Adhyaya 30

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने एकोनत्रिंशत्तमो ऽध्यायः // २९// वासिष्ठ उवाच श्रुस्वैतत्सकलं राजा जमदग्निवधादिकम् / उद्विग्नचेताः सुभृशं चिन्तयामास नैकधा

Así, en el Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, en la sección media proclamada por Vāyu, en el tercer prólogo del relato de Arjuna, concluye el capítulo vigésimo noveno. Dijo Vasiṣṭha: Al oírlo todo, desde la muerte de Jamadagni en adelante, el rey quedó hondamente turbado y meditó con gran aflicción de muchas maneras.

Verse 2

अहो मे सुनृसंसस्य लोकयोरुभयोरपि / ब्रह्मस्वहरणे वाञ्छा तद्धत्या चातिगर्हिता

¡Ay de mí, tan cruel soy! En ambos mundos seré vituperado: desear arrebatar la riqueza de un brahmán y además matarlo, ambas cosas son sumamente infames.

Verse 3

अहो नाश्रौषमस्याहं ब्राह्मणस्य विजानतः / वचनं तर्हि तां जह्यां विमूढात्मा गतत्रपः

¡Ay! No escuché las palabras de aquel brahmán sabio; entonces mismo debí dejarlo en paz: yo, de alma extraviada, perdí toda vergüenza.

Verse 4

इति संचितयन्नंव हृदयेन विदूयता / स्वपुरं प्रतिचक्राम सबलः सानुगस्ततः

Pensando así, su corazón se consumía; entonces, con su ejército y sus acompañantes, emprendió el regreso a su propia ciudad.

Verse 5

पुरीं प्रतिगते राज्ञि तस्मिन्सपरिवारके / आश्रमात्सहसा राजन्विनिश्चक्राम रेणुका

Cuando el rey regresó a la ciudad con toda su comitiva, oh rey, Renukā salió de pronto del āśrama.

Verse 6

अथ सक्षतसर्वाङ्गं रुधिरेण परिप्लुतम् / निश्चेष्टं परितं भूमौ ददर्श पतिमात्मनः

Entonces vio a su propio esposo: todo el cuerpo herido, anegado en sangre, yacía inmóvil sobre la tierra.

Verse 7

ततः सा विहतं मत्वा भर्त्तारं गतचेतनम् / अन्वाहतेवाशनिना मूर्छितान्यपतद्भुवि

Entonces, creyendo que su esposo había sido abatido y había perdido el sentido, como herida por un rayo, se desvaneció y cayó al suelo.

Verse 8

चिरादिव पुनर्भूमेरुत्थायातीव दुःखिता / पतित्वोत्थाय सा भूयः सुस्वरं प्ररुरोद ह

Al cabo de mucho, se alzó del suelo, hondamente afligida; y tras caer y levantarse de nuevo, volvió a llorar con voz dulce y lastimera.

Verse 9

विललाप च सात्यर्थं धरणीधूलिधूसरा / अश्रुपूर्ममुखी दीना पतिता शोकसागरे

Cubierta del polvo de la tierra, con el rostro colmado de lágrimas, abatida y hundida en un océano de pena, se lamentó con extremo dolor.

Verse 10

हा नाथ पिय धर्मज्ञ दाक्षिण्यामृतसागर / हा धिगत्यन्तशान्त त्वं नैव काङ्क्षेत चेदृशम्

¡Ay, oh Señor, amado conocedor del dharma, océano de néctar de benevolencia! ¡Qué desdicha! Siendo tan plenamente sereno, ¿cómo podrías desear un dolor así?

Verse 11

आश्रमादभिनिष्क्रान्तः सहसा व्यसानर्णवे / क्षिप्त्वानाथामगाधे मां क्व च यातो ऽसि मानद

Saliste del ashram de improviso y caíste en el océano de la desgracia; tras arrojarme, desamparada, a este abismo sin fondo, oh dador de honra, ¿adónde te has ido?

Verse 12

सतां साप्तपदे मैत्रे मुषिताहं त्वया सह / यासि यत्र त्वमेकाकी तत्र मां नेतुमर्हसि

La amistad que los santos sellan con los ‘siete pasos’ parece haberme sido arrebatada contigo; adondequiera que vayas solo, allí debes llevarme también.

