The Description of Mohinī’s Love Episode

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । सोऽनुज्ञातो महीपालः प्रियाभिः प्रियकामुकः । प्रहर्षमतुलं लेभे धर्मांगदमुवाच ह ॥ १ ॥

Vasiṣṭha dijo: Así autorizado, el rey—que amaba a sus queridas reinas y se entregaba a sus deseos—alcanzó un júbilo incomparable, y entonces se dirigió a Dharmāṅgada.

Verse 2

एतां द्वीपवतीं पृथ्वीं परिपालय पुत्रक । कृत्वा दुष्टवधं त्वादावप्रमत्तः सदोद्यतः ॥ २ ॥

Hijo mío, protege esta tierra con sus continentes. Primero, destruye a los malvados; permanece siempre vigilante, sin descuido, y constantemente dispuesto a actuar.

Verse 3

सदावसरसंयुक्तः सदाचारनिरीक्षकः । सदा चेतनसंयुक्तः सदा वाणिज्यवल्लभः ॥ ३ ॥

Él está siempre provisto de la ocasión oportuna; siempre vela por la recta conducta; siempre unido a la conciencia despierta, y siempre amado en el comercio y la mercadería.

Verse 4

सदा भ्रमणशीलश्च सदा दानरतिर्भव । सदा कौटिल्यहीनश्च सदाचाररतः सदा ॥ ४ ॥

Sé siempre inclinado a la actividad sana y al movimiento; sé siempre devoto de la caridad. Mantente siempre libre de la astucia torcida y siempre dedicado a la recta conducta.

Verse 5

अपरं श्रृणु मे पुत्र यत्कर्त्तव्यं त्वयाधुना । अविश्वासस्तु सर्वत्र भूमिपानां प्रशस्यते ॥ ५ ॥

Escucha aún de mí, hijo mío, lo que debes hacer ahora. Pues para los reyes se alaba en toda circunstancia la cautela: no confiar con demasiada facilidad.

Verse 6

कोषस्य च परिज्ञानं जनानां जनवल्लभ । रसवद्द्रव्यमाकर्षेः पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥ ६ ॥

Oh amado del pueblo, conoce bien el tesoro y la condición de la gente; y, como la abeja extrae el néctar de las flores, atrae de todos los recursos lo valioso y lleno de esencia.

Verse 7

त्वया पुत्रेण संप्राप्तं पुनरेवेह यौवनम् ॥ ७ ॥

Por ti, hijo mío, he recobrado de nuevo la juventud, aquí mismo.

Verse 8

इमामपूर्वां वररूपमोहिनीं संप्राप्य भार्यां द्विजराजवक्त्राम् । सुखेन संयोज्य च तेऽद्य भारं सप्तोदधिद्वीपभवं प्ररंस्ये ॥ ८ ॥

Habiendo obtenido a esta esposa sin precedentes, hechicera y de belleza excelsa—cuyo rostro es como el rey de las aves—hoy, con facilidad, te uniré con la carga nacida de los siete océanos y continentes, y luego proclamaré tu alabanza.

Verse 9

व्रीडाकरस्तात मनुष्यलोके समर्थपुत्रे सुरताभिकामी । भवेत्पिता चेद्ब्रलिभिश्च युक्तो जीर्णद्विजः श्वेतशिरोरुहश्च ॥ ९ ॥

Oh querido, en el mundo de los hombres es motivo de vergüenza que un padre—un dos veces nacido ya anciano, arrugado y de cabellos blancos—siga deseando el placer sexual, aun teniendo hijos capaces.

Verse 10

जीर्णोऽप्यजीर्णस्तव सौख्यवृद्धो वांछे इमां लोकवरां वरार्हाम् । संत्यज्य देवान्मम हेतुमागतामनंगबाणाभिहतां सुनेत्राम् ॥ १० ॥

Aunque soy anciano, me siento como si no lo fuera; por ti ha crecido mi dicha. Deseo a la doncella más excelente y digna del mundo—Sunetrā—que, herida por las flechas de Kāma, ha venido a mí como la causa misma de mi anhelo, abandonando incluso a los dioses.

Verse 11

कामं रमिष्ये द्रुतकां चनाभां ह्येकांतशीलः परिपूर्णचेताः । भूत्वा तु गुप्तो वननिर्झरेषु रम्येषु दिव्येषु नदीतटेषु ॥ ११ ॥

Con mente serena y colmada, amante de la soledad, me deleitaré con gusto en esa de rápido andar y fulgor dorado, permaneciendo oculto en los arroyos del bosque, en lugares hermosos y divinos junto a las riberas de los ríos.

