Adhyaya 34
এই অধ্যায়ত প্ৰহ্লাদে ঋষিসকলক দ্বাৰকাৰ অপূৰ্ব পাৱন-শক্তি আৰু পাপনাশক মহিমা বৰ্ণনা কৰে, তাৰ পিছত এটা পুৰাতন ইতিৱৃত্ত উত্থাপন কৰে—ৰাজা দিলীপ আৰু মহর্ষি বসিষ্ঠৰ সংলাপ। ‘কাশী বজ্ৰলেপ’ নামৰ কঠোৰ নৈতিক মলিনতাও শমাই পাৰে’ বুলি শুনি দিলীপে সুধে—কোন ক্ষেত্ৰত পাপ “পুনৰ অঙ্কুৰিত” নহয়? বসিষ্ঠে কাশীত থকা এজন সন্ন্যাসীৰ সাৱধানীকৰণ কাহিনী কয়: তেওঁ অধৰ্মত পতিত হৈ নিষিদ্ধ আচৰণত লিপ্ত হয়, আৰু গুৰুপাপৰ ফলত বহু যোনিত দীঘলীয়া দুখ ভোগে। কাশীয়ে তৎক্ষণাৎ নৰকফল ৰোধ কৰিলেও, অৱশিষ্ট বজ্ৰলেপে দীঘল সময় ক্লেশ দিয়ে। তাৰ পিছত কাহিনীৰ মোড় আহে দ্বাৰকা-পথিকৰ দৰ্শনত—গোমতীত শুদ্ধ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণ-দৰ্শনচিহ্নিত এজন যাত্ৰীয়ে এজন ৰাক্ষসক লগ পায়। সেই পথিকক কেৱল দেখা-মাত্ৰতেই ৰাক্ষসৰ বজ্ৰলেপ ভস্মীভূত হয়। ৰাক্ষসে দ্বাৰকাত গৈ গোমতী তীৰত দেহত্যাগ কৰি বৈষ্ণৱ পদ লাভ কৰে; দেৱগণে প্ৰশংসা কৰে। শেষত দ্বাৰকাক ‘ক্ষেত্ৰৰাজ’ বুলি পুনৰ প্ৰতিপাদন কৰা হয়—য’ত পাপ পুনৰ উদয় নহয়; আৰু দিলীপেও তীৰ্থযাত্ৰা কৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ সান্নিধ্যত সিদ্ধি লাভ কৰে।
Shlokas
Verse 1
श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्
শ্ৰী প্ৰহ্লাদ ক’লে: হে মুনীশ্বৰসকল! দ্বাৰকাৰ এই আশ্চৰ্য মাহাত্ম্য—ই মহাপাপ বিদাৰণ কৰে আৰু সকলো ক্ষেত্ৰ-তীৰ্থৰ সাৰস্বৰূপ।
Verse 2
वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं
এই মাহাত্ম্য সকলো বৰ্ণ আৰু সকলো আশ্ৰমৰ লোকৰ বাবে—বিশেষকৈ পতিতসকলৰ বাবে—মহাপাপ হৰণকাৰী আৰু মহাপুণ্য বৃদ্ধি কৰোঁতা বুলি কোৱা হৈছে।
Verse 3
अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः
হে বিপ্ৰসকল (ব্ৰাহ্মণসকল)! অতি উগ্ৰ পাপৰাশি দগ্ধ কৰাৰ ‘দাহস্থান’ স্বৰূপ বুলি দ্বাৰকাগমনক স্মৰণ কৰা হয়; তেন্তে দ্বাৰকাত অৱস্থিতি কিমান অধিক ফলদায়ক!