Verse 13

दृष्ट्वा त्वामीदृशावस्थमचिराद्धृदयं मम / न दीर्यते महाभाग कठिनाः खलु योषितः

Al verte en tal estado, mi corazón no se desgarra de inmediato, oh muy afortunado; en verdad, las mujeres son duras y resistentes.

Verse 14

इत्येवं विलपन्ती सा रुदती च मुहुर्मुहुः / चुक्रोश रामरामेति भृशं दुःखपरिप्लुता

Así, lamentándose, lloraba una y otra vez; anegada en hondo dolor, clamó con fuerza: «¡Rama, Rama!».

Verse 15

तावद्रामो ऽपि स वनात्समिद्भारसमन्वितः / अकृतव्रणसंयुक्तः स्वाश्रमाय न्यवर्त्तत

Entonces Rama también regresó del bosque llevando un haz de leña ritual (samidha); sin herida alguna, volvió a su propio āśrama.

Verse 16

अपश्यद्भयशंसीनि निमित्तानि बहूनि सः / पश्यन्नुद्विग्नहृदयस्तूर्णं प्रापाश्रमं विभुः

Vio muchos presagios que anunciaban temor; al verlos, su corazón se turbó y el poderoso llegó con presteza al āśrama.

Verse 17

तमायान्तमभिप्रेक्ष्य रुदती सा भृशातुरा / नविभूतेव शोकेन प्रारुदद्रेणुका पुनः

Al verlo venir, ella, muy afligida, rompió en llanto; como si el dolor le arrebatara el sentido, Renukā volvió a lamentarse.

Verse 18

रामस्य पुरतो राजन्भर्तृव्यसनपीडिता / उभाभ्यामपि हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्

Oh rey, ante Rama, ella, oprimida por la desgracia de su esposo, se golpeaba el vientre con ambas manos.

Verse 19

मार्गे विदितवृत्तान्तः सम्यग्रामो ऽपि मातरम् / कुररीमिव शोकार्त्ता दृष्ट्वा दुःखमुपेयिवान्

Aunque en el camino ya supo lo ocurrido, Rama, al ver a su madre afligida como un ave kurarī, quedó también sumido en dolor.

Verse 20

धैर्यमारोप्य मेधावी दुःशशोकपरिप्लुतः / नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां तस्थौ भूमावर्धोमुखः

Afirmando su entereza, el sabio quedó anegado por un dolor amargo. Con los ojos colmados de lágrimas, permaneció en la tierra, con el rostro inclinado.

Verse 21

तं तथागतमालोक्य रामं प्राहाकृतव्रणः / किमिदं भृगुशार्दूल नैतत्वय्युपपाद्यते

Al verlo llegar así, el de corazón herido dijo a Rama: “¡Oh tigre de la estirpe de Bhṛgu! ¿Qué es esto? No es propio de ti.”

Verse 22

न त्वादृशा महाभाग भृशं शोचन्ति कुत्रचित् / धृतिमन्तो महान्तस्तु दुःखं कुर्वति न व्यये

Oh afortunado, los que son como tú no se entregan a un llanto excesivo en ningún lugar. Los grandes, firmes en su temple, no dejan que el dolor los consuma.

Verse 23

शोकः सर्वेन्द्रियाणां हि परिशोषप्रदायकः / त्यज शोकं महाबाहो न तत्पात्रं भवदृशाः

La pena, en verdad, marchita todos los sentidos. Oh de grandes brazos, abandona el duelo; no es digno de alguien como tú.

Verse 24

एहिकामुष्मिकार्थानां नूनमेकान्तरोधकः / शोकस्तस्यावकाशं त्वं कथं त्दृदि नियच्छसि

Este duelo es, sin duda, un obstáculo absoluto para los fines de este mundo y del otro. ¿Cómo, entonces, le das un lugar firme en tu corazón?

Verse 25

तत्त्वं धैर्यधनो भूत्वा परिसांत्वय मातरम् / रुदतीं बत वैधव्यशं कापहतचेतनाम्

Por lo tanto, haciéndote rico en paciencia, consuela a tu madre que llora, ¡ay!, golpeada por el dolor de la viudez y cuya conciencia está perdida.

Verse 26

नैवागमनमस्तीह व्यतिक्रान्तस्य वस्तुनः / तस्मादतीतमखिलं त्यक्त्वा कृत्यं विचिन्तय

No hay retorno aquí para lo que ha pasado. Por lo tanto, abandonando todo el pasado, piensa en lo que debe hacerse.

