Adhyaya 148

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं कुंडलसंभवम् । तस्यैव चोत्तरे भागे ब्रह्मकुण्डसमीपतः

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, কুণ্ডলসম্ভৱ নামে কূপলৈ যাব লাগে; আৰু তাৰ উত্তৰ ভাগত, পবিত্ৰ ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ ওচৰত।

Verse 2

यत्र सिद्धो महादेवि रूपकुंडलहारकः । तत्र स्नात्वा नरो देवि मुच्येत्स्तेयकृतादघात्

হে মহাদেৱী, য’ত ‘ৰূপ কুণ্ডল হাৰক’ নামে সিদ্ধই সিদ্ধি লাভ কৰিছিল, তাত স্নান কৰিলে, হে দেৱী, মানুহ চৌৰ্য্যজনিত পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 3

सप्त जन्मानि देवेशि न तस्यान्वयसंभवः । चौरः कश्चिद्भवेत्क्रूरस्तत्र स्नानप्रभावतः

হে দেৱেশী, সাত জন্মলৈকে তাৰ বংশধাৰা নচলে; সি কোনো নিষ্ঠুৰ চোৰ হৈ উঠে—এইদৰে তাত স্নানৰ প্ৰভাৱ-সংযুক্ত ফল কোৱা হৈছে।

Verse 4

शिवरात्र्यां विशेषेण पिंडदानादिकां क्रियाम् । कुर्याच्छस्त्रहतानां च पापिनां तत्र मुक्तये

বিশেষকৈ শিৱৰাত্ৰিত তাত পিণ্ডদান আদি ক্ৰিয়া কৰা উচিত, যাতে অস্ত্ৰাহত লোক আৰু পাপীসকলেও তাত মুক্তি লাভ কৰে।

Verse 5

देव्युवाच । कथं कुण्डलरूपं तु पृथिव्यां ख्यातिमागतम् । एतत्कथय मे देव विस्तराद्वदतां वर

দেৱীয়ে ক’লে: “এই ‘কুণ্ডল-ৰূপ’ কেনেকৈ পৃথিৱীত খ্যাতি লাভ কৰিলে? হে দেৱ, বাক্যবক্তাসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ, এই কথা মোক বিস্তাৰে কোৱা।”

Verse 6

ईश्वर उवाच । शृणु देवि महापुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मुच्यते पापान्नरो जन्मशतार्जितात्

ঈশ্বৰে ক’লে: “হে দেৱি, পাপনাশিনী এই মহাপুণ্য কাহিনী শুনা; ইয়াক শুনিলে মানুহে শত জন্মত সঞ্চিত পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।”

Verse 7

प्रभासक्षेत्रमाहात्म्याच्छिवरात्र्यामुपोषितः । आसीत्सुदर्शनो राजा पृथिव्यामेकराट् सुधीः

প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ মাহাত্ম্য আৰু শিৱৰাত্ৰিত উপবাস কৰাৰ ফলত, পৃথিৱীত সুদৰ্শন নামৰ এজন ৰজা আছিল—সুধী, আৰু একচ্ছত্ৰ সম্ৰাট।

Verse 8

धन्यो हि स धनाढ्यश्च प्रजां यत्नैरपालयत् । राज्यं तस्य सुसंपन्नं ब्राह्मणैरुपशोभितम् । समृद्धमृद्धिसंयुक्तं विटतस्करवर्जितम्

সেই ৰজা ধন্য আৰু ধনাঢ্য আছিল; তেওঁ যত্নেৰে প্ৰজাক পালন কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজ্য সুসাম্পন্ন, ব্ৰাহ্মণসকলে শোভিত—সমৃদ্ধ, ঐশ্বৰ্যৰে পূৰ্ণ, আৰু দস্যু-চোৰৰ পৰা মুক্ত আছিল।

Verse 9

तस्मिञ्जनपदे रम्ये पुरी भगवती शुभा । चातुर्वर्ण्यसमायुक्ता पुरप्राकारमंडिता

সেই মনোৰম জনপদত এক শুভ, ভগৱতী নগৰী আছিল; চাৰিবৰ্ণৰ সমাৱেশে সমৃদ্ধ, আৰু দুৰ্গ-প্ৰাচীৰে অলংকৃত।

