Adhyaya 71
সূতে নাগৰখণ্ডত কৌমাৰ-কেন্দ্ৰিক এক পবিত্ৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। স্কন্দ অপাৰ তেজে জন্ম লয়; কৃত্তিকাসকলে আহি স্তন্যদান আৰু আলিঙ্গনেৰে তেওঁক পোষণ কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ ৰূপ বহু-মুখী বহু-ভুজ স্বৰূপে বিস্তাৰিত হয়। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শিৱ, ইন্দ্ৰ আদি দেৱগণে সমবেত হৈ গীত-বাদ্য-নৃত্যসহ উৎসৱ কৰে; দেৱতাসকলে তেওঁক “স্কন্দ” নামে অভিষিক্ত কৰে আৰু শিৱে তেওঁক সেনাপতি নিযুক্ত কৰে। স্কন্দে অচ্যুত বিজয়শক্তি, ময়ূৰবাহন আৰু বহু দেৱতাৰ পৰা দিৱ্য অস্ত্ৰ লাভ কৰে। স্কন্দৰ নেতৃত্বত দেৱগণে তাৰকৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে। ভয়ংকৰ সমৰত স্কন্দে নিক্ষেপ কৰা শক্তিয়ে তাৰকৰ হৃদয় বিদীৰ্ণ কৰি দানৱ-ভয়ৰ অন্ত কৰে। বিজয়ৰ পাছত তেওঁ ৰক্তচিহ্নিত শক্তিক ‘পুৰোত্তম’ নগৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰে; ফলত ৰক্তশৃঙ্গ পৰ্বত দৃঢ় আৰু সুৰক্ষিত হয়। পিছত পৰ্বত নড়াৰ ফলত চমৎকাৰপুৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয় আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ হানি ঘটে; তেওঁলোকে শাপৰ হুমকি দিয়ে। স্কন্দে সৰ্বহিতৰ নৈতিক যুক্তি দি তেওঁলোকক শান্ত কৰে, অমৃতৰে মৃত ব্ৰাহ্মণসকলক পুনৰ জীৱিত কৰে, শিখৰত শক্তি স্থাপন কৰি চাৰিও দিশত চাৰিগৰাকী দেৱী—আম্ববৃদ্ধা, আম্ৰা, মাহিত্থা, চমৎকাৰী—ক নিযুক্ত কৰি পৰ্বতক অচল কৰে। ব্ৰাহ্মণসকলে বৰ দিয়ে—এই বসতি স্কন্দপুৰ (চমৎকাৰপুৰ নামেও) প্ৰসিদ্ধ হওক; স্কন্দ, চাৰিগৰাকী দেৱী আৰু শক্তিৰ নিত্য পূজা হওক, বিশেষকৈ চৈত্ৰ শুক্ল ষষ্ঠীত। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হয়, সেই দিন ভক্তিভাৱে পূজা কৰিলে স্কন্দ সন্তুষ্ট হয় আৰু বিধিপূৰ্বক পূজাৰ পাছত শক্তিত পিঠি স্পৰ্শ/ঘঁহিলে এক বছৰ ৰোগমুক্তি লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । तास्तथेति प्रतिज्ञाय चक्रुस्तच्छक्रशासनम् । सूतिकागृहधर्मे यत्तच्चक्रुस्तस्य सर्वशः
সূতে ক’লে: ‘তথাস্তূ’ বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰি তেওঁলোকে ইন্দ্ৰৰ আদেশ পালন কৰিলে; আৰু সূতিকাগৃহৰ ধৰ্ম অনুসাৰে যি যি বিধান, সেয়া সকলো দিশে সম্পন্ন কৰিলে।
Verse 2