Verse 27

इत्येवं सांत्वमानश्च तेन दुःशसमन्वितः / रामः संस्तंभयामास शनैरात्मानमात्मना

Así consolado, aunque lleno de un dolor insoportable, Rama se estabilizó lentamente a sí mismo por sí mismo.

Verse 28

दुःखशोकपरीता हि रेणुका त्वरुदन्मुहः / त्रिःसप्तकृत्वो हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्

Renuka, ciertamente rodeada de dolor y pesar, lloraba repetidamente; veintiuna veces se golpeó el vientre con ambas manos.

Verse 29

तावत्तदन्तिकं रामः समभ्येत्याश्रुलोचनः / रुदतीमलमंबेति सांत्वयामास मातरम्

Entonces Rama, con los ojos llenos de lágrimas, se acercó a ella y consoló a su madre que lloraba, diciendo: 'Basta, Madre'.

Verse 30

उवाचापनयन्दुःखाद्भर्तृशोकपरायणाम् / त्रिःसप्तकृत्वो यदिदं त्वया वक्षः समाहतम्

Él habló para disipar el dolor de ella, que estaba inmersa en el duelo por su esposo: 'Puesto que has golpeado tu pecho veintiuna veces...'

Verse 31

तावतसंख्यमहं तस्मात्क्षत्त्रजारमशेषतः / हनिष्ये भुवि सर्वत्र सत्यमेतद्ब्रविमि ते

'...Por lo tanto, aniquilaré a la raza de los Kshatriyas de la tierra exactamente ese número de veces. Te digo esta verdad.'

Verse 32

तस्मात्त्वं शोकमुत्सृज्य धैर्यमातिष्ट सांप्रतम् / नास्त्येव नूनमायातमतिक्रान्तस्य वस्तुनः

'Por lo tanto, abandona tu dolor y ten coraje ahora. Ciertamente, no hay retorno para lo que ya ha pasado.'

Verse 33

इत्युक्ता रेणुका तेन भृशं दुःखान्वितापि सा / कृच्छ्राद्धैर्यं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत

Así abordada por él, Renuka, aunque profundamente afligida por el dolor, reunió su coraje con dificultad y respondió: 'Que así sea'.

Verse 34

ततो रामो महाबाहुः पितुः सह सहोदरैः / अग्नौ सत्कर्त्तुमारेभे देहं राजन्यथविधि

Entonces, el de poderosos brazos, Rama, junto con sus hermanos, comenzó a realizar los ritos funerarios del cuerpo de su padre en el fuego según las escrituras, oh Rey.

Verse 35

भर्तृशोकपरिताङ्गी रेणुकापि दृढव्रता / पुत्रान्सर्वान्समाहूय त्विदं वचनमब्रवीत्

Renukā, afligida por el dolor de su esposo y firme en su voto, reunió a todos sus hijos y pronunció estas palabras sagradas.

Verse 36

रेणुकोवाच / अहं व-पितरं पुत्राः स्वर्गतं पुण्यशीलिनम् / अनुगन्तुमिहेच्छामि तन्मे ऽनुज्ञातुमर्हथ

Renukā dijo: «Oh hijos, vuestro padre, de virtud meritoria, ha partido al cielo; deseo seguirlo, concededme vuestra anuencia».

Verse 37

असह्यदुःशं वैधव्यं सहमाना कथं पुनः / भर्त्रा विरहिता तेन प्रवर्त्तिष्ये विनिन्दिता

Soportando el insoportable dolor de la viudez, ¿cómo podría vivir de nuevo? Separada de mi esposo, ¿cómo seguiría, expuesta a la censura?

Verse 38

तस्मादनुगमिष्यामि भर्त्तारं दयितं मम / यथा तेन प्रवर्त्तिष्ये परत्रापि सहानिशम्

Por ello seguiré a mi amado esposo, para que también en el más allá pueda vivir con él, noche y día.

Verse 39

ज्वलन्तमिममेवाग्निं संप्रविश्य चिरादिव / भर्तुर्मम भविष्यामि पितृलोकप्रियातिथिः

Al entrar en este fuego ardiente, como quien llega tras largo tiempo, seré para mi esposo una huésped amada en el mundo de los antepasados.

