Adhyaya 218
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰপ্ৰোক্ত সংক্ষিপ্ত তত্ত্বোপদেশৰূপে প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ এক বিশেষ লিঙ্গৰ পৰিচয় দিয়া হৈছে। মনুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই লিঙ্গ “মানৱ-লিঙ্গ” নামে প্ৰসিদ্ধ। নিজ পুত্ৰবধৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পাপদোষৰ ভাৰ বহন কৰি মনুৱে এই স্থানক পাপহৰ বুলি জানি বিধিপূৰ্বক অভিষেক আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰি তাত ঈশ্বৰক স্থাপন কৰে। তাৰ ফলত তেওঁ সেই দোষভাৰৰ পৰা মুক্ত হয় বুলি কোৱা হৈছে। পিছত সাধাৰণ ফল বৰ্ণনা কৰা হয়—যি কোনো মানবভক্তে ভক্তিভাৱে এই মানব-লিঙ্গৰ পূজা কৰে, সি পাপৰ পৰা মুক্ত হয়। শেষত কলোফনত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অন্তৰ্গত “মানৱেশ্বৰ-মাহাত্ম্য” নামৰ ২১৮তম অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव मानवं लिंगं मनुना संप्रतिष्ठितम् । पूर्वं हत्वा सुतं देवि मनुः पापसमन्वितः
ঈশ্বৰে ক’লে: “সেই ঠাইতেই ‘মানৱ’ লিঙ্গ মনুৱে বিধিপূৰ্বক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। আগতে, হে দেবী, নিজৰ পুত্ৰক বধ কৰি মনু পাপৰ ভাৰে আচ্ছন্ন হৈছিল।”
Verse 2
क्षेत्रं पापहरं ज्ञात्वा तत्र प्रातिष्ठदीश्वरम् । मुक्तश्चैवाभवत्पापात्तस्मात्पुत्रवधोद्भवात्
এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ পাপ-হৰণকাৰী বুলি জানি তেওঁ তাত ঈশ্বৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে; আৰু পুত্ৰ-বধৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সেই পাপৰ পৰা নিশ্চয়েই মুক্ত হ’ল।
Verse 3
पूजयेन्मानवो यस्तु स मुक्तः पातकैर्भवेत्
যি মানুহে ইয়াত পূজা কৰে, সি পাপ-পাতকৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 218
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मानवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ অংশত ‘মানৱীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২১৮তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।