अथान्यदिवसे बालो द्वादशार्कसमद्युतिः । संजज्ञे तेन वीर्येण द्विभुजैक मुखः शुभः
তাৰ পাছত আন এটা দিন দ্বাদশ সূৰ্যৰ সম দীপ্তিমান এটি শিশু জন্ম ল’লে; সেই দিৱ্য বীৰ্যৰ বলত সি শুভৰূপে প্ৰকাশ পালে—দুই বাহু আৰু এক মুখবিশিষ্ট।
Verse 3
यथासौ जातमात्रस्तु प्ररुरोद सुदुःखितः । तच्छ्रुत्वा रुदितं सर्वाः कृत्तिकास्तमुपागताः
জন্ম হোৱাৰ লগে লগে সি অতি দুঃখিত হৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে; সেই কান্দোন শুনি সকলো কৃত্তিকা তাৰ ওচৰলৈ আহিল।
Verse 4
महासेनोऽपि संवीक्ष्य मातॄस्ताः समुपागताः । सोत्कण्ठः षण्मुखो जातो द्वादशाक्षभुजस्तथा
মহাসেনেও সেই মাতৃসকল ওচৰলৈ অহা দেখি উৎকণ্ঠিত হ’ল; তেতিয়া সি ষণ্মুখ ৰূপে জন্মিল আৰু তদ্ৰূপে দ্বাদশ বাহুযুক্তও হ’ল।
Verse 5
एकैकस्याः पृथक्तेन प्रपपौ प्रयतः स्तनम् । द्वाभ्यामालिंगयामास भुजाभ्यां स्नेहपूर्वकम्
তেওঁ পৃথক পৃথককৈ প্ৰতিগৰাকী মাতৃৰ স্তন সতর্কতাৰে পান কৰিলে; আৰু দুয়ো বাহুৰে স্নেহপূৰ্বক, কোমলভাৱে আলিঙ্গন কৰিলে।
Verse 6
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सर्वे देवाः सहेन्द्रेण गन्धर्वाप्सरसस्तथा
সেই সময়তে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শিৱ আদি উপস্থিত হ’ল; আৰু ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতা, লগতে গন্ধৰ্ব আৰু অপ্সৰাসসকলো আহিল।
Verse 7
महोत्सवोऽथ संजज्ञे तस्मिन्स्थाने निरर्गलः । गीतवाद्यप्रणादेन येनविश्वं प्रपूरितम्
তাৰ পাছত সেই স্থানত এক মহোৎসৱ উদ্ভৱ হ’ল, বাধাহীন আৰু উচ্ছ্বসিত; গীত-বাদ্যৰ ধ্বনিত যেন সমগ্ৰ বিশ্ব পূৰ্ণ হৈ উঠিল।
Verse 8
रंभाद्या ननृतुस्तस्य विलासिन्यो दिवौकसाम् । जगुश्च मुख्यगन्धर्वा श्चित्रांगदमुखाश्च ये
ৰম্ভা আদি দিৱ্য অপ্সৰাসসকল, দেৱলোকৰ ৰসাল নাৰীগণ, তাত নৃত্য কৰিলে; আৰু চিত্ৰাঙ্গদ আদি মুখ্য গন্ধৰ্বসকলে গীত গালে।
Verse 9
ततस्तु देवताः सर्वास्तस्य नाम प्रचक्रिरे । स्कन्दनाद्रेतसो भूमौ स्कन्द इत्येव सादरम्
তাৰ পাছত সকলো দেৱতাই বিধিপূৰ্বক তেওঁৰ নাম স্থিৰ কৰিলে; যিহেতু বীৰ্য ভূমিত ‘স্কন্দিত’ হৈছিল, সেয়ে সাদৰে তেওঁক ‘স্কন্দ’ বুলিলে।
Verse 10
अथ तस्य कुमा रस्य तदा तत्राभिषेचनम् । सेनापत्यं कृतं साक्षाद्देवानां शंभुना स्वयम्
