Adhyaya 49

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि रामनाथस्य शूलिनः । स्तोत्राध्यायं महापुण्यं शृणुत श्रद्धया द्विजाः

শ্ৰী সূতে ক’লে: এতিয়া মই শূলধাৰী ৰামনাথৰ স্তোত্ৰসমূহৰ মহাপুণ্য অধ্যায় বৰ্ণনা কৰিম। হে দ্বিজসকল, শ্ৰদ্ধাৰে শুনা।

Verse 2

रामः प्रतिष्ठिते लिंगे तुष्टाव परमेश्वरम् । लक्ष्मणो जानकी सीता सुग्रीवाद्याः कपीश्वराः

লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পাছত ৰামে পৰমেশ্বৰক স্তৱনা কৰিলে। লক্ষ্মণ, জানকী সীতা, আৰু সুগ্ৰীৱ আদি কপীশ্বৰসকলো তাত উপস্থিত আছিল।

Verse 3

ब्रह्मप्रभृतयो देवाः कुम्भजाद्या महर्षयः । अस्तुवन्भक्तिसंयुक्ताः प्रत्येकं राघवेश्वरम्

ব্ৰহ্মা আদি দেৱতা আৰু কুম্ভজ (অগস্ত্য) আদি মহর্ষিসকল ভক্তিযুক্ত হৈ, একে একে ৰাঘৱেশ্বৰক স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 4

तद्वक्ष्याम्यानुपूर्व्येण शृणुतादरपूर्वकम् । एतच्छ्रवणमात्रेण मुक्तः स्या न्मानवो द्विजाः

মই ইয়াক অনুক্ৰমে বৰ্ণনা কৰিম—আদৰেৰে মন দি শুনা। হে দ্বিজসকল, কেৱল এইটো শুনিলেই মানুহে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰে।

Verse 5

श्रीराम उवाच । नमो महात्मने तुभ्यं महामायाय शूलिने । स्वपदांबुजभक्तार्तिहारिणे सर्प हारिणे

শ্ৰী ৰামে ক’লে: হে মহাত্মা, তোমাক নমস্কাৰ; হে মহামায়াৰ অধিপতি, শূলধাৰী, তোমাক নমস্কাৰ। যি নিজৰ পদপদ্মৰ ভক্তৰ দুখ দূৰ কৰে আৰু সৰ্পক অলংকাৰৰূপে ধাৰণ কৰে, তেঁওক নমো।

Verse 6

नमो देवाधिदेवाय रामनाथाय साक्षिणे । नमो वेदांतवेद्याय योगिनां तत्त्वदायिने

দেৱাধিদেৱ, ৰামনাথ, অন্তৰ্যামী সাক্ষী—তোমাক নমস্কাৰ। বেদান্তে যাক জানে আৰু যোগীসকলক তত্ত্ব দান কৰে—তেঁওক নমো।

Verse 7

सर्वदानंदपूर्णाय विश्वनाथाय शंभवे । नमो भक्तभयच्छेदहेतुपादाब्जरेणवे

সৰ্বদা আনন্দে পৰিপূৰ্ণ বিশ্বনাথ শম্ভু—তোমাক নমস্কাৰ। ভক্তৰ ভয় ছেদন কৰাৰ কাৰণস্বৰূপ তোমাৰ পদপদ্মৰ ৰেণুক নমো।

Verse 8

नमस्तेऽखिलनाथाय नमः साक्षात्परात्मने । नमस्तेऽद्भुतवीर्याय महापातकनाशिने

হে অখিলনাথ, তোমাক নমস্কাৰ; সাক্ষাৎ পৰমাত্মা, তোমাক নমস্কাৰ। অদ্ভুত বীৰ্যধাৰী, মহাপাতক-নাশক, তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 9

कालकालाय कालाय कालातीताय ते नमः । नमोऽविद्यानिहंत्रे ते नमः पापहराय च

মৃত্যুৰো মৃত্যু, কাল স্বয়ং কাল, আৰু কালাতীত তোমাক নমস্কাৰ। অবিদ্যা-নিহন্তা তোমাক নমো; পাপ-হৰকো তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 10

नमः संसारतप्तानां तापनाशैकहेतवे । नमो मद्ब्रह्महत्याविनाशिने च विषाशिने

সংসাৰৰ তাপে দগ্ধ লোকৰ দাহ নাশ কৰাৰ একমাত্ৰ কাৰণ তোমাক নমস্কাৰ। মোৰ ব্ৰাহ্মণহত্যাৰ পাপো বিনাশ কৰা, আৰু বিষ পান কৰা প্ৰভু, তোমাক নমো।

Verse 11

नमस्ते पार्वतीनाथ कैलासनिलयाव्यय । गंगाधर विरूपाक्ष मां रक्ष सकलापदः

হে পাৰ্বতীনাথ, কৈলাস-নিলয় অব্যয়, তোমাক নমস্কাৰ। হে গঙ্গাধৰ, হে বিৰূপাক্ষ, মোক সকলো আপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰা।

Verse 12

तुभ्यं पिनाकहस्ताय नमो मदनहारिणे । भूयोभूयो नमस्तुभ्यं सर्वावस्थासु सर्वदा

পিনাক ধনু ধৰা হস্তধাৰী তোমাক নমো; মদন (কাম) সংহাৰক তোমাক নমস্কাৰ। পুনঃপুনঃ তোমাক নমস্কাৰ—সদায়, সকলো অৱস্থাত।

Verse 13

लक्ष्मण उवाच । नमस्ते रामनाथाय त्रिपुरघ्नाय शंभवे । पार्वतीजीवितेशाय गणेशस्कन्दसूनवे

লক্ষ্মণে ক’লে: ৰামনাথলৈ নমস্কাৰ, ত্ৰিপুৰবধী শম্ভুলৈ নমস্কাৰ। পাৰ্বতীৰ জীৱনস্বামী, গণেশ আৰু স্কন্দৰ পিতৃলৈ নমস্কাৰ।

Verse 14

नमस्ते सूर्यचद्राग्निलोचनाय कपर्दिने । नमः शिवाय सोमाय मार्कंडेय भयच्छिदे

সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু অগ্নি যাঁৰ নয়ন, সেই জটা-ধাৰী প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ। শিৱ, সোম—মাৰ্কণ্ডেয়ৰ ভয় ছেদনকাৰী—আপোনালৈ নমস্কাৰ।

