Adhyaya 5

Verse 1

शिवशर्मोवाच । तपसा दमशौचाभ्यांगुरुशुश्रूषया तथा । भक्त्याभावेन तुष्टोस्मि तवाद्य चसुपुत्रक

শিৱশৰ্মাই ক’লে: তোমাৰ তপস্যা, দম, শৌচ আৰু গুৰুৰ শুশ্ৰূষা—ভক্তিভাৱে—আজি মইও তোমাত সন্তুষ্ট, হে সুপুত্ৰ।

Verse 2

त्यजामि वैकृतं रूपं मत्तः सुखमवाप्नुहि । एवमुक्वा सुतं विप्रो दर्शयामास तां तनुम्

“মই এই বিকৃত ৰূপ ত্যাগ কৰোঁ; মোৰ পৰা সুখ লাভ কৰা।” এইদৰে কৈ সেই ব্ৰাহ্মণে পুত্ৰক নিজৰ সত্য দেহ দেখুৱালে।

Verse 3

यथापूर्वं स्थितौ तौ तु तथा स दृष्टवान्गुरू । दीप्तिमंतौ महात्मानौ सूर्यबिंबोपमावुभौ

তেওঁ দুয়োকে আগৰ দৰে স্থিত দেখিলে; গুৰুক দেখা মাত্ৰেই দুয়ো মহাত্মা দীপ্তিমান, সূৰ্যবিম্বৰ সদৃশ যেন।

Verse 4

ननाम पादौ सद्भक्त्या उभयोस्तु महात्मनोः । ततः सुतं समामंत्र्य हर्षेण महतान्वितः

সত্য ভক্তিৰে তেওঁ দুয়ো মহাত্মাৰ চৰণত নতমস্তক হ’ল। তাৰ পাছত পুত্ৰক মাতি তেওঁ মহা আনন্দেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।

Verse 5

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे देवासुरे इंद्राभिषेकोनाम पंचमोऽध्यायः

ইতি শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত দেৱ-অসুৰ প্ৰসঙ্গত “ইন্দ্ৰাভিষেক” নাম পঞ্চম অধ্যায় সমাপ্ত।

Verse 6

प्रविष्टो वैष्णवं धाम स मुनिर्दुर्लभं पदम् । नत्वन्यैः प्राप्यते पुण्यैस्तपोभिर्मुक्तिदं पदम्

সেই মুনি বৈষ্ণৱ ধামত প্ৰৱেশ কৰিলে—অতি দুষ্প্ৰাপ্য, দুষ্লভ পদ। সেই মুক্তিদায়ক অৱস্থা কেৱল অন্য পুণ্য বা তপস্যাৰে লাভ কৰা নাযায়।

Verse 7

विष्णोस्तु चिंतनैर्न्यासध्यानज्ञानैः स्तवैस्तथा । न दानैस्तीर्थयात्राभिर्दृश्यते मधुसूदनः

বিষ্ণুৰ চিন্তন, ন্যাস-ক্ৰিয়া, ধ্যান, জ্ঞান আৰু স্তৱেৰে মাত্ৰ—দান বা তীৰ্থযাত্ৰাৰে—মধুসূদনৰ সত্য দৰ্শন নহয়।

Verse 8

समाधिज्ञानयोगेन दृश्यते परमं पदम् । महायोगैर्यथा विप्रः प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

সমাধি-জ্ঞান-যোগে পৰম পদ দৰ্শিত হয়; যেনেকৈ মহাযোগৰ শক্তিৰে এজন বিপ্ৰ বৈষ্ণৱী দেহত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 9

सूत उवाच । ततस्तत्र तपस्तेपे सोमशर्मा महाद्युतिः । अश्मलोष्टसमं मेने कांचनंभूषणं पुनः

সূত ক’লে: তাৰ পাছত তাত মহাদ্যুতি সোমশৰ্মাই তপস্যা কৰিলে; আৰু পুনৰ সোনৰ অলংকাৰকো শিল আৰু মাটিৰ ঢেলা সমান বুলি মানিলে।

Verse 10

जिताहारः स धर्मात्मा निद्रया परिवर्जितः । स सर्वान्विषयांस्त्यक्त्वा एकांतमपि सेवते

সেই ধৰ্মাত্মা জিতাহাৰী আৰু নিদ্ৰাৰ ভোগ পৰিহাৰ কৰে; সকলো বিষয় ত্যাগ কৰি তেওঁ একান্তকো আশ্ৰয় লয়।

Verse 11

योगासनसमारूढो निराशो निःपरिग्रहः । तस्य वेला सुसंप्राप्ता मृत्युकालस्य वै तदा

যোগাসনত দৃঢ়ভাৱে আসীন, কামনা-ৰহিত আৰু নিঃপরিগ্ৰহ হৈ, তেতিয়াই তেওঁৰ নিয়তি-নির্ধাৰিত ক্ষণ আহিল—সেই সময়তেই মৃত্যুকাল উপস্থিত হ’ল।

Verse 12

आगता दानवा विप्रं सोमशर्माणमंतिके । मृत्युकाले तु संप्राप्ते प्राणयात्रा प्रवर्तिनः

দানৱসকল সেই ব্ৰাহ্মণ সোমশৰ্মণৰ ওচৰলৈ আহিল, যেতিয়া মৃত্যুকাল উপস্থিত হৈছিল আৰু প্ৰাণৰ যাত্ৰা অন্তিম পথে চলিবলৈ ধৰিছিল।

Verse 13

शालिग्रामे महाक्षेत्रे ऋषीणां मानवर्द्धने । केचिद्वदंति वै दैत्याः केचिद्वदंति दानवाः

শালিগ্ৰামৰ সেই মহাক্ষেত্ৰত, যি ঋষি আৰু মানুহৰ আধ্যাত্মিক মহিমা বৃদ্ধি কৰে—কিছুমানে কয় তেওঁলোক দৈত্য, আৰু কিছুমানে কয় তেওঁলোক দানৱ।

Verse 14

एवंविधो महाशब्दः कर्णरंध्रं गतस्तदा । तस्यैव विप्रवर्यस्य सुचिरात्सोमशर्मणः

তেতিয়া তেনেকুৱা মহাশব্দ সেই উত্তম ব্ৰাহ্মণ, বহুদিন ধৰি (ধ্যানমগ্ন) সোমশৰ্মণৰ কাণৰ ৰন্ধ্ৰত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 15

