Adhyaya 32

Verse 1

सूत उवाच । नानारत्नैः सुदीप्तांगो हाटकेनापि सर्वतः । राजमानो गिरिश्रेष्ठो यथा सूर्यः स्वरश्मिभिः

সূত ক’লে: নানাবিধ ৰত্নেৰে সুদীপ্ত দেহধাৰী, চাৰিওফালে হাটক-সুৱৰ্ণৰ দীপ্তিত ঝলমল কৰা সেই গিৰিশ্ৰেষ্ঠ পৰ্বত, নিজৰ ৰশ্মিসহ সূৰ্যৰ দৰে উজ্জ্বল হৈ ৰাজমান আছিল।

Verse 2

छायामशोकां संप्राप्य शीतलां सुखदायिनीम् । ध्यायंति योगिनः सर्वे उपविष्टा दृढासने

নিৰশোক, শীতল আৰু সুখদায়িনী ছাঁ পায়, সকলো যোগী দৃঢ় আসনত উপবিষ্ট হৈ ধ্যানত নিমগ্ন হয়।

Verse 3

क्वचित्तपंति मुनयः क्वचिद्गायंति किन्नराः । संतुष्टा ऋषिगंधर्वा वीणातालकराविलाः

কিছুমান ঠাইত মুনিসকলে তপস্যা কৰে, আন কিছুমান ঠাইত কিন্নৰসকলে গীত গায়। সন্তুষ্ট ঋষি আৰু গন্ধৰ্বসকলে বীণা ধৰি তালে তালে হাত ব্যস্ত কৰি থাকে।

Verse 4

तालमानलये लीनाः स्वरैः सप्तभिरन्वितैः । मूर्च्छनारत्निसंयुक्तैर्व्यक्तं गीतं मनोहरम्

তাল, মান আৰু লয়ত লীন হৈ—সপ্ত স্বৰেৰে সমন্বিত আৰু মূৰ্ছনা-ৰূপী ৰত্নসম বিন্যাসে যুক্ত—গীত স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাই মনোহৰ হৈ উঠিল।

Verse 5

तस्मिन्वै पर्वतश्रेष्ठे चंदनच्छायसंश्रिताः । गंधर्वा गीततत्वज्ञा गीतं गायंति तत्पराः

সেই পৰ্বতশ্ৰেষ্ঠত চন্দনৰ ছাঁত আশ্ৰয় লৈ, গীত-তত্ত্বৰ জ্ঞানী গন্ধৰ্বসকলে একাগ্ৰ ভক্তিৰে গীত গায়।

Verse 6

नृत्यंति योषितस्तत्र देवानां पर्वत्तोत्तमे । पापहा पुण्यदो दिव्यः सुश्रेयसां प्रदायकः

তাত, দেৱতাসকলৰ সেই পৰ্বতোত্তমত অপ্সৰাসকলে নৃত্য কৰে। সেয়া দিব্য—পাপ নাশক, পুণ্য দাতা আৰু পৰম কল্যাণ প্ৰদানকাৰী।

Verse 7

वेदध्वनिः समधुरः श्रूयते पर्वतोत्तमे । चंदनाशोकपुन्नागैः शालैस्तालैस्तमालकैः

সেই পৰ্বতোত্তমত বেদধ্বনি অতি মধুৰকৈ শোনা যায়—চন্দন, অশোক, পুন্নাগ, শাল, তাল আৰু তমাল গছৰ মাজত।

Verse 8

वटैस्तु मेघसंकाशै राजते पर्वतोत्तमः । संतानकैः कल्पवृक्षै रंभापादपसंकुलैः

মেঘসদৃশ বটবৃক্ষৰে সুশোভিত সেই শ্ৰেষ্ঠ পৰ্বত দীপ্তিময়; সন্তানক আৰু কল্পবৃক্ষৰ সমূহে, আৰু ৰম্ভা-সম্পৰ্কিত উপবনৰ ঘনতাৰে পৰিপূৰ্ণ।

Verse 9

नगेंद्रो भाति सर्वत्र नाकवृक्षैः सुपुष्पितैः । नानाधातुसमाकीर्णो नानारत्नचयो गिरिः

সৰ্বত্র পৰ্বতৰাজা পূৰ্ণপুষ্পিত নাকবৃক্ষ (স্বৰ্গীয় বৃক্ষ)ৰে উজ্জ্বল; নানাবিধ ধাতুৰে ছিটাই থকা আৰু নানাৰত্নৰ সঞ্চয়ে ভৰা এই গিৰি দীপ্ত।