Verse 4
विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः
বিশেষকৈ, হে বিপ্ৰেন্দ্ৰসকল, যেতিয়া বৃহস্পতি (গুৰু) কন্যা ৰাশিত অৱস্থিত হয়, তেতিয়া সেই স্থানত তীৰ্থসমূহৰ সৈতে ব্ৰহ্মা আদি দেৱতাসকলকো দৰ্শন হয়—দ্বাৰকাত।
Verse 5
प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः
মানুহে বছৰে বছৰে দ্বাৰকাত যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকৰ চৰণধূলি স্পৰ্শ হ’লেই পাপীসকলেও স্বৰ্গলৈ গমন কৰে।
Verse 6
गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्
গোমতীৰ জলে পবিত্ৰ হোৱা আৰু কৃষ্ণৰ মুখ দৰ্শন কৰা লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰত, কেৱল সেই দৰ্শনতেই শত জন্মে সঞ্চিত পাপ দূৰ হৈ যায়।
Verse 7
इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्
হে মুনিপুঙ্গৱসকল, পূৰ্বে কোৱা সেই ইতিহাস শুনা—দিলীপ আৰু বশিষ্ঠৰ সংবাদত থকা, পৰম আশ্চৰ্য বৃদ্ধি কৰা এক প্ৰসঙ্গ।
Verse 8
काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्
কাশীত, নিশ্চয়, সেই এক পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত ভয়ংকৰ ‘বজ্ৰলেপ’ নাশ হয়। যাত্ৰীৰ দৰ্শন-বৃত্তান্তৰ পৰা এই কথা শুনি ৰজা দিলীপে এই বাক্য ক’লে।
Verse 9
दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्
দিলীপে ক’লে: ‘যদি কাশীত সেই ভয়ংকৰ বজ্ৰলেপ নাশ হয়, তেন্তে কোন ধামত সম্পূৰ্ণ ৰূপে মহাপুণ্য লাভ হয়?’
Verse 10
न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति
হে দ্বিজোত্তম, সেই পুণ্য ক্ষেত্ৰ ক’বা য’ত পাপ পুনৰ অঙ্কুৰিত নহয়—সেই পবিত্ৰ স্থান য’ত পাপ সম্পূৰ্ণৰূপে বিনাশ হয়।
Verse 11
वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः
বসিষ্ঠে ক’লে: ‘পূৰ্বে কাশীত এজন ত্ৰিদণ্ডী সন্ন্যাসী আছিল, মোক্ষধৰ্মৰ জ্ঞানী। একাগ্ৰচিত্তে তেওঁ গায়ত্ৰী জপ কৰিছিল—দশ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ সমান পুণ্যদায়ক।’
Verse 12
तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह
তাত এজনী যুৱতী আহিল, গজগামিনী। শ্ৰম নিবারণৰ বাবে গঙ্গাৰ তীৰত বস্ত্ৰ থৈ, নগ্ন হৈ জলে প্ৰৱেশ কৰি নদীত জলক্ৰীড়া কৰিবলৈ ধৰিলে।
Verse 13
नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः
নগ্ন হৈ ক্ৰীড়া কৰা তেনেকুৱা নাৰীক দেখি যতি কামে পূৰ্ণ হ’ল। যেন দেৱাগ্নিয়ে পথচ্যুত কৰিলে, সি হঠাৎ মোহত পৰিল।
Verse 14
मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः
সিয়ে মনতে তাইক কামনা কৰিলে, আৰু সেয়েও সেই তৰুণ যতিক কামনা কৰিলে। এইদৰে দুয়োৰে পাপকর্মৰ ফলত তাতেই তেওঁলোকৰ সংযোগ জন্মিল।
Verse 15
तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा
তাইৰ মোহত পৰি সি তৎক্ষণাৎ কেৱল তাইৰ পিছে পিছে গ’ল। তাইক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সি তেতিয়া অন্যায় উপায়ে ধন সঞ্চয় কৰিলে।
Verse 16
वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते
বারাণসীতেও সি চণ্ডালৰ পৰা দান গ্ৰহণ ত্যাগ নকৰিলে। পবিত্ৰ স্নানবিহীন, সদায় পাপী হৈ, সি ৰাতি চৌৰ্য্য কৰিয়েই জীৱিকা চলাইছিল।
Verse 17
कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्
এদিন এটা সময়ত সেই পাপী মাংসৰ লোভত বনলৈ গ’ল। তাত সি মদিৰাময় দৃষ্টিযুক্ত এক মাতঙ্গী যুৱতীক দেখিলে।
