Adhyaya 6

Verse 1

श्रीशुक उवाच नन्द: पथि वच: शौरेर्न मृषेति विचिन्तयन् । हरिं जगाम शरणमुत्पातागमशङ्कित: ॥ १ ॥

Śukadeva Gosvāmī continuó: Mi querido Rey, mientras Nanda Mahārāja regresaba a casa, pensó que las palabras de Vasudeva no podían ser falsas. Debía haber algún peligro en Gokula. Temeroso, se refugió en los pies de loto del Señor Supremo.

Verse 2

कंसेन प्रहिता घोरा पूतना बालघातिनी । शिशूंश्चचार निघ्नन्ती पुरग्रामव्रजादिषु ॥ २ ॥

Mientras Nanda Mahārāja regresaba a Gokula, la feroz Pūtanā, a quien Kaṁsa había enviado para matar bebés, vagaba por ciudades y aldeas cumpliendo su nefasto deber.

Verse 3

न यत्र श्रवणादीनि रक्षोघ्नानि स्वकर्मसु । कुर्वन्ति सात्वतां भर्तुर्यातुधान्यश्च तत्र हि ॥ ३ ॥

Mi querido Rey, dondequiera que la gente realice servicio devocional escuchando y cantando las glorias del Señor, no puede haber peligro alguno. Por lo tanto, no había necesidad de ansiedad por Gokula estando Dios presente.

Verse 4

सा खेचर्येकदोत्पत्य पूतना नन्दगोकुलम् । योषित्वा माययात्मानं प्राविशत् कामचारिणी ॥ ४ ॥

Érase una vez, la Rākṣasī Pūtanā, que viajaba por el espacio a su antojo, se transformó por poder místico en una mujer muy hermosa y entró así en Gokula.

Verse 5

तां केशबन्धव्यतिषक्तमल्लिकां बृहन्नितम्बस्तनकृच्छ्रमध्यमाम् । सुवाससं कल्पितकर्णभूषण- त्विषोल्लसत्कुन्तलमण्डिताननाम् ॥ ५ ॥ वल्गुस्मितापाङ्गविसर्गवीक्षितै- र्मनो हरन्तीं वनितां व्रजौकसाम् । अमंसताम्भोजकरेण रूपिणीं गोप्य: श्रियं द्रष्टुमिवागतां पतिम् ॥ ६ ॥

Sus caderas eran llenas, su cintura delgada y su cabello estaba adornado con flores. Su belleza atrajo a todos los habitantes de Vraja. Las gopis pensaron que la diosa de la fortuna había venido a ver a su esposo, Krishna.

Verse 6

तां केशबन्धव्यतिषक्तमल्लिकां बृहन्नितम्बस्तनकृच्छ्रमध्यमाम् । सुवाससं कल्पितकर्णभूषण- त्विषोल्लसत्कुन्तलमण्डिताननाम् ॥ ५ ॥ वल्गुस्मितापाङ्गविसर्गवीक्षितै- र्मनो हरन्तीं वनितां व्रजौकसाम् । अमंसताम्भोजकरेण रूपिणीं गोप्य: श्रियं द्रष्टुमिवागतां पतिम् ॥ ६ ॥

Sus caderas eran llenas, sus senos grandes y firmes, y vestía muy elegantemente. Su cabello, adornado con una guirnalda de flores mallikā, caía sobre su hermoso rostro. Sus aretes brillaban, y al sonreír atractivamente, las gopis pensaron que la hermosa diosa de la fortuna, sosteniendo una flor de loto, había venido a ver a su esposo, Krishna.

Verse 7

बालग्रहस्तत्र विचिन्वती शिशून् यद‍ृच्छया नन्दगृहेऽसदन्तकम् । बालं प्रतिच्छन्ननिजोरुतेजसं ददर्श तल्पेऽग्निमिवाहितं भसि ॥ ७ ॥

Pūtanā, cuyo oficio era matar niños, entró en la casa de Nanda Mahārāja. Allí vio al niño Krishna durmiendo en la cama, con Su poder ilimitado cubierto como un fuego cubierto por cenizas. Ella pudo entender que este niño no era ordinario, sino que estaba destinado a matar a todos los demonios.