Verse 10

नानाकौतुकसंयुक्तो नानामंगलसंयुतः । वेदवृंदैः सुसंजुष्टो ह्यप्सरोगणसंकुलः

সেয়া নানাবিধ উৎসৱৰ কৌতুকে পৰিপূৰ্ণ আৰু বহুবিধ মঙ্গলাচৰণে অলংকৃত; বেদপাঠকৰ দলসমূহে সুশোভিত আৰু অপ্সৰাগণৰ সমূহে ঘনভাৱে ভৰা আছিল।

Verse 11

ऋषिभिर्मुनिभिः सिद्धैर्गंधर्वैःपरिभातिसः । गजैश्चाचलसंकाशैः सिंहनादैर्विराजते

ঋষি, মুনি, সিদ্ধ আৰু গন্ধৰ্বেৰে পৰিবেষ্টিত হৈ সেয়া দীপ্ত; পৰ্বতসদৃশ গজসমূহে আৰু সিংহনাদ সদৃশ গর্জনেৰে বিশেষভাৱে শোভিত।

Verse 12

शरभैर्मत्तशार्दूलैर्मृगधूर्तैरलंकृतः । वापीकूपतडागैश्च संपूर्णैर्विमलोदकैः

সেয়া শৰভ, মত্ত ব্যাঘ্ৰ আৰু ধূৰ্ত হৰিণেৰে অলংকৃত; আৰু কূপ, বাপী (সোপানযুক্ত কূপ) আৰু তড়াগেৰে ভৰা, যিবোৰ সকলো নিৰ্মল শুদ্ধ জলে সম্পূৰ্ণ আছিল।

Verse 13

हंसकारंडवाकीर्णैः सर्वत्र परिशोभते । कनकोत्पलैश्च श्वेतैश्च रक्तोत्पलैर्विराजते

হংস আৰু কাৰণ্ডৱ পক্ষীৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ সি সৰ্বত্ৰ উজ্জ্বল হৈ শোভা পায়; কনক-উৎপল, শ্বেত উৎপল আৰু ৰক্ত উৎপলেৰে সি দীপ্তিময় হৈ বিৰাজে।

Verse 14

नदीस्रवणसंघातैर्विमलैश्चोदकैस्तथा । शालतालैश्च रूपैश्च सगजैः स्फाटिकैस्तथा

নদীৰ স্ৰৱণ-সংঘাতে আৰু বিমল জলেৰে সি পৰিপূৰ্ণ; শাল আৰু তাল গছৰ মনোহৰ ৰূপেৰে; আৰু স্ফটিকৰ দৰে দীপ্তিমান গজসমূহেৰেো সি শোভিত।

Verse 15

विस्तीर्णैः कांचनैर्दिव्यैः सूर्यवह्निसमप्रभैः । शिलातलैश्च संपूर्णः शैलराजो विराजते

বিস্তৃত দিৱ্য কাঁচন শিলাতলেৰে—সূৰ্য আৰু অগ্নিৰ সমান প্ৰভাযুক্ত—আৰু শিলাতল-চতুৰ্ভাগেৰে সম্পূৰ্ণ হৈ, সেই শৈলৰাজ মহিমাৰে বিৰাজে।

Verse 16

विमानैर्देवतानां च प्रासादैः पर्वतोत्तमैः । हंसचंद्रप्रतीकाशैर्हेमदंडैरलंकृतः

দেৱতাসকলৰ বিমান আৰু পৰ্বতৰ দৰে উত্তম প্ৰাসাদেৰে সি অলংকৃত; আৰু হংস আৰু চন্দ্ৰৰ ন্যায় দীপ্তিমান হেমদণ্ড (সুৱৰ্ণ স্তম্ভ)েৰে সুশোভিত।

Verse 17

कलशैश्चामरैर्युक्तैः प्रासादैः परिशोभितः । नानागुणप्रमुदित देववृंदैश्च शोभितः

কলশ আৰু চামৰেৰে যুক্ত প্ৰাসাদসমূহেৰে সি চাৰিওফালে সুশোভিত; আৰু নানা গুণে প্ৰমুদিত দেৱবৃন্দৰ সমূহেৰে অধিক শোভাময় হৈ উঠিছিল।