Verse 10

तस्मिन्पुरवरे रम्ये राज्यं निहतकण्टकम् । करोति बान्धवैः सार्द्धमृद्धियुक्तः सुदर्शनः । हिरण्यदत्तस्य सुतो जातो गांधारकन्यया

সেই মনোৰম শ্ৰেষ্ঠ নগৰত সুদৰ্শন—ঐশ্বৰ্যসমৃদ্ধ—নিজ বান্ধৱসকলৰ সৈতে কণ্টকৰহিত (দুঃখ-উপদ্ৰৱৰহিত) ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। তেওঁ হিৰণ্যদত্তৰ পুত্ৰ, গন্ধাৰদেশৰ কন্যাৰ গৰ্ভে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

Verse 11

तस्य भार्या प्रिया साध्वी भर्तृव्रतपरायणा । सुनंदा नामविख्याता काशिराजसुता शुभा

তেওঁৰ প্ৰিয়া পত্নী আছিল সাধ্বী, পতিব্ৰতা ধৰ্মত পৰায়ণা। তেওঁ ‘সুনন্দা’ নামে খ্যাত, শুভ কাশীৰাজৰ কন্যা আছিল।

Verse 12

तया सार्धं हि राजेन्द्रो भोगान्स बुभुजे सदा । भुंजमानस्य भोगान्वै चिरकालो गतस्तदा

তেওঁৰ সৈতে ৰাজেন্দ্ৰই সদায় ৰাজভোগ উপভোগ কৰিছিল; আৰু সেই ভোগ উপভোগ কৰোঁতেই তেতিয়া বহুদিন পাৰ হৈ গ’ল।

Verse 13

अकरोत्स महायज्ञान्ददौ दानानि भूरिशः । एवं कालो गतस्तस्य भार्यया सह सुव्रते

তেওঁ মহাযজ্ঞসমূহ সম্পন্ন কৰিলে আৰু অতি প্ৰচুৰ দান-ধৰ্ম দিলে। এইদৰে সুব্ৰতা পত্নীৰ সৈতে তেওঁৰ সময় কটিল।

Verse 14

कदाचिन्माघमासे तु शिवरात्र्यां वरानने । सस्मार पूर्वजातिं स भार्यामाहूय चाब्रवीत्

এবাৰ মাঘ মাহত, শিৱৰাত্ৰিৰ পবিত্ৰ ৰাতিত, হে সুন্দৰ-মুখী, তেওঁ নিজৰ পূৰ্বজন্ম স্মৰণ কৰিলে; আৰু পত্নীক মাতি আনি ক’লে।

Verse 15

सुदर्शन उवाच । शिवरात्रिव्रतं देवि मया कार्यं वरानने । व्रतस्यास्य प्रभावेन प्राप्तं राज्यं मया किल

সুদৰ্শনে ক’লে: হে দেবীসমা, হে সুন্দৰ-মুখী, মই শিৱৰাত্ৰিৰ ব্ৰত পালন কৰিবই লাগিব। নিশ্চয় এই ব্ৰতৰ প্ৰভাৱতেই মই ৰাজ্য লাভ কৰিলোঁ।

Verse 16

राज्ञ्युवाच । महान्प्रभावो राजेन्द्र एवमुक्तं त्वया मम । एतन्मे कारणं ब्रूहि आश्चर्यं हृदि वर्तते

ৰাণীয়ে ক’লে: হে ৰাজেন্দ্ৰ, তুমি যি কৈছা, ইয়াৰ প্ৰভাৱ অতি মহান। ইয়াৰ কাৰণ মোক কোৱা; মোৰ হৃদয়ত বিস্ময় জাগিছে।

Verse 17

राजोवाच । शृणु तीर्थस्य माहात्म्यं शिवरात्रिमुपोषणात् । तस्मिञ्छिवपुरे रम्ये स्वर्गद्वारे सुशोभने