ज्ञानध्यानविलग्नस्य प्रविष्टं दैत्यजं भयम् । तेन ध्यानेन तस्यापि दैत्यभीत्यैव वै तदा

যি জ্ঞান আৰু ধ্যানত লীন আছিল, তাৰ অন্তৰত দৈত্যজনিত ভয় প্ৰৱেশ কৰিলে; কিন্তু সেই একে ধ্যানৰ বলতেই তেতিয়া সেই ভয়ো কেৱল দৈত্য-ভীতিতেই সীমাবদ্ধ ৰ’ল, তাক বিচলিত কৰিব নোৱাৰিলে।

Verse 16

सत्वरं चैव तत्प्राणा गतास्तस्य महात्मनः । दैत्यभयेन संयुक्तः स हि मृत्युवशं गतः

তৎক্ষণাৎ সেই মহাত্মাৰ প্ৰাণবায়ু প্ৰস্থান কৰিলে; দানৱৰ ভয়ত আৱিষ্ট হৈ সি সত্যই মৃত্যুৰ অধীনত পৰিল।

Verse 17

तस्माद्दैत्यगृहे जातो हिरण्यकशिपोः सुतः । देवासुरे महायुद्धे निहतश्चक्रपाणिना

সেইহেতু দানৱ-গৃহত হিৰণ্যকশিপুৰ পুত্ৰ জন্মিল; দেৱ-অসুৰৰ মহাযুদ্ধত চক্ৰপাণিয়ে তাক নিধন কৰিলে।

Verse 18

युद्ध्यमानेन तेनापि प्रह्लादेन महात्मना । सुदृष्टं वासुदेवत्वं विश्वरूपसमन्वितम्

যুদ্ধৰত অৱস্থাতো সেই মহাত্মা প্ৰহ্লাদে স্পষ্টকৈ দৰ্শন কৰিলে—বিশ্বৰূপে সমন্বিত বাসুদেৱত্বৰ অৱস্থা।

Verse 19

योगाभ्यासेन पूर्वेण ज्ञानमासीन्महात्मनः । सस्मार पूर्वकं सर्वं चरितं शिवशर्मणः

পূৰ্বৰ যোগাভ্যাসৰ ফলত সেই মহাত্মাৰ ভিতৰত জ্ঞান উদয় হ’ল; আৰু শিৱশৰ্মণৰ পূৰ্বৰ সমগ্ৰ চৰিত্ৰ তেওঁ সম্পূৰ্ণকৈ স্মৰণ কৰিলে।

Verse 20

प्रागहं सोमशर्माख्यः प्रविष्टो दानवीं तनुम् । अस्मात्कायात्कदा पुण्यं केवलं धाम उत्तमम्

পূৰ্বে মই সোমশৰ্মা নামে পৰিচিত আছিলোঁ, কিন্তু মই দানৱীয় দেহত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। এই কায়াৰ পৰা কেতিয়া মই কেৱল সেই পবিত্ৰ, অতিউত্তম ধাম—সৰ্বোচ্চ লোক—লাভ কৰিম?

Verse 21

प्रयास्यामि महापुण्यैर्ज्ञानाख्यैर्मोक्षदायकम् । समरे म्रियमाणेन प्रह्लादेन महात्मना

মই সেই মোক্ষদায়ক উপদেশ আগবঢ়াম, যি ‘জ্ঞান’ নামে খ্যাত আৰু মহাপুণ্যময়—যেনেকৈ ৰণক্ষেত্ৰত মৃত্যুমুখত পৰি মহাত্মা প্ৰহ্লাদে ক’ছিল।

Verse 22

एवं चिंता कृता पूर्वं श्रूयतां द्विजसत्तमाः । एवं तु च समाख्यातं सर्वसंदेहनाशनम्

এইদৰে আগতেই মনত চিন্তা কৰি—এতিয়া শুনা, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল। এইভাৱেই ই ব্যাখ্যা কৰা হ’ল, যি সকলো সন্দেহ বিনাশ কৰে।

Verse 23

सूत उवाच । प्रह्लादे निहते संख्ये देवदेवेन चक्रिणा । रुरुदे कमला सा तु हतपुत्रा च कामिनी

সূত ক’লে: যেতিয়া দেৱদেৱ চক্রধাৰী ৰণত প্ৰহ্লাদক নিধন কৰিলে, তেতিয়া কমলা—পুত্ৰহীনা সেই প্ৰিয়াংগনা—বিলাপ কৰি কান্দিলে।

Verse 24

प्रह्लादस्य तु या माता हिरण्यकशिपोः प्रिया । प्रह्लादस्य महाशोकैर्दिवारात्रौ प्रशोचति

কিন্তু প্ৰহ্লাদৰ মাতা—হিৰণ্যকশিপুৰ প্ৰিয়া—প্ৰহ্লাদৰ মহাশোকে দিন-ৰাতি শোকত বিলাপ কৰি থাকিল।

Verse 25

पतिव्रता महाभागा कमला नाम तत्प्रिया । रोदमानां दिवारात्रौ नारदस्तामुवाच ह

তেওঁৰ প্ৰিয়া পত্নী, মহাভাগ্যা কমলা নামৰ পতিব্ৰতা, দিন-ৰাতি কান্দি থাকিল; তেতিয়া নাৰদে তাইক ক’লে।

Verse 26

मा शुचस्त्वं महाभागे पुत्रार्थं पुण्यभागिनि । निहतो वासुदेवेन तव पुत्रः समेष्यति

হে মহাভাগে, পুত্ৰৰ বাবে শোক নকৰিবা, হে পুণ্যভাগিনী। বাসুদেৱে নিধন কৰিলেও তোমাৰ পুত্ৰ পুনৰ তোমাৰ ওচৰলৈ উভতি আহিব।

Verse 27

भूयः स्वलक्षणोपेतस्त्वत्सुतश्च महामतिः । प्रह्लादेति च वै नाम पुनरस्य भविष्यति

পুনৰ তোমাৰ পুত্ৰ শোভন লক্ষণসমৃদ্ধ আৰু মহামতি হৈ জন্ম ল’ব; আৰু নিশ্চিতভাৱে পুনৰো তাৰ নাম ‘প্ৰহ্লাদ’ হ’ব।

Verse 28

विहीनश्चासुरैर्भावैर्देवत्वेन समन्वितः । इंद्रत्वे मोदते भद्रे सर्वदेवैर्नमस्कृतः