Verse 18

देववृंदैरनेकैश्च गंधर्वैश्चारणैस्तथा । सर्वत्र राजते पुण्यो मेरुर्गिरिवरोत्तमः

বহু দেবগণৰ দল, গন্ধৰ্ব আৰু চাৰণসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত পৱিত্ৰ মেরু—পৰ্বতৰ শ্ৰেষ্ঠ—সৰ্বদিশে দীপ্তিময় হৈ শোভা পায়।

Verse 19

तस्माद्गंगामहापुण्या पुण्यतोया महानदी । प्रसूता पुण्यतीर्थाढ्या हंसपद्मैः समाकुला

সেইহেতু গঙ্গা মহাপুণ্যময়ী—পুণ্যদায়িনী জলধাৰা-বিশিষ্ট মহানদী—উৎপন্ন হ’ল; পৱিত্ৰ তীৰ্থে সমৃদ্ধ, হাঁস আৰু পদ্মে পৰিপূৰ্ণ।

Verse 20

मुनिभिः सेव्यमाना सा ऋषिसंघैर्महानदी । एवंगुणं गिरिश्रेष्ठं पुण्यकौतुकमंगलम्

সেই মহানদী মুনিসকল আৰু ঋষিসংঘৰ দ্বাৰা সেবিত-সম্মানিত; এইদৰে গিৰিশ্ৰেষ্ঠৰ কাষেৰে প্ৰবাহিত হৈ গুণে গুণান্বিত, পুণ্য-আনন্দ আৰু মঙ্গল প্ৰদান কৰে।

Verse 21

अंगश्चात्रिसुतः पुण्यः प्रविवेश महामुनिः । गंगातीरे सुपुण्ये च एकांते चारुकंदरे

আৰু অত্রিৰ পুণ্যবান পুত্ৰ অঙ্গ—সেই মহামুনি—গঙ্গাৰ অতি পৱিত্ৰ তীৰত, একান্ত স্থানৰ মনোৰম গুহাত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 22

तत्रोपविश्य मेधावी कामक्रोधविवर्जितः । सर्वेंद्रियाणि संयम्य हृषीकेशं मनोगतम्

তাত উপবিষ্ট হৈ সেই মেধাবী, কাম-ক্রোধবিবর্জিত, সকলো ইন্দ্ৰিয় সংযম কৰি, অন্তৰত হৃষীকেশ—ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰভু—ত মন স্থাপন কৰে।

Verse 23

ध्यायमानः स धर्मात्मा कृष्णं क्लेशापहं प्रभुम् । आसने शयने याने ध्याने च मधुसूदनम्

সেই ধৰ্মাত্মা ভক্তে ক্লেশ-নাশক প্ৰভু শ্ৰীকৃষ্ণক ধ্যান কৰে—আসনত, শয্যাত, যাত্ৰাৰ মাজত, আৰু ধ্যান-সাধনাতো—মধুসূদনকেই স্মৰণ কৰে।

Verse 24

नित्यं पश्यति युक्तात्मा योगयुक्तो जितेंद्रियः । चराचरेषु जीवेषु तेषु पश्यति केशवम्

যোগত স্থিৰ, ইন্দ্ৰিয়-জয়ী যুক্তাত্মাই সদায় দৰ্শন কৰে; চল-অচল সকলো জীৱৰ ভিতৰত তেওঁ কেশৱ (বিষ্ণু)কেই দেখে।

Verse 25

आर्द्रेषु चैव शुष्केषु सर्वेष्वन्येषु स द्विजः । एवं वर्षशतं जातं तप्यमानस्य तस्य च

ভিজা ঠাইতো, শুকান ঠাইতো, আৰু আন সকলো অৱস্থাতো সেই দ্বিজ একে ৰকমে স্থিৰ থাকিল; এইদৰে তপস্যা কৰি থাকোঁতে তেওঁৰ শতবছৰ পূৰ্ণ হ’ল।

Verse 26

समालोक्य जगन्नाथश्चक्रपाणिर्द्विजोत्तमम् । बहुविघ्नान्सुघोरांश्च दर्शयत्येव नित्यशः

জগন্নাথ চক্রপাণী প্ৰভুৱে দ্বিজোত্তমক দেখি, নিত্যই বহু বাধা—অতি ভয়ংকৰ—তেওঁৰ আগত প্ৰকাশ কৰি দেখুৱাই থাকিল।