Verse 40

अनुवादमृते पुत्रा भवद्भिस्तत्र कर्मणि / प्रतिभूय न वक्तव्यं यदि मत्प्रियमिच्छथ

Oh hijos, en ese acto no os interpongáis como fiadores ni habléis sin autorización, si deseáis agradarme.

Verse 41

इत्येवमुक्त्वा वचनं रेणुका दृढनिश्चया / अग्निं प्रविश्य भर्त्तारमनुगन्तुं मनोदधे

Dicho esto, Renukā, de firme determinación, dispuso en su mente entrar en el fuego para seguir a su esposo.

Verse 42

एतस्मिन्नेव काले तु रेणुकां तनयैः सह / समाभाष्यातिगंभीरा वागुवाचाशरीरीणी

En ese mismo instante, al dirigirse a Renukā junto con sus hijos, se oyó una voz incorpórea, hondamente solemne.

Verse 43

हे रेणुके स्वतनयैर्गिरं मे ऽवहिता शृणु / मा कार्षीः साहसं भद्रे प्रवक्ष्यामि प्रियं तव

¡Oh Renukā! Con tus propios hijos, escucha atenta mi palabra. Noble señora, no cometas tal temeridad; voy a decirte lo que te es grato y benéfico.

Verse 44

साहसो नैव कर्त्तव्यः केनाप्यात्महितैषिणा / न मर्त्तव्यन्त्वया सर्वो जीवन्भद्राणि पश्यति

Nadie que busque su propio bien debe cometer temeridad alguna. Tú no debes morir; sólo quien vive contempla toda dicha auspiciosa.

Verse 45

तस्माद्धैर्यधना भूत्वा भव त्वं कालकाङ्क्षिणी / निमित्तमन्तरीकृत्य किञ्चिदेव शुचिस्मिते

Por eso, teniendo la firmeza por riqueza, oh tú que aguardas el tiempo, de sonrisa pura, mantente serena; poniendo la causa como mediadora, espera sólo un poco más.

Verse 46

अचिरेणैव भर्त्ता ते भविष्यति सचेतनः / उत्पन्नजीवितेन त्वं कामं प्राप्स्यसि शोभने / भवित्री चिररात्राय बहुकल्याण भाजनम्

Oh hermosa, muy pronto tu esposo volverá a la conciencia; con la vida renacida alcanzarás el gozo que deseas, y hasta el fin de la larga noche serás receptáculo de muchas bendiciones.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच इति तद्वचनं श्रुत्वा धृतिमालंब्य रेणुका / तद्वाक्यगौरवाद्धर्षमवापुस्तनयाश्च ते

Dijo Vasiṣṭha: al oír aquellas palabras, Reṇukā se aferró a la fortaleza; y por la gravedad venerable de ese discurso, también sus hijos alcanzaron alegría.

Verse 48

ततोनीत्वा पितुर्देहमाश्रमाभ्यन्तरं मुनेः / शाययित्वा निवाते तु परितः समुपाविशन्

Luego llevaron el cuerpo del padre al interior del āśrama del sabio; lo recostaron en un lugar resguardado del viento y se sentaron alrededor.

Verse 49

तेषां तत्रोपविष्टानामप्रहृष्टात्मचेतसाम् / निमत्तानि शुभान्यासन्ननेकानि महान्ति च

Mientras estaban sentados allí, con el ánimo aún sin alegría, aparecieron numerosos y grandes presagios auspiciosos.

Verse 50

तेन ते किञ्चिदाश्वस्तचेतसो मुनिपुङ्गवाः / निषेदुः सहिता मात्रा काङ्क्षन्तो जीवितं पितुः

Con ello, aquellos munis excelsos quedaron algo sosegados. Sentados junto a la madre, anhelaban que la vida del padre perdurase.

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे राजन्भृगुवंशधरो मुनिः / विधेर्बलेन मतिमांस्तत्रागच्छद्यदृच्छया

Entretanto, oh rey, el sabio muni portador del linaje de Bhrigu, por la fuerza del destino, llegó allí por azar.

Verse 52

अथर्वणां विधिः सा क्षाद्वेदवेदाङ्गपारगः / सर्वशास्त्रार्थवित्प्राज्ञः सकलासुरवन्दितः

Era Vidhi entre los atharvanas, consumado en los Vedas y sus Vedāṅgas; sabio que conoce el sentido de todas las śāstras, y venerado por todos los asuras.