অসুৰীয় ভাবৰ পৰা মুক্ত আৰু দেৱত্বেৰে সমন্বিত হৈ, হে ভদ্ৰে, সি ইন্দ্ৰপদত আনন্দ কৰে আৰু সকলো দেৱতাই তাক নমস্কাৰ কৰে।

Verse 29

सुखीभवमहाभागेतेनपुत्रेणवैसदा । न प्रकाश्या त्वया देवि सुवार्तेयं च कस्यचित्

হে মহাভাগে, সেই পুত্ৰৰ কাৰণে তুমি সদায় সুখী হোৱা। আৰু হে দেবী, এই শুভ সংবাদ কাকোও প্ৰকাশ নকৰিবা।

Verse 30

कर्त्तव्यमज्ञानभावैः सुगोप्यं कुरु त्वं सदा । एवमुक्त्वा गतो विप्रो नारदो मुनिसत्तमः

‘যি কৰ্তব্য সেয়া কৰা; অজ্ঞান-ভাবসম্পন্ন লোকৰ পৰা ইয়াক সদায় সুগোপ্য কৰি ৰাখা।’ এইদৰে কৈ ব্ৰাহ্মণ নাৰদ—মুনিসত্তম—প্ৰস্থান কৰিলে।

Verse 31

कमलायाश्चोदरे तु जन्मा स्यानुत्तमं पुनः । प्रह्लादेति च वै नाम तस्याख्यानं महात्मनः

পুনৰ কমলাৰ গৰ্ভত তেওঁৰ অতি উত্তম জন্ম হ’ব; আৰু নিশ্চয়েই সেই মহাত্মাৰ নাম প্ৰহ্লাদ হ’ব—এইয়াই তেওঁৰ আখ্যান।

Verse 32

बाल्यं भावं गतो विप्राः कृष्णमेव व्यचिंतयत् । नरसिंहप्रसादेन देवराजो भवेद्दिवि

হে বিপ্ৰসকল, বাল্য অৱস্থালৈ গৈ তেওঁ কেৱল কৃষ্ণকেই ধ্যান কৰিছিল। নৰসিংহৰ প্ৰসাদে তেওঁ স্বৰ্গত দেৱৰাজ হৈ উঠিল।

Verse 33

देवत्वं लभ्य चैवासावैंद्रं पदमनुत्तमम् । मोक्षं यास्यति ज्ञानात्मा वैष्णवं धाम चोत्तमम्

দেৱত্ব লাভ কৰি তেওঁ ইন্দ্ৰৰ অনুত্তম পদত উপনীত হয়; আৰু জ্ঞান-স্বরূপ হৈ তেওঁ মোক্ষলৈ যায় আৰু বিষ্ণুৰ পৰম ধামলৈও।

Verse 34

असंख्याता महाभागाः सृष्टेर्भावा ह्यनेकशः । मोह एवं न कर्त्तव्यो ज्ञानवद्भिर्महात्मभिः

হে মহাভাগ, সৃষ্টিৰ ভিতৰত অৱস্থা আৰু ৰূপ অসংখ্য, নানা প্ৰকাৰৰ। সেয়ে জ্ঞানৱান মহাত্মাসকলে এইদৰে মোহত নপৰিব লাগে।

Verse 35

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथापृष्टं द्विजोत्तमाः । अन्यं पृच्छ महाभाग संदेहं ते भिनद्म्यहम्

হে দ্বিজোত্তমসকল, তোমালোকে যেনেকৈ সুধিছিলা, তেনেকৈ মই এই সকলো ক’লোঁ। হে মহাভাগ, আন কিবা সুধা—মই তোমাৰ সন্দেহ ভাঙিম।

Verse 36

विजयं देवतानां तु दानवानां महत्क्षयम् । कृतं हि देवदेवेन स्थापितं भुवनत्रयम्

দেৱদেৱে দেৱতাসকলক বিজয় দান কৰিলে আৰু দানৱসকলৰ মহা বিনাশ সাধিলে; তেনেদৰে ত্ৰিলোকক স্থিতিত স্থাপন কৰিলে।

Verse 37

ऋषय ऊचुः । इन्द्रत्वं कस्य संजातं देवानां शब्दधारकम् । केन दत्तं त्वमाचक्ष्व विस्तराद्द्विजसत्तम

ঋষিসকলে ক’লে: দেৱতাসকলৰ মাজত ‘ইন্দ্ৰত্ব’—যি পদে সেই নামধাৰণ কৰে—কাৰ পৰা উৎপন্ন হ’ল? কোনে তোমাক দান কৰিলে? হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, বিস্তাৰে কোৱা।

Verse 38

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि इन्द्रत्वे येन सत्तमः । प्राप्त एष महाभागो यथा पुण्यतमेन च

সূতে ক’লে: মই বিস্তাৰে ক’ম, কেনেকৈ এই মহাভাগ্যবান, সৰ্বোত্তম জনে ইন্দ্ৰত্ব লাভ কৰিলে—আৰু কেনেকৈ অতি-পুণ্যময় উপায়ে সেই পদ প্ৰাপ্ত হ’ল।

Verse 39

हतेषु तेषु दैत्येषु समस्तेषुमहाहवे । अतिनष्टेषु पापेषु गोविंदेन महात्मना

মহাযুদ্ধত সেই সকলো দৈত্য নিহত হোৱাৰ পাছত, আৰু মহাত্মা গোবিন্দে পাপসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে বিনাশ কৰাৰ পাছত,

Verse 40

ततो देवाः सगंधर्वा नागा विद्याधरास्तथा । संप्रोचुर्माधवं सर्वे बद्धप्रांजलयस्ततः

তাৰ পাছত দেৱতাসকল গন্ধৰ্বসহ, নাগ আৰু বিদ্যাধৰসকলসহ, সকলোৱে কৰযোৰে মাধৱক সম্বোধন কৰি সেই মুহূৰ্ততে নিবেদন কৰিলে।

Verse 41

भगवन्देवदेवेश हृषीकेश नमोस्तु ते । विज्ञापयामहे त्वां वै तत्सर्वमवधार्यताम्

হে ভগৱান, দেৱদেৱেশ, হৃষীকেশ! তোমাক নমস্কাৰ। আমি তোমাৰ আগত আমাৰ নিবেদন জনাইছোঁ; কৃপা কৰি এই সকলো কথা মনোযোগে শুনি বিবেচনা কৰা।

Verse 42

शास्ता गोप्ता च पुण्यात्मा अस्माकं कुरु केशव । राजानं पुण्यधर्माणं त्वमिंद्रं लोकशासनम्