Verse 27

तेजसा तस्य देवस्य नृसिंहस्य महात्मनः । निरातंकः स धर्मात्मा दहत्यग्निरिवेंधनम्

সেই মহাত্মা দেব নৃসিংহৰ তেজে সেই ধৰ্মাত্মা নিৰ্ভয় হয়; আৰু অগ্নিয়ে ইন্ধন দহাৰ দৰে (শত্ৰু/অশুদ্ধি) দগ্ধ কৰি পেলায়।

Verse 28

नियमैः संयमैश्चान्यैरुपवासैर्द्विजोत्तमः । क्षीयमाणस्तु संजातो दीप्यमानः स्वतेजसा

নিয়ম, সংযম আৰু আন আন উপবাসেৰে সেই দ্বিজোত্তম ক্ৰমে ক্ষীণ হৈ পৰিল; তথাপি ক্ষয়মান হ’লেও নিজৰ অন্তৰ্জ্যোতিত দীপ্তিমান হৈ থাকিল।

Verse 29

सूर्यपावकसंकाशस्त्वंग एवं प्रदृश्यते । एवं तपःसु निरतं ध्यायमानं जनार्दनम्

তোমাৰ দেহ সূৰ্য আৰু অগ্নিৰ দৰে দীপ্তিমান—এইদৰে দেখা যায়। এইভাৱেই জনাৰ্দনক ধ্যান কৰিব লাগে: তপস্যাত নিমগ্ন, গভীৰ ধ্যানত স্থিত।

Verse 30

आविर्भूयाब्रवीद्देवो वरं वरय मानद । तं च दृष्ट्वा हृषीकेशमंगः परम निर्वृतः

প্ৰকাশ হৈ দেৱে ক’লে, “হে মান্যজন, বৰ বাছি লোৱা।” আৰু হৃষীকেশক দেখি অঙ্গ পৰম আনন্দ আৰু নিৰ্বাণ-সদৃশ শান্তিত পৰিপূৰ্ণ হ’ল।

Verse 31

तुष्टाव प्रणतो भूत्वा वासुदेवं प्रसन्नधीः

প্ৰসন্ন চিত্তে তেওঁ প্ৰণাম কৰি বাসুদেৱৰ স্তৱন কৰিলে।

Verse 32

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने अंगवरप्रदानं । नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, বেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত “অঙ্গলৈ বৰ-প্ৰদান” নামৰ দ্বাত্ৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 33

गुणरूपाय गुह्याय गुणातीताय ते नमः । गुणाय गुणकर्त्रे च गुणाढ्याय गुणात्मने

তোমাক নমস্কাৰ—হে গুণৰূপ, গুহ্য-ৰহস্যময়, আৰু গুণাতীত। তোমাক নমস্কাৰ—হে গুণস্বৰূপ, গুণৰ কৰ্তা, গুণে সমৃদ্ধ, আৰু যাৰ আত্মাই গুণময়।

Verse 34

भवाय भवकर्त्रे च भक्तानां भवहारिणे । भवोद्भवाय गुह्याय नमो भवविनाशिने

ভৱ (শিৱ)ক নমস্কাৰ—হে সংসাৰ-ভৱৰ কৰ্তা, ভক্তসকলৰ বাবে ভৱ-বন্ধন হৰণকাৰী। ভৱোদ্ভৱ অথচ ভৱাতীত, গুহ্য প্ৰভুক নমস্কাৰ; হে ভৱবিনাশী, মই প্ৰণাম কৰোঁ।

Verse 35

यज्ञाय यज्ञरूपाय यज्ञेशाय नमोनमः । यज्ञकर्मप्रसंगाय नमः शंखधराय च

যজ্ঞক, যজ্ঞৰূপক, আৰু যজ্ঞেশক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। যজ্ঞকর্মত নিমগ্ন প্ৰভুক নমস্কাৰ, আৰু শঙ্খধাৰী প্ৰভুকো নমস্কাৰ।

Verse 36

नमोनमो हिरण्याय नमो रथांगधारिणे । सत्याय सत्यभावाय सर्वसत्यमयाय च

নমো নমো হিৰণ্য (সুৱৰ্ণময়) প্ৰভুক; ৰথাঙ্গ (চক্ৰ) ধাৰীক নমস্কাৰ। সত্যক নমস্কাৰ, সত্যস্বভাৱক নমস্কাৰ, আৰু যি সৰ্বসত্যময় তাক নমস্কাৰ।