Verse 15

नमः सर्वप्रपंचस्य सृष्टिस्थित्यंतहेतवे । नम उग्राय भीमाय महादेवाय साक्षिणे

সমগ্ৰ প্ৰপঞ্চৰ সৃষ্টি, স্থিতি আৰু লয়ৰ কাৰণ যিজন, তেখেতলৈ নমস্কাৰ। উগ্ৰ, ভীম, সাক্ষী-চৈতন্য মহাদেৱলৈ নমস্কাৰ।

Verse 16

सर्वज्ञाय वरेण्याय वरदाय वराय ते । श्रीकण्ठाय नमस्तुभ्यं पंचपातकभेदिने

সৰ্বজ্ঞ, বৰেণ্য, বৰদাতা আৰু পৰম আশ্ৰয় আপোনালৈ নমস্কাৰ। হে শ্ৰীকণ্ঠ, পঞ্চ মহাপাতক বিনাশকাৰী, আপোনালৈ নমস্কাৰ।

Verse 17

नमस्तेऽस्तु परानंदसत्यविज्ञानरूपिणे । नमस्ते भवरोगघ्न स्नायूनां पतये नमः

পৰমানন্দ, সত্য আৰু বিজ্ঞান-স্বরূপ আপোনালৈ নমস্কাৰ। ভৱ-ৰোগ বিনাশকাৰী, স্নায়ুবোৰৰ অধিপতি প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ।

Verse 18

पतये तस्कराणां ते वनानां पतये नमः । गणानां पतये तुभ्यं विश्वरूपायसाक्षिणे

চোৰসকলৰো অধিপতি, তোমাক নমস্কাৰ; বনসমূহৰ অধিপতি, তোমাক নমস্কাৰ। গণসমূহৰ অধিপতি, হে বিশ্বৰূপ সাক্ষী, তোমাক প্ৰণাম।

Verse 19

कर्मणा प्रेरितः शम्भो जनिष्ये यत्रयत्र तु । तत्रतत्र पदद्वंद्वे भवतो भक्तिरस्तु मे

হে শম্ভু, কৰ্মৰ প্ৰেৰণাৱশত য’তে য’তে মোৰ জন্ম হয়, ত’তে ত’তে তোমাৰ চৰণযুগলত মোৰ ভক্তি সদায় থাকক।

Verse 20

असन्मार्गे रतिर्मा भूद्भवतः कृपया मम । वैदिकाचारमार्गे च रतिः स्याद्भवते नमः

তোমাৰ কৃপাৰে মোৰ ৰতি যেন অসৎ পথত নাথাকে। বৈদিক আচাৰৰ পথতহে মোৰ প্ৰীতি হওক—তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 21

सीतोवाच । परमकारण शंकर धूर्जटे गिरिसुतास्तनकुंकुमशोभित । मम पतौ परिदेहि मतिं सदा न विषमां परपूरुषगोचराम्

সীতাই ক’লে: হে শংকৰ, পৰম কাৰণ; হে ধূর্জটে, গিৰিসুতাৰ স্তনৰ কুঙ্কুমে শোভিত—মোৰ মন-বুদ্ধি সদায় মোৰ স্বামীত স্থাপন কৰা; ই যেন কেতিয়াও বেঁকা হৈ পৰ-পুৰুষলৈ নাযায়।

Verse 22

गंगाधर विरूपाक्ष नीललोहित शंकर । रामनाथ नमस्तुभ्यं रक्ष मा करुणाकर

হে গঙ্গাধৰ, হে বিরূপাক্ষ, হে নীললোহিত শংকৰ! হে ৰামনাথ, তোমাক নমস্কাৰ। হে কৰুণাকৰ, মোক ৰক্ষা কৰা।

Verse 23

नमस्ते देवदेवेश नमस्ते करुणालय । नमस्ते भवभीतानां भवभीतिविमर्दन

হে দেৱদেৱেশ! তোমাক নমস্কাৰ; হে কৰুণালয়! তোমাক নমস্কাৰ। সংসাৰ-ভীত লোকসকলৰ ভৱভয় চূর্ণ কৰা প্ৰভু, তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 24

नाथ त्वदीयचरणांबुजचिंतनेन निर्द्धूय भास्करसुताद्भयमाशु शम्भो । नित्यत्वमाशु गतवान्स मृकंडुपुत्रः किं वा न सिध्यति तवाश्रयणात्परेश

হে নাথ! তোমাৰ চৰণকমল ধ্যান কৰিলেই, হে শম্ভু, সূৰ্যপুত্ৰ যমৰ ভয় শীঘ্ৰে দূৰ হয়। মৃকণ্ডুপুত্ৰ মাৰ্কণ্ডেয় তৎক্ষণাৎ অমৰত্ব লাভ কৰিলে; হে পৰমেশ, তোমাৰ আশ্ৰয় ল’লে কি অসাধ্য থাকে?

Verse 25

परेशपरमानंद शरणागतपालक । पातिव्रत्यं मम सदा देहि तुभ्यं नमोनमः

হে পৰেশ, পৰমানন্দ-স্বরূপ, শৰণাগত-পালক; মোক সদায় পাতিব্ৰত্য ধৰ্ম, অচল নিষ্ঠা দান কৰা। তোমাক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

Verse 26

हनूमानुवाच । देवदेव जगन्नाथ रामनाथ कृपानिधे । त्वत्पादांभोरुहगता निश्चला भक्तिरस्तु मे

হনুমানে ক’লে: হে দেৱদেৱ, জগন্নাথ, ৰামনাথ, কৃপানিধি! মোৰ ভক্তি অচল হওক, সদায় তোমাৰ চৰণকমলত স্থিৰ থাকক।

Verse 27

यं विना न जगत्सत्ता तद्भानमपि नो भवेत् । नमः सद्भानरूपाय रामनाथाय शंभवे

যাঁৰ অবিহনে জগতৰ অস্তিত্বেই নাথাকে, আৰু তাৰ দীপ্তিও নহয়; সত্য সত্তা আৰু সত্য জ্যোতি-স্বরূপ শম্ভু ৰামনাথক নমস্কাৰ।

Verse 28

अंगद उवाच । यस्य भासा जगद्भानं यत्प्रकाशं विना जगत् । न भासते नमस्तस्मै रामनाथाय शंभवे