Verse 8

विबुध्य तां बालकमारिकाग्रहं चराचरात्मा स निमीलितेक्षण: । अनन्तमारोपयदङ्कमन्तकं यथोरगं सुप्तमबुद्धिरज्जुधी: ॥ ८ ॥

El Señor Śrī Krishna, la Superalma omnipresente, entendió que Pūtanā había venido a matarlo. Por lo tanto, Krishna cerró los ojos. Así, Pūtanā tomó en su regazo a quien sería su propia aniquilación, tal como una persona poco inteligente coloca una serpiente dormida en su regazo, pensando que es una cuerda.

Verse 9

तां तीक्ष्णचित्तामतिवामचेष्टितां वीक्ष्यान्तरा कोषपरिच्छदासिवत् । वरस्त्रियं तत्प्रभया च धर्षिते निरीक्ष्यमाणे जननी ह्यतिष्ठताम् ॥ ९ ॥

El corazón de Pūtanā Rākṣasī era feroz y cruel, pero parecía una madre muy afectuosa. Así, se asemejaba a una espada afilada en una vaina suave. Aunque la vieron dentro de la habitación, Yaśodā y Rohiṇī, abrumadas por su belleza, no la detuvieron, sino que permanecieron en silencio porque trataba al niño como una madre.

Verse 10

तस्मिन् स्तनं दुर्जरवीर्यमुल्बणं घोराङ्कमादाय शिशोर्ददावथ । गाढं कराभ्यां भगवान् प्रपीड्य तत्- प्राणै: समं रोषसमन्वितोऽपिबत् ॥ १० ॥

En ese mismo lugar, la feroz y peligrosa Rākṣasī tomó a Krishna en su regazo y puso su pecho en Su boca. El pezón estaba untado con un veneno mortal, pero la Suprema Personalidad de Dios, Krishna, muy enojado, agarró su pecho, lo apretó fuertemente con ambas manos y succionó tanto el veneno como su vida.

Verse 11

सा मुञ्च मुञ्चालमिति प्रभाषिणी निष्पीड्यमानाखिलजीवमर्मणि । विवृत्य नेत्रे चरणौ भुजौ मुहु: प्रस्विन्नगात्रा क्षिपती रुरोद ह ॥ ११ ॥

Oprimida insoportablemente en todos sus puntos vitales, Pūtanā gritó: «¡Suéltame, suéltame, basta ya! ¡No sigas mamando de mi pecho!» Empapada en sudor, con los ojos desorbitados y agitando brazos y piernas, lloró a grandes voces una y otra vez.

Verse 12

तस्या: स्वनेनातिगभीररंहसा साद्रिर्मही द्यौश्च चचाल सग्रहा । रसा दिशश्च प्रतिनेदिरे जना: पेतु: क्षितौ वज्रनिपातशङ्कया ॥ १२ ॥

Con el grito profundísimo y violento de Pūtanā, la tierra con sus montañas y el firmamento con sus planetas temblaron. Los mundos inferiores y todas las direcciones resonaron, y la gente cayó al suelo, temiendo que cayeran rayos como vajras.

Verse 13

निशाचरीत्थं व्यथितस्तना व्यसु- र्व्यादाय केशांश्चरणौ भुजावपि । प्रसार्य गोष्ठे निजरूपमास्थिता वज्राहतो वृत्र इवापतन्नृप ॥ १३ ॥

Así, al ser atacada en el pecho por Kṛṣṇa, la rākṣasī Pūtanā, afligida en extremo, perdió la vida. Oh rey Parīkṣit: con la boca abierta de par en par y extendidos cabellos, brazos y piernas, cayó en el pastizal en su forma original de rākṣasī, como Vṛtrāsura cuando fue abatido por el vajra de Indra.