হে কেশৱ, আমাৰ শাস্ত্ৰসম্মত শাসক আৰু ৰক্ষক হোৱা। (তেওঁক) পুণ্যধৰ্মত নিবিষ্ট ৰজা কৰি দিয়া—ইন্দ্ৰসম সদৃশ অধিপতি, লোকসমূহৰ শাসনকৰ্তা।

Verse 43

त्रैलोक्यस्य प्रजा देव यमाश्रित्य सुखं लभेत् । वासुदेव उवाच । मम लोके महाभागा वैष्णवेन समन्वितः

হে দেৱ, ত্ৰিলোকৰ প্ৰজাই যমৰ আশ্ৰয় লৈ সুখ-কল্যাণ লাভ কৰে। বাসুদেৱ ক’লে: “হে মহাভাগ, মোৰ লোকত (জীৱ) বৈষ্ণৱ ভক্তিৰে সমন্বিত হৈ বাস কৰে।”

Verse 44

तेजसा ब्राह्मणश्रेष्ठश्चिरकालं निवासितः । तस्य कालः प्रपूर्णश्च मम लोके महात्मनः

হে ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠ, নিজৰ আধ্যাত্মিক তেজেৰে তেওঁ বহুদিন (তাত) বাস কৰিলে; আৰু সেই মহাত্মাৰ মোৰ লোকত নিৰ্ধাৰিত কাল সম্পূৰ্ণৰূপে পূৰ্ণ হ’ল।

Verse 45

वसतस्तस्य विप्रस्य मद्भक्तस्य सुरोत्तमाः । तेजसा वैष्णवेनैव भवतां पालको हि सः

হে দেৱশ্ৰেষ্ঠসকল, সেই বিপ্ৰ—যি মোৰ ভক্ত হৈ (তাত) বাস কৰে—নিজৰ বৈষ্ণৱ তেজেৰে তোমালোক সকলোৰে ৰক্ষক নিশ্চয়।

Verse 46

भविष्यति स धर्मात्मा स च धर्मानुरंजकः । पालको धारकश्चैव स च ब्राह्मणसत्तमः

সেইজন ধৰ্মাত্মা হ’ব আৰু ধৰ্মৰ অনুৰাগী-প্ৰচাৰক; ৰক্ষক আৰু পালনকৰ্তাও—নিশ্চয়েই ব্ৰাহ্মণসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ।

Verse 47

भविष्यति स धर्मात्मा भवतां त्राणकारणात् । अदित्यास्तनयश्चैव सुव्रताख्यो महामनाः

আপোনালোকেই তাৰ ত্ৰাণ-মুক্তিৰ কাৰণ; সেয়েহে সি ধৰ্মাত্মা হ’ব। লগতে সি অদিতীৰ পুত্ৰ ৰূপে জন্মিব—সুৱ্ৰত নামৰ মহামনা।

Verse 48

महाबलो महावीर्यः स व इंद्रो भविष्यति । सूत उवाच । एवं वरान्स देवेशो दत्वा देवेभ्य उत्तमम्

মহাবলৱান আৰু মহাবীৰ্যৱান সি নিশ্চয়েই ইন্দ্ৰ হ’ব। সূত ক’লে: এইদৰে দেৱেশ্বৰজনে দেৱতাসকলক উত্তম বৰ দান কৰি (আগবাঢ়িল)।

Verse 49

देवा विजयिनः सर्वे विष्णुना सह सत्तमाः । कश्यपं पितरं दृष्टुं मातरं च ततो गताः

তাৰ পাছত সকলো দেৱতা—বিজয়ী আৰু শ্ৰেষ্ঠ—বিষ্ণুৰ সৈতে একেলগে নিজৰ পিতা কশ্যপ আৰু মাতাক দৰ্শন কৰিবলৈ গ’ল।

Verse 50

प्रणेमुस्ते महात्मान उभावेतौ सुखासनौ । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

সেই দুজন মহাত্মা সুখাসনত বহি আছিল; সকলোৱে প্ৰাঞ্জলি হৈ মহা হৰ্ষেৰে প্ৰণাম কৰি তাৰ পাছত ক’লে।

Verse 51

युवयोश्च प्रसादेन देवत्वं हि गता वयम् । हर्षेण महताविष्टो देवान्वाक्यमुवाच सः

তোমালোক দুয়োৰ অনুগ্ৰহ-প্ৰসাদে আমি নিশ্চয় দেৱত্ব লাভ কৰিলোঁ। মহা হৰ্ষে আৱিষ্ট হৈ তেওঁ দেৱসকলক এই বাক্য ক’লে।

Verse 52

कश्यप उवाच । यूयं वै सत्यधर्मेण वर्तमानाः सदैव हि । आवयोश्च प्रसादेन तपसश्च प्रभावतः

কশ্যপ ক’লে: তোমালোক সদায় সত্যধৰ্মত স্থিত। আৰু আমাৰ দুয়োৰ অনুগ্ৰহে, লগতে তপস্যাৰ প্ৰভাৱত, এই ফল সিদ্ধ হৈছে।

Verse 53

प्राप्तवंतो भवंतस्तु देवत्वं चाक्षयं पदम् । वरमेव ददाम्येषां बहुप्रीतिसमन्विताः

তোমালোক নিশ্চয় দেৱত্ব আৰু অক্ষয়, অবিনাশী পদ লাভ কৰিছা। বহুত প্ৰসন্ন হৈ মই তেওঁলোকক নিশ্চয় এক বৰ দিছোঁ।

Verse 54

अमरा निर्जराश्चैव अक्षयाश्च भविष्यथ । सर्वकामसमृद्धार्थाः सर्वसिद्धिसमन्विताः

তোমালোক অমৰ, নিৰ্জৰ আৰু অক্ষয় হ’বা। সকলো কামনা পূৰ্ণ হ’ব, সকলো উদ্দেশ্যত সমৃদ্ধ হ’বা, আৰু সকলো সিদ্ধিৰে সম্পন্ন হ’বা।

Verse 55

देवा नागाश्च गंधर्वा मत्प्रसादान्महासुराः । विष्णुरुवाच । वरं वरय भद्रं ते देवमातर्यशस्विनि

মোৰ প্ৰসাদে দেৱ, নাগ, গন্ধৰ্ব আৰু মহাসুৰসকলেও অনুগ্ৰহ লাভ কৰিছে। বিষ্ণুৱে ক’লে: হে যশস্বিনী দেৱমাতা, তোমাৰ মঙ্গল হওক—এটা বৰ বাছি লোৱা।

