The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

Sanatkumāra dijo: Otra manifestación de la Diosa de la Palabra es celebrada como Kālī. Ahora declararé su mantra, que otorga a los seres humanos tanto el goce mundano como la liberación.

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

Śānti (el modo apaciguador) es del tipo “acompañado por el acto de la creación”; y la forma llamada Bidvāḍhyā es, de nuevo, triple. Asimismo se reconocen Aruṇākṣī y Dīpikā; y luego el tipo Binduyuktā es doble.

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

Luego coloca las dos sílabas «māyā»; después, a la derecha, establece la palabra «Kālikā». Añade de nuevo las siete sílabas semilla: este excelente mantra concluye con «svāhā».

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

Para este mantra, se declara que Bhairava es el ṛṣi (vidente); el metro es Uṣṇik; la deidad regente es Kālī. La sílaba semilla (bīja) es «Māyā», y la śakti se dice que es «Dīrghavartma», oh mejor de los sabios.

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

Con la sílaba semilla dotada de las seis vocales largas, se prescribe el aṅga-nyāsa de la Vidyā. Las letras de la Mātṛkā deben colocarse—diez y diez—en el corazón, en los brazos y en los pies.

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

Tras realizar el nyāsa, el practicante debe, mediante el mantra raíz, emprender el rito protector que todo lo penetra, y meditar en la Diosa que porta una cabeza cercenada, una espada, el gesto de la intrepidez y el gesto de otorgar dones en sus manos.

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

Debe meditarse en Kālikā: con la cabeza adornada por una guirnalda de cráneos, el cabello suelto, morando en el bosque de los Pitṛ (ámbito ligado a los ancestros), ricamente engalanada y de miembros oscuros.

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

Habiendo meditado así, debe recitarse el mantra cien mil veces; después, ofrecer diez mil oblaciones en el fuego sagrado. Luego, con flores de karavīra (adelfa), se enseña el método de adoración del yantra.

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

Primero traza un hexágono; luego dibuja el conjunto de tres triángulos. Por fuera, dibuja un loto de ocho pétalos, y más allá el bhūpura, el recinto cuadrado que lo circunda. En ese diagrama debe realizarse la adoración.

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

Jaya y Vijaya, Ajitā y Aparājitā; Nityā y también Vilāsinī; Dogdhrī, Aghorā y Maṅgalā: tales son los nombres y formas divinas que se enumeran.

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

Las Śakti del pīṭha pertenecen a aquel cuya esencia es Māyā; el hṛt-pīṭha, el asiento del corazón, posee su propio mantra. Y debe contemplarse la forma de cadáver que aparece como Śiva, rodeada en todas las direcciones por las Śivā.

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

Tras meditar primero en la Diosa, ardientemente entregada a Mahākāla, debe adorarse luego sus aṅga (miembros o aspectos auxiliares). Debe venerársela como Kālī, Kapālinī, Kullā, Kurukullā y Virodhinī.

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

En el compartimento hexagonal debe adorarse a Vipracittā; y luego, en el compartimento de nueve ángulos, debe adorarse a Balākikā—fiera, abrasada por un fulgor ardiente, resplandeciente y de matiz azul.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

En los pétalos del loto han de ser veneradas las Diosas Madres—Mātrā, Mudrā y Mitrā; y, con esmero atento, también Brāhmī y Nārāyaṇī en relación con este loto.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

Māheśvarī, Cāmuṇḍā, Kaumārī, Aparājitā, Vārāhī y Nārasiṃhī—éstas, de nuevo, han de ser instaladas en el bhūpura, el recinto exterior y terrenal del diagrama sagrado.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

También habló de Bhairavī en sus múltiples formas—Mahadādyā, Siṁhādyā, Dhūmrapūrvikā, y otras como Bhīmā y Unmattā—junto con Vaśīkaraṇa-bhairavī, la Bhairavī asociada a ritos de sometimiento.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

Habiendo propiciado debidamente a Mohanā, y también a las armas que comienzan con las de Indra (Śakra), así adorada, Kālī queda plenamente realizada y otorga siddhi del mantra a los practicantes.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

Después, debe realizarse los prayoga, las aplicaciones rituales enseñadas por Mahābhairava, que otorgan pronto logro—sea para el propio propósito o por el bien de otro.