Verse 37

धर्माय धर्मकर्त्रे च सर्वकर्त्रे च ते नमः । धर्मांगाय सुवीराय धर्माधाराय ते नमः

তোমাক নমস্কাৰ—হে ধৰ্মস্বৰূপ, ধৰ্মকৰ্তা, আৰু সৰ্বকৰ্তা। তোমাক নমস্কাৰ—হে ধৰ্মাঙ্গ (ধৰ্মদেহ) ধাৰী, সুবীৰ মহাবীৰ, আৰু ধৰ্মৰ আধাৰ।

Verse 38

नमः पुण्याय पुत्राय ह्यपुत्राय महात्मने । मायामोहविनाशाय सर्वमायाकराय ते

তোমালৈ নমস্কাৰ—হে পুণ্যময় পবিত্ৰ প্ৰভু, হে পুত্ৰ-সদৃশ, তথাপি অপুত্ৰ মহাত্মা! মায়াজনিত মোহ বিনাশক, আৰু সকলো মায়াৰ উৎপাদক মূল, তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 39

मायाधराय मूर्ताय त्वमूर्ताय नमोनमः । सर्वमूर्तिधरायैव शंकराय नमोनमः

মায়া ধাৰণকাৰী, মূৰ্তিমান, আৰু অমূৰ্ত—সেই শংকৰলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। যিজনে একাই সকলো মূৰ্তি ধাৰণ কৰে, সেই শংকৰলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

Verse 40

ब्रह्मणे ब्रह्मरूपाय परब्रह्मस्वरूपिणे । नमस्ते सर्वधाम्ने च नमो धामधराय च

ব্ৰহ্মাক নমস্কাৰ—যাঁৰ ৰূপেই ব্ৰহ্ম, যাঁৰ স্বভাৱেই পৰব্ৰহ্ম। হে সকলো ধামৰ ধাম, তোমাক নমস্কাৰ; আৰু ধাম ধাৰণকাৰী, তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 41

श्रीमते श्रीनिवासाय श्रीधराय नमोनमः । क्षीरसागरवासाय चामृताय च ते नमः

শ্ৰীমন্ত শ্ৰীনিবাস, শ্ৰীধৰলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। হে ক্ষীৰসাগৰত নিবাসী, আৰু অমৃত-স্বরূপ প্ৰভু, তোমালৈ মোৰ প্ৰণাম।

Verse 42

महौषधाय घोराय महाप्रज्ञापराय च । अक्रूराय प्रमेध्याय मेध्यानां पतये नमः

হে প্ৰভু, তোমাক নমস্কাৰ—তুমি মহৌষধি, সৰ্বোত্তম ঔষধ; তুমি ঘোৰ তেজস্বী; আৰু মহাপ্ৰজ্ঞাত পৰায়ণ। তুমি অক্ৰূৰ, পৰম পবিত্ৰকাৰী, আৰু পবিত্ৰসকলৰ অধিপতি—তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 43

अनंताय ह्यशेषाय चानघाय नमोनमः । आकाशस्य प्रकाशाय पक्षिरूपाय ते नमः

অনন্ত, সর্বব্যাপী আৰু নিৰ্দোষ প্ৰভুক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। আকাশৰ জ্যোতি, পক্ষীৰূপ ধাৰণ কৰা তোমালৈ নমস্কাৰ।

Verse 44

हुताय हुतभोक्त्रे च हवीरूपाय ते नमः । बुद्धाय बुधरूपाय सदाबुद्धाय ते नमः

হোমৰ আহুতি, আহুতি-ভোক্তা আৰু হৱিৰূপ তোমালৈ নমস্কাৰ। বুদ্ধস্বৰূপ, বুদ্ধিৰূপ আৰু সদা জাগ্ৰত-প্ৰবুদ্ধ প্ৰভুক নমস্কাৰ।

Verse 45

नमो हव्यायकव्याय स्वधाकाराय ते नमः । स्वाहाकाराय शुद्धाय ह्यव्यक्ताय महात्मने

দেৱতালৈ হব্য আৰু পিতৃলোকলৈ কব্য, আৰু ‘স্বধা’ উচ্চাৰণ-স্বৰূপ তোমালৈ নমস্কাৰ। ‘স্বাহা’ উচ্চাৰণ-স্বৰূপ, শুদ্ধ, অব্যক্ত আৰু মহাত্মা প্ৰভুক নমস্কাৰ।