Verse 12

इयं पुरंध्री मम जीविताधिका सुखेन धार्या त्रिदिवैकनारी । अस्यास्तु हेतोर्विबुधा विमूढा यथा रमायै धरणीशसंघाः ॥ १२ ॥

Esta amada esposa me es más querida que la propia vida; debe ser cuidada con dulzura, pues es la única mujer sin rival en el cielo. Por causa de ella, aun los dioses se extravían—como las huestes de reyes se enloquecen por Ramā (Lakṣmī).

Verse 13

तद्वाक्यमाकर्ण्य पितुः सुबुद्धिः प्रणम्य भक्त्या जननीसमेतम् । नृपोत्तमं तं नृपनन्दनोऽसौ दिदेश भोगार्थमनेकवित्तम् ॥ १३ ॥

Al oír las palabras de su padre, el príncipe prudente se postró con bhakti ante ambos padres. Luego, el hijo del rey proveyó a aquel excelso monarca abundantes riquezas, destinadas al goce y a los conforts reales.

Verse 14

आज्ञाविधेयांस्तु पितुर्नियोज्य दासांश्च दासीश्च हिरण्यकंठीः । मत्स्यध्वजार्त्तस्य सुखाय पुत्रस्ततो महीरक्षणमाचचार ॥ १४ ॥

Tras disponer servidores y servidoras obedientes a los mandatos del padre, adornados con ornamentos de oro, el hijo, para el alivio del afligido Matsyadhvaja, se dedicó entonces a la protección de la tierra.

Verse 15

नृपैस्तुतो धर्मविभूषणोऽसौ समावृतो द्वीपवतीं समग्राम् । तस्येत्थमुर्वीं चरतश्च भूप न पापबुद्धिं कुरुते जनौघः ॥ १५ ॥

Elogiado por los reyes, él—ornamento del Dharma—recorre y abarca la tierra entera con sus continentes y regiones. Oh Rey, mientras así transita el mundo, la multitud no concibe pensamientos pecaminosos.

Verse 16

न चापि वृक्षः फलपुष्पहीनो न क्षेत्रमासीद्यवशालिहीनम् । स्रवंति गावो घटपूरदुग्धं घृताधिकं शर्करवत्सुमिष्टम् ॥ १६ ॥

Ningún árbol carecía de frutos y flores, y ningún campo estaba sin cebada o arroz. Las vacas derramaban leche que llenaba las vasijas, rica en ghee y dulce como si estuviera mezclada con azúcar.

Verse 17

क्षीरं सुपेयं सकलार्तिनाशनं पापापहं पुष्टिविवर्धनं च । जनो न कश्चिद्विभवस्य गोप्ता भर्तुहिं भार्या न कटूक्तिवादिनी ॥ १७ ॥

La leche es grata de beber: destruye toda aflicción, borra el pecado y acrecienta la nutrición. Pero nadie es en verdad guardián de la riqueza; el verdadero sostén del esposo es la esposa que no profiere palabras ásperas.

Verse 18

पुत्रो विनीतः पितृशासने रतो वधूः स्थिता हस्तपुटे च श्वश्रोः । द्विजोपदेशे हि जनो व्यवस्थितो वेदोक्तधर्माचरणाद्द्विजोत्तमाः ॥ १८ ॥

El hijo, bien disciplinado, se deleita en la instrucción del padre; la nuera permanece con las manos juntas ante la suegra. El pueblo se mantiene firme en la guía de los dos veces nacidos; y al practicar el dharma según lo prescrito por el Veda, surgen los más excelsos de los dos veces nacidos (los brāhmaṇas).

Verse 19

न भुंजते माधववासरे जना न यांति शोषं भुविः निम्नगास्तु । संभुज्य माना नहि यांति संपदः संभोगयुक्तैरपि मानवैः क्षयम् ॥ १९ ॥

Cuando la gente no come en el día de Mādhava, la tierra y sus ríos no se resecan. La riqueza, disfrutada con el debido honor y recta conducta, no perece—ni siquiera para quienes participan de los goces del mundo.

Verse 20

विवृद्धिमायांति जलैरिवोर्द्ध्वं दूर्वातृणं शाद्वलतामुपैति । कृती च लोको ह्यभवत्समस्तो धर्मांगदे पालनसंप्रवृत्ते ॥ २० ॥

Como la hierba dūrvā, al ser regada, crece hacia lo alto y se vuelve un césped frondoso, así prosperó todo. Pues cuando Dharmāṅgada emprendió la obra de proteger y gobernar, el mundo entero se tornó dichoso, ordenado y pleno de logro.