তেতিয়াই তাতেই সেই দিৱ্য কুমাৰৰ অভিষেক সম্পন্ন হ’ল; আৰু স্বয়ং শম্ভুৱে সোজাসুজি তেওঁক দেৱসেনাৰ সেনাপতি নিযুক্ত কৰিলে।
Verse 11
तस्य शक्तिः स्वयं दत्ता विधिनाऽद्भुतदर्शना । अमोघा विजयार्थाय दैत्यपक्षक्षयाय च
বিধী (ব্ৰহ্মা) স্বয়ং বিধি অনুসাৰে অদ্ভুত দীপ্তিময় শক্তি (বল্লম) তেওঁক দান কৰিলে—বিজয়ৰ বাবে অমোঘ আৰু দানৱদল বিনাশৰ বাবে।
Verse 12
मयूरो वाहनार्थाय त्र्यंबकेण सुशीघ्रतः । दिव्यास्त्राणि महेन्द्रेण विष्णुनाथ महात्मना
ত্ৰ্যম্বকে অতি শীঘ্ৰে তেওঁৰ বাহনাৰ্থে ময়ূৰ দিলে; আৰু মহেন্দ্ৰ (ইন্দ্ৰ) আৰু মহাত্মা বিষ্ণুনাথে দিৱ্য অস্ত্ৰসমূহ দান কৰিলে।
Verse 13
ततोऽभीष्टानि शस्त्राणि देवैः सर्वैः पृथक्पृथक् । तस्य दत्तानि संतुष्टैस्तथा मातृगणैरपि
তাৰ পাছত সকলো দেৱতাই—একে একে পৃথক পৃথককৈ—সন্তুষ্টচিত্তে তেওঁৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ইচ্ছিত শস্ত্ৰসমূহ দান কৰিলে; তদুপৰি মাতৃগণসমূহেও তেনেকৈ দান কৰিলে।
Verse 14
ततस्तमग्रतः कृत्वा सेनानाथं सुरेश्वराः । जग्मुः ससैनिकास्तत्र तारको यत्र संस्थितः
তেতিয়া সুৰেশ্বৰসকলে তেওঁক আগত ৰাখি সেনানাথ কৰি, সসৈনিক হৈ সেই ঠাইলৈ গ’ল য’ত তাৰকা অৱস্থিত আছিল।
Verse 15
तारकोऽपि समालोक्य देवान्स्वयमुपागतान् । युद्धार्थं हर्षसंयुक्तः सम्मुखः सत्वरं ययौ
তাৰকেও স্বয়ং উপস্থিত হোৱা দেৱতাসকলক দেখি, যুদ্ধৰ উদ্দেশ্যে হর্ষেৰে ভৰি তৎক্ষণাৎ সন্মুখলৈ দৌৰি গ’ল।
Verse 16
ततोऽभूत्सुमहद्युद्धं देवानां दानवैः सह । कोपसंरक्तनेत्राणां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्
তাৰ পাছত দেৱতা আৰু দানৱসকলৰ মাজত এক মহাযুদ্ধ উঠিল। ক্ৰোধে ৰঙা হোৱা চকুৰে তেওঁলোকে মৃত্যুকেই কৰ্ম কৰি তবেই উভতি গ’ল।
Verse 17
अथ स्कन्देन संवीक्ष्य दूरस्थं तारकं रणे । समाहूय ततो मुक्ता सा शक्तिस्तस्य मृत्यवे
তেতিয়া স্কন্দে ৰণক্ষেত্ৰত দূৰত থকা তাৰকক চাই তাক আহ্বান কৰিলে; তাৰ পাছত সেই শক্তি নিক্ষিপ্ত হ’ল—যি তাৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হ’ল।
Verse 18
अथासौ हृदयं भित्त्वा तस्य दैत्यस्य दारुणा । चमत्कारपुरोपांते पतिता रुधिरोक्षिता
সেই ভয়ংকৰ শক্তিয়ে দানৱৰ হৃদয় বিদীৰ্ণ কৰি, ৰক্তে ৰঞ্জিত হৈ, চমৎকাৰপুৰৰ উপকণ্ঠৰ ওচৰত পৰি ৰ’ল।
Verse 19
तारकस्तु गतो नाशं मुक्तः प्राणैश्च तत्क्षणात् । ततो देवगणाः सर्वे संहृष्टास्तं महाबलम्