ৰাজাই ক’লে: শিৱৰাত্ৰিত উপবাস কৰাৰ পৰা যি তীৰ্থ-মাহাত্ম্য, সেয়া শুনা। সেই মনোৰম শিৱপুৰত, যি স্বৰ্গদ্বাৰৰ দৰে শোভাময়।

Verse 18

आदितीर्थे प्रभासे तु कामिके तीर्थ उत्तमे

প্ৰভাসত আদিতীৰ্থত, আৰু কামিক নামে উত্তম তীৰ্থস্থানত।

Verse 19

ऋद्धियुक्ते पुरे तस्मिन्नित्यं धर्मानुसेविते । शिवरात्र्यां गतो राज्ञि तिथीनामुत्तमा तिथिः

সেই সমৃদ্ধ নগৰত, য’ত সদায় ধৰ্ম আচৰণ কৰা হয়, হে ৰাণী, তিথিসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ শিৱৰাত্ৰি উপস্থিত হ’ল।

Verse 20

मानवास्तत्र ये केचित्पुरराष्ट्रनि वासिनः । तत्रागता वरारोहे शिवरात्र्यामुपोषितुम्

হে সুন্দৰ কটিদেশী নাৰী, তাত নগৰ আৰু গাঁৱৰ যিসকল মানুহ বাস কৰিছিল, তেওঁলোক সকলোৱে শিৱৰাত্ৰিৰ উপবাস পালন কৰিবলৈ সেই ঠাইলৈ আহিল।

Verse 21

धननामा वणिक्कश्चित्तत्रैव वसते सदा । धनाढ्यः स तु धर्मात्मा सदा धर्मपरायणः

ধন নামৰ এজন বণিক তাতেই সদায় বাস কৰিছিল। ধনী হ’লেও তেওঁ ধৰ্মাত্মা আছিল আৰু সদায় ধৰ্মত পৰায়ণ আছিল।

Verse 22

स भार्यासहितस्तत्र शिवरात्रिमुपोषितः । तस्य भार्याऽभवत्साध्वी रूपयौवनसंवृता

তাত তেওঁ পত্নীৰ সৈতে শিৱৰাত্ৰিৰ উপবাস পালন কৰিলে। তেওঁৰ পত্নী সৎধৰ্মিণী আছিল, ৰূপ আৰু যৌৱনেৰে সমৃদ্ধ।

Verse 23

प्रचलन्मेखलाहारा सर्वाभरणभूषिता । स तया भार्यया सार्धं कामक्रोधविवर्जितः

চলন্ত মেখলা আৰু হাৰেৰে, সকলো অলংকাৰৰে ভূষিতা হৈ তাই আছিল; আৰু তেওঁ সেই পত্নীৰ সৈতে কাম-ক্রোধবর্জিত হৈ থাকিল।

Verse 24

प्रभासस्याग्रतो भूत्वा स्नातः शुक्लांबरः शुचिः । यथोक्तेन विधानेन भक्त्या निद्राविवर्जितः

প্ৰভাসৰ সন্মুখত থিয় হৈ তেওঁ স্নান কৰিলে, শুভ্ৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি শুচি ৰ’ল; শাস্ত্ৰোক্ত বিধি অনুসৰি ভক্তিৰে, নিদ্ৰা ত্যাগ কৰি থাকিল।

Verse 25

तत्राहं चौररूपेण पापः स्तैन्यं समाश्रितः । सच्छूद्राणां कुले जातो देवब्राह्मणपूजकः

তাত মই চোৰৰ ৰূপ ধৰি পাপী হৈ চৌৰ্য্যক আশ্ৰয় ল’লোঁ। মই সৎ শূদ্ৰ কুলত জন্মিলোঁ, তথাপি দেৱপূজক আৰু ব্ৰাহ্মণসকলক সন্মান কৰা লোক আছিলোঁ।

Verse 26

पूर्वकर्मानुसंयोगाद्विकर्मणि रतः सदा । तस्यां रात्र्यामहं तत्र जनमध्ये तु संस्थितः