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

Buscando su verdadero bien, el devoto en la era de Kali debe evitar golpear a las mujeres, difamarlas, obrar con engaño y pronunciar palabras ásperas o desagradables.

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

Al contemplar a una mujer de gran hermosura—morada de Kāma—debe recitarse el mantra. Al repetirlo diez mil veces, pronto se alcanza la igualdad con Vākpati, el Señor de la Palabra.

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

Desnudo (vestido del cielo), con el cabello suelto, en el crematorio en el silencio de la noche: quien repita este mantra diez mil veces obtendrá todas las siddhi, todas las realizaciones.

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

Permaneciendo sobre el corazón de un cadáver—desnudo, en el campo de cremación—lo unge con mil flores de arka, untadas con su propio semen.

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

Quien adore a la Diosa con devoción, recitando el mantra sílaba por sílaba, en poco tiempo alcanzará la soberanía sobre la tierra.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

Quien medite en la vulva de una mujer untada con sangre menstrual y repita (el mantra) diez mil veces, sin duda embaucará a la gente con un habla encantadora y poética.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

En Tripañcāra, el gran asiento sagrado, Ella estaba establecida en el corazón de Śiva y libraba una batalla mortal con el dios Mahākāla.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

Quien medite en Ella—de rostro suavemente sonriente—y, por sí mismo, realice el rito de unión íntima, y repita el mantra aunque sea mil veces, llega a ser igual a Śaṅkara (Śiva).

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

Quien ofrezca como bali sacrificial la carne de un gato o de una oveja—con hueso, pelo y piel—o asimismo el bali de un camello o de un búfalo, actúa en contra de la norma ritual correcta.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

A la medianoche de Bhūtāṣṭamī, los seres vivientes quedan bajo su dominio; y él prospera largo tiempo en dicha, dotado de saber, fortuna, fama y hijos varones.

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

Quien se alimenta de havis y, de día, recuerda a la Diosa y recita su mantra, y de noche se entrega al juego amoroso: tal hombre llega a ser señor de la tierra, poseedor de un “lakh”, vasta riqueza y poder.

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

El conocedor del mantra debe ofrecer oblaciones con lotos rojos; al ofrecer riquezas vence al señor de la fortuna. Al ofrecer hojas de bilva obtiene soberanía, y al ofrecer flores rojas produce vaśīkaraṇa, la sujeción.

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

Quien ofrezca tarpaṇa a Kālikā con la sangre de un búfalo y similares, para él, en verdad, todas las siddhis pronto reposan en su propia mano.

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

Un conocedor de mantras que recita un mantra cien mil veces sentado sobre un cadáver: su mantra queda de inmediato consumado, otorgando todos los frutos deseados.

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

Por aquel de noble nacimiento se realizan debidamente los sacrificios, comenzando por el Aśvamedha; se otorgan dádivas y se practican austeridades; mas quien venera a la Madre Kālikā alcanza el fruto de todo ello.

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

Brahmā, Viṣṇu, Śiva, Gaurī, Lakṣmī, Gaṇapati y el Sol—en verdad, todos los dioses—se consideran ya adorados por quien venera siempre a Kālī.

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

Ahora se describe otra manifestación de Sarasvatī; al acogerse a Ella y servirla, los seres humanos en este mundo quedan colmados de propósito—sin duda alguna.

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

Āpyāyinī, unida a la Luna; Māyā, presente en el interior de la boca; Sakāmikā, Krudhā y Śānti—todas ellas se describen con la cabeza adornada por la Luna.

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

Para la vidyā/mantra llamada Dīpikā, la aplicación prescrita es “Candrayugāstra”; el ṛṣi se declara que es Manu, y el muni indicado es Akṣobhya; y el metro se entiende como Bṛhatī.

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

La deidad regente es la que se conoce como Tārā. El bīja (sílaba semilla) se forma uniendo el segundo (vocal) con el cuarto (elemento consonántico). La śakti (sílaba de poder) se obtiene al juntar el segundo con la sexta vocal larga; y los aṅga (miembros auxiliares para el nyāsa) han de disponerse tomando de nuevo el segundo como base.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

Luego debe realizarse el nyāsa de dieciséis partes para Tārā, que otorga toda siddhi. Han de colocarse (invocarse) los Rudras comenzando por Śrīkaṇṭha, precedidos por las letras de la Mātṛkā (la matriz del alfabeto).