Verse 53

मृतसंजीविनीं विद्यां यो वेद मुनिदुर्लभाम् / यथाहतान्मृतान्देवैरुत्थापयति दानवान्

Quien conoce la vidyā ‘Mṛtasañjīvinī’, rara aun entre los munis, puede levantar y devolver la vida a los dánavas muertos, abatidos por los devas.

Verse 54

शास्त्रमोशनसं येन राज्ञां राज्यफलप्रदम् / प्रणीतमनुजीवन्ति सर्वे ऽद्यापीह पार्थिवाः

Por él fue promulgado el ‘Śāstramośana’, tratado que otorga a los reyes el fruto del reino; y aún hoy todos los soberanos terrenales viven y gobiernan conforme a él.

Verse 55

स तदाश्रममासाद्य प्रविष्टो ऽन्तर्महामुनिः / ददर्श तदवस्थांस्तान्सर्वान्दुःखपरिप्लुतान्

El gran muni llegó a aquel āśrama, entró en su interior y vio a todos sumidos y anegados por el dolor.

Verse 56

अथ ते तु भृगुं दृष्ट्वा वंशम्य पितरं मुदा / उत्थायास्मै ददुश्चापि सत्कृत्य परमासनम्

Entonces, al ver a Bhṛgu, padre de su linaje, se levantaron gozosos, lo honraron y le ofrecieron el asiento más excelso.

Verse 57

स चाशीर्भिस्तु तान्सर्वानभिनन्द्य महामुनिः / पप्रच्छ किमिदं वृत्तं तत्सर्वं ते न्यवेदयन्

El gran muni los bendijo a todos y, tras saludarlos, preguntó: “¿Qué ha sucedido?” Entonces le expusieron todo cuanto había ocurrido.

Verse 58

तच्छ्रुत्वा स भृगुः शीघ्रं जलमादाय मन्त्रवित् / संजीविन्या विनया तं सिषेच प्रोच्चरन्निदम्

Al oírlo, Bhṛgu, conocedor de mantras, tomó agua con presteza y, con la ciencia Saṃjīvinī, lo roció mientras pronunciaba estas palabras.

Verse 59

यज्ञस्य तपसो वीय ममापि शुभमस्ति चेत् / तेनासौ जीवताच्छीघ्रं प्रसुप्त इवचोत्थितः

Si es verdadero el poder del yajña y de la ascesis, y si también hay en mí mérito auspicioso, por esa fuerza que él viva pronto, como quien despierta del sueño.

Verse 60

एवमुक्ते शुभे वाक्ये भृगुणा साधुकारिणा / समुत्तस्थावथार्चीकः साक्षाद्ग्ररुरिवापरः

Cuando Bhṛgu pronunció aquellas palabras auspiciosas que ensalzan la virtud, Ārcīka se incorporó al instante, como si fuera un segundo Garuḍa en persona.

Verse 61

दृष्ट्वा तत्र स्थितं वन्द्यं भृगुं स्वस्य पितामहम् / ननाम भक्त्या नृपते कृताञ्जलिरुवाच ह

Al ver allí a Bhṛgu, venerable y ancestro suyo, se inclinó con devoción; y, con las manos juntas, dijo (oh rey) estas palabras.

Verse 62

जमदग्निरुवाच धन्यो ऽहं कृतकृत्यो ऽहं सफलं जीवितं च मे

Dijo Jamadagni: «Soy dichoso, he cumplido lo que debía; mi vida también ha dado fruto».

Verse 63

यत्पश्ये चरणौ ते ऽद्य सुरासुरनमस्कृतौ / भगवन्किं करोम्यद्य शुश्रूषां तव मानद

Hoy contemplo tus pies sagrados, ante los cuales se inclinan dioses y asuras. Oh Bhagaván, ¿qué he de hacer hoy? Oh dador de honor, anhelo servirte.

Verse 64

पुनीह्यात्मकुलं स्वस्य चरणांबुकणैर्विभो / इत्युक्त्वा सहसाऽनीतं रामेणार्ध्यं मुदान्वितः

Oh Vibhu, purifica mi linaje con las gotas de agua de tus pies. Dicho esto con júbilo, ofreció el arghya que Rāma trajo de inmediato.