Verse 56

मनसा चेप्सितं सर्वं तत्ते दद्मि सुनिश्चितम् । अदितिरुवाच । पूर्वं पुत्रवती भूता प्रसादात्तव माधव

“তোমাৰ মনে যি যি কামনা কৰিছে, সেই সকলো নিশ্চয়কৈ মই তোমাক দিম।” অদিতিয়ে ক’লে: “পূৰ্বে, হে মাধৱ, তোমাৰ কৃপাতে মই পুত্ৰৱতী হৈ ধন্য হৈছিলোঁ।”

Verse 57

अमरा निर्जराः सर्वे अक्षयाः पुण्यवत्सलाः । अमी पुत्रा मया लब्धाः श्रूयतां मधुसूदन

এই সকলো অমৰ দেৱতা—অজৰ, অবিনাশী আৰু পুণ্যপ্ৰেমী। এই পুত্ৰসকল মই লাভ কৰিছোঁ; শুনা, হে মধুসূদন।

Verse 58

सुतरां त्वं च गोविंद सर्वकामसमृद्धिदः । मम गर्भे वसंश्चैव भवांश्च मम नंदनः

নিশ্চয়েই, হে গোবিন্দ, তুমি সকলো কামনা পূৰ্ণ কৰাৰ দাতা। মোৰ গৰ্ভত বাস কৰা আৰু মোৰ পুত্ৰ হোৱা।

Verse 59

त्वया पुत्रेण नित्यं च यथा नंदामि केशव । एवं महोदयं नाथ पूरयस्व मनोरथम्

হে কেশৱ, তুমি পুত্ৰ হৈ যিদৰে সদায় মোক আনন্দিত কৰা, তেনেদৰে, হে মহান উপকাৰী নাথ, মোৰ মনোৰথ পূৰ্ণ কৰা।

Verse 60

वासुदेव उवाच । भवत्या देवकार्यार्थं गंतव्यं मानुषीं तनुम् । तदाहं तव गर्भे वै वासं यास्यामि निश्चितम्

বাসুদেৱে ক’লে: “দেৱতাৰ কাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে তোমাক মানৱ দেহ ধাৰণ কৰি যাব লাগিব। সেয়ে মই নিশ্চয়কৈ তোমাৰ গৰ্ভত বাস কৰিবলৈ আহিম।”

Verse 61

युगे द्वादशके प्राप्ते भूभारहरणाय वै । जमदग्निसुतो देवि रामो नाम द्विजोत्तमः

দ্বাদশ যুগ উপস্থিত হ’লে, পৃথিৱীৰ ভাৰ হৰণ কৰিবলৈ, হে দেৱী, জমদগ্নিৰ পুত্ৰ—ৰাম নামে, দ্বিজসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ—প্ৰকাশ পালে।

Verse 62

प्रतापतेजसायुक्तः सर्वक्षत्रवधाय च । तव पुत्रो भविष्यामि सर्वशस्त्रभृतां वरः

প্ৰতাপ আৰু অগ্নিসদৃশ তেজেৰে যুক্ত হৈ, আৰু সকলো ক্ষত্ৰিয়ৰ বিনাশৰ বাবে, মই তোমাৰ পুত্ৰ হ’ম—শস্ত্ৰধাৰীসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ।

Verse 63

सप्तविंशतिके प्राप्ते त्रेताख्ये तु तथा युगे । रामो नाम भविष्यामि तव पुत्रः पतिव्रते

সপ্তবিংশ চক্র উপস্থিত হ’লে, ত্ৰেতা নামে যুগতো তেনেদৰে, হে পতিব্ৰতা, মই তোমাৰ পুত্ৰ ৰূপে ৰাম নামে জন্ম ল’ম।

Verse 64

पुनः पुत्रो भविष्यामि तवैव शृणु पुण्यधेः । अष्टाविंशतिके प्राप्ते द्वापरांते युगे तदा

মই পুনৰো তোমাৰেই পুত্ৰ হ’ম—শুনা, হে পুণ্যৰ নিধি। অষ্টবিংশ চক্র উপস্থিত হ’লে, তেতিয়া দ্বাপৰ যুগৰ অন্তত…

Verse 65

सर्वदैत्यविनाशार्थे भूभारहरणाय च । वासुदेवाख्यस्ते पुत्रो भविष्यामि न संशयः

সকলো দৈত্যৰ বিনাশৰ বাবে আৰু পৃথিৱীৰ ভাৰ হৰণ কৰিবলৈ, মই তোমাৰ পুত্ৰ বাসুদেৱ নামে হ’ম—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 66

इदानीं कुरु कल्याणि मद्वाक्यं धर्मसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सत्यधर्मसमन्वितम्

এতিয়া, হে কল্যাণী, ধৰ্ম-সংযুক্ত মোৰ বাক্য পালন কৰা; যি সকলো লক্ষণে সম্পন্ন আৰু সত্য-ধৰ্মে সমন্বিত।

Verse 67

सर्वज्ञं सर्वदे देवि पुत्रमुत्पाद्य सुंदरम् । इंद्रत्वं तस्य दास्यामि इंद्रः सोपि भविष्यति

হে দেবী, হে সৰ্বদা দানকাৰিণী, সৰ্বজ্ঞ আৰু সুন্দৰ পুত্ৰ জন্ম দি, মই তাক ইন্দ্ৰত্ব দিম; সিও ইন্দ্ৰ হ’ব।

Verse 68

एवं संभाषितं श्रुत्वा महाहर्षसमन्विता । देवदेवप्रसादेन इंद्रः पुत्रो भविष्यति

এই কথা শুনি তাই মহা আনন্দে পৰিপূৰ্ণ হ’ল। দেবদেৱৰ কৃপাৰে ইন্দ্ৰ তেওঁৰ পুত্ৰ ৰূপে জন্ম ল’ব।

Verse 69

एवमस्तु महाभाग तव वाक्यं करोम्यहम् । ततस्ता देवताः सर्वा जग्मुः स्वस्थानमेव हि

“এৱমস্তু, হে মহাভাগ, তোমাৰ বাক্য মই পালন কৰিম।” তাৰ পাছত সকলো দেৱতা নিশ্চয়েই নিজৰ নিজৰ ধামলৈ গ’ল।