পূৰ্ব কৰ্মফলৰ সংযোগত মই সদায় কুকৰ্মত ৰত আছিলোঁ। কিন্তু সেই ৰাতি মই তাত লোকসমূহৰ মাজত থিয় হৈ উপস্থিত আছিলোঁ।

Verse 27

कुण्डलीनः स्थितस्तत्र रंध्रापेक्षी वरानने । वणिजस्तस्य भार्यायाश्छिद्रान्वेषणतत्परः

হে সুমুখী নাৰী, মই তাত কুণ্ডলী মাৰি বহি ৰ’লোঁ, সুযোগৰ অপেক্ষাত; সেই বণিকৰ পত্নীৰ দুৰ্বলতা বিচাৰাত তৎপৰ আছিলোঁ।

Verse 28

सा रात्रिर्जाग्रतस्तस्य गता मे विजने तथा । गीतनृत्यादिनिर्घोषैर्वेदमंगलपाटकैः

তেওঁৰ সেই ৰাতি জাগৰণতে পাৰ হ’ল, আৰু মোৰো নিৰ্জন ঠাইত তেনেদৰে; গীত-নৃত্যৰ ধ্বনি আৰু বেদীয় মঙ্গলপাঠৰ আবৃত্তিৰ শব্দে ভৰি আছিল।

Verse 29

तालशब्दैस्तथा बन्धैः पुस्तकानां च वाचकैः । एवं रात्र्यां तु शेषायां यावत्तिष्ठति तत्र वै

তালধ্বনি, বদ্ধ-ছন্দ, পুথিৰ পাঠকসকলৰ উচ্চাৰণৰ সৈতে—এইদৰে ৰাতিৰ অৱশিষ্ট সময়লৈকে সি নিশ্চয় তাতেই অৱস্থান কৰিলে।

Verse 30

निरोधेन समायुक्ता पीड्यमाना शुचिस्मिता । धनिभार्या निरोधार्ता देवागाराद्बहिर्गता

নিরোধে সংযুক্ত হৈ, যন্ত্ৰণাত পীড়িত, শুচি-হাস্যধাৰী ধনীৰ পত্নী—সেই সংকোচত ব্যাকুল হৈ—দেৱাগাৰৰ সীমাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল।

Verse 31

तस्याः कर्णौ त्रोटयित्वा पुप्लुवेऽहं जले स्थितः । ततः कोलाहलस्तत्र कृतस्तत्पुरवासिभिः

তাইৰ কাণ দুটা ছিঙি মাৰি মই পানীত জাঁপ দিলোঁ আৰু জলে থাকিলোঁ। তাৰ পাছত তাত নগৰবাসীসকলে ডাঙৰ কোলাহল তুলিলে।

Verse 32

श्रुत्वा कोलाहलं शब्दं कर्णत्रोटनजं तदा । धाविता रक्षकास्तत्र राजशासनकारकाः

কাণ ছিঙাৰ পৰা উঠা সেই কোলাহলধ্বনি শুনি, তেতিয়া ৰজাৰ আদেশ কাৰ্যকৰী কৰা ৰক্ষকসকল তাত দৌৰি আহিল।

Verse 33

तैरहं शस्त्रहस्तैश्च उल्काहस्तैः समंततः । निरीक्षितोऽथ न प्राप्तं सुवर्णं मन्मुखे स्थितम्

শস্ত্ৰধাৰী আৰু উল্কাধাৰীসকলে চাৰিওফালে ঘেৰি মোক তন্নতন্নকৈ চালে; কিন্তু মোৰ মুখত লুকাই থকা সোণ তেওঁলোকে নাপালে।

Verse 34

खड्गेन तीक्ष्णधारेण छित्त्वा शीर्षं तदा मम । उल्काहस्ता निरीक्षन्तो नापश्यन्स्वर्णमण्वपि

তেতিয়া তেওঁলোকে চোকা তৰোৱালেৰে মোৰ শিৰচ্ছেদ কৰিলে। হাতত জোঁৰ লৈ বিচাৰিও তেওঁলোকে সোণৰ কণমানো দেখা নাপালে।