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

En el lugar indicado por la Mātṛkā, debe colocarse en nyāsa la sílaba “māyā”. Y las sílabas que comienzan con “krodha”, como tercer conjunto, han de unirse con la terminación dativa (caturthī) y con la palabra “namaḥ”. Esto se declara como el primer nyāsa.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

Al realizar el nyāsa, debe meditarse en Ella—sentada sobre un asiento de cadáver, de fulgor azul oscuro, de tres ojos, coronada con la luna creciente y ricamente ornada con múltiples joyas—y entonces colocar los mantras conforme a ello.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

En el segundo paso, debe realizarse el nyāsa de los planetas, recordándola sin cesar. Luego, precedido por las tres bījas y sus entonaciones, debe colocarse el Sol rojo en el corazón.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

Asimismo, las sílabas que comienzan con el pa-varga deben colocarse en nyāsa como la Luna blanca sobre el par de cejas; y las que comienzan con el ka-varga, de tono rojizo, deben colocarse como Marte en los tres ojos.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

El practicante sabio debe colocar (por nyāsa) a Budha, Mercurio de tono oscuro y vinculado al grupo de sílabas que comienza con «ca», en la región del pecho. Y debe colocar a Bṛhaspati, Júpiter de color amarillo y vinculado al grupo que comienza con «ḍha», en el hueco de la garganta (fosa supraesternal).

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

El grupo «ta», de color blanco, debe colocarse en la ghaṭikā (la articulación de la muñeca) y está presidido por Bhārgava (Venus). El grupo «pa», de color azul, debe colocarse en la región del ombligo y está presidido por Śanaiścara (Saturno).

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

Meditando en Rāhu, de color ahumado y vinculado al grupo de letras «śa», debe colocarse (por nyāsa) sobre la boca. Así, precedido por las tres sílabas-semilla (bīja), ha sido expuesto el rito del nyāsa de los planetas.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

En tercer lugar, con esmero, debe realizarse el nyāsa de los Lokapāla (guardianes de las direcciones), precedido por la tríada de bīja que comienza con Māyā, para que se cumplan todas las realizaciones (siddhi).

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

Sobre la propia cabeza—comenzando por la frente—debe uno (en la mente) colocar, en las ocho direcciones y también arriba, a las deidades regentes de los rumbos, dispuestas según el orden que inicia con las vocales breves y largas y luego los grupos consonánticos desde “ka” (los ocho varga).

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

En el cuarto procedimiento, debe realizarse el nyāsa llamado “Śiva–Śakti”. Han de colocarse los mantras comenzando por las tres sílabas semilla, y luego establecer los seis Śivas unidos con Śakti.

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

En las ruedas (cakra) que comienzan con el Ādhāra, colóquense primero las letras propias de cada cakra en su debido orden; luego (contémplese) a Brahmā unido con Ḍākinī, precedido por la serie de bīja que va de “va” a “sa”.

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

En el Mūlādhāra, ejecútese el nyāsa de Śrī Viṣṇu en el loto de cuatro pétalos, junto con (la śakti) Rākiṇī, precedido por las bīja desde “ba” hasta “la”, con el sonido interior (esotérico).

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

En el cakra Svādhiṣṭhāna, en el loto de seis pétalos situado en el liṅga, debe realizarse el nyāsa. Allí colóquese a Rudra junto con Ḍākinī, precedido por las sílabas que comienzan en “ḍa” y terminan en “pha”.

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

Debe realizarse el nyāsa en la rueda de diez pétalos situada en el ombligo—el Maṇipūraka—y allí contemplar a Īśvara, precedido por las sílabas desde Ka hasta Ṭha, acompañado de Śākinī.

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

Debe realizarse el nyāsa en el loto del corazón, el Anāhata de doce pétalos, colocando allí a Sadāśiva y también a Śākinī, precedidos por las dieciséis vocales.

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

Debe asentarse firmemente la contemplación en el loto de dieciséis pétalos situado en la garganta, llamado Viśuddhā; y en el Ājñā-cakra se ha de instalar a Paraśiva, unido a Hākinī.

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

Colocando el mantra que comienza con la sílaba «lakṣa» en el espacio sumamente encantador entre las cejas, debe hacerse el nyāsa hasta la quinta parte que inicia con «Tārā»; así se cumplen todas las realizaciones deseadas.