Verse 70

हरिणा सह ते सर्वे निरातंका मुदान्विताः । सूत उवाच । अदितिः कश्यपं प्राह ऋतुं प्राप्य मनस्विनी

তেওঁলোক সকলোৱে হৰি (বিষ্ণু) সহ নিৰ্ভয় হৈ আনন্দে পৰিপূৰ্ণ আছিল। সূত ক’লে: মনস্বিনী অদিতিয়ে যোগ্য ঋতু প্ৰাপ্ত হৈ কশ্যপক ক’লে।

Verse 71

भगवन्दीयतां पुत्रः सुरेंद्रपदभोजकः । चिंतयित्वा क्षणं विप्रस्तामुवाच मनस्विनीम्

হে পূজনীয়া মহিলাগৰাকী, তোমাৰ পুত্ৰ লাভ হওক—যি দেৱেন্দ্ৰৰ পদ-পদ্মত আশ্ৰয় লাভ কৰিব। ক্ষণেক চিন্তা কৰি ব্ৰাহ্মণে সেই দৃঢ়চিত্তা নাৰীক এইদৰে ক’লে।

Verse 72

एवमस्तु महाभागे तव पुत्रो भविष्यति । त्रैलोक्यस्यापि कर्ता स यज्ञभोक्ता स एव च

এৱমস্তु, হে মহাভাগে—নিশ্চয় তোমাৰ পুত্ৰ হ’ব। সি ত্ৰিলোকৰ কৰ্তা (শাসক) হ’ব, আৰু যজ্ঞৰ ভোগ গ্ৰহণকাৰীও সি একাই হ’ব।

Verse 73

तस्याः शिरसि सन्यस्य स्वहस्तं च द्विजोत्तमः । तपश्चचार तेजस्वी सत्यधर्मसमन्वितः

তেওঁ তাইৰ শিৰত নিজৰ হাত থৈ, সেই দ্বিজোত্তম—তেজস্বী, সত্য আৰু ধৰ্মেৰে সমন্বিত—তপস্যা আচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 74

सुव्रतो नाम तेजस्वी विष्णुलोके वसेत्सदा । तस्य पुण्यक्षये जाते विष्णुलोकाद्द्विजोत्तमाः

সুৱ্ৰত নামৰ তেজস্বী জন সদায় বিষ্ণুলোকত বাস কৰে। কিন্তু যেতিয়া তাৰ পুণ্যক্ষয় হয়, হে দ্বিজোত্তম, তেতিয়া সি বিষ্ণুলোকৰ পৰা (প্ৰস্থান কৰে)…

Verse 75

पतनं कर्मवशतस्ततस्तस्य द्विजोत्तमाः । पुण्यगर्भं गतो विप्र अदित्यास्तु महातपाः

হে দ্বিজোত্তম, কৰ্মবশত তাৰ পতন ঘটিল। তাৰ পাছত, হে বিপ্ৰ, মহাতপস্বী আদিত্যসকলে ‘পুণ্যগৰ্ভ’ নামৰ অৱস্থালৈ উপনীত হ’ল।

Verse 76

इंद्रत्वं भोक्तुकामार्थं सत्यपुण्येन कर्मणा । गर्भं दधार सा देवी पुण्येन तपसा किल

ইন্দ্ৰত্ব ভোগ কৰাৰ কামনাৰে, সত্য আৰু পুণ্যময় কৰ্মৰ বলত, সেই দেৱীয়ে নিশ্চয়েই পবিত্ৰ তপস্যাৰ পুণ্যবলে গৰ্ভ ধাৰণ কৰিলে।

Verse 77

तपस्तेपे निरालस्या वनवासं गता सती । दिव्यं वर्षशतं यातं तपंत्यां देवमातरि

আলস্য নকৰাকৈ সেই সতী বনবাসলৈ গৈ তপস্যা কৰিলে। দেৱমাতৃয়ে তপ কৰি থাকোঁতে দিৱ্য একশ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল।

Verse 78

तपंत्यथ तपस्तीव्रं दुष्करं देवतासुरैः । ततः सा तपसा तेन तेजसा च प्रभान्विता

তাৰ পাছত তেওঁ তীব্ৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে, যি দেৱতা আৰু অসুৰসকলৰ বাবেও দুষ্কৰ। সেই তপস্যা আৰু তাৰ আধ্যাত্মিক তেজে তেওঁ প্ৰভাময়ী হৈ উঠিল।

Verse 79

सूर्यतेजः प्रतीकाशा द्वितीय इव भास्करः । शुशुभे सा यथा दीप्ता परमं ध्यानमास्थिता

সূৰ্যৰ তেজ সদৃশ প্ৰভাৰে, যেন দ্বিতীয় ভাস্কৰ, সেই দেৱী উজ্জ্বল হৈ শোভা পালে; পৰম ধ্যানত স্থিৰ হৈ তেওঁ অতিশয় দীপ্তিময়ী হৈছিল।

Verse 80

रूपेणाधिकतां याता तपसस्तेजसा तदा । तपोध्यानपरा सा च वायुभक्षा तपस्विनी

তেতিয়া তপস্যাৰ তেজে তেওঁ ৰূপত অধিক সৌন্দৰ্য লাভ কৰিলে। তপ আৰু ধ্যানত সম্পূৰ্ণ নিমগ্ন সেই তপস্বিনীয়ে কেৱল বায়ুক আহাৰ কৰি জীৱন ধাৰণ কৰিছিল।

Verse 81

अधिकं शुशुभे देवी दक्षस्य तनया तदा । सिद्धाश्च ऋषयः सर्वे देवाश्चापि महौजसः

তেতিয়া দেৱী—দক্ষৰ কন্যা—আৰু অধিক দীপ্তিময় হৈ উজলি উঠিল; আৰু সকলো সিদ্ধ, ঋষি তথা মহাতেজস্বী দেৱতাসকলো তাত উপস্থিত আছিল।

Verse 82

स्तुवंति तां महाभागां रक्षंति च सुतत्पराः । पूर्णे वर्षशते तस्या विष्णुस्तत्र समागतः

তেওঁলোকে সেই মহাভাগ্যৱতী দেৱীক স্তৱ কৰে আৰু অতি যত্নেৰে ৰক্ষা কৰে। তাইৰ শতবৰ্ষ পূৰ্ণ হোৱাত বিষ্ণু তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 83