তাৰক ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হ’ল আৰু সেই ক্ষণতে প্ৰাণবায়ুৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’ল। তেতিয়া সকলো দেৱগণ আনন্দিত হৈ সেই মহাবলীক (স্কন্দক) স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে।
Verse 20
स्तोत्रैर्बहुविधैः स्तुत्वा प्रोचुस्तस्मिन्हते सति । गताश्च त्रिदिवं तूर्णं सह शक्रेण निर्भयाः
বহুবিধ স্তোত্ৰেৰে তেঁওক স্তৱন কৰি, সেই শত্রু নিহত হোৱাত তেওঁলোকে কথা ক’লে; আৰু নিৰ্ভয়ে শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ সৈতে তৎক্ষণাৎ ত্ৰিদিৱলৈ গ’ল।
Verse 21
स्कन्दोऽपि तां समादाय शक्तिं तत्र पुरोत्तमे । स्थापयामास येनैव रक्तशृंगोऽभवद्दृढः
স্কন্দো সেই শক্তি (বল্লম) লৈ সেই উত্তম নগৰত স্থাপন কৰিলে; সেই কৰ্মৰ দ্বাৰাই ৰক্তশৃঙ্গ দৃঢ় আৰু অচল হৈ পৰিল।
Verse 22
ऋषय ऊचुः । रक्तशृंगः कथं तेन निश्चलोऽपि दृढीकृतः । कस्य वाक्येन नो ब्रूहि विस्तरेण महामते
ঋষিসকলে ক’লে: “যি আগতেই অচল আছিল, তাক তেওঁ কেনেকৈ দৃঢ় কৰিলে—সেই ৰক্তশৃঙ্গ? হে মহামতে, বিস্তাৰে কোৱা—কাৰ বাক্যৰ দ্বাৰা এই সিদ্ধ হ’ল?”
Verse 23
सूत उवाच । यदा वै भूमिकम्पस्तु संप्रजातः सुदारुणः । रक्तशृङ्गः प्रचलितः स्वस्थानादतिवेगतः
সূতে ক’লে: “যেতিয়া সঁচাকৈয়ে অতি ভয়ংকৰ ভূমিকম্প উঠিল, তেতিয়া ৰক্তশৃঙ্গ কঁপি উঠিল আৰু মহা বেগে নিজৰ স্থানৰ পৰা সৰি গ’ল।”
Verse 24
तस्य दैत्यस्य पातेन यथान्ये पर्व तोत्तमाः । अथ हर्म्याणि सर्वाणि चमत्कारपुरे तदा
সেই দৈত্যৰ পতনৰ ফলত, যেন অন্য উৎকৃষ্ট পৰ্বতসমূহ কঁপি উঠে তেনেকৈ; আৰু তেতিয়া চমৎকাৰপুৰত সকলো অট্টালিকা-গৃহো কঁপি উঠিল।
Verse 25
शीर्णानि चलिते तस्मिन्पर्वते व्यथिता द्विजाः । प्रायशो निधनं प्राप्तास्तथाऽन्ये मूर्छयार्दिताः
যেতিয়া সেই পৰ্বতটো কঁপি উঠিছিল, নিৰ্মাণবোৰ খহি পৰিছিল; দ্বিজসকল (ব্ৰাহ্মণ) ব্যথিত হৈছিল—বহুতেই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল আৰু আনসকল মূৰ্ছা গৈছিল।
Verse 26
हतशेषास्ततो विप्रा गत्वा स्कन्दं क्रुधान्विताः । प्रोचुश्च किमिदं पाप त्वया कृतमबुद्धिना
তেতিয়া জীৱিত থকা ব্ৰাহ্মণসকলে ক্ৰোধত ভৰি স্কন্দৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে: “হে পাপী, তুমি অজ্ঞানতাৰ বশৱৰ্তী হৈ এই কি কৰিলা?”