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

Han de emplearse los ocho grupos (de letras), cada uno precedido por un par de vocales y unido a las sílabas semilla (bīja). Comenzando con «Tārā» (Oṃ), tras realizar primero el nyāsa, deben aplicarse en la práctica las ocho Śaktis.

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

Tārā, Athogrā, Mahogrā, Vajrā, Kālī, Sarasvatī, Kāmeśvarī y Cāmuṇḍā: estas ocho son recordadas por la tradición como las Tārikās.

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

Debe colocarse la mente (la conciencia) paso a paso: en el brahma-randhra (apertura de la coronilla), en la frente, en el entrecejo, en la región de la garganta, en el corazón, en el ombligo, en la zona genital y en el mūlādhāra (soporte raíz).

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

Luego debe realizarse el aṅga-nyāsa llamado “Pīṭha”, que otorga todas las siddhis. En el ādhāra (fundamento) debe colocarse la bīja conocida como “Kāmarūpa”, precedida por una vocal breve.

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

En el corazón debe colocarse con cuidado la bīja de Jālandhara, precedida por una vocal larga. En la frente, el sabio debe colocar la bīja llamada Pūrṇagiri, que comienza con las consonantes del grupo ka.

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

Debe colocarse con cuidado (nyāsa) “Uḍḍiyāna”, comenzando con el grupo consonántico ca, en la unión de la línea del cabello. Y en la garganta debe colocarse el pīṭha de Mathurā, y la décima colocación que comienza con “ya”.

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

El nyāsa de dieciséis partes de Tārā se enseña como otorgador de los frutos deseados. Debe colocarse (invocar) a la auspiciosa Ekajaṭā en el corazón, y a Tāriṇī sobre la cabeza.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

Que Vajrodakā proteja mi śikhā (mechón de la coronilla); que Ugratārā proteja mi varman (armadura). Que Mahogrā guarde mis pantorrillas, y que Piṅgāgrā‑Ekajaṭā proteja mis ojos y mi astra (arma-mantra).

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

En el rito auxiliar de seis miembros (ṣaḍaṅga), debe colocarse primero, con esmero, estas ocho sílabas del mantra de Māyā, dotado de seis vocales largas, sobre los dedos comenzando por el pulgar.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

Luego, con el índice y el dedo medio, hágase el triple aplauso; después, formando la Choṭikā‑mudrā, establézcase el digbandha (sello de las direcciones) recordando a la deidad.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

Por medio de la vidyā del mantra Tāra‑puṭa, debe recorrerse la cobertura omnipenetrante (nyāsa/protección) en siete modos. Luego, medítese en Ugratārā, que concede de inmediato una siddhi extraordinaria en el debate (vāda).

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

Ella se yergue sobre un loto nacido del océano de la disolución, de tez oscura y ornada con joyas divinas; en sus manos porta la caracola (śaṅkha), la espada, la copa-cráneo y el loto azul.

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

Debe meditarse en la Diosa cuyos miembros están adornados con los más excelsos nāgas y que posee tres ojos rojos. Luego ha de hacerse japa de cuatro lakhs del mantra; y como décima parte, ofrecer lotos rojos en oblación.

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

Ha de ofrecer oblaciones con una mezcla de leche y ghee; tras instalar la caracola, debe recitar el mantra en japa. En la Gran Noche (rito de medianoche), mientras mira a una mujer, la toca y va hacia ella, ha de realizar también la ofrenda de bali.

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

En el crematorio, en una casa vacía, en un templo o en un lugar solitario—en la montaña o en medio del bosque—el conocedor de mantras puede incluso montar un cadáver como asiento ritual y realizar la práctica del mantra.

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

Si, mientras se procura dominar una vidyā (disciplina esotérica), se ve a un enemigo abatido en batalla o a un niño perteneciente a una orden renunciante, esa vidyā se cumple con rapidez; así lo proclama la tradición.