Verse 46

व्यासाय वासवायैव वसुरूपाय ते नमः । वासुदेवाय विश्वाय वह्निरूपाय ते नमः । हरये केवलायैव वामनाय नमोनमः

ব্যাসস্বৰূপ, বাসৱস্বৰূপ আৰু বসুস্বৰূপ তোমালৈ নমস্কাৰ। বাসুদেৱ, বিশ্বস্বৰূপ আৰু অগ্নিস্বৰূপ তোমালৈ নমস্কাৰ। কেৱল হৰিৰূপ বামনলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

Verse 47

नमो नृसिंहदेवाय सत्वपालाय ते नमः

নৃসিংহদেৱ প্ৰভুক নমস্কাৰ; সকলো জীৱৰ ৰক্ষক তোমালৈ নমস্কাৰ।

Verse 48

नमो गोविंदगोपाय नम एकाक्षराय च । नमः सर्वाक्षरायैव हंसरूपाय ते नमः

গোৱিন্দ, গোপসকলৰ ৰক্ষক—আপোনাক নমস্কাৰ; একাক্ষৰ (পবিত্ৰ ওঁ) স্বৰূপ আপোনাক নমস্কাৰ। সকলো অক্ষৰৰেই স্বৰূপ, আৰু হংস-ৰূপে প্ৰকাশিত—আপোনাক নমস্কাৰ।

Verse 49

त्रितत्त्वाय नमस्तुभ्यं पंचतत्त्वाय ते नमः । पंचविंशतितत्त्वाय तत्त्वाधाराय वै नमः

ত্ৰি-তত্ত্বৰ তত্ত্ব-স্বৰূপ আপোনাক নমস্কাৰ; পঞ্চ-তত্ত্বৰ তত্ত্ব-স্বৰূপ আপোনাক নমস্কাৰ। পঁচিশ তত্ত্বৰ তত্ত্ব-স্বৰূপ, সকলো তত্ত্বৰ আধাৰ—আপোনাক নমস্কাৰ।

Verse 50

कृष्णाय कृष्णरूपाय लक्ष्मीनाथाय ते नमः । नमः पद्मपलाशाय आनंदाय पराय च

কৃষ্ণক নমস্কাৰ, কৃষ্ণ-স্বৰূপক নমস্কাৰ, লক্ষ্মীনাথক নমস্কাৰ। পদ্মপলাশ-নয়নক নমস্কাৰ; আনন্দ-স্বৰূপক নমস্কাৰ; আৰু পৰমক নমস্কাৰ।

Verse 51

नमो विश्वंभरायैव पापनाशाय वै नमः । नमः पुण्यसुपुण्याय सत्यधर्माय ते नमः

বিশ্বম্ভৰ, জগতৰ ধাৰক—আপোনাক নমস্কাৰ; পাপনাশক—আপোনাক নমস্কাৰ। পুণ্য আৰু মহাপুণ্য-স্বৰূপ—আপোনাক নমস্কাৰ; সত্যধৰ্ম-স্বৰূপ—আপোনাক নমস্কাৰ।

Verse 52

नमोनमः शाश्वतअव्ययाय नमोनमः संघ नभोमयाय । श्रीपद्मनाभाय महेश्वराय नमामि ते केशवपादपद्मम्

পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ আপোনাক—শাশ্বত আৰু অব্যয় স্বৰূপ। পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ আপোনাক—যাৰ দিৱ্য সঙ্ঘ আকাশময়। হে শ্ৰী পদ্মনাভ, হে মহেশ্বৰ! মই কেশৱৰ চৰণ-পদ্মত প্ৰণাম কৰোঁ।

Verse 53

आनंदकंद कमलाप्रिय वासुदेव सर्वेश ईश मधुसूदन देहि दास्यम् । पादौ नमामि तव केशव जन्मजन्म कृपां कुरुष्व मम शांतिद शंखपाणे

হে বাসুদেৱ, আনন্দৰ মূল, কমলা (লক্ষ্মী)ৰ প্ৰিয়, সৰ্বেশ্বৰ, পৰম ঈশ, মধুসূদন—মোক দাস্য-ভাব দান কৰা। হে কেশৱ, জন্মে জন্মে তোমাৰ চৰণত নমস্কাৰ কৰোঁ; হে শান্তিদাতা, শঙ্খধাৰী, মোৰ ওপৰত কৃপা