Adhyaya 8

Verse 1

हि >> आय न [हुक हि 7 2 अष्टमो> ध्याय: व्यासजीका धृतराष्ट्रसे दुर्योधनके अन्यायको रोकनेके लिये अनुरोध व्यास उवाच धृतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम । वक्ष्यामि त्वां कौरवाणां सर्वेषां हितमुत्तमम्‌

Vyāsa sprach: „O Dhṛtarāṣṭra, du überaus weiser König, höre meine Worte. Ich werde dir sagen, was für alle Kauravas das höchste Heil ist.“

Verse 2

न मे प्रियं महाबाहो यद्‌ गता: पाण्डवा वनम्‌ | निकृत्या निकृताश्चैव दुर्योधनपुरोगमै:,महाबाहो! पाण्डवलोग जो वनमें भेजे गये हैं, यह मुझे अच्छा नहीं लगा है। दुर्योधन आदिने उन्हें छलपूर्वक जूएमें हराया है

Vyāsa sprach: „O du mit den mächtigen Armen, es missfällt mir, dass die Pāṇḍavas in den Wald gegangen sind. Durch Trug sind sie gekränkt worden—betrogen und besiegt von denen, die Duryodhana anführt.“

Verse 3

ते स्मरन्त: परिक्‍्लेशान्‌ वर्षे पूर्णे त्रयोदशे । विमोक्ष्यन्ति विषं क्रुद्धा: कौरवेयेषु भारत

O Bhārata, wenn das dreizehnte Jahr vollendet ist, werden sie, eingedenk der ihnen auferlegten Drangsale, im Zorn „Gift speien“ gegen die Kauravas—das heißt, sie werden mit Waffen zuschlagen, tödlich wie Gift.

Verse 4

तदयं कि नु पापात्मा तव पुत्र: सुमन्दधी: । पाण्डवान्‌ नित्यसंक्रुद्धों राज्यहेतोर्जिधांसति

Warum also bleibt dein Sohn—von sündiger Seele und stumpfem Verstand—unablässig im Zorn entbrannt und trachtet um des Königtums willen danach, die Pāṇḍavas zu töten?

Verse 5

वार्यतां साध्वयं मूढ: शमं गच्छतु ते सुतः । वनस्थांस्तानयं हन्तुमिच्छन्‌ प्राणान्‌ विमोक्ष्यति

Zügle diesen Verblendeten sogleich. Dein Sohn soll zur Selbstbeherrschung und Ruhe gelangen. Wenn er, vom Wunsch getrieben, die im Wald lebenden Pāṇḍavas zu töten, solche Gewalt versucht, wird er am Ende sein eigenes Leben verlieren.

Verse 6

यथा हि विदुरः प्राज्ञो यथा भीष्मो यथा वयम्‌ | यथा कृपश्च द्रोणश्व॒ तथा साधुर्भवानपि,जैसे ज्ञानी विदुर, भीष्म, मैं, कृपाचार्य तथा द्रोणाचार्य हैं, वैसे ही साधुस्वभाव तुम भी हो

Denn wie der weise Vidura, wie Bhīṣma, wie wir; und wie Kṛpa und Droṇa—so bist auch du ein Mann von guter Lebensführung. Auch du teilst dieselbe edle Gesinnung.

Verse 7

इस प्रकार श्रीमह्या भारत वनपवके अन्तर्गत अरण्यपर्वमें व्यासजीके आगमनसे सम्बन्ध रखनेवाला यसातवाँ अध्याय पूरा हुआ

Vaiśampāyana sprach: „O höchst Weiser, mit den eigenen Verwandten zu hadern ist wahrlich tadelnswert. Es führt zum Adharma und mehrt den üblen Ruf. Darum, o König, tritt nicht in Streit mit den Deinen.“

Verse 8

समीक्षा यादृशी हास्य पाण्डवान्‌ प्रति भारत । उपेक्ष्यमाणा सा राजन्‌ महान्तमनयं स्पृशेत्‌

Vyāsa sprach: „O Bhārata, erwäge, welche Absicht er gegen die Pāṇḍavas hegt. Wird diese Absicht übergangen, o König—wird sie nicht gezügelt und besänftigt—kann sie zu einem großen Ausbruch von Adharma und Unterdrückung anwachsen.“

Verse 9

अथवायं सुमन्दात्मा वनं गच्छतु ते सुत: । पाण्डवै: सहितो राजन्नेक एवासहायवान्‌,अथवा तुम्हारा यह मन्दबुद्धि पुत्र अकेला ही दूसरे किसी सहायकको लिये बिना पाण्डवोंके साथ वनमें जाय

Oder, o König, lass diesen deinen Sohn, stumpf an Einsicht, mit den Pāṇḍavas in den Wald gehen—allein, ohne Helfer und ohne Beistand.

Verse 10

ततः संसर्गज: स्नेह: पुत्रस्य तव पाण्डवै: । यदि स्यात्‌ कृतकार्योड्द्य भवेस्त्वं मनुजेश्वर

Wenn dann durch fortgesetzten Umgang mit den Pāṇḍavas dein Sohn echte Zuneigung zu ihnen fände, so wärest du, o Herr der Menschen, noch heute in deinem Vorhaben erfüllt.

Verse 11

अथवा जायमानस्य यच्छीलमनुजायते । श्रूयते तन्महाराज नामृतस्यापसर्पति

Vyāsa sprach: „Und ferner, o großer König, man hört, dass die Veranlagung, die mit einem Menschen geboren wird, nicht abfällt—sie weicht nicht, selbst wenn man Nektar darböte. Darum erwäge auch, was Bhīṣma, Droṇa, Vidura oder du selbst in dieser Sache urteilen. Was recht ist, soll zuerst unternommen werden; dadurch allein kann dein Zweck erfüllt werden.“

Verse 12

कथं वा मन्यते भीष्मो द्रोणो5थ विदुरो5पि वा। भवान्‌ वात्र क्षमं कार्य पुरा वोडर्थोडभिवर्धते

Vyāsa sprach: „Wie lautet also Bhīṣmas Ansicht — oder die Droṇas, oder die Viduras? Und wie ist dein eigenes Urteil hierin? In dieser Sache soll zuerst der Weg beschritten werden, der wahrhaft angemessen ist; dadurch wird dein Vorhaben am besten gefördert.“