Verse 18
तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्
তাইৰ প্ৰথম যৌৱনৰ কুসুম দেখা পাই, পাপী অহংকাৰত তাড়িত হৈ, সি সেই নিৰ্জন বনত মাতঙ্গীৰ সৈতে সংযোগ বিচাৰিলে।
Verse 19
तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः
পাপমোহে বিভ্ৰান্ত হৈ সি তাইৰ সৈতে আহাৰ-পান কৰিল; অধৰ্মত আসক্ত হৈ সুৰাৰ সৈতে অপবিত্ৰ আহাৰ, আনকি গোমাংসো ভক্ষণ কৰিলে।
Verse 20
तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा
তাইৰ ঘৰতে সেই পাপাত্মা, সকলো ভক্ষণকাৰী, মৃত্যুক প্ৰাপ্ত হ’ল; তথাপি বাৰাণসীৰ আধ্যাত্মিক প্ৰভাৱবলে তেতিয়া সি নৰকত নপৰিল।
Verse 21
किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु
কিন্তু তাত কৃত পাপ বজ্ৰলেপ সদৃশ অতি দাৰুণ আছিল; শূদ্ৰীসঙ্গৰ অনুচিত পাপৰ ফলত সি নিষ্ঠুৰ যোনিত জন্ম ল’লে।
Verse 22
वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति
সি নেকুৰা, বাঘ, সাপ, কুকুৰ, শিয়াল আৰু গাহৰি হ’ল; অন্তহীন যন্ত্ৰণা ভুগি সি সামান্যতম শান্তিও নাপালে।
Verse 23
एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः
এইদৰে হাজাৰ হাজাৰ জন্মতো তাৰ পাপকর্মৰ—মাতঙ্গীৰ সঙ্গৰ পৰা উৎপন্ন পাপ—দশ সহস্ৰ যুগতো নাশ নহ’ল।
Verse 24
ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः
তাৰ পাছত সপ্তম জন্মত সি খৰগোশ ৰূপে জন্ম ল’লে; তাৰ পিছত সি পাপাত্মা, সকলোকে ভক্ষণ কৰা ৰাক্ষস হৈ জন্মিল।
Verse 25
प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्
সকলো প্ৰাণীক ভক্ষণ কৰি সি বিন্ধ্য পৰ্বতত উপস্থিত হ’ল। ইয়াৰ পাছতেই এক আশ্চৰ্য্য পৰিণতি নিৰ্ধাৰিত আছিল—সি কৃকলাস, অৰ্থাৎ টিকটিকি হ’ব।
Verse 26
शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्
শূদ্ৰী-সঙ্গৰ পৰা জন্মা পাপৰ ফলত সি কৃমিযোনিত জন্ম ল’বলৈ নিয়ত হ’ল। মাতঙ্গীৰ সৈতে সংযোগৰ ফল অতি ঘৃণিত বুলি শাস্ত্ৰে কোৱা হৈছে।
Verse 27
युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्
সহস্ৰ সহস্ৰ যুগ ধৰি সি সেই অতি দাৰুণ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছিল। তথাপি তাত এক মহৎ আশ্চৰ্য্য ঘটিল—হে দিলীপ, শুনা।
Verse 28
आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्
বিন্ধ্যাদ্ৰিত এক দৃশ্য প্ৰকাশ পালে, যি সকলোৰে বিস্ময়ৰ কাৰণ হ’ল। কোনোবাই দ্বাৰাৱতী আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ অতি সুন্দৰ মুখমণ্ডল দৰ্শন কৰিলে।
Verse 29
गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः
গোমতীৰ জলে পবিত্ৰ হৈ সেই পথিক বিন্ধ্য পৰ্বতত উপনীত হ’ল। স্কন্ধত কৃষ্ণ-প্ৰসাদৰ এক মাত্ৰা বহন কৰি সি পৰমানন্দে উল্লসিত হ’ল।
Verse 30
प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्
তাৰ পৰা নিজৰ ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰোঁতে সি পথত এটা ৰাক্ষস দেখিলে—দ্ৰুতগামী আৰু ক্ৰূৰ কৰ্মত নিপুণ—যি তাক ভক্ষণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল।
Verse 31
तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्
তাৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰতেই সেই অতি ভয়ংকৰ ‘বজ্ৰলেপ’ধাৰী—যি বাৰাণসীৰ পৰা উদ্ভূত হৈছিল—ক্ষণতে ভস্মীভূত হ’ল।
Verse 32
जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्