অংগদে ক’লে: যাঁৰ জ্যোতিত জগত উজ্জ্বল, আৰু যাঁৰ প্ৰকাশ বিনা সংসাৰ উজ্জ্বল নহয়—সেই শম্ভু, ৰামনাথক নমস্কাৰ।

Verse 29

जांबुवानुवाच । सर्वानंदो यदानंदो भासते परमार्थतः । नमो रामेश्वरायास्मै परमानंदरूपिणे

জাঁবৱানে ক’লে: যি আনন্দ সকলোৰে আনন্দ, যি পৰম সত্যৰূপে প্ৰকাশিত—সেই পৰমানন্দ-ৰূপী ৰামেশ্বৰক নমো।

Verse 30

नील उवाच । यद्देशकालदिग्भेदैरभिन्नं सर्वदा द्वयम् । तस्मै रामेश्वरायास्मै नमोऽभिन्नस्व रूपिणे

নীলে ক’লে: দেশ-কাল-দিশাৰ ভেদে যি কেতিয়াও ভিন্ন নহয়, সদায় অদ্বয়—সেই অভিন্ন-স্বৰূপ ৰামেশ্বৰক নমস্কাৰ।

Verse 31

नल उवाच । ब्रह्मविष्णुमहेशाना यदविद्याविजृंभिताः । नमोऽविद्याविहीनाय तस्मै रामेश्वराय ते

নলে ক’লে: যাঁৰ পৰা অৱিদ্যাৰ বিস্তাৰে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু মহেশো প্ৰকাশিত—হে প্ৰভু, সেই অৱিদ্যা-শূন্য ৰামেশ্বৰক নমস্কাৰ।

Verse 32

कुमुद उवाच । यस्त्वरूपापरिज्ञानात्प्रधानं कारणत्वतः । कल्पितं कारणायास्मै रामनाथाय शंभवे

কুমুদে ক’লে: যেতিয়া তোমাৰ নিৰাকাৰ তত্ত্ব বুজা নাযায়, তেতিয়া ‘প্ৰধান’ক কাৰণ বুলি কল্পনা কৰা হয়। সত্য কাৰণ শম্ভু, ৰামনাথক নমস্কাৰ।

Verse 33

पनस उवाच । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यादियदविद्याविजृंभितम् । जाग्रदादिविहीनाय नमोऽस्मै ज्ञानरूपिणे

পনস ক’লে: জাগ্ৰত, স্বপ্ন আৰু সুষুপ্তি আদি অৱস্থাসমূহ অবিদ্যাৰেই বিস্তাৰ। সেইজনলৈ নমস্কাৰ, যি এই সকলো অৱস্থাৰ পৰা মুক্ত—যাৰ স্বৰূপ শুদ্ধ জ্ঞান-চৈতন্য।

Verse 34

गज उवाच । यत्स्वरूपापरिज्ञानात्कार्याणां परमा णवः । कल्पिताः कारणत्वेन तार्किकापसदैर्वृथा

গজ ক’লে: তোমাৰ সত্য স্বৰূপ নাজানাৰ ফলত, কাৰ্যৰ ‘পৰমাণু’সমূহকেই পৰম কাৰণ বুলি তৰ্কবাদীৰ অধমসকলে বৃথাই কল্পনা কৰে।

Verse 35

तमहं परमानंदं रामनाथं महेश्वरम् । आत्मरूपतया नित्यमुपासे सर्वसाक्षिणम्

মই পৰমানন্দস্বৰূপ মহাদেৱ—ৰামনাথ—সৰ্বসাক্ষীক, যি আত্মাৰূপে সদা অৱস্থিত, নিত্য উপাসনা কৰোঁ।

Verse 36

गवाक्ष उवाच । अज्ञानपाशबद्धानां पशूनां पाशमोचकम् । रामेश्वरं शिवं शांतमुपैमि शरणं सदा

গৱাক্ষ ক’লে: অজ্ঞানৰ পাশেৰে বাঁধ খোৱা জীৱসমূহৰ বাবে তেওঁ পাশমোচক। মই সদায় ৰামেশ্বৰ—শিৱ, শান্তস্বৰূপ—ৰ শৰণ লওঁ।

Verse 37

गवय उवाच । साध्वस्तजगदाधारं चंद्रचूडमुमापतिम् । रामनाथं शिवं वन्दे संसारामयभेषजम्

গৱয় ক’লে: মই শিৱ ৰামনাথক বন্দনা কৰোঁ—জগতৰ আধাৰ, চন্দ্ৰচূড়, উমাপতি—যি সংসাৰ-ৰোগৰ ঔষধ।

Verse 38

शरभ उवाच । अंतःकरणमात्मेति यदज्ञानाद्विमोहितैः । भण्यते रमनाथं तमात्मानं प्रणमाम्यहम्

শৰভে ক’লে: অজ্ঞানত মোহিত কিছুমানে অন্তঃকৰণ (মন)কেই আত্মা বুলি কয়। মই সেই সত্য আত্মা—ৰামনাথ—ক প্ৰণাম কৰোঁ।

Verse 39

गन्धमादन उवाच । रामनाथमुमानाथं गणनाथं च त्र्यंबकम् । सर्वपातकशुद्ध्यर्थमुपासे जगदीश्वरम्

গন্ধমাদনে ক’লে: সকলো পাপৰ শুদ্ধিৰ বাবে মই জগদীশ্বৰক উপাসনা কৰোঁ—ৰামনাথ, উমাৰ নাথ, গণনাথ, আৰু ত্ৰ্যম্বক (তিনিনয়ন) প্ৰভু।

Verse 40

सुग्रीव उवाच । संसारांभोधि मध्ये मां जन्ममृत्युजले भये । पुत्रदारधनक्षेत्रवीचिमालासमाकुले

সুগ্ৰীৱে ক’লে: সংসাৰ-সমুদ্ৰৰ মাজত মই জন্ম-মৃত্যুৰ জলত ভীত; পুত্ৰ, পত্নী, ধন আৰু ক্ষেত্ৰৰ উথল-পাথল ঢৌৰ মালাৰে আৱৃত।