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

Medhā (intelecto retenedor), Prajñā (discernimiento), Prabhā (resplandor), Vidyā (conocimiento), Dhī (comprensión), Vṛtti (función mental), Smṛti (memoria) y Buddhi (intelecto): éstos son proclamados como las nueve śaktis del Pīṭha sagrado, en conjunto llamadas Viśveśvarī.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

Se ha declarado el mantra del Pīṭha: está unido a Bhṛgu, Manu y la Luna; avanza por la senda de las nubes; y es Sarasvatī, una ofrenda interior (nacida del corazón) al Sí mismo del Yoga-Pīṭha.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

Tras ofrecerle un asiento, debe instalar (concebir y establecer) la imagen de la Diosa mediante el mantra raíz. Luego ha de venerar a la Devī conforme al rito prescrito; ahora se expone ese procedimiento.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

Luego, con las palabras-mantra “Tāra”, “Māyā”, “Bhagaṃ”, “Brahmā” y “Sūryaḥ”, pronunciadas prolongadamente, y con el cabello dispuesto en jata (mechones enmarañados), debe presentar después la ofrenda bali, llevada paso a paso con el rito, al Señor de los Yakṣas.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

«Par de casas; oh Śivā, svāhā»: éste es el bali-mantra declarado. Con este mantra debe ofrecerse el bali cada día, a medianoche, en un cruce de cuatro caminos.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

Después, debe realizarse la ofrenda de agua y los ritos afines mediante diez mantras. Entre ellos están el mantra Dhruva, el mantra Vajrodaka, el mantra Varma (protector); y, al tomar el agua, el mantra de siete sílabas que concluye con “phaṭ”.

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

Desde Tārā hasta Vahnijāyā, este conjunto se considera “Māyā” para la purificación (lavado). Tārā es la (fórmula/medida) llamada Māyā; Bhṛgu recibe el nombre de Karṇa; y la forma pura se conoce como Dharmavarma.

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

Todos los pecados se apaciguan con el agua tomada con atención consciente y con la mirada debidamente dirigida. Para el ācamana (sorbo ritual) se prescribe el mantra «kalpānta-nayana-svāhā».

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

«Dhruva» es llamado «Maṇidhara»; «Mṛti» se dice que es «Vajrīṇī, dotada de ojos imperecederos»; «Kharī‑vidyā» es conocida como «Ugrijāśva»; y al final de toda enumeración está «Baka», el nacido del loto.

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

«Kāriṇyaṃte» y «Dīrghavarma»: esto es el Astra‑mantra; su parte conclusiva es «Vahnipriyāntimaḥ». Compuesto de veintitrés sílabas, este es el Manu (fórmula sagrada) para atar y asegurar la śikhā (mechón de la coronilla).

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

Con el Praṇava (Oṃ), junto con el par de fórmulas protectoras, el largo mantra de armadura y las dos sílabas ‘astra’ que terminan en ‘ṭha’, el oficiante debe realizar la purificación del terreno mediante este mantra de nueve sílabas.

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

Al final del nombre “Nārāyaṇa” debe añadirse la frase: “expulsa todos los obstáculos”. Después, el mantra formado por las sílabas “huṃ”, “phaṭ” y “svāhā”, compuesto de los sonidos guṇa e indu, sirve para remover los impedimentos.

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

Debe meditarse en el Māyā-bīja, la sílaba-semilla semejante a la flor de hibisco, en el ombligo. Con el fuego que de ella surge, quémese el cuerpo, junto con los propios pecados.

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

El conocedor del mantra debe meditar en el corazón el Tārā-bīja, resplandeciente como el oro; y, con el aliento que surge de esa contemplación, debe arrojar a la tierra las cenizas del pecado.

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

Meditando desde la frente en la cuarta sílaba-semilla, radiante como la luna y el jazmín, por el néctar que de ella brota el cuerpo mismo se vuelve, por sí solo, semejante a un deva en esplendor.

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

Por esta práctica de purificación de los elementos (bhūtaśuddhi), en verdad se alcanza semejanza con la Diosa. (El practicante) llega a ser Tāra, Ananta, Bhagu, Karṇa y el poderoso, dotado de Padmanābha.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

Oh amada del Fuego (Agni), en el espacio semejante al cielo y a lo largo de líneas en forma de vajra, colóquese la sílaba-semilla llamada “Krodha”. Con esta fórmula de doce sílabas, constrúyase un maṇḍala auspicioso.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

Se enumeran estos nombres: Tāra; Yathāgatā (“tal como ha llegado a ser”); Nidrā (Sueño); Sadṛkṣa; Ekabhṛgu; Viṣa (Veneno); Sadīrghasmṛti; Rau; Sākṣa (el Testigo); Mahākāla (el Gran Tiempo); y Bhagānvita (dotado de poder señorial).