যি পাপ শত কোটি জন্মতো দূৰ কৰিব নোৱাৰি, কৃষ্ণভক্ত পথিকৰ দৰ্শনে সি সেই পাপ-পৰ্বতৰ পৰা মুক্ত হ’ল।
Verse 33
दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्
যেতিয়া তাৰ ক্ৰূৰ স্বভাৱ দগ্ধ হৈ গ’ল, তেতিয়া কৃষ্ণভক্ত পথিকৰ দৰ্শনে সি পুণ্যৰ জ্যোতিত মেঘমুক্ত চন্দ্ৰমাৰ দৰে উজ্জ্বল হৈ উঠিল।
Verse 34
ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः
তেতিয়া আনন্দে মুখামুখি আগবাঢ়ি দ্বাৰকাগামী পথিকক শ্ৰদ্ধাৰে ভূমিত প্ৰণাম কৰিলে; সেই দৰ্শনক মহোৎসৱৰ দৰে উদ্যাপন কৰিলে।
Verse 35
नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा
প্ৰণাম কৰি বিস্মিত হৈ ক’লে— “আহা! আজি কেৱল তোমাৰ দৰ্শনতেই মোৰ ঘোৰতম ভাব দূৰ হ’ল, আৰু উত্তম সংসিদ্ধি লাভ হ’ল।”
Verse 36
कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु
“তুমি ক’ৰ পৰা আহিছা, হে ভদ্ৰ! তোমাৰ এই প্ৰভাৱ কেনেকুৱা? কাশীত তোমাৰ দৰ্শনৰ পাছতেই ‘বজ্ৰলেপ’ সঁচাকৈ দগ্ধ হৈ নাশ হৈছিল।”
Verse 37
वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः
বসিষ্ঠ ক’লে— এইদৰে ৰাক্ষসে কোৱা কথা শুনি, কৃষ্ণৰ পথিকে পৰম বিস্ময় লাভ কৰি, হৰ্ষভৰা মনেৰে তাক উত্তৰ দিলে।
Verse 38
पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्
পথিকে ক’লে— “হে ৰাক্ষস! শ্ৰীমৎ দ্বাৰৱতী (দ্বাৰকা) দৰ্শন কৰি মই ইয়ালৈ আহিছোঁ। কৃষ্ণদৰ্শনৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আমাৰ প্ৰভাৱ ‘বজ্ৰলেপ’ দুখ-দোষ নাশ কৰে।”
Verse 39
गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्
যি গোমতীত একবাৰো স্নান কৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ পদ্মসম মুখমণ্ডল দৰ্শন কৰে, সি সকলোকে পাপৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে—তিনিলোক দাহক পাপৰ পৰাও।
Verse 40
वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा
বসিষ্ঠ ক’লে: এইদৰে কোৱা শুনি ৰাক্ষসজন আনন্দিত হ’ল; আত্মা শুদ্ধ হ’ল আৰু ভক্তিৰে সংযুক্ত হ’ল। প্ৰণাম কৰি আৰু প্ৰদক্ষিণা কৰি, তেতিয়াই সি দ্বাৰকাত উপস্থিত হ’ল।
Verse 41
गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः
তাত গোমতীত সি দেহ ত্যাগ কৰি বৈষ্ণৱ পদ লাভ কৰিলে। দেৱলোকৰ অধিপতিসকল আৰু গন্ধৰ্বসকলে ফুলবৃষ্টিৰ মাজত তাক স্তৱন কৰিলে।
Verse 42
इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्
এইদৰে দ্বাৰকাৰ মহাপ্ৰভাৱশালী মহিমা প্ৰকীৰ্তিত হ’ল। যাৰ পথিকক কেৱল দৰ্শন কৰিলেই পাপ শিপা নধৰে; তেন্তে দ্বাৰকাত নিজে কি ক’ব—তাত পাপকর্ম একেবাৰে অঙ্কুৰিত নহয়।
Verse 43
इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्
হে ৰাজন, হে অনঘ, তুমি যি সুধিছিলা সেয়া মই এইদৰে ক’লোঁ। এই ক্ষেত্ৰ সকলো তীৰ্থক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ, আৰু ‘বজ্ৰ-লেপ’ নামৰ দুঃখ-দোষ নাশক।
Verse 44
श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ
শ্ৰী প্ৰহ্লাদ ক’লে: বশিষ্ঠ মুনিৰ উপদেশ শুনি দিলীপৰ মন আনন্দিত হ’ল। দ্বাৰকাক ক্ষেত্ৰসমূহৰ ৰাজা বুলি জানি তেওঁ বিস্ময়ে অভিভূত হ’ল।
Verse 45
ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे
আনন্দিত হৈ তেওঁ দেবদেৱৰ নিবাস দ্বাৰৱতীলৈ ভক্তিভাৱে গ’ল। শ্ৰীকৃষ্ণৰ দৰ্শন কৰি তেওঁ পৰম সিদ্ধি লাভ কৰি দেৱমন্দিৰত উপনীত হ’ল।