Verse 14

पतमानोऽपि तद्देहस्त्रिगव्यूत्यन्तरद्रुमान् । चूर्णयामास राजेन्द्र महदासीत्तदद्भ‍ुतम् ॥ १४ ॥

Oh rey Parīkṣit, aun al caer, el cuerpo gigantesco de Pūtanā trituró todos los árboles dentro de un radio de doce millas. Su forma descomunal era, sin duda, extraordinaria.

Verse 15

ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्‍‍घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥

La boca de la rākṣasī estaba llena de dientes feroces, como puntas de arado; sus fosas nasales eran hondas como cavernas de montaña; y sus pechos parecían grandes losas de piedra desprendidas de una colina. Su cabello, esparcido, era de color cobrizo. Las cuencas de sus ojos eran profundas como pozos ciegos; sus terribles muslos semejaban riberas de río; sus brazos, piernas y pies parecían enormes puentes; y su vientre era como un lago seco sin agua. Los pastores y pastoras ya estaban conmocionados en corazón, oídos y cabeza por sus alaridos; y al ver aquel cuerpo fiero y prodigioso, se aterrorizaron aún más.

Verse 16

ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्‍‍घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥

La boca de la Rākṣasī estaba llena de dientes, cada uno semejante a la reja de un arado; sus fosas nasales eran profundas como cuevas de montaña, y sus pechos parecían grandes losas de piedra caídas de una colina. Su cabello esparcido era del color del cobre. Las cuencas de sus ojos parecían pozos ciegos y profundos, sus temibles muslos semejaban las orillas de un río, sus brazos y piernas parecían grandes puentes, y su abdomen parecía un lago seco.

Verse 17

ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्‍‍घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥

La boca de la Rākṣasī estaba llena de dientes, cada uno semejante a la reja de un arado; sus fosas nasales eran profundas como cuevas de montaña, y sus pechos parecían grandes losas de piedra caídas de una colina. Su cabello esparcido era del color del cobre. Las cuencas de sus ojos parecían pozos ciegos y profundos, sus temibles muslos semejaban las orillas de un río, sus brazos y piernas parecían grandes puentes, y su abdomen parecía un lago seco.

Verse 18

बालं च तस्या उरसि क्रीडन्तमकुतोभयम् । गोप्यस्तूर्णं समभ्येत्य जगृहुर्जातसम्भ्रमा: ॥ १८ ॥

Sin miedo, el niño Kṛṣṇa jugaba sobre el pecho de la Rākṣasī Pūtanā, y cuando las gopīs vieron las maravillosas actividades del niño, se adelantaron inmediatamente con gran júbilo y lo levantaron.

Verse 19

यशोदारोहिणीभ्यां ता: समं बालस्य सर्वत: । रक्षां विदधिरे सम्यग्गोपुच्छभ्रमणादिभि: ॥ १९ ॥

Después, la madre Yaśodā y Rohiṇī, junto con las otras gopīs mayores, agitaron la cola de una vaca para dar plena protección al niño Śrī Kṛṣṇa.

Verse 20

गोमूत्रेण स्‍नापयित्वा पुनर्गोरजसार्भकम् । रक्षां चक्रुश्च शकृता द्वादशाङ्गेषु नामभि: ॥ २० ॥

El niño fue lavado a fondo con orina de vaca y luego untado con el polvo levantado por los movimientos de las vacas. Luego, se aplicaron diferentes nombres del Señor con estiércol de vaca en doce partes diferentes de Su cuerpo, comenzando por la frente, como se hace al aplicar tilaka. De esta manera, se le dio protección al niño.

Verse 21

गोप्य: संस्पृष्टसलिला अङ्गेषु करयो: पृथक् । न्यस्यात्मन्यथ बालस्य बीजन्यासमकुर्वत ॥ २१ ॥

Las gopīs realizaron primero el ācamanā, bebiendo un sorbo de agua con la mano derecha. Luego purificaron su cuerpo y sus manos con el mantra de nyāsa, y aplicaron ese mismo mantra sobre el cuerpo del niño como bīja-nyāsa.