Verse 21

भुक्त्वा तु सौख्यानि च यांति मानवा हरेः पदं तद्दिनसेवनेन । द्वाराणि सध्वान्तनिशासु भूप गुप्तानि कुर्वंति न दस्यु भीताः ॥ २१ ॥

Aun habiendo gozado de los placeres del mundo, al final los hombres alcanzan la morada de Hari por el servicio realizado en aquel día sagrado. Oh rey, en noches de densa oscuridad ni siquiera aseguran las puertas, pues no temen a los ladrones.

Verse 22

न चापि गोपेषु ददंति वृत्तिं स्वेच्छाचरा मंदिरमाव्रजंति । क्षीरं क्षरंत्यो घटवत्सुभूरिशो वत्सप्रियाः शांतिकराश्च गावः ॥ २२ ॥

Ni siquiera dependen de los vaqueros para su sustento; vagando a su antojo, llegan por sí mismas al templo. Derramando abundante leche en las vasijas, esas vacas—amantes de sus terneros—se vuelven también causa de paz y buen augurio.

Verse 23

अकृष्टपच्या धरणी समस्ता प्ररूढसस्या किल लांगलं विना । मातुः पयोभिः शिशवः सुपुष्टा भर्तुः प्रयोगैः प्रमदाः सुपुष्टाः ॥ २३ ॥

Se dice que toda la tierra produce granos sin ser arada—en verdad, aun sin arado. Los niños quedan bien nutridos con la leche de sus madres, y las mujeres quedan bien provistas por los esfuerzos de sus esposos.

Verse 24

नृपैः सुगुप्तास्तु जनाः सुपुष्टाः सत्याभियुक्तो हि वृषः सुपुष्टः । एवंविधे धर्मरतिप्रधाने जने प्रवृत्ते हरिभक्तियुक्ते । संरक्ष्यमाणे हि नृपात्मजेन जगाम कालः सुखहे तुभूतः ॥ २४ ॥

Cuando los reyes protegían bien al pueblo, éste quedaba bien nutrido; y cuando el Toro del Dharma estaba firmemente uncido a la verdad, también se fortalecía. En una sociedad así—primera en deleitarse en la rectitud y activa en la bhakti a Hari—al ser resguardada por el hijo del rey, el tiempo transcurría como si existiera sólo para la dicha.

Verse 25

निरामयो भूतिसमन्वितश्च सभूरिवर्षोत्सवकारकश्च । पृथ्वीपतिश्चातिविमोहितश्च विमोहिनीचेष्टितसौख्ययुक्तः ॥ २५ ॥

Él queda libre de enfermedad y colmado de prosperidad; llega a ser causa de lluvias abundantes y de celebraciones festivas. Llega a ser señor de la tierra, aunque profundamente engañado—hallando placer en el hechizante y desconcertante juego de Māyā.

Verse 26

दिनं न जानाति न चापि रात्रिं मासं च पक्षं च स वत्सरं च । अतीव मुग्धः सुरतेन तस्या विरंचिपुत्र्याः शुभचेष्टितायाः ॥ २६ ॥

Ya no distinguía el día ni la noche, ni el mes, ni la quincena, ni siquiera el año: tan por completo estaba hechizado por la unión con ella, la hija de Virāñci (Brahmā), cuyas acciones seductoras parecían auspiciosas y encantadoras.

Verse 27

विमोहिनीसंगमने नृपस्य बभूव शक्तिस्त्वधिका मनोजे । यथा यथा सेवत एव भूपस्तथा तथा वृद्धिमियर्ति वीर्यम् । पक्षेषु शुक्लेष्विव शीतभानुर्न क्षीयते संततसेवनेन ॥ २६ ॥

Cuando el rey se unió a Vimohinī, su poder en el deseo erótico se hizo aún mayor. Cuanto más se entregaba el soberano, tanto más crecía su vigor; como la luna en la quincena luminosa, no mengua por el goce continuo.

Verse 28

वृंदारकः पीतसुधारसो यथा संस्पृश्य संस्पृश्य पुनर्नवोऽसौ । पिबंस्तु पानं सुमनोहरं हि श्रृण्वंस्तु गीतं सुपदप्रयुक्तम् ॥ २७ ॥

Así como un deva, tras gustar la esencia del néctar, al tocarla una y otra vez se renueva sin cesar, del mismo modo quien bebe una bebida verdaderamente deliciosa—y quien escucha un canto tejido con palabras bien escogidas—halla una y otra vez la frescura renovada de la mente.