Verse 27
नाशं नीता वयं सर्वे सपुत्रपशुबाधवाः । तस्माच्छापं प्रदास्यामो वयं दुःखेन दुःखिताः
“আমি আমাৰ পুত্ৰ, পশুধন আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ সৈতে সৰ্বস্বান্ত হ’লো। সেয়েহে, দুখত জৰ্জৰিত হৈ আমি তোমাক অভিশাপ দিম।”
Verse 28
स्कन्द उवाच । हिताय सर्वलोकानां मयैतत्समनुष्ठितम् । यद्धतो दानवो रौद्रो नान्यथा द्विजसत्तमाः
স্কন্দই ক’লে: “সমগ্ৰ জগতৰ কল্যাণৰ বাবে মই এই কাৰ্য্য কৰিছিলো—অৰ্থাৎ ভয়ংকৰ দানৱক বধ কৰা। হে শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণসকল, ইয়াৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাছিল।”
Verse 29
प्रसादः क्रियतां तस्मान्मान्या मे ब्राह्मणाः सदा । मृतानपि द्विजान्सर्वानहं तानमृताश्रयात्
“সেয়েহে প্ৰসন্ন হওক। ব্ৰাহ্মণসকল মোৰ বাবে সদায় পূজনীয়। যদিও সেই সকলো দ্বিজৰ মৃত্যু হৈছে, মই অমৃতৰ আশ্ৰয় লৈ তেওঁলোকক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিম।”
Verse 30
पुनर्जीवितसंयुक्तान्करिष्यामि न संशयः । तथा सुनिश्चलं शैलं करिष्यामि स्वशक्तितः
নিঃসন্দেহে মই তেওঁলোকক পুনৰ জীৱিত কৰিম; আৰু মোৰ নিজ শক্তিৰে এই পৰ্বতক সম্পূৰ্ণ অচল কৰি দিম।
Verse 31
एवमुक्त्वा समादाय तां शक्तिं रुधिरोक्षिताम् । चक्रे स्थापनमस्यास्तु रक्तशृङ्गस्य मूर्धनि
এইদৰে কৈ তেওঁ তেজেৰে ছিটা পৰা সেই শক্তি (বল্লম) উঠাই ল’লে আৰু ৰক্তশৃংগৰ শিখৰত তাক স্থাপন কৰিলে।
Verse 32
ततः प्रोवाच संहृष्टो देवतानां चतुष्टयम् । आंबवृद्धां तथैवाम्रां माहित्थां च चमत्करीम्
তাৰ পাছত আনন্দিত হৈ তেওঁ চাৰিজন দেৱীৰ গোটক সম্বোধন কৰিলে—আম্ববৃদ্ধা, তদুপৰি আম্ৰা, মাহাট্থা আৰু চমৎকাৰী।
Verse 33
युष्माभिर्निश्चलः कार्यो भूयोऽयं नगसत्तमः । प्रलयेऽपि यथा स्थानाद्रक्तशृङ्गश्चलेन्नहि
তোমালোকৰ দ্বাৰা এই শ্ৰেষ্ঠ পৰ্বত পুনৰ দৃঢ়-অচল কৰা হওক—যেন প্ৰলয়তো ৰক্তশৃংগ নিজৰ স্থানৰ পৰা কেতিয়াও নচলে।
Verse 34
युष्माकं ब्राह्मणाः सर्वे पूजां दास्यंति सर्वदा
তোমালোকলৈ সকলো ব্ৰাহ্মণে সদায় পূজা অৰ্পণ কৰিব।
Verse 36
बाढमित्येव ताः प्रोच्य चतुर्दिक्षु ततश्च तम् । शूलाग्रैः सुदृढं चक्रुः स्कन्दवाक्येन हर्षिताः । ततश्चामृतमादाय मृतानपि द्विजोत्तमान् । स्कन्दो जीवापयामास द्विजभक्तिपरायणः
“বাঢম—তথাই হওক,” বুলি সেই দেৱীগণে ক’লে; তাৰ পাছত স্কন্দৰ আজ্ঞাত হৰ্ষিত হৈ বঁটাৰ আগৰে চাৰিও দিশে তাক দৃঢ়কৈ স্থাপন কৰিলে। তেতিয়া স্কন্দে অমৃত লৈ মৃত হোৱা উত্তম দ্বিজ-ব্ৰাহ্মণসকলকো পুনৰ জীৱন দিলে—দ্বিজভক্তিতেই যি সম্পূৰ্ণ পৰায়ণ।
Verse 37
