स कर्णमाकर्णविकृष्टसूष्टै: शरै: शरीरान्तकरैज्वलडद्धि: | मर्मस्वविध्यत् स चचाल दुःखाद् दैवादवातिष्ठत धैर्यबुद्धिः,उन्होंने कानतक खींचकर छोड़े गये शरीरनाशक प्रज्वलित बाणोंद्वारा कर्णके मर्मस्थानोंमें गहरी चोट पहुँचायी। कर्ण दुःखसे विचलित हो उठा; परन्तु किसी तरह मनमें धैर्य धारण करके दैवयोगसे रणभूमिमें डटा रहा
sa karṇam ākarṇa-vikṛṣṭa-sūṣṭaiḥ śaraiḥ śarīrānta-karair jvaladbhīḥ | marmasv avidhyat sa cacāla duḥkhād daivād avātiṣṭhata dhairya-buddhiḥ ||
Sañjaya said: With blazing arrows drawn back to the ear and released with full force—arrows capable of ending a body’s life—he struck Karṇa in his vital points, dealing deep wounds. Karṇa reeled in pain; yet, gathering steadiness of mind and held by the turn of fate, he remained standing on the battlefield.
संजय उवाच