । यदा ममेदृशः पुत्रः सर्वलोकप्रधारकः

¡Ah, cuán poderoso es el vigor de su tapas! Por ella ha alcanzado el estado supremo. ¿Cuándo tendré yo un hijo como él, sostén de todos los mundos?

Verse 85

भवेत्तदा महत्सौख्यं प्राप्स्यामीह न संशयः । इति चिंतापरो भूत्वा त्वरमाणो गृहागतः

«Entonces surgirá una gran dicha; de ello no hay duda: aquí la alcanzaré». Pensando así, absorto en su reflexión, se apresuró y volvió a su hogar.