Verse 29

पश्यंश्च रूपं स नितंबिनीनां स्पृशन्स्पृशन्मोहिनिवक्त्रचंद्रम् । विमर्द्दमानस्तु करेण तुंगौ सुखेन पीनौ पिशितोपरूढौ ॥ २९ ॥

Contemplando la hermosura de aquellas mujeres de caderas plenas, tocaba una y otra vez el rostro lunar de la encantadora; y con la mano acariciaba, con facilidad, sus pechos altos y llenos, carnosos y bien formados.

Verse 30

घनस्तनौ कांचनकुंभतुल्यौ प्रच्छादितौ हारविभूषणेन । वलित्रयं नातिविवर्द्धमानं मनोहरं लोमशराजिशोभम् ॥ ३० ॥

Sus pechos plenos, semejantes a dos cántaros de oro, estaban cubiertos por un collar a modo de adorno; y sus tres pliegues de cintura no eran demasiado marcados—encantadores, embellecidos por una delicada línea de fino vello corporal.

Verse 31

स्तनस्य रूपं परितो विलोक्य दध्रे वरांग्याः शुभलोचनायाः । नहीदृशं चारुतरं नितांतं नितंबिनीनां मनसोऽभिरामम् ॥ ३१ ॥

Al contemplar por todos lados la forma de los pechos de aquella mujer de miembros hermosos y ojos auspiciosos, quedó sobrecogido de asombro: en verdad, entre las mujeres de caderas bien formadas, jamás había visto nada tan exquisitamente bello, tan deleitoso para la mente.

Verse 32

यादृग्विधं मोहिनमोहनार्थं विनिर्मितं यद्विधिना स्वरूपम् । मृगेंद्रशत्रोःकरसन्निकाशे जंघे विलोमे द्रुतकांचनाभे ॥ ३२ ॥

Tal era la forma que el Ordenador (Vidhātā) forjó—destinada a hechizar incluso a Mohinī, la Hechicera: sus piernas eran como los antebrazos del enemigo del señor de las bestias, con el vello tendido a contrapelo y resplandeciente como oro fundido.

Verse 33

शशांककांतिर्द्दशनस्य पंक्तिर्निगूढगुल्फे जनमोहनार्थम् । आपादशीर्षं किल तत्स्वरूपं संपश्यतच्चारुविशालनेत्र्याः ॥ ३३ ॥

La hilera de sus dientes resplandecía con el fulgor de la luna; sus tobillos, delicadamente velados, parecían destinados a hechizar al mundo. Desde los pies hasta la cabeza, él contempló por completo la figura de la doncella de hermosos y grandes ojos.

Verse 34

मेने सुराणामधिकं हि राजा कृतार्थमात्मानमतीव हर्षात् । अहो सुतन्वी विपुलेक्षणेयं याचिष्यते यच्च तदेव देयम् ॥ ३४ ॥

Lleno de júbilo, el rey se tuvo por más dichoso que los mismos dioses. “¡Ah! Esta dama de cintura esbelta y grandes ojos—lo que ella pida, eso mismo debe concederse”, pensó.

Verse 35

अस्यास्तु रम्ये सुरते शुभाया दास्यामि चांते निजवित्तजातम् । सुदुर्लभं देयमदेयमन्यैर्दास्यामि चास्या यदि वाप्यदेयम् ॥ ३५ ॥

Al término de esta unión auspiciosa y deleitosa con ella, le daré lo que nace de mi propia riqueza. Aun lo muy raro—sea algo que otros darían o que otros no darían—se lo entregaré, incluso si por lo común no debe darse.

Verse 36

यद्यप्यदेयं मम जीवितं हि याचिष्यते चेद्यदि हेमवर्णा । दास्यामि चेदं न विचारयिष्ये पुत्रं विना नास्ति नदेयमस्याः ॥ ३६ ॥

Aunque mi propia vida sea algo que no debe entregarse—si la dama de tono dorado la pidiera, se la daría sin vacilar. Pues, aparte de su hijo, no hay nada suyo que no deba concedérsele.

Verse 37

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीप्रणयवर्णनं नामैकोनविंशोऽध्यायः ॥ १९ ॥

Así concluye el capítulo decimonoveno, llamado “Descripción del episodio amoroso de Mohinī”, en el Uttara-bhāga (sección posterior) del sagrado Bṛhan-Nāradīya Purāṇa.