Verse 41

मज्जद्ब्रह्मांडखंडे च पतितं नाप्तपारकम् । क्रोशंतमवशं दीनं विषयव्या लकातरम्

এই বিশাল ব্ৰহ্মাণ্ডৰ এটা খণ্ডত ডুবি মই পতিত হৈছোঁ, পাৰ হ’বলৈ কোনো উপায় নাপাওঁ। অসহায় আৰু দীন হৈ মই ক্ৰন্দন কৰোঁ—বিষয়-বস্তুৰ সাপসমূহে ভয় দেখুৱাইছে।

Verse 42

व्याधिनक्रसमुद्विग्नं तापत्रयझषार्तिदम् । मां रक्ष गिरिजानाथ रामनाथ नमोऽस्तु ते

ৰোগৰ মকৰাই ব্যাকুল কৰা, তাপ-ত্ৰয়ৰ মাছসমূহে পীড়িত মোক ৰক্ষা কৰা, হে গিৰিজানাথ, হে ৰামনাথ। তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 43

विभीषण उवाच । संसारवनमध्ये मां विनष्टनिजमार्गके । व्याधिचौरे क्रोधसिंहे जन्मव्याघ्रे लयोरगे

বিভীষণে ক’লে: সংসাৰ-অৰণ্যৰ মাজত মই নিজৰ পথ হেৰুৱাইছোঁ। ইয়াত ব্যাধি নামৰ চোৰে মোক লুটে, ক্ৰোধ সিংহৰ দৰে দাঁতে-নখে ধৰে, জন্ম বাঘৰ দৰে আক্রমণ কৰে, আৰু লয় সাপৰ দৰে কুণ্ডলী মাৰি থাকে।

Verse 44

बाल्ययौवनवार्धक्यमहाभीमांधकूपके । क्रोधेर्ष्या लोभवह्नौ च विषयक्रूरपर्वते

শৈশৱ, যৌৱন আৰু বাৰ্ধক্যৰ মহাভয়ংকৰ অন্ধ কূপত; ক্ৰোধ, ঈৰ্ষ্যা আৰু লোভৰ অগ্নিত; আৰু বিষয়-ভোগৰ নিষ্ঠুৰ পৰ্বতত—মই আবদ্ধ হৈ পৰিছোঁ।

Verse 45

त्रासभूकंटकाढ्ये च सीदंतमधुनांधकम् । शोभनां पदवीं शंभो नय रामेश्वराधुना

ভয়ৰ কাঁইটৰে ভৰা এই ভূমিত মই এতিয়া অন্ধকাৰত ডুবি আছোঁ। হে শম্ভু, মোক তৎক্ষণাৎ শুভ পথলৈ নে—এতিয়াই ৰামেশ্বৰলৈ নে।

Verse 46

सर्वे वानरा ऊचुः । निंद्यानिंद्येषु सर्वत्र जनित्वा योनिषु प्रभो । कुंभीपाकादिनरके पतित्वा च पुनस्तथा

সকলো বানৰে ক’লে: হে প্ৰভু, নিন্দনীয় হওক বা অনিন্দনীয়—অগণিত যোনিত সৰ্বত্ৰ জন্ম লৈ, আৰু কুম্ভীপাক আদি নৰকত পৰি, আমি পুনঃ পুনঃ সেইদৰে ঘূৰি ফুৰোঁ।

Verse 47

जनित्वा च पुनर्योनौ कर्मशेषेण कुत्सिते । संसारे पतितानस्मान्रामनाथ दयानिधे

আৰু কৰ্মৰ অৱশিষ্ট ফলৰ বাবে নিন্দনীয় যোনিত পুনৰ জন্ম লৈ, আমি সংসাৰত পতিত হৈছোঁ। হে ৰামনাথ, দয়াৰ সাগৰ—আমালৈ কৃপাদৃষ্টি দিয়া।

Verse 48

अनाथान्विवशान्दीनान्क्रोशतः पाहि शंकर । नमस्तेस्तु दयासिंधो रामनाथ महेश्वर

হে শংকৰ! আমি অনাথ, অসহায়, দীন; ক্ৰন্দন কৰি আহ্বান কৰোঁ—আমাক ৰক্ষা কৰা। তোমাক নমস্কাৰ, হে দয়া-সিন্ধু, হে ৰামনাথ, হে মহেশ্বৰ।

Verse 49

ब्रह्मोवाच । नमस्ते लोकनाथाय रामनाथाय शंभवे । प्रसीद मम सर्वेश मदविद्यां विनाशय

ব্ৰহ্মাই ক’লে: হে লোকনাথ, হে ৰামনাথ, হে শম্ভু—তোমাক নমস্কাৰ। হে সৰ্বেশ্বৰ, প্ৰসন্ন হোৱা আৰু মোৰ অবিদ্যা বিনাশ কৰা।

Verse 50

इंद्र उवाच । यस्य शक्तिरुमा देवी जगन्माता त्रयीमयी । तमहं शंकरं वंदे रामनाथमुमापतिम्

ইন্দ্ৰই ক’লে: যাঁৰ শক্তি উমা দেৱী—জগত-মাতা, ত্ৰয়ীময়ী—সেই শংকৰক মই বন্দনা কৰোঁ; ৰামনাথ, উমাপতি।

Verse 51

यम उवाच । पुत्रौ गणेश्वरस्कंदौ वृषो यस्य च वाहनम् । तं वै रामेश्वरं सेवे सर्वाज्ञाननिवृत्तये

যমই ক’লে: যাঁৰ পুত্ৰ গণেশ্বৰ আৰু স্কন্দ, আৰু যাঁৰ বাহন বৃষভ—সেই ৰামেশ্বৰক মই সেৱা কৰোঁ, সকলো অজ্ঞান নিবৃত্তিৰ বাবে।

Verse 52

वरुण उवाच । यस्य पूजाप्रभावेन जित मृत्युर्मृकंडुजः । मृत्युंजयमुपासेऽहं रामनाथं हृदा तु तम्

বৰুণই ক’লে: যাঁৰ পূজাৰ প্ৰভাৱত মৃকণ্ডুৰ পুত্ৰে মৃত্যুক জয় কৰিলে—সেই মৃত্যুঞ্জয় ৰামনাথক মই হৃদয়ে উপাসনা কৰোঁ।

Verse 53

कुबेर उवाच । ईश्वराय लसत्कर्णकुंडलाभरणाय ते । लाक्षारुणशरीराय नमो रामेश्वराय वै

কুবেৰে ক’লে: যাঁৰ কাণৰ কুণ্ডল দীপ্তিময়, যাঁৰ দেহ লাক্ষা-ৰঙা ৰক্তিম জ্যোতিত উজ্জ্বল—সেই ৰামেশ্বৰলৈ মোৰ নমস্কাৰ।