Verse 65

प्रददौ पादयोस्तस्य भक्त्यान मितकन्धरः / तज्जलं शिरसाधत्त सकुटुंबो महामनाः

Mitakandhara, con devoción, ofreció el agua para lavar los pies a los dos pies de aquel. El magnánimo, con toda su familia, tomó esa agua y la llevó sobre la cabeza en señal de reverencia.

Verse 66

अथ सत्कृत्य स भृगुं पप्रच्छ विनयान्वितः / भगवन् किं कृतं तेन राज्ञा दुष्टेन पातकम्

Luego, tras honrar debidamente a Bhrigu, preguntó con humildad: “Oh Bhagaván, ¿qué pecado cometió ese rey malvado?”

Verse 67

यस्यातिथ्यं हि कृतवानहं सम्यग्विधानतः / साधुबुद्ध्यास दुष्टात्मा किं चकार महामते

Aquel a quien yo, creyéndolo un santo, ofrecí hospitalidad conforme al rito—oh gran sabio—, ¿qué hizo ese de alma perversa?

Verse 68

वसिष्ठ उवाच एवं स पृष्टो मतिमान्भृगुः सर्वविदीश्वरः / चिरं ध्यात्वा समालोच्य कारणं प्राह भूपते

Vasiṣṭha dijo: Preguntado así, el sabio Bhrigu, señor del conocimiento, meditó largo tiempo, reflexionó y, oh rey, expuso la causa.

Verse 69

भृगुरुवाच शृणु तात महाभाग बीजमस्य हि कर्मणः / यश्च वै कृतवान्पापं सर्वज्ञस्य तवानघ

Bhrigu dijo: “Escucha, hijo afortunado, la semilla de este acto. Oh intachable, acerca del pecado que alguien cometió contra ti, el omnisciente.”

Verse 70

शप्तः पुरा वसिष्ठेन नाशार्थं स महीपतिः / द्विजापराधतो मूढ वीर्यं ते विनशिष्यते

Aquel rey fue maldecido antaño por Vasistha para su destrucción: '¡Oh necio! Debido a tu ofensa contra un brahmán, tu valor perecerá'.

Verse 71

तत्कथं वचनं तस्य भविष्यत्यन्यथा मुनेः / अयं रामो महावीर्यं प्रसह्यनृपपुङ्गवम्

¿Cómo, entonces, podría ser falsa la palabra de ese sabio? Este Rama de gran valor, habiendo dominado por la fuerza al mejor de los reyes...

Verse 72

हनिष्यति महाबाहो प्रतिज्ञां कृतवान्पुरा / यस्मादुरः प्रतिहतं त्वया मातर्ममाग्रतः

...lo matará, oh tú de poderosos brazos. Él hizo una promesa hace mucho tiempo: 'Puesto que golpeaste tu pecho frente a mí, oh Madre...'

Verse 73

एकविंशतिवारं हि भृशं दुःखपरीतया / त्रिः सप्तकृत्वो निःक्षत्रां करिष्ये पृथिवीमिमाम्

...veintiuna veces, abrumada por un intenso dolor. Haré que esta tierra quede desprovista de Kshatriyas veintiuna veces'.

Verse 74

अतो ऽयं वार्यमाणो ऽपि त्वाया पित्रा निरन्तरम् / भाविनोर्ऽथस्य च बलात्करिष्यत्येव मानद

Por lo tanto, aunque sea constantemente refrenado por ti y por su padre, debido a la fuerza del destino, ciertamente lo hará, oh dador de honor.

Verse 75

स तु राजा महाभागो वृद्धानां पर्युपासिता / दत्तात्रेयाद्धरेरंशाल्लब्धबोधो महामतिः

Aquel rey, muy afortunado, servía y veneraba siempre a los ancianos. Por Dattātreya, porción de Hari, obtuvo el despertar y se volvió de gran entendimiento.

Verse 76

साक्षाद्भक्तो महात्मा च तद्वधे पातकं भवेत् / एवमुक्त्वा महाराज स भृगुर्ब्रह्मणः सुतः / यथागतं ययौ विद्वान्भविष्यत्कालपर्ययात्

Él es un devoto manifiesto y un gran espíritu; matarlo acarrearía pecado. Dicho esto, oh gran rey, el sabio Bhṛgu, hijo de Brahmā, conociendo el giro del tiempo venidero, se marchó tal como había llegado.