Verse 22

अव्यादजोऽङ्‍‍घ्रि मणिमांस्तव जान्वथोरू यज्ञोऽच्युत: कटितटं जठरं हयास्य: । हृत्केशवस्त्वदुर ईश इनस्तु कण्ठं विष्णुर्भुजं मुखमुरुक्रम ईश्वर: कम् ॥ २२ ॥ चक्रय‍ग्रत: सहगदो हरिरस्तु पश्चात् त्वत्पार्श्वयोर्धनुरसी मधुहाजनश्च । कोणेषु शङ्ख उरुगाय उपर्युपेन्द्र- स्तार्क्ष्य: क्षितौ हलधर: पुरुष: समन्तात् ॥ २३ ॥

Que Aja proteja Tus pies; Maṇimān, Tus rodillas; Yajña, Tus muslos; Acyuta, la parte superior de Tu cintura; y Hayagrīva, Tu vientre. Que Keśava proteja Tu corazón; Īśa, Tu pecho; el dios Sol, Tu cuello; Viṣṇu, Tus brazos; Urukrama, Tu rostro; e Īśvara, Tu cabeza.

Verse 23

अव्यादजोऽङ्‍‍घ्रि मणिमांस्तव जान्वथोरू यज्ञोऽच्युत: कटितटं जठरं हयास्य: । हृत्केशवस्त्वदुर ईश इनस्तु कण्ठं विष्णुर्भुजं मुखमुरुक्रम ईश्वर: कम् ॥ २२ ॥ चक्रय‍ग्रत: सहगदो हरिरस्तु पश्चात् त्वत्पार्श्वयोर्धनुरसी मधुहाजनश्च । कोणेषु शङ्ख उरुगाय उपर्युपेन्द्र- स्तार्क्ष्य: क्षितौ हलधर: पुरुष: समन्तात् ॥ २३ ॥

Que Cakrī Te proteja por el frente; que Śrī Hari, portador de la maza, Te proteja por detrás. Que el portador del arco, enemigo de Madhu, y Ajana, portador de la espada, protejan Tus dos costados. Que Urugāya, portador de la caracola, Te proteja en todos los ángulos; Upendra desde lo alto; Garuḍa en la tierra; y Haladhara, el Puruṣa Supremo, por todas partes.

Verse 24

इन्द्रियाणि हृषीकेश: प्राणान् नारायणोऽवतु । श्वेतद्वीपपतिश्चित्तं मनो योगेश्वरोऽवतु ॥ २४ ॥

Que Hṛṣīkeśa proteja Tus sentidos, y que Nārāyaṇa proteja Tu prāṇa, el aliento vital. Que el Señor de Śvetadvīpa proteja Tu citta, y que Yogeśvara proteja Tu mente.

Verse 25

पृश्न‍िगर्भस्तु ते बुद्धिमात्मानं भगवान् पर: । क्रीडन्तं पातु गोविन्द: शयानं पातु माधव: ॥ २५ ॥ व्रजन्तमव्याद्वैकुण्ठ आसीनं त्वां श्रिय: पति: । भुञ्जानं यज्ञभुक् पातु सर्वग्रहभयङ्कर: ॥ २६ ॥

Que Pṛśnigarbha proteja Tu inteligencia, y que el Bhagavān supremo proteja Tu ātman. Cuando juegues, que Govinda Te guarde; cuando duermas, que Mādhava Te guarde. Cuando camines, que Vaikuṇṭha Te proteja; cuando estés sentado, que Śrīpati Te proteja; y cuando disfrutes del sustento y de la vida, que Yajñabhuk—temible para todos los grahas maléficos—Te proteja siempre.

Verse 26

पृश्न‍िगर्भस्तु ते बुद्धिमात्मानं भगवान् पर: । क्रीडन्तं पातु गोविन्द: शयानं पातु माधव: ॥ २५ ॥ व्रजन्तमव्याद्वैकुण्ठ आसीनं त्वां श्रिय: पति: । भुञ्जानं यज्ञभुक् पातु सर्वग्रहभयङ्कर: ॥ २६ ॥

Que el Señor Pṛśnigarbha proteja tu inteligencia, y el Bhagavān supremo tu alma. Cuando juegues, que Govinda te guarde; cuando duermas, que Mādhava te ampare. Al caminar, que Vaikuṇṭha te proteja; al sentarte, que Nārāyaṇa, esposo de la diosa Śrī, te resguarde. Al gozar de la vida, que Yajñabhuk—temible para todos los planetas maléficos—te proteja siempre.