ततस्ते ब्राह्मणास्तत्र संहृष्टा वरमुत्तमम् । ददुस्तस्य स च प्राह मन्नामैतत्पुरोत्तमम् । सदैव ख्यातिमायातु एतन्मे हृदि वांछितम्
তেতিয়া তাত থকা ব্ৰাহ্মণসকলে পৰম আনন্দে তাক উত্তম বৰ দান কৰিলে। সি ক’লে, “এই শ্ৰেষ্ঠ নগৰ মোৰ নামেই পৰিচিত হওক; চিৰকাল খ্যাতি লাভ কৰক—এইয়েই মোৰ হৃদয়ৰ আকাঙ্ক্ষা।”
Verse 38
ऋषय ऊचुः । एतत्स्कन्दपुरंनाम तव नाम्ना भविष्यति । चमत्कारपुरं तद्वत्सांप्रतं सुरसत्तम
ঋষিসকলে ক’লে, “তোমাৰ নাম অনুসাৰে ই ‘স্কন্দপুৰ’ নামে হ’ব। আৰু হে সুৰশ্ৰেষ্ঠ, তদ্ৰূপে এতিয়া ই ‘চমৎকাৰপুৰ’ নামেও খ্যাত হ’ব।”
Verse 39
पूजां तव करिष्यामः कृत्वा प्रासादमुत्त मम् । तथैव देवताः सर्वाश्चतस्रोऽपि त्वया धृताः
“আমি উত্তম প্ৰাসাদ (মন্দিৰ) নিৰ্মাণ কৰি তোমাৰ পূজা কৰিম। আৰু তোমাৰ দ্বাৰা ধৃত সেই চাৰিওসহ সকলো দেৱতাকো আমি পূজিম।”
Verse 40
सर्वाः संपूजयिष्यामः सर्वकृत्येषु सादरम् । एतां चं तावकीं शक्तिं सदा सुरवरोत्तम । विशेषात्पूजयिष्यामः षष्ठ्यां श्रद्धासमन्विताः
“সকলো কৃত্য-কৰ্মত আমি সাদৰে সকলোকে সম্পূৰ্ণ পূজা কৰিম। আৰু হে সুৰবৰতম, তোমাৰ এই শক্তি (বল্লম-শক্তি) আমি সদায়, বিশেষকৈ ষষ্ঠী তিথিত, শ্ৰদ্ধাসহ পূজা কৰিম।”
Verse 41
सूत उवाच । एवं स ब्राह्मणैः प्रोक्तो महासेनो महाबलः । स्थितस्तत्रैव तद्वा क्याज्ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्
সূত উৱাচ: ব্ৰাহ্মণসকলৰ বাক্য শুনি মহাবলী মহাসেন তাতেই স্থিৰ হৈ ৰ’ল; তেওঁলোকৰ কথাৰ দ্বাৰা তেওঁ বুজিলে যে এইখন উত্তম পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰ (ক্ষেত্ৰ)৷
Verse 42
यस्तं पूजयते भक्त्या चैत्रषष्ठ्यां सुभावतः । शुक्लायां तस्य संतुष्टिं कुरुते बर्हिवाहनः
যি কোনো ব্যক্তি চৈত্ৰ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ ষষ্ঠী তিথিত শুদ্ধ ভাৱে ভক্তিসহিতে তেওঁৰ পূজা কৰে, বৰ্হিবাহন (স্কন্দ) তাত সন্তুষ্ট হয়।
Verse 43
तस्यां शक्तौ नरो यश्च कुर्यात्पृष्ठिनिघर्षणम् । पूजयित्वा तु पुष्पाद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स न स्याद्रोगसंयुक्तो यावत्संवत्सरं द्विजाः
হে দ্বিজসকল! যি নৰ সেই শক্তিক ফুল আদি দ্ৰব্যেৰে বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি, সম্পূৰ্ণ শ্ৰদ্ধাসহিতে তাৰ সৈতে পিঠি ঘঁহে/স্পৰ্শ কৰে, সি এক বছৰ পৰ্যন্ত ৰোগত নপৰে।
Verse 44
एवं तत्र धृता शक्तिस्तेन स्कन्देन धीमता । रक्तशृंगस्य रक्षार्थं तत्पुरस्य विशेषतः
এইদৰে ধীমান স্কন্দে তাত সেই শক্তি স্থাপন কৰিলে—ৰক্তশৃঙ্গৰ ৰক্ষাৰ্থে, আৰু বিশেষকৈ সেই নগৰৰ সুৰক্ষাৰ বাবে।