Shloka 17
Pūtanā-mokṣa — The Witch Pūtanā’s Attempt and Kṛṣṇa’s Deliverance
ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥
īṣā-mātrogra-daṁṣṭrāsyaṁ giri-kandara-nāsikam gaṇḍa-śaila-stanaṁ raudraṁ prakīrṇāruṇa-mūrdhajam
La boca de la Rākṣasī estaba llena de dientes, cada uno semejante a la reja de un arado; sus fosas nasales eran profundas como cuevas de montaña, y sus pechos parecían grandes losas de piedra caídas de una colina. Su cabello esparcido era del color del cobre. Las cuencas de sus ojos parecían pozos ciegos y profundos, sus temibles muslos semejaban las orillas de un río, sus brazos y piernas parecían grandes puentes, y su abdomen parecía un lago seco.
FAQs
Bhagavatam 10.6.15 describes Pūtanā’s corpse as colossal and dreadful—her mouth like a chasm, nostrils like mountain caves, and hair scattered—emphasizing the horror of the demoness and the wonder of Krishna’s victory.
Śukadeva Gosvāmī narrates these verses to Mahārāja Parīkṣit while recounting Krishna’s childhood pastimes and the liberation of Pūtanā.
Even when danger appears overwhelming, remembrance of Krishna and devotion cultivate inner fearlessness, because the Lord can neutralize threats far beyond human capacity.