Verse 27

डाकिन्यो यातुधान्यश्च कुष्माण्डा येऽर्भकग्रहा: । भूतप्रेतपिशाचाश्च यक्षरक्षोविनायका: ॥ २७ ॥ कोटरा रेवती ज्येष्ठा पूतना मातृकादय: । उन्मादा ये ह्यपस्मारा देहप्राणेन्द्रियद्रुह: ॥ २८ ॥ स्वप्नद‍ृष्टा महोत्पाता वृद्धा बालग्रहाश्च ये । सर्वे नश्यन्तु ते विष्णोर्नामग्रहणभीरव: ॥ २९ ॥

Las Ḍākinīs, Yātudhānīs y Kuṣmāṇḍas—los peores “grabs” que afligen a los niños—y los espíritus como Bhūtas, Pretas, Piśācas, Yakṣas, Rākṣasas y Vināyakas; así como Koṭarā, Revatī, Jyeṣṭhā, Pūtanā, Mātṛkā y otras brujas, dañan el cuerpo, el prāṇa y los sentidos, causando locura, epilepsia, olvido y pesadillas. Los grandes presagios vistos en sueños, las influencias viejas y las que atacan a los niños: que todos perezcan, temblando ante la sola invocación del Nombre de Viṣṇu.

Verse 28

डाकिन्यो यातुधान्यश्च कुष्माण्डा येऽर्भकग्रहा: । भूतप्रेतपिशाचाश्च यक्षरक्षोविनायका: ॥ २७ ॥ कोटरा रेवती ज्येष्ठा पूतना मातृकादय: । उन्मादा ये ह्यपस्मारा देहप्राणेन्द्रियद्रुह: ॥ २८ ॥ स्वप्नद‍ृष्टा महोत्पाता वृद्धा बालग्रहाश्च ये । सर्वे नश्यन्तु ते विष्णोर्नामग्रहणभीरव: ॥ २९ ॥

Koṭarā, Revatī, Jyeṣṭhā, Pūtanā, Mātṛkā y otras, causan locura y convulsiones, y dañan el cuerpo, el prāṇa y los sentidos.

Verse 29

डाकिन्यो यातुधान्यश्च कुष्माण्डा येऽर्भकग्रहा: । भूतप्रेतपिशाचाश्च यक्षरक्षोविनायका: ॥ २७ ॥ कोटरा रेवती ज्येष्ठा पूतना मातृकादय: । उन्मादा ये ह्यपस्मारा देहप्राणेन्द्रियद्रुह: ॥ २८ ॥ स्वप्नद‍ृष्टा महोत्पाता वृद्धा बालग्रहाश्च ये । सर्वे नश्यन्तु ते विष्णोर्नामग्रहणभीरव: ॥ २९ ॥

Los grandes presagios vistos en sueños, las influencias viejas y las que atacan a los niños: que todos perezcan, temblando ante la invocación del Nombre de Viṣṇu.

Verse 30

श्रीशुक उवाच इति प्रणयबद्धाभिर्गोपीभि: कृतरक्षणम् । पाययित्वा स्तनं माता सन्न्यवेशयदात्मजम् ॥ ३० ॥

Śrī Śukadeva dijo: Así, las gopīs, atadas por el afecto maternal, recitaron mantras para proteger al niño. Luego madre Yaśodā le dio el pecho y acostó a su hijo en la cama.

Verse 31

तावन्नन्दादयो गोपा मथुराया व्रजं गता: । विलोक्य पूतनादेहं बभूवुरतिविस्मिता: ॥ ३१ ॥

Mientras tanto, Nanda Maharaja y los demás pastores regresaron de Mathura. Al ver el gigantesco cuerpo de Putana, quedaron sumamente asombrados.