तामुवाच महाभागामदितिं तपसान्विताम् । देवि गर्भः सुसंपूर्णः सूतिकालः प्रवर्तते

তেতিয়া তেওঁ তপস্যাৰে সমন্বিত মহাভাগ্যৱতী অদিতীক ক’লে—“দেৱি, গৰ্ভ সম্পূৰ্ণ হৈছে; এতিয়া প্ৰসৱৰ সময় আৰম্ভ হৈছে।”

Verse 84

तवैव तपसा पुष्टस्तेजसा च प्रवर्द्धितः । अद्यैव गर्भमेतं त्वं मुंच मुंच यशस्विनि

তোমাৰেই তপস্যাই ইয়াক পুষ্ট কৰিছে আৰু তোমাৰ তেজে ইয়াক বৃদ্ধি কৰিছে। হে যশস্বিনী, আজি এই গৰ্ভখন ত্যাগ কৰা, ত্যাগ কৰা।

Verse 85

एवमाभाष्य देवेशः स जगाम स्वकं गृहम् । असूत पुत्रं सा देवी काले प्राप्ते महोदये

এইদৰে কৈ দেৱেশ্বৰ নিজৰ ধামলৈ গ’ল। সময় আহি পৰাত, মহাশুভ মুহূৰ্তত, সেই দেৱীয়ে এটি পুত্ৰ প্ৰসৱ কৰিলে।

Verse 86

सा पुत्रं दीप्तिसंयुक्तं द्वितीयमिव भास्करम् । सुभगं चारुसर्वांगं सर्वलक्षणसंयुतम्

তাই তেওঁ নিজৰ পুত্ৰক দেখিলে—দ্বিতীয় সূৰ্য্যৰ দৰে দীপ্তিময়; সুন্দৰ, মনোহৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গযুক্ত আৰু সকলো শুভ লক্ষণে বিভূষিত।

Verse 87

चतुर्बाहुं महाकायं लोकपालं सुरेश्वरम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं चक्रपद्मसुहस्तकम्

চাৰি বাহুযুক্ত, মহাকায়, লোকপাল আৰু দেৱেশ্বৰ—তেজৰ জ্বালাৰে পৰিবেষ্টিত, হাতে চক্র আৰু পদ্ম ধাৰণ কৰা।

Verse 88

चंद्रबिंबानुकारेण वदनेन महामतिः । राजमानं महाप्राज्ञं तेजसा वैष्णवेन च

চন্দ্ৰবিম্বৰ সদৃশ মুখমণ্ডলযুক্ত সেই মহামতি, মহাপ্ৰাজ্ঞ—বৈষ্ণৱ তেজে দীপ্তিমান হৈ উজ্জ্বল হৈ উঠিল।

Verse 89

अन्यैश्च लक्षणैर्दिव्यैर्दिव्यभावैरलंकृतम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं चंद्रास्यं कमलेक्षणम्

অন্য দিৱ্য লক্ষণ আৰু উৎকৃষ্ট দিৱ্য গুণে অলংকৃত—সকলো শুভ লক্ষণে সম্পূৰ্ণ; চন্দ্ৰমুখ, কমলনয়ন।

Verse 90

आजग्मुस्ते त्रयो देवा ऋषयो वेदपारगाः । गंधर्वाश्च ततो नागाः सिद्धाविद्याधरास्तथा

তাৰ পাছত সেই তিন দেৱ আহিল, লগতে বেদপাৰগ ঋষিসকল; আৰু তাৰ পিছত গন্ধৰ্ব, নাগ, তদ্ৰূপ সিদ্ধ আৰু বিদ্যাধৰসকলো আহিল।

Verse 91

ऋषयः सप्त ते दिव्याः पूर्वापरमहौजसः । अन्ये च मुनयः पुण्याः पुण्यमंगलदायिनः

সেই সাতজন ঋষি দিৱ্য, পূৰ্ব আৰু পৰৱৰ্তী দুয়ো কালত পৰম তেজস্বী; আৰু আন আন পুণ্য মুনিও আছে, যিসকলে পুণ্য আৰু মঙ্গল দান কৰে।

Verse 92

आजग्मुस्ते महात्मानो हर्षनिर्भरमानसाः । तस्मिञ्जाते महाभागे भगवंतो महौजसि

সেই মহাত্মাসকল আনন্দে ভৰপূৰ মন লৈ আহি উপস্থিত হ’ল, যেতিয়া সেই মহাভাগ্যবান, মহাতেজস্বী, দীপ্তিমান ভগৱান জন্ম গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 93

आजग्मुर्देवताः सर्वे पर्वतास्तु तपस्विनः । क्षीराद्याः सागराः सर्वे नद्यश्चैव तथामलाः

সকলো দেৱতা আহিল, আৰু তপস্বী পৰ্বতসমূহো; ক্ষীৰসাগৰ আদি সকলো সাগৰ আহিল, আৰু তেনেদৰে নিৰ্মল নদীসমূহো।

Verse 94

प्रीतिमंतस्ततः सर्वे ये चान्ये हि चराचराः । मंगलैस्तु महोत्साहं चक्रुः सर्वे सुरेश्वराः

তেতিয়া সকলেই প্ৰীতিময় হ’ল—চৰ আৰু অচৰ, আন সকলো সত্তাও; আৰু সকলো সুৰেশ্বৰ মঙ্গলাচৰণ কৰি মহা উৎসাহ জাগাই তুলিলে।

Verse 95

ननृतुश्चाप्सराः संघा गंधर्वा ललितं जगुः । वेदमंत्रैस्ततो देवा ब्राह्मणा वेदपारगाः

অপ্সৰাসকলৰ দল নৃত্য কৰিলে, গন্ধৰ্বসকলে সুমধুৰ গীত গালে; তাৰ পাছত দেৱতা আৰু বেদপাৰগ ব্ৰাহ্মণসকলে বেদমন্ত্ৰ জপ কৰিলে।

Verse 96

स्तुवंति तं महात्मानं सुतं वै कश्यपस्य च । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च वेदाश्चैव समागताः

তেওঁলোকে কশ্যপৰ পুত্ৰ সেই মহাত্মাক স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, ৰুদ্ৰ আৰু বেদসমূহো তাত একেলগে সমবেত হ’ল।

Verse 97

सांगोपांगैश्च संयुक्तास्तस्मिञ्जाते महौजसि । त्रैलोक्ये यानि सत्वानि पुण्ययुक्तानि सत्तम