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

“Krodha” es el astra-mantra. Este mantra, formado por las sílabas prescritas, se usa para purificar flores y otros objetos rituales. “Tāra”, “Pāśa”, “Parā” y “Svāhā”, y el mantra de cinco sílabas, son para la purificación de la mente.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

Se declaran diez Manus; esto se llama el establecimiento de la ofrenda de arghya. Por los dos signos lunares, mes tras mes, Māyā va formando los mundos, creando el ámbito terrestre como morada.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

Por medio del mantra, trácese un maṇḍala circular unido a un triángulo. Allí adórese a la Ādhāra-Śakti, asentada en el centro del maṇḍala de fuego. Habiendo venerado debidamente el maṇḍala ígneo, colóquese allí la gran caracola sagrada (mahāśaṅkha).

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

Con la sílaba unida al signo prescrito de la “luna en la oreja izquierda”, y terminando con la exclamación protectora «phaṭ», recítese junto con el elemento «cielo/éter». Así purificado, léase la fórmula Bhṛgu-daṇḍī en conjunción con las Tres Formas (Trimūrti).

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

Luego adórese la gran concha, recitando el conjunto de cuatro mantras: «Māyā» dotada de tres vocales largas, «Kālī», «Sṛṣṭi» y «Sā» (Sa con vocal larga).

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

Después, empléese la secuencia «māsa» unida a «pratimāsa», seguida de «yavana» y luego «hṛdaya». Éste es el primer mantra de once sílabas prescrito para la adoración de la Gran Concha (Mahāśaṅkha).

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

El mantra de doce sílabas termina con «namo»; se forma uniendo «haṁsa» con «haribhujaṅgeśa», junto con la vocal larga y las «tres lunas» según la regla mantrica, y concluye con «tāriṇī» y «kapālāya».

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

La sílaba “svaṃ”, provista de tres vocales largas y unida al elemento del “lado izquierdo”, es el mantra del corazón para el Lokapāla; ésta es la tercera sílaba de Śiva.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

Él es la semilla de Māyā, el principio generador del poder femenino; su propio signo está unido a la media luna. Él es el Devorador del cielo y de lo demás; el Protector, el sostén de todo, el Todo, y asimismo la fuente de la que todo surge.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

“Éstas son las palabras ṅeṃtā”: «hecho de pureza total»; «destructor de todos los Asuras»; «rojo como la sangre»; «deleite prolongado»; «viento»; «brisa blanca y luminosa»; y «sura» (lo divino/néctar).

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

Para el recipiente consagrado (bhājana) se enseña la forma silábica «bhagī satyā»; para el cuenco-cráneo (kapāla) es «hṛnmanuḥ». Ésta es la cuarta (turyā) “clase de color/sílabas” ritual, que se aplica con los líquidos o esencias (rasa) en la gran adoración de la Gran Caracola (Mahāśaṅkha).

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

Habiendo preparado un nuevo disco solar (arka-maṇḍala), debe, con el mantra raíz, consagrar el agua y luego colmar el rito con la actitud de que es amṛta, néctar—usando fragancias, flores, arroz entero (akṣata) y demás.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

Habiendo mostrado la mudrā tripartita (trikhaṇḍā), debe adorarse el orbe lunar. La adoración se realiza con la fórmula-mantra “vāk–satya–padmā–gagane”, provista de la letra “ra” (repha), con el añadido de “anugraha” (gracia) y con el bindu, el punto nasal.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

El practicante disciplinado debe consagrar el agua recitando ocho veces el mantra raíz (mūla-mantra), junto con el adjunto “vipad-dhvaṁsa” (destructor de calamidades) y las adiciones prescritas llamadas “anusarga”.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

Por el poder de māyā, colocando la sílaba-semilla «ma» en la dirección prescrita, debe luego trazar «kha» y la yoni. Allí, meditando en la forma circular junto con las figuras de ocho y seis ángulos, ha de contemplar a la Diosa.

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

Según lo dicho antes, debe adorarse esa forma; luego, con el mantra raíz, han de ofrecerse oblaciones para complacerla. A Maheśvarī se la venera con los dedos—índice, medio, anular y meñique—según el nyāsa prescrito.

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

Cuatro veces, con el pulgar, debe rociarse (o tocarse para santificar) el agua guardada en una gran caracola. Luego se emplea la sílaba «kha» junto con «repha» (ra), provista de anusvāra y bindu; y la sílaba «bhṛgu» (bha) unida a un bindu.