Verse 32

नूनं बतर्षि: सञ्जातो योगेशो वा समास स: । स एव द‍ृष्टो ह्युत्पातो यदाहानकदुन्दुभि: ॥ ३२ ॥

Nanda Maharaja y los otros gopas exclamaron: Ciertamente Vasudeva se ha convertido en un gran sabio o maestro místico. De lo contrario, ¿cómo podría haber previsto esta calamidad?

Verse 33

कलेवरं परशुभिश्छित्त्वा तत्ते व्रजौकस: । दूरे क्षिप्‍त्वावयवशो न्यदहन् काष्ठवेष्टितम् ॥ ३३ ॥

Los habitantes de Vraja cortaron el gigantesco cuerpo de Putana en pedazos con hachas. Luego arrojaron los pedazos lejos, los cubrieron con madera y los quemaron.

Verse 34

दह्यमानस्य देहस्य धूमश्चागुरुसौरभ: । उत्थित: कृष्णनिर्भुक्तसपद्याहतपाप्मन: ॥ ३४ ॥

Debido a que Krishna había succionado el pecho de Putana, ella se liberó inmediatamente de toda contaminación. Por eso, al quemar su cuerpo, el humo olía fragante como el incienso aguru.

Verse 35

पूतना लोकबालघ्नी राक्षसी रुधिराशना । जिघांसयापि हरये स्तनं दत्त्वाप सद्गतिम् ॥ ३५ ॥ किं पुन: श्रद्धया भक्त्या कृष्णाय परमात्मने । यच्छन् प्रियतमं किं नु रक्तास्तन्मातरो यथा ॥ ३६ ॥

Putana, la asesina de niños, alcanzó la liberación por amamantar a Krishna. ¿Qué decir entonces de las madres que le ofrecen todo con fe y devoción pura?

Verse 36

पूतना लोकबालघ्नी राक्षसी रुधिराशना । जिघांसयापि हरये स्तनं दत्त्वाप सद्गतिम् ॥ ३५ ॥ किं पुन: श्रद्धया भक्त्या कृष्णाय परमात्मने । यच्छन् प्रियतमं किं नु रक्तास्तन्मातरो यथा ॥ ३६ ॥

Pūtanā era una rākṣasī asesina de niños, bebedora de sangre; vino a matar a Kṛṣṇa, pero por ofrecer su pecho a Hari alcanzó la meta suprema. ¿Qué decir entonces de quienes, con fe y bhakti al Paramātmā Kṛṣṇa, le ofrecen el pecho o lo más querido, como una madre a su hijo?

Verse 37

पद्‌भ्यां भक्तहृदिस्थाभ्यां वन्द्याभ्यां लोकवन्दितै: । अङ्गं यस्या: समाक्रम्य भगवानपितत् स्तनम् ॥ ३७ ॥ यातुधान्यपि सा स्वर्गमवाप जननीगतिम् । कृष्णभुक्तस्तनक्षीरा: किमु गावोऽनुमातर: ॥ ३८ ॥

Kṛṣṇa, el Bhagavān que mora en el corazón del devoto puro y es alabado por Brahmā y Śiva, oprimió el cuerpo de Pūtanā con Sus pies y bebió de su pecho. Aunque era una bruja, alcanzó en el mundo trascendental la condición de madre. ¿Qué decir entonces de las vacas, cuyas ubres Kṛṣṇa succionó con gozo y que ofrecieron su leche con afecto maternal?

Verse 38

पद्‌भ्यां भक्तहृदिस्थाभ्यां वन्द्याभ्यां लोकवन्दितै: । अङ्गं यस्या: समाक्रम्य भगवानपितत् स्तनम् ॥ ३७ ॥ यातुधान्यपि सा स्वर्गमवाप जननीगतिम् । कृष्णभुक्तस्तनक्षीरा: किमु गावोऽनुमातर: ॥ ३८ ॥

Kṛṣṇa, el Bhagavān que mora en el corazón del devoto puro y es alabado por Brahmā y Śiva, oprimió el cuerpo de Pūtanā con Sus pies y bebió de su pecho. Aunque era una bruja, alcanzó en el mundo trascendental la condición de madre. ¿Qué decir entonces de las vacas, cuyas ubres Kṛṣṇa succionó con gozo y que ofrecieron su leche con afecto maternal?