Verse 35

हित्वा मां ते गताः सर्वे गत्वा राज्ञे न्यवेदयन् । न किञ्चित्तत्र संप्राप्तं हतोऽस्माभिश्च तत्क्षणात्

মোক এৰি থৈ তেওঁলোক সকলো গৈ ৰজাক জনালে: ‘তাত একোৱেই পোৱা নগল; আমি সেই মুহূৰ্ততে তেওঁক বধ কৰিলোঁ।’

Verse 36

कथयित्वा तु ते सर्वे यथादेशं गताः पुनः । ततो वै बन्धुना तत्र भयभीतेन चेतसा

এই কথা জনোৱাৰ পিছত, তেওঁলোক সকলো পুনৰ নিজৰ কামলৈ উভতি গ’ল। তাৰ পাছত, তাত ভয়ত ত্ৰস্তমান হৈ এজন আত্মীয় উপস্থিত হ’ল।

Verse 37

निखातं मम तत्रैव शिरः कायेन संयुतम् । खातं कृत्वा प्रिये तत्र ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे

তাতে মোৰ শিৰ শৰীৰৰ সৈতে জোৰা লগাই পুতি থোৱা হ’ল। হে প্ৰিয়া, ব্ৰহ্ম-তীৰ্থৰ উত্তৰ দিশত এটা গাত খন্দি এই কাম কৰা হৈছিল।

Verse 38

पिहितोऽहं तु तत्रैव प्रभासे तीर्थ उत्तमे । शिवरात्रिप्रभावेन तज्जातिस्मरतां गतः

এইদৰে সৰ্বোত্তম তীৰ্থ প্ৰভাসত সমাধিস্থ হৈ, শিৱৰাত্ৰিৰ প্ৰভাৱত মই মোৰ পূৰ্বজন্মৰ কথা স্মৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ।

Verse 39

राज्यं निष्कण्टकं प्राप्तं समृद्धं वरवर्णिनि । एतत्प्रभासमाहात्म्यं शिवरात्रेरुपोषणात् । एतत्फलं मया लब्धं गत्वा तस्मादुपोषये

হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, মই কণ্টকমুক্ত আৰু সমৃদ্ধ ৰাজ্য লাভ কৰিলোঁ। শিৱৰাত্ৰিৰ উপবাসে প্ৰভাসৰ এই মাহাত্ম্য প্ৰকাশ পায়। এই ফল মই পাইছোঁ; সেয়ে মই তাত গৈ উপবাস পালন কৰিম।

Verse 40

राज्ञ्युवाच । गच्छावस्तत्र यत्रैव कपालं पतितं तव । स्फोटिते च कपाले च हिरण्यं दृश्यते यदि । प्रत्ययो मे भवेत्पश्चात्तव वाक्यं न संशयः

ৰাণীয়ে ক’লে: “চ’লা, য’তেই তোমাৰ কপালখন পৰিছিল সেই ঠাইলৈকে যাওঁ। যদি সেই কপাল ভাঙিলে ভিতৰত সোণ দেখা যায়, তেন্তে মোৰ নিশ্চিত বিশ্বাস হব; তেতিয়া তোমাৰ বাক্যত কোনো সন্দেহ নাথাকিব।”

Verse 41

राजोवाच । कल्पं हि तिष्ठते चास्थि यावद्भूमिविपर्ययः । उत्तिष्ठ व्रज भद्रं ते प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

ৰাজাই ক’লে: “সেই অস্থি এক কল্প পৰ্যন্ত থাকে—যেতিয়ালৈকে পৃথিৱীৰ উলট-পালট নঘটে। উঠা, চলা; তোমাৰ মঙ্গল হওক—প্ৰভাস, সেই উত্তম পুণ্যক্ষেত্ৰলৈ।”

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यद्राज्ञा समुदीरितम् । गमनाय मतिं चक्रे शिवरात्र्या उपोषणे