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

Con el mantra que comienza con “Dhruva” y termina en “namaḥ”, debe ofrecerse tarpana (libación de agua) a Ānandabhairava. Luego, con la mitad restante de esa agua, deben rociarse y purificarse los objetos e instrumentos del culto.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

Habiendo mostrado la Yoni-mudrā, debe inclinarse ante Bhavatāriṇī. Este procedimiento, enseñado en relación con la ofrenda de arghya, se declara otorgador de toda realización.

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

En el asiento previamente descrito—un loto con pericarpio de seis ángulos, bellamente cercado por el bhūpura (recinto de tierra)—debe adorarse a la Diosa con ofrendas y servicios gratos.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

En el mahīgṛha (casa ritual), debe venerarse debidamente a Gaṇeśa y a las demás deidades en las cuatro direcciones: a quienes sostienen en sus manos el lazo y el aguijón, la copa-cráneo (kapāla) y el tridente (triśūla).

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

Primero debe adorarse a Gaṇeśa, engalanado con un cúmulo de ornamentos: en sus dos manos porta una calavera y un tridente, y lleva serpientes como joyas sagradas.

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

En el lado meridional debe adorarse al encantador Baṭuka, rodeado por su propio séquito, que sostiene en sus manos una espada, un tridente, copas-cráneo (kapāla) y un tambor ḍamaru.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

En la dirección occidental, colóquese/medítese al Kṣetrapāla: de tez oscura, digambara (vestido del cielo), feroz; llevando en sus manos una calavera, el tambor ḍamaru, un lazo (pāśa) y un liṅga.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

En el lado norte, debe adorarse a la Yoginī, visualizada como una doncella vestida de rojo. Y sobre la cabeza (en el nyāsa), invóquese debidamente a Akṣobhya, el auspicioso ṛṣi del mantra de la Devī.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

Acéptense (y ofrézcanse) paño y flores con firmeza inquebrantable, gratos al que los recibe. En la adoración de Akṣobhya, el mantra es la fórmula de seis sílabas.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

En las divisiones de las direcciones, adórese debidamente a Vairācana, Amitābha, Padmanābha y también a Śaṅkha, conocido como Pāṇḍura.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

Para alcanzar el fruto deseado, debe adorarse a Lābhakā, Mānakā, Pāṇḍurā y también a Tārakā, sobre pétalos de loto dispuestos según las direcciones.

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

Comenzando con la sílaba llamada “Bindu” y con las letras iniciales (varṇas), estos mantras han de comprenderse según sus nombres y su invocación; incluyen formas como “Vraja”, “Puṣpa”, “Pratīccha”, “Agni” y las que terminan en “Priyā”, y comienzan con el praṇava “Oṃ” y similares.

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

En la adoración que comienza con Vairācana, se declaran los Manus correspondientes; y en las cuatro puertas están apostados Bhūdhara, así como Padmāntaka y Yamāntaka.

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

Después, quien es llamado Vidyāntaka debe realizar estos ritos; y luego Narāntaka hará lo mismo. A continuación, debe recitarse e invocarse a Indra y a los demás dioses, así como al Vajra y a las demás armas divinas, en el debido orden.

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

Así, al adorar debidamente a la Diosa, se obtiene erudición, riqueza maravillosa, hijos y nietos, fama auspiciosa y el poder de ganar el favor de las gentes.

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

Tārā; Māyā; la Bienaventurada de cabellos enmarañados; Nīla-Sarasvatī; la Gran Pratārā; los seres divinos; “Sa-netra” (la que tiene ojos); y la pareja de portadores de maza: éstos son los nombres y formas que aquí se enumeran.

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

Rāmā (Lakṣmī) corta de raíz el par de aflicciones—la torpeza (jāḍya) y el otro defecto que obstruye—nacidas de actos kármicos ásperos y de larga combustión, embrujados por espíritus, y de las influencias desecantes de los Maruts.

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

Este mantra—que comienza con “māyā” y concluye con “agnipriyā”—es el mantra de la “escritura de cincuenta letras” (dvipaṃcāśal-lipi). Por medio de él, debe adorarse a la Devī cada día y, día tras día, ofrecerle un bali (oblación ritual).

