Adhyaya 117
Dieses Kapitel ist eine Verherrlichung einer śaivistischen Kultstätte, gerahmt als Unterweisung Īśvaras an Mahādevī. Zunächst wird ein rituell-geographischer Wegweiser gegeben: Der Verehrer soll zu Bhūtanātheśvara–Hara gelangen, nahe dem Īśa-bhāga der Kuṇḍeśvarī gelegen, mit einer Distanzangabe als „Zwanzig-Bogen-Intervall“, damit der Ort sicher erkannt wird. Daraufhin wird der Liṅga als anādi-nidhana (ohne Anfang und ohne Ende) unter dem Namen Kalpa-liṅga als zeitlos bekräftigt, und seine yuga-gebundenen Benennungen werden erklärt: Im Tretā-Yuga wird er als Vīrabhadreśvarī erinnert, im Kali-Yuga ist er als Bhūteśvara/Bhūtanātheśvara bekannt. Eine kurze Ursprungsdarstellung folgt: An einer Dvāpara-Wende erlangten unzählige bhūtas durch die Wirkung des Liṅga höchste Vollendung, wodurch der Name des Heiligtums auf Erden begründet ist. Das Kapitel schreibt eine konzentrierte Observanz in der Nacht der Kṛṣṇa-caturdaśī vor: Nach der Verehrung Śaṅkaras soll man nach Süden blicken und Aghora verehren, mit Selbstbeherrschung, Furchtlosigkeit und meditativer Sammlung—und so jede in der irdischen Sphäre verfügbare siddhi erlangen. Empfohlen werden zudem Gaben von tilā (Sesam) und Gold sowie piṇḍa-Opfer für die pitṛs zur Befreiung aus dem preta-Zustand. Die abschließende phalaśruti erklärt, dass gläubiges Lesen oder Hören dieser Herrlichkeit Sündenanhäufungen vernichtet und die Läuterung fördert.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भूतनाथेश्वरं हरम् । कुण्डेश्वर्या ईशभागे धनुषां विंशकेऽन्तरे
Īśvara sprach: „Dann, o Mahādevī, soll man zu Hara gehen, der Bhūtanātheśvara genannt wird. Er liegt von Kuṇḍeśvarī aus in der Richtung Īśa, in einer Entfernung von zwanzig Dhanus.“
Verse 2
कल्पलिंगं महादेवि ह्यनादिनिधनं स्थितम् । पूर्वं त्रेतायुगे देवि वीरभद्रेश्वरीति च
O Mahādevī, dort steht das Kalpa-Liṅga, ohne Anfang und ohne Ende, fest gegründet. Einst, im Tretā-Yuga, o Göttin, war es auch als Vīrabhadreśvarī bekannt.
Verse 3
प्रख्यातं भुवि देवेशि कलौ भूतेश्वरं स्मृतम् । पुरा द्वापरसंधौ च तत्र भूतानि कोटिशः
O Herrin der Götter, jener Ort ist auf Erden weithin berühmt; im Kali-Yuga wird er als Bhūteśvara in Erinnerung gehalten. Und einst, am Übergang der Dvāpara-Zeit, versammelten sich dort Bhūtas zu vielen Krore.
Verse 4
संसिद्धिं परमां जग्मुस्तल्लिंगस्य प्रभावतः । तेन भूतेश्वरं नाम प्रख्यातं धरणीतले
Durch die Kraft jenes Liṅga gelangten sie zur höchsten Vollendung. Darum wurde der Name Bhūteśvara auf Erden berühmt.
Verse 5
तत्र कृष्णचतुर्द्दश्यां रात्रौ संपूज्य शंकरम् । दक्षिणां दिशमाश्रित्य अघोरं पूजयेत्तु यः
Dort, in der Nacht der Kṛṣṇa-caturdaśī (der vierzehnte Tag der dunklen Monatshälfte), nachdem man Śaṅkara ordnungsgemäß verehrt hat, erlangt, wer nach Süden gewandt Aghora (eine Gestalt Śivas) verehrt, die verheißene Frucht.
Verse 6
दृढं जितेन्द्रियो भूत्वा निर्भयो ध्यानसंयु तः । तस्यैव जायते सिद्धिर्या काचिद्भूतले स्थिता
Wer standhaft wird, die Sinne bezwingt, furchtlos ist und in Meditation gesammelt, der erlangt wahrlich jede Siddhi, die auf Erden erreichbar ist.
Verse 7
तिलहेमप्रदानं च पिण्डदानं च तत्र वै । पितॄनुद्दिश्य दद्याद्वै तेषां प्रेतत्वमुक्तये
Dort soll man wahrlich Gaben von Sesam und Gold darbringen und auch die Piṇḍa-Opfergabe, den Pitṛs gewidmet, damit sie vom Zustand des Preta (ruheloses Nachdasein) befreit werden.
Verse 8
इति निगदितमेतद्भूतनाथेश्वरस्य प्रचुरकलिमलानां नाशनं पुण्यहेतुः । पठति च पुरुषो वा यः शृणोतीह भक्त्या सुरवरमहिमानं मुच्यते पातकौघैः
So ist dieser Bericht über Bhūtanātheśvara verkündet worden – ein heilsamer, glückverheißender Grund, der die zahlreichen Befleckungen des Kali-Zeitalters vernichtet. Und wer ihn hier in Hingabe liest oder auch nur hört, die Herrlichkeit des erhabensten der Götter vernehmend, wird von Bergen von Sünden befreit.
Verse 117
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुंडेश्वरी माहात्म्ये भूतनाथेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरशततमोऽध्यायः
So endet das einhundertsiebzehnte Kapitel mit dem Titel „Darlegung der Herrlichkeit Bhūtanātheśvaras“, im Kuṇḍeśvarī-Māhātmya, innerhalb des Prabhāsa-kṣetra-Māhātmya, im siebten Buch, dem Prabhāsa-Khaṇḍa, des Śrī Skanda-Mahāpurāṇa, in der Ekāśīti-sāhasrī-Saṃhitā.