Sukta 49

Mantra 1

अहं दां गृणते पूर्व्यं वस्वहं ब्रह्म कृणवं मह्यं वर्धनम् । अहं भुवं यजमानस्य चोदितायज्वनः साक्षि विश्वस्मिन्भरे ॥

যি গায়, তাক মই প্ৰাচীন ঐশ্বৰ্য দিওঁ; মই নিজৰ বাবে ব্ৰহ্ম (ব্ৰহ্মণ-শক্তি) গঢ়োঁ—বৃদ্ধিৰূপে। মই যজমানৰ প্ৰেৰক হওঁ, আৰু যি যজ্ঞ নকৰে তাৰো সাক্ষী—প্ৰত্যেক ভাৰ-বহন (কর্ম-উদ্যম)ত।

Mantra 2

मां धुरिन्द्रं नाम देवता दिवश्च ग्मश्चापां च जन्तवः । अहं हरी वृषणा विव्रता रघू अहं वज्रं शवसे धृष्ण्वा ददे ॥

দেৱতাসকলে মোক ‘ইন্দ্ৰ’ নামে স্থাপন কৰিলে—দ্যুলোকৰ, পৃথিৱীৰ আৰু আপস্‌ (জল)-ৰ, সকলো জীৱ-সত্তাই। মই হৰী দুটাক—বৃষণ, মুক্তগতি আৰু দ্ৰুতবেগী—যোজোঁ; সাহসী শক্তিৰ বাবে মই বজ্ৰ ধৰি লওঁ।

Mantra 3

अहमत्कं कवये शिश्नथं हथैरहं कुत्समावमाभिरूतिभिः । अहं शुष्णस्य श्नथिता वधर्यमं न यो रर आर्यं नाम दस्यवे ॥

মই আঘাতসমূহেৰে ঋষিৰ বাবে অত্কক চূৰ্ণ কৰিলোঁ; মোৰ সহায়েৰে কুত্সক ৰক্ষা কৰিলোঁ। মই শুষ্ণৰ ভাঙনি-কৰ্তা, দস্যুৰ সৈতে আৰ্য-নাম বিনিময় কৰিব খোজা জনৰ বাবে যম-সম মৃত্যুস্বৰূপ।

Mantra 4

अहं पितेव वेतसूँरभिष्टये तुग्रं कुत्साय स्मदिभं च रन्धयम् । अहं भुवं यजमानस्य राजनि प्र यद्भरे तुजये न प्रियाधृषे ॥

সহায়ৰ বাবে পিতাৰ দৰে মই বেতসুসকলক জয় কৰিলোঁ; কুত্সৰ বাবে তুগ্ৰ আৰু স্মদিভকো বশ কৰিলোঁ। যজমান যেতিয়া যুদ্ধ-ভাৰ আগবঢ়ায়, কেৱল প্ৰিয়-বস্তুৰ দ্বাৰা ৰোধ নোহোৱাকৈ আগবাঢ়ে, তেতিয়া মই তেওঁৰ ৰাজশক্তি হৈ উঠোঁ।

Mantra 5

अहं रन्धयं मृगयं श्रुतर्वणे यन्माजिहीत वयुना चनानुषक् । अहं वेशं नम्रमायवेऽकरमहं सव्याय पड्गृभिमरन्धयम् ॥

মই শ্ৰুতৰ্বণৰ বাবে মৃগয়ক দমন কৰিলোঁ—সিয়ে যেতিয়া কৌশল-উপায়েৰে বাৰে বাৰে মোক আঘাত কৰিবলৈ উঠিছিল, তেতিয়াও। মই আয়ৱৰ বাবে বংশ-বাসস্থান (ৱেশ) নত কৰিলোঁ; মই সৱ্যৰ বাবে পট্গৃভিকো বশ কৰিলোঁ।

Mantra 6

अहं स यो नववास्त्वं बृहद्रथं सं वृत्रेव दासं वृत्रहारुजम् । यद्वर्धयन्तं प्रथयन्तमानुषग्दूरे पारे रजसो रोचनाकरम् ॥

মই সেইজন—বৃত্ৰ-হন্তা—যিয়ে নৱ-বাসস্থান আৰু বৃহৎ ৰথ দখল কৰা দাস-অৱৰোধক, বৃত্ৰৰ দৰে, চূৰ্ণ কৰিলোঁ। যেতিয়া সেই শক্তি মানৱৰ মাজত বাঢ়ি প্ৰসাৰিত হৈছিল, তেতিয়া মই ৰজসৰ দূৰ পাৰলৈ—ধূসৰ মধ্যলোকৰ ওপাৰে—উজ্জ্বল বিস্তাৰসমূহ বহুদূৰলৈ প্ৰকাশ কৰিলোঁ।