যেতিয়া সেই মহৌজসী, তেজস্বীজন জন্মিল, ত্ৰিলোকৰ সকলো সত্ত্ব—অঙ্গ-উপাঙ্গসহ—পুণ্যৰে যুক্ত হ’ল, হে সত্তম।

Verse 98

समागतानि तत्रैव तस्मिञ्जाते महौजसि । मंगलं चक्रिरे सर्वे गीतपुण्यैर्महोत्सवैः

সেই ঠাইতেই সকলোৱে সমবেত হ’ল; আৰু যেতিয়া সেই মহৌজসী জন্মিল, সকলোৱে মঙ্গলাচৰণ কৰিলে, পবিত্ৰ গীতৰে মহোৎসৱ উদ্‌যাপন কৰিলে।

Verse 99

हर्षेण निर्भराः सर्वे पूजयंतो महौजसः । ब्रह्माद्याश्च त्रयो देवाः कश्यपोथ बृहस्पतिः

সকলোৱে আনন্দে উচ্ছ্বসিত হৈ সেই মহৌজসীক পূজা কৰিছিল—ব্ৰহ্মা আদি ত্ৰয়োদেৱ, আৰু কশ্যপ তথা বৃহস্পতিও।

Verse 100

चक्रिरे नामकर्माणि तस्यैव हि महात्मनः । वसुदत्तेति विख्यातो वसुदेति पुनस्तव

সেই মহাত্মাৰেই নামকৰণ-সংস্কাৰ তেওঁলোকে সম্পন্ন কৰিলে। তেওঁ “বসুদত্ত” নামে খ্যাত হ’ল, আৰু পুনৰ “বসুদেৱ” বুলিও কোৱা হ’ল, হে তুমি।

Verse 101

आखंडलेति तन्नाम मरुत्वान्नाम ते पुनः । मघवांश्च बिडौजास्त्वं पाकशासन इत्यपि

তোমাৰ নাম ‘আখণ্ডল’; পুনৰ তুমি ‘মৰুত্বান’ বুলিও খ্যাত। তুমি ‘মঘৱান’, ‘বিডৌজাস’ আৰু ‘পাকশাসন’ নামেও পৰিচিত।

Verse 102

शक्रश्चैव हि विख्यात इंद्रश्चैवेति ते सुतः । इत्येतानि च नामानि तस्यैव च महात्मनः

হে পুত্ৰ, তেওঁ ‘শক্ৰ’ নামে বিখ্যাত, আৰু ‘ইন্দ্ৰ’ বুলিও কোৱা হয়। এইবোৰেই সেই মহাত্মাৰ নাম।

Verse 103

चक्रुश्च देवताः सर्वाः संतुष्टा हृष्टमानसाः । स्नानं तु कारयामासुः संस्काराणि महासुरः

সকলো দেৱতা সন্তুষ্ট হৈ, অন্তৰত আনন্দে ভৰি, সকলো বিধি সম্পন্ন কৰিলে। তাৰপিছত মহাসুৰে স্নান আৰু সংস্কাৰ-ক্ৰিয়া কৰোৱালে।

Verse 104

विश्वकर्माणमाहूय ददुराभरणानि च । तानि पुण्यानि दिव्यानि तस्मै ते तु महात्मने

বিশ্বকৰ্মাক আহ্বান কৰি তেওঁলোকে অলংকাৰো দান কৰিলে—সেই পুণ্যময়, দিব্য ভূষণসমূহ সেই মহাত্মালৈ।

Verse 105

जाते तस्मिन्महाभागे देवराजे महात्मनि । एवं मुदं ततः प्रापुः सर्वे देवा महौजसः

যেতিয়া সেই মহাভাগ্যবান, মহাত্মা দেৱৰাজ জন্মিল, তেতিয়া সকলো মহাশক্তিধৰ দেৱতা পৰমানন্দে ভৰি উঠিল।

Verse 106

पुण्ये तिथौ तथा ऋक्षे सुमुहूर्ते महात्मभिः । इंद्रत्वे स्थापितो देवैरभिषिक्तः सुमंगलैः

পুণ্যময় তিথি আৰু শুভ নক্ষত্ৰৰ অধীনত, উত্তম মুহূর্তত মহাত্মাসকলে তেওঁক ইন্দ্ৰত্বত স্থাপন কৰিলে; দেৱতাসকলে অতি মঙ্গলময় অভিষেক-বিধিৰে তেওঁক অভিষিক্ত কৰিলে।

Verse 107

प्राप्तमैंद्रपदं तेन प्रसादात्तस्य चक्रिणः । तपश्चकार तेजस्वी वसुदत्तः सुरेश्वरः

চক্ৰধাৰী প্ৰভুৰ কৃপাৰ ফলত তেওঁ ইন্দ্ৰপদ লাভ কৰিলে; তাৰ পাছত তেজস্বী বসুদত্ত, দেৱসমূহৰ মাজত ঈশ্বৰসদৃশ, তপস্যাত প্রবৃত্ত হ’ল।

Verse 108

उग्रेण तेजसा युक्तो वज्रपाशांकुशायुधः

উগ্ৰ তেজে সংযুক্ত হৈ তেওঁ বজ্ৰ, পাশ আৰু অঙ্কুশক অস্ত্ৰৰূপে ধাৰণ কৰিলে।

Verse 109

सूत उवाच । उग्रं समस्तं तपसः प्रभावं विलोक्य शुक्रो निजगाद गाथाम् । लोकेषु कोन्यो न भविष्यतीति यथा हि चायं च सुदर्शनीयः

সূতে ক’লে: সেই তপস্যাৰ উগ্ৰ আৰু সম্পূৰ্ণ প্ৰভাৱ দেখিয়া শুক্ৰে এই গাথা ক’লে—“লোকসমূহত আন কোন থাকিব? কিয়নো এইজন সত্যই অতি দৰ্শনীয়।”

Verse 110

विष्णोः प्रसादान्न परो महात्मा संप्राप्तमैश्वर्यमिहैव दिव्यम्

বিষ্ণুৰ প্ৰসাদত সেই মহাত্মাৰ সমান বা তাতো অধিক কোনো নাই; ইয়াতেই তেওঁ দিব্য ঐশ্বৰ্য লাভ কৰে।

Verse 111

अनेन तुल्यो न भविष्यतीति लोकेषु चान्यस्तपसोग्रवीर्यः

লোকসমূহত তেওঁৰ সমান আন কোনো নাথাকিব; তেওঁৰ উগ্ৰ তপস্যাৰ শক্তিৰ তুলনা কাহাৰো নহ’ব।