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

Cuando el mantra ha sido así debidamente consumado (hecho eficaz), el sacerdote oficiante realiza entonces sus aplicaciones rituales, comenzando dentro de los tres días posteriores al nacimiento del niño.

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

Debe inscribir el mantra en la lengua con una varilla pequeña untada de miel y ghee; o bien el practicante del mantra puede hacerlo con un estilete de oro, o con hierba dūrvā blanca.

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

Cuando ha transcurrido el octavo año, aun un niño llega a ser un poeta maravilloso; del mismo modo, quien era inconquistable puede ser doblegado por otros al enfrentarse a huestes de reyes y ser honrado —o seducido— con riquezas.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

En el tiempo del eclipse, en agua impregnada con loto y con la planta nara-dāru, debe formarse un pequeño clavo o estaca (kīlaka); y con él se han de escribir los signos prescritos/yantra con aceite, miel y ghee.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

Sobre una hoja de loto, debe rodearse el mantra con las sílabas ‘mātṛkā’ (las letras del alfabeto); luego, colocando esa hoja preparada en un foso de fuego cuadrado provisto de una línea de demarcación alrededor, debe enterrarse o fijarse en su lugar.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

Habiendo establecido allí el fuego sagrado, debe hacerse la ofrenda (homa) con este mantra prescrito, ofreciendo mil lotos rojos humedecidos con una mezcla de leche de vaca y agua.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

Al concluir el homa, debe presentarse la ofrenda bali, ya sea con diversas joyas o, al menos, con frutos. El bali ha de ofrecerse conforme al rito, acompañado de un mantra; por ello se expone ahora el mantra del bali.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

“Tāra” (Bṛhaspati) mora en Padma; están también (el período) Yuga y (el estado) Taṃdrī, y asimismo Viyad-dīrgha y Lohita. Atri, montado sobre el Toro, proclama la estación llamada Padmāvatī.

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

“jhiṃṭīśāḍhya-onila-svāhā”: este mantra de dieciséis sílabas se prescribe para el bali (ofrenda ritual). Luego, a medianoche, debe presentarse el bali con el mantra antes enunciado.

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

Obrando así, uno se vuelve vencedor y poeta eminente entre los sabios; se convierte en morada de la elocuencia (Bhāratī) y de la prosperidad (Lakṣmī), y es capaz de deleitar al pueblo.

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

El practicante del mantra que, tras recitarlo cien veces, se unta rocanā (pigmento ritual amarillo) en la cabeza: a quienquiera que mire, éste se vuelve al instante como un servidor suyo.

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

Tomando carbón del crematorio, al alba de un martes, debe envolverse mientras se recita ese mantra y atarse firmemente con hilos rojos.

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

Habiendo recitado el mantra cien veces sobre una raíz, debe colocarse en la casa del enemigo; en siete días expulsa al adversario—junto con toda su familia.

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

Escribiendo el Niśā-mantra con tinta rica en leche sobre un hueso humano, en domingo, a medianoche, debe consagrarse recitándolo mil veces.

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

Si aquello se arroja en la morada del enemigo, se vuelve causa de su caída de rango y autoridad. Si se arroja en un campo, trae pérdida de cosechas y arrebata pronto el vigor fecundo de la tierra.

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

Dentro de la figura de seis puntas, inscríbase el Mūla-mantra; sobre los filamentos (keśara) colóquense las sílabas del mantra a realizar junto con las vocales. Por fuera, en los pétalos del loto, escríbanse las sílabas de los ocho grupos (aṣṭa-varga), y todo quede cercado por la base del loto (padma-bhūmi).

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

Inscríbase el yantra en corteza de abedul con las esencias de las ofrendas Juhu; envuélvase en un paño purificado, átese con un cordón de seda o hilo, y colóquese firmemente en el cuello del niño como amuleto protector.

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

(Esto) disipa el temor a los seres; si se lleva en el brazo izquierdo, concede a las mujeres un hijo varón; si se lleva en el brazo derecho de los hombres, otorga riqueza a los pobres.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

Otorga conocimiento a quienes anhelan saber, y a los reyes les concede la victoria.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

Así concluye el capítulo octogésimo quinto, titulado «Clasificación y explicación de los mantras de las Yakṣiṇī», en la Tercera Sección (Tercer Pāda) del Gran Relato (Bṛhad-upākhyāna), dentro del Pūrva-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.