Mantra 7

अहं सूर्यस्य परि याम्याशुभिः प्रैतशेभिर्वहमान ओजसा । यन्मा सावो मनुष आह निर्णिज ऋधक्कृषे दासं कृत्व्यं हथैः ॥

মই সূৰ্যৰ চাৰিওফালে গতি কৰোঁ—দ্ৰুত শক্তিসমূহেৰে, উজ্জ্বল অশ্বসমূহে টানি, বলৰ দ্বাৰা বহন হৈ। যেতিয়া মানৱ-প্ৰেৰকজনে প্ৰকাশমান দীপ্তিৰ বাবে মোক আহ্বান কৰে, তেতিয়া মই শত্রু-অন্ধকাৰ দাস-শক্তিক পৃথক কৰি চূৰ্ণ কৰোঁ—অক্ষম কৰাবলৈ যোগ্য তাক—নিশ্চিত আঘাতেৰে।

Mantra 8

अहं सप्तहा नहुषो नहुष्टरः प्राश्रावयं शवसा तुर्वशं यदुम् । अहं न्यन्यं सहसा सहस्करं नव व्राधतो नवतिं च वक्षयम् ॥

মই সাতজন-বধক; নহুষতকৈও অধিক বলবান। মোৰ শৌৰ্য্য-বলে তুৰ্বশ আৰু যদুক আগবঢ়াই, তাড়ি দিলোঁ। মই পৰাক্ৰমে আমাৰ বিৰুদ্ধে বল কৰা আন শক্তিক দমন কৰিলোঁ; উপদ্ৰৱকাৰীসকলৰ নৱ আৰু নব্বৈক ক্ষয় কৰিলোঁ।

Mantra 9

अहं सप्त स्रवतो धारयं वृषा द्रवित्न्वः पृथिव्यां सीरा अधि । अहमर्णांसि वि तिरामि सुक्रतुर्युधा विदं मनवे गातुमिष्टये ॥

মই বৃষ-শক্তি; সাতটা স্ৰোতক নিজৰ ধাৰাত ধৰি ৰাখিলোঁ, আৰু দ্ৰব্য-দাতা সকলৰ বাবে পৃথিৱীত হালৰ ৰেখা স্থাপন কৰিলোঁ। সু-ক্রতু, সঠিক বিবেচনাৰে মই অস্তিত্বৰ বান পাৰ হওঁ; যুদ্ধেৰে মানুহৰ বাবে ইষ্ট-সিদ্ধিৰ পথ বিচাৰি পাওঁ।

Mantra 10

अहं तदासु धारयं यदासु न देवश्चन त्वष्टाधारयद्रुशत् । स्पार्हं गवामूधस्सु वक्षणास्वा मधोर्मधु श्वात्र्यं सोममाशिरम् ॥

মই তেওঁলোকৰ ভিতৰত সেইটো ধৰি ৰাখিলোঁ—যিটো কোনো দেৱতাই, ত্বষ্ট্ৰেও, ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে: দীপ্ত, আকাঙ্ক্ষিত মধুৰতা। গাভীৰ উধ আৰু স্তনত—উজ্জ্বল উৎসসমূহত—মধুৰ মধু, সোমৰ আশীৰ (সোম-মিশ্ৰণ) স্থাপন কৰিলোঁ, যাতে আনন্দৰ পোষণ আহৰণ কৰা যায়।

Mantra 11

एवा देवाँ इन्द्रो विव्ये नॄन्प्र च्यौत्नेन मघवा सत्यराधाः । विश्वेत्ता ते हरिवः शचीवोऽभि तुरासः स्वयशो गृणन्ति ॥

এনেদৰে ইন্দ্ৰই দেৱসকলক আৰু নৰ-শক্তিসকলক ব্যাপি আছে; প্ৰচোদনাশক্তিৰে মঘৱা—সত্যসাধক—সত্যতে সিদ্ধি দান কৰে। সেয়ে, হৰিবঃ (হৰিত অশ্ব-স্বামী), শচীৱঃ (শচী-শক্তিযুক্ত) স্বয়শো-মহিমাময় তোমাক সকলো তুৰাসঃ (বলৱান বীৰসকল) সন্মুখে গাই প্ৰশংসা কৰে।