ৰাজাই কোৱা সেই বাক্য শুনি, তাই যাত্ৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে—শিৱৰাত্ৰিৰ ৰাতি উপবাস পালন কৰাৰ সংকল্প কৰি।

Verse 43

ततोऽश्वैर्जवनैयुर्क्तं रथं हेमविभूषितम् । आस्थाय सह पत्न्या च प्रभासं क्षेत्रमेयिवान्

তাৰ পাছত, দ্ৰুতগামী ঘোঁৰাৰে জোঁতা আৰু সোণেৰে অলংকৃত ৰথত উঠি, তেওঁ পত্নীৰ সৈতে প্ৰভাসৰ পুণ্যক্ষেত্ৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 44

व्रतं कृत्वा प्रभासे तु यथोक्तं वरवर्णिनि । ब्रह्मतीर्थे समागत्य उद्धृत्य सकलं ततः

হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, প্ৰভাসত বিধিমতে ব্ৰত সম্পন্ন কৰি তেওঁলোকে ব্ৰহ্মতীৰ্থলৈ আহিল; আৰু তাত সেই স্থানৰ পৰা সকলো উঠাই ল’লে।

Verse 45

हिरण्यं दर्शयामास स्फोटयित्वा शवं स्वयम्

তেওঁ নিজেই শৱটো ফালি সোনাখিনি প্ৰকাশ কৰিলে।

Verse 46

ईश्वर उवाच । जातसंप्रत्यया भार्या तस्य राज्ञो बभूव ह । जगाम परमं स्थानं यत्र कल्याणमुत्तमम्

ঈশ্বৰে ক’লে: ৰজাৰ পত্নী, যাৰ বিশ্বাস এতিয়া দৃঢ়ভাৱে জন্মিল, সঁচাকৈয়ে পৰম ধামলৈ গ’ল—য’ত সৰ্বোত্তম কল্যাণ বিদ্যমান।

Verse 47

जनोऽपि विस्मितः सर्वो दृष्ट्वा चित्रं तदद्भुतम्

সেই আশ্চৰ্য চিত্ৰবৎ দৃশ্য দেখি সকলো লোকো বিস্মিত হ’ল।

Verse 48

नदी चित्रपथानाम तत्रोत्पन्ना वरानने । चित्रादित्यस्य पूर्वेण ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे

হে সুন্দৰাননে, তাত ‘চিত্ৰাপথা’ নামৰ এখন নদী উৎপন্ন হ’ল—চিত্ৰাদিত্যৰ পূবফালে আৰু ব্ৰহ্মতীৰ্থৰ উত্তৰফালে।

Verse 49

तस्यां तत्तिष्ठते तत्र सर्वपापप्रणाशनम्

সেই নদীৰ অন্তৰতে সেই দিৱ্য শক্তি অৱস্থিত, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 50

श्रावणे मासि संप्राप्ते तस्मिन्कूपे विधानतः । यः स्नानं कुरुते देवि श्राद्धं तत्र विशेषतः

হে দেবী! শ্ৰাৱণ মাহ আহিলে, বিধি অনুসাৰে সেই কূপত যিয়ে স্নান কৰে আৰু বিশেষকৈ তাত শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰে, সি অতিশয় ধৰ্মপুণ্য লাভ কৰে।

Verse 51

चित्रादित्यं तु संपूज्य शिवलोके महीयते

চিত্ৰাদিত্যক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিলে, শিৱলোকত সি সন্মানিত আৰু মহিমান্বিত হয়।

Verse 52

एतत्ते कथितं सर्वं शिवरात्र्या महत्फलम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

শিৱৰাত্ৰীৰ মহৎ ফল সম্পূৰ্ণৰূপে তোমাক কোৱা হ’ল; ই এক পবিত্ৰ ব্ৰত, যি ভোগ আৰু মুক্তি প্ৰদান কৰে আৰু সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 53

य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वापि मानवः । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

যি মানুহে ইয়াক নিত্য পাঠ কৰে বা কেৱল শুনেও, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰুদ্ৰলোকত সন্মানিত হয়।