Verse 39

पयांसि यासामपिबत् पुत्रस्‍नेहस्‍नुतान्यलम् । भगवान् देवकीपुत्र: कैवल्याद्यखिलप्रद: ॥ ३९ ॥ तासामविरतं कृष्णे कुर्वतीनां सुतेक्षणम् । न पुन: कल्पते राजन् संसारोऽज्ञानसम्भव: ॥ ४० ॥

Kṛṣṇa, el hijo de Devakī, es el dador de toda gracia, incluso de kaivalya, la liberación. Él bebió con plena satisfacción la leche de las gopīs, que manaba por amor maternal. Oh rey, aunque ocupadas en los deberes del hogar, ellas miraban sin cesar a Kṛṣṇa como a su hijo; por eso no puede pensarse que, al dejar el cuerpo, regresaran al saṁsāra nacido de la ignorancia.

Verse 40

पयांसि यासामपिबत् पुत्रस्‍नेहस्‍नुतान्यलम् । भगवान् देवकीपुत्र: कैवल्याद्यखिलप्रद: ॥ ३९ ॥ तासामविरतं कृष्णे कुर्वतीनां सुतेक्षणम् । न पुन: कल्पते राजन् संसारोऽज्ञानसम्भव: ॥ ४० ॥

Kṛṣṇa, el hijo de Devakī, es el dador de toda gracia, incluso de kaivalya, la liberación. Él bebió con plena satisfacción la leche de las gopīs, que manaba por amor maternal. Oh rey, aunque ocupadas en los deberes del hogar, ellas miraban sin cesar a Kṛṣṇa como a su hijo; por eso no puede pensarse que, al dejar el cuerpo, regresaran al saṁsāra nacido de la ignorancia.

Verse 41

कटधूमस्य सौरभ्यमवघ्राय व्रजौकस: । किमिदं कुत एवेति वदन्तो व्रजमाययु: ॥ ४१ ॥

Al oler la fragancia del humo que emanaba del cuerpo ardiente de Pūtanā, los habitantes de Vraja, aun desde lejos, quedaron asombrados. “¿De dónde viene este aroma?”, decían, y fueron al lugar donde se quemaba su cuerpo.

Verse 42

ते तत्र वर्णितं गोपै: पूतनागमनादिकम् । श्रुत्वा तन्निधनं स्वस्ति शिशोश्चासन् सुविस्मिता: ॥ ४२ ॥

Los habitantes de Vraja que habían venido de lejos oyeron de los gopas todo el relato: la llegada de Pūtanā y lo demás. Al saber que el niño Kṛṣṇa la había dado muerte y que el infante estaba a salvo, quedaron muy asombrados y bendijeron al pequeño.

Verse 43

नन्द: स्वपुत्रमादाय प्रेत्यागतमुदारधी: । मूर्ध्न्युपाघ्राय परमां मुदं लेभे कुरूद्वह ॥ ४३ ॥

Oh Parīkṣit, el mejor de los Kurus: Nanda Mahārāja, de corazón generoso y sencillo, tomó a su hijo en el regazo como si hubiera vuelto de la muerte. Luego, al oler con amor la cabeza del niño, saboreó una dicha trascendental suprema.

Verse 44

य एतत् पूतनामोक्षं कृष्णस्यार्भकमद्भ‍ुतम् । श‍ृणुयाच्छ्रद्धया मर्त्यो गोविन्दे लभते रतिम् ॥ ४४ ॥

Quien, con fe, escucha este maravilloso pasatiempo infantil de Kṛṣṇa—la liberación (y muerte) de Pūtanā—ciertamente obtiene amorosa adhesión a Govinda.