Verse 54

आदित्य उवाच । नमस्तेऽस्तु महादेव रामनाथ त्रियंबक । दक्षाध्वरविनाशाय नमस्ते पाहि मां शिव

আদিত্য ক’লে: হে মহাদেৱ, হে ৰামনাথ, হে ত্ৰ্যম্বক! তোমাক নমস্কাৰ। দাক্ষৰ যজ্ঞ বিনাশক, তোমাক নমস্কাৰ; হে শিৱ, মোক ৰক্ষা কৰা।

Verse 55

सोम उवाच । नमस्ते भस्मदिग्धाय शूलिने सर्पमालिने । रामनाथ दयांभोधे स्मशाननिलयाय ते

সোম ক’লে: পবিত্ৰ ভস্মে লিপ্ত, শূলধাৰী আৰু সৰ্পমালাধাৰী তোমাক নমস্কাৰ। হে ৰামনাথ, দয়াৰ সাগৰ, শ্মশান-নিবাসী তোমালৈ প্ৰণাম।

Verse 56

अग्निरुवाच । इन्द्राद्यखिलदिक्पालसंसेवितपदांबुज । रामनाथाय शुद्धाय नमो दिग्वाससे सदा

অগ্নিয়ে ক’লে: ইন্দ্ৰ আদি সকলো দিকপাল যাঁৰ পদকমল সেৱা কৰে, সেই শুদ্ধ ৰামনাথলৈ নমস্কাৰ। দিগম্বৰ, আকাশ-বস্ত্ৰধাৰী প্ৰভুলৈ সদা প্ৰণাম।

Verse 57

वायुरुवाच । हराय हरिरूपाय व्याघ्रचर्मांबराय च । रामनाथ नमस्तुभ्यं ममाभीष्टप्रदो भव

বায়ুৱে ক’লে: হৰলৈ নমস্কাৰ, যি হৰি-ৰূপধাৰী আৰু ব্যাঘ্ৰচৰ্ম-অম্বৰ পৰিধান কৰে। হে ৰামনাথ, তোমাক প্ৰণাম; মোৰ অভীষ্ট ফল দান কৰা।

Verse 58

बृहस्पतिरुवाच । अहंतासाक्षिणे नित्यं प्रत्यगद्वयवस्तुने । रामनाथ ममाज्ञानमाशु नाशय ते नमः

বৃহস্পতিয়ে ক’লে: হে অহংকাৰৰ নিত্য সাক্ষী, অন্তৰ্মুখী অদ্বৈত তত্ত্ব! হে ৰামনাথ, মোৰ অজ্ঞান শীঘ্ৰে নাশ কৰা—তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 59

शुक्र उवाच । वंचकानामलभ्याय महामंत्रार्थरूपिणे । नमो द्वैतविहीनाय रामनाथाय शंभवे

শুক্ৰে ক’লে: হে প্ৰবঞ্চকসকলৰ বাবে অলভ্য, মহামন্ত্ৰৰ অৰ্থ-স্বরূপ! দ্বৈতবিহীন জনক নমস্কাৰ—ৰামনাথ, শম্ভুক নমো।

Verse 60

अश्विनावूचतुः । आत्मरूपतया नित्यं योगिनां भासते हृदि । अनन्य भानवेद्याय नमस्ते राघवेश्वर

অশ্বিনীদ্বয়ে ক’লে: তুমি নিত্য আত্মাৰূপে যোগীসকলৰ হৃদয়ত দীপ্ত হৈ ভাসা। হে অনন্য অন্তৰ্জ্যোতিৰে বেদ্য, ৰাঘৱেশ্বৰ—তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 61

अगस्त्य उवाच । आदिदेव महादेव विश्वेश्वर शिवाव्यय । रामनाथांबिकानाथ प्रसीद वृष भध्वज

অগস্ত্য ক’লে: হে আদিদেৱ, হে মহাদেৱ, হে বিশ্বেশ্বৰ, হে অব্যয় শিৱ! হে ৰামনাথ, অম্বিকাৰ নাথ, প্ৰসন্ন হওক—হে বৃষভধ্বজধাৰী।

Verse 62

अपराधसहस्रं मे क्षमस्व विधुशेखर । ममाहमिति पुत्रादावहंतां मम मोचय

হে বিধুশেখৰ, মোৰ সহস্ৰ অপৰাধ ক্ষমা কৰা। ‘মোৰ’ আৰু ‘মই’ বোধ—পুত্ৰ আদি আসক্তিৰ পৰা আৰম্ভ—মোক অহংকাৰৰ পৰা মুক্ত কৰা।

Verse 63

सुतीक्ष्ण उवाच । क्षेत्राणि रत्नानि धनानि दारा मित्राणि वस्त्राणि गवाश्वपुत्राः । नैवोपकाराय हि रामनाथ मह्यं प्रयच्छ त्वमतो विरक्तिम्

সুতীক্ষ্ণে ক’লে: ক্ষেত্ৰ, ৰত্ন, ধন, পত্নী, বন্ধু, বস্ত্ৰ, গাই-ঘোঁৰা আৰু পুত্ৰ—হে ৰামনাথ! এইবোৰে মোৰ সত্য উপকাৰ নকৰে। সেয়ে মোক এই সকলোৰ পৰা বৈৰাগ্য দান কৰা।

Verse 64

विश्वामित्र उवाच । श्रुतानि शास्त्राण्यपि निष्फलानि त्रय्यप्यधीता विफलैव नूनम् । त्वयीश्वरे चेन्न भवेद्धि भक्तिः श्रीरामनाथे शिव मानुषस्य

বিশ্বামিত্ৰে ক’লে: শুনা শাস্ত্ৰসমূহো নিষ্ফল হয়; ত্ৰয়ী বেদ অধ্যয়নো নিশ্চয় ব্যৰ্থ, হে শিৱ! যদি মানুহৰ অন্তৰত তোমাৰ, শ্ৰী ৰামনাথৰ প্ৰতি ভক্তি নাজাগে।

Verse 65

गालव उवाच । दानानि यज्ञा नियमास्तपांसि गंगादितीर्थेषु निमज्जनानि । रामेश्वरं त्वां न नमंति ये तु व्यर्थानि तेषामिति निश्चयोऽत्र

গালৱে ক’লে: দান, যজ্ঞ, নিয়ম, তপস্যা আৰু গঙ্গা আদি তীৰ্থত নিমজ্জন—যিসকলে তোমাক, হে ৰামেশ্বৰ, নমস্কাৰ নকৰে, সিহঁতৰ বাবে এই সকলো ব্যৰ্থ; এইয়াই ইয়াত সিদ্ধান্ত।

Verse 66

वसिष्ठ उवाच । कृत्वापि पापान्यखिलानि लोकस्त्वामेत्य रामेश्वर भक्तियुक्तः । नमेत चेत्तानि लयं व्रजेयुर्यथांधकारो रवितेजसाऽद्धा

বসিষ্ঠে ক’লে: মানুহে সকলো পাপ কৰিলেও, যদি ভক্তিসহ তোমাৰ ওচৰলৈ আহি, হে ৰামেশ্বৰ, নমস্কাৰ কৰে, তেন্তে সেই পাপসমূহ লয় পায়—যেনেকৈ সূৰ্যৰ তেজত অন্ধকাৰ নিশ্চয় নাশ হয়।

Verse 67

अत्रिरुवाच । दृष्ट्वा तु रामेश्वरमेकदापि स्पृष्ट्वा नमस्कृत्य भवंतमीशम् । पुनर्न गर्भं स नरः प्रयायात्किं त्वद्वयं ते लभतं स्वरूपम्

অত্ৰিয়ে ক’লে: একবাৰো ৰামেশ্বৰক দর্শন কৰি, সেই পবিত্ৰ সান্নিধ্য স্পৰ্শ কৰি, আৰু তোমাক, ঈশ্বৰ, নমস্কাৰ কৰিলে—সেই মানুহ পুনৰ গৰ্ভত নাযায়। ইয়াত আশ্চৰ্য কি? সি তোমাৰ অদ্বৈত স্বৰূপ লাভ কৰে।

Verse 68

अंगिरा उवाच । यो रामनाथं मनुजो भवंतमुपेत्य बंधून्प्रणमन्स्मरेत । संतारयेत्तानपि सर्वपापात्किम द्भुतं तस्य कृतार्थतायाम्

অঙ্গিৰা ক’লে: হে ৰামনাথ! যি মানুহ তোমাৰ ওচৰলৈ আহি প্ৰণাম কৰি নিজৰ বংশ-বন্ধুক স্মৰণ কৰে, সি তেওঁলোককো সকলো পাপৰ পৰা পাৰ কৰাই দিয়ে। তাৰ কৃতাৰ্থতা তাত আশ্চৰ্য কি?

Verse 69

गौतम उवाच । श्रीरामनाथेश्वर गूढमेत्तद्रहस्यभूतं परमं विशोकम् । त्वत्पादमूलं भजतां नृणां ये सेवां प्रकुर्वंति हि तेऽपि धन्याः

গৌতম ক’লে: হে শ্ৰী ৰামনাথেশ্বৰ! এই কথা গূঢ়, গোপন উপদেশ—সৰ্বোচ্চ আৰু শোকহীন। যিসকল নৰ তোমাৰ পদমূলত ভজনা কৰে, আৰু যিসকলে সেই ভজনকাৰীসকলৰ সেৱা কৰে, তেওঁলোকো ধন্য।

Verse 70

शतानंद उवाच । वेदांतविज्ञानरहस्यविद्भिर्विज्ञेयमेतद्धि मुमुक्षुभिस्तु । शास्त्राणि सर्वाणि विहाय देव त्वत्सेवनं यद्रघुवीरनाथ

শতানন্দ ক’লে: বেদান্ত-বিদ্যাৰ ৰহস্য জনাসকলেহে এই কথা বুজিব পাৰে—বিশেষকৈ মুক্তি-আকাঙ্ক্ষীসকলে। হে দেৱ! সকলো শাস্ত্ৰীয় তৰ্ক-বিতৰ্ক ত্যাগ কৰি, হে ৰঘুবীৰনাথ, তোমাৰ সেৱাত নিয়োজিত হ’ব লাগে।

Verse 71

भृगुरुवाच । रामनाथ तव पादपंकजं द्वंद्वचिंतनविधूतकल्मषः । निर्भयं व्रजति सत्सुखा द्वयं सुप्रभं त्वथ अमोघचिद्धनम्

ভৃগু ক’লে: হে ৰামনাথ! যি দ্বন্দ্ব-যুগলৰ চিন্তনে নিজৰ কল্মষ ধুই পেলায় আৰু তোমাৰ পদপঙ্কজত শৰণ লয়, সি নিৰ্ভয়ে আগবাঢ়ে তোমাৰ দীপ্ত, অমোঘ চিত্ত-ধনলৈ—অদ্বৈত সত্যসুখৰ শুভ নিধিলৈ।

Verse 72

कुत्स उवाच । रामनाथ तव पादसेवनं भोगमोक्षवरदं नृणां सदा । रौरवादिनरकप्रणाशनं कः पुमान्न भजते रसग्रहः

কুৎস ক’লে: হে ৰামনাথ! তোমাৰ পদসেৱা সদায় নৰকুলক ভোগ আৰু মোক্ষ দুয়োটা দান কৰে, আৰু ৰৌৰৱ আদি নৰকসমূহ ধ্বংস কৰে। যিয়ে ইয়াৰ ৰস আস্বাদন কৰিছে, সি কোন মানুহ যে ভজনা নকৰে?

Verse 73

काश्यप उवाच । रामनाथ तव पादसेविनां किं व्रतैरुत तपोभिरध्वरैः । वेदशास्त्र जपचिन्तया च किं स्वर्गसिन्धुपयसापि किं फलम्

কাশ্যপ ক’লে: হে ৰামনাথ! যিসকলে তোমাৰ পদসেৱা কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে ব্ৰত, তপস্যা বা যজ্ঞৰ কি প্ৰয়োজন? বেদ-শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন, জপ আৰু ধ্যানৰো কি দরকাৰ? স্বৰ্গীয় নদীৰ জলেও তেওঁলোকক আৰু কি ফল দিব পাৰে?

Verse 74

श्रीरामनाथ त्वमागत्य शीघ्रं ममोत्क्रांतिकाले भवान्या च साकम् । मां प्रापय स्वात्मपादारविन्दं विशोकं विमोहं सुखं चित्स्वरूपम्

হে শ্ৰী ৰামনাথ! মোৰ প্ৰাণ-প্ৰস্থানৰ সময়ত তুমি শীঘ্ৰ আহা; ভৱানীৰ সৈতে একেলগে আহি মোক তোমাৰ নিজ পদাৰৱিন্দলৈ লৈ যোৱা। মোক শোক-মোহহীন অৱস্থালৈ, আনন্দময় শুদ্ধ চৈতন্য-স্বরূপলৈ প্ৰাপ্য কৰোৱা।

Verse 75

गन्धर्वा ऊचुः । रामनाथ त्वमस्माकं भजतां भवसागरे । अपारे दुःखकल्लोले न त्वत्तोन्या गतिर्हि नः

গন্ধৰ্বসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ! আমি যিসকলে তোমাক ভজো, এই সংসাৰ-সাগৰত—অপাৰ আৰু দুখৰ ঢৌৱে উথলি উঠা—তোমাৰ বাহিৰে আমাৰ আন কোনো আশ্ৰয় নাই।

Verse 76

किन्नरा ऊचुः । रामनाथ भवारण्ये व्याधिव्याघ्रभयानके । त्वामंतरेण नास्माकं पदवीदर्शको भवेत्

কিন্নৰসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ! এই ভৱ-অৰণ্যত, য’ত ব্যাধি-ব্যাঘ্ৰৰ ভয়ে ভয়ংকৰ, তোমাৰ অবিহনে আমাৰ পথ দেখুৱাব পৰা কোনো নাথ নাথাকে।

Verse 77

यक्षा ऊचुः । रामनाथेंद्रियारातिबाधा नो दुःसहा सदा । तान्विजेतुं सहायस्त्वमस्माकं भव धूर्जटे

যক্ষসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ! ইন্দ্ৰিয়-শত্ৰুৰ যন্ত্ৰণা আমাৰ বাবে সদায় অসহ্য। সিহঁতক জয় কৰিবলৈ তুমি আমাৰ সহায়ক হোৱা, হে ধূৰ্জটে।

Verse 78

नागा ऊचुः । अचिन्त्यमहिमानं त्वा रामनाथ वयं कथम् । स्तोतुमल्पधियः शक्ता भविष्यामोंऽबिकापते

নাগাসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ, তোমাৰ মহিমা অচিন্ত্য। অল্পবুদ্ধিৰ আমি কেনেকৈ তোমাক স্তৱ কৰিব পাৰোঁ, হে অম্বিকা-পতি?

Verse 79

किंपुरुषा ऊचुः । नानायोनौ च जननं मरणं चाप्यनेकशः । विनाशय तथाऽज्ञानं रामनाथ नमोऽस्तु ते

কিংপুৰুষাসকলে ক’লে: নানা যোনিত জন্ম আৰু পুনঃপুনঃ মৃত্যু হয়। হে ৰামনাথ, সেই অজ্ঞান নাশ কৰা—তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 80

विद्याधरा ऊचुः । अंबिकापतये तुभ्यमसंगाय महात्मने । नमस्ते रामनाथाय प्रसीद वृषभध्वज

বিদ্যাধৰাসকলে ক’লে: হে অম্বিকা-পতি, অসঙ্গ মহাত্মা, তোমাক নমস্কাৰ। হে ৰামনাথ, কৃপা কৰা; হে বৃষভধ্বজ!

Verse 81

वसव ऊचुः । रामनाथगणेशाय गणवृंदार्चितांघ्रये । गंगाधराय गुह्याय नमस्ते पाहि नः सदा

বসুসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ-গণেশ, গণবৃন্দে অৰ্চিত চৰণযুক্ত! গঙ্গাধৰ, গুহ্য স্বৰূপ! তোমাক নমস্কাৰ—সদায় আমাক ৰক্ষা কৰা।

Verse 82

विश्वेदेवा ऊचुः । ज्ञप्तिमात्रैकनिष्ठानां मुक्तिदाय सुयोगिनाम् । रामनाथाय सांबाय नमोऽस्मान्रक्ष शंकर

বিশ্বেদেৱাসকলে ক’লে: কেৱল শুদ্ধ চেতনা-মাত্ৰত একাগ্ৰ নিষ্ঠা থকা সত্য যোগীসকলক মুক্তি দান কৰোঁতা সাঁব ৰামনাথক নমস্কাৰ। হে শংকৰ, আমাক ৰক্ষা কৰা।

Verse 83

मरुत ऊचुः । परतत्त्वाय तत्त्वानां तत्त्वभूताय वस्तुतः । नमस्ते रामनाथाय स्वयंभानाय शंभवे

মৰুতসকলে ক’লে: হে ৰামনাথ, স্বয়ং-প্ৰকাশ শম্ভু! তোমাক নমস্কাৰ—তুমি সকলো তত্ত্বৰ ওপৰত পৰম তত্ত্ব, আৰু সত্যতে সকলো তত্ত্বৰ সাৰ-স্বরূপ।

Verse 84

साध्या ऊचुः । स्वातिरिक्तविहीनाय जगत्सत्ताप्रदायिने । रामेश्वराय देवाय नमोऽविद्या विभेदिने

সাধ্যসকলে ক’লে: হে দেৱ ৰামেশ্বৰ, তোমাক নমস্কাৰ—তোমাৰ নিজ আত্মাৰ বাহিৰে একো নাই; তুমি জগতক সত্তা দান কৰা আৰু অবিদ্যা ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন কৰা।

Verse 85

सर्वे देवा ऊचुः । सच्चिदानंदसंपूर्णं द्वैतवस्तुविवर्जितम् । ब्रह्मात्मानं स्वयंभानमादिमध्यांतवर्जितम्

সকলো দেৱতাই ক’লে: তুমি সৎ-চিত্-আনন্দে সম্পূৰ্ণ, দ্বৈত ‘বস্তুতা’ৰ পৰা মুক্ত; তুমি ব্ৰহ্মৰ আত্মা, স্বয়ং-প্ৰকাশ, আৰু আদি-মধ্য-অন্তবিহীন।

Verse 86

अविक्रियमसंगं च परिशुद्धं सनातनम् । आकाशादिप्रपंचानां साक्षिभूतं परामृतम्

তুমি অবিকাৰী, অসঙ্গ, পৰিশুদ্ধ আৰু সনাতন; আকাশ আদি প্ৰপঞ্চৰ তুমি সাক্ষী-স্বরূপ, আৰু অমৰতাৰ পৰম অমৃত।

Verse 87

प्रमातीतं प्रमाणानामपि बोधप्रदायिनम् । आविर्भावतिरोभाव संकोचरहितं सदा

তুমি প্ৰমাণসমূহৰো অতীত, তথাপি বোধ দান কৰোঁতা; আবিৰ্ভাৱ-তিরোভাবৰ দ্বাৰা কেতিয়াও সংকুচিত নহয়—সদায় মুক্ত।

Verse 88

स्वस्मिन्नध्यस्तरूपस्य प्रपंचस्यास्य साक्षिणम् । निर्लेपं परमानंदं निरस्तसकलक्रियम्

তুমি নিজৰ ওপৰত আৰোপিত এই জগত-প্ৰপঞ্চৰ সাক্ষী—নির্লেপ, পৰমানন্দ-স্বরূপ, আৰু সকলো কৰ্ম-চাঞ্চল্য নিবারিত।

Verse 89

भूमानंदं महात्मानं चिद्रूपं भोगवर्जितम् । रामनाथं वयं सर्वे स्वपातकविशुद्धये

আমাৰ সকলোৰে নিজৰ পাপ-শুদ্ধিৰ বাবে ৰামনাথক আশ্ৰয়—ভূমানন্দ, মহাত্মা, চিত্-স্বরূপ, আৰু ভোগৰ অতীত।

Verse 91

रामनाथाय रुद्राय नमः संसारहारिणे । ब्रह्मविष्ण्वादिरूपेण विभिन्नाय स्वमायया

ৰামনাথ ৰুদ্ৰলৈ নমস্কাৰ—সংসাৰ হৰণকাৰীলৈ; যি নিজৰ মায়াৰে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আদি ৰূপে ভিন্ন ভিন্ন দেখা দিয়ে।

Verse 92

विभीषणसचिवा ऊचुः । वरदाय वरेण्याय त्रिनेत्राय त्रिशूलिने । योगिध्येयाय नित्याय रामनाथाय ते नमः

বিভীষণৰ সচিবসকলে ক’লে: বৰদাতা, বৰেণ্য, ত্ৰিনেত্ৰ, ত্ৰিশূলধাৰী, যোগিসকলৰ ধ্যানযোগ্য, নিত্য—হে ৰামনাথ, তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 93

सूत उवाच । इति रामादिभिः सर्वैः स्तुतो रामेश्वरः शिवः । प्राह सर्वान्समाहूय रामादीन्द्विजसत्तमाः

সূতে ক’লে: এইদৰে ৰাম আদি সকলোয়ে ৰামেশ্বৰ শিৱক স্তৱ কৰিলে। তাৰপিছত তেওঁ সকলোকে মাতি, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, ৰাম আদি সকলক ক’লে।

Verse 94

रामराम महाभाग जानकीरमण प्रभो । सौमित्रे जानकि शुभे हे सुग्रीव मुखास्तथा

ৰাম, ৰাম—হে মহাভাগ প্ৰভু, হে জানকীৰ ৰমণ! হে সৌমিত্ৰী (লক্ষ্মণ)! হে শুভ জানকী! আৰু হে বাক্যত অগ্ৰগণ্য সুগ্ৰীৱ—শুনা!

Verse 95

अन्ये ब्रह्ममुखा यूयं शृणुध्वं सुसमास्थिताः । स्तोत्राध्यायमिमं पुण्यं युष्माभिः कृतमादरात्

আৰু তোমালোক আনসকল—ব্ৰহ্মা আদি দেবশ্ৰেষ্ঠসকল—সুসংস্থিত হৈ মনোযোগে শুনা। এই পুণ্যময় স্তোত্র-অধ্যায় তোমালোকেই ভক্তিভাৱে আদৰে ৰচনা কৰিছা।

Verse 96

ये पठंति च शृण्वंति श्रावयंति च मानवाः । मदर्चनफलं तेषां भविष्यति न संशयः

যিসকল মানুহে ইয়াক পাঠ কৰে, শুনে, আৰু আনকো শুনুৱায়—তেওঁলোকৰ বাবে মোৰ অৰ্চনাৰ ফল নিশ্চয়েই লাভ হয়; ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 97

रामचंद्रधनुष्कोटिस्नानपुण्यं च वै भवेत् । वर्षमेकं रामसेतौ वासपुण्यं भविष्यति

নিশ্চয়েই ৰামচন্দ্ৰৰ ধনুৰ কোটিত স্নান কৰাৰ সমান পুণ্য লাভ হয়। আৰু ৰামসেতুত এক বছৰ বাস কৰিলে বাস-পুণ্যো অৱশ্যে প্ৰাপ্ত হয়।

Verse 98

गन्धमादनमध्यस्थसर्वर्तीर्थाभिमज्जनात् । यत्पुण्यं तद्भवेत्तेन नात्र संशयकारणम्

গন্ধমাদনৰ মধ্যভাগত অৱস্থিত সকলো তীৰ্থত অবগাহন কৰিলে যি পুণ্য হয়, সেই একে পুণ্য ইয়াতেই লাভ হয়; সন্দেহৰ কোনো কাৰণ নাই।

Verse 99

उक्त्वैवं रामनाथोऽपि स्वात्मलिंगे तिरोदधे । स्तोत्राध्यायमिमं पुण्यं नित्यं संकीर्तयन्नरः

এইদৰে কৈ ৰামনাথো নিজ লিঙ্গত অন্তৰ্ধান হ’ল। যি নৰ নিত্য এই পুণ্য স্তোত্ৰ-অধ্যায় কীৰ্তন কৰে…

Verse 100

जरामरणनिर्मुक्तो जन्मदुःखविवर्जितः । रामनाथस्य सायुज्यमुक्तिं प्राप्नोत्यसंशयः

সেইজন জৰা-মৰণৰ পৰা মুক্ত, পুনৰ্জন্মৰ দুঃখৰ পৰা বিৰত হৈ, নিঃসন্দেহে ৰামনাথৰ সৈতে সায়ুজ্য-মুক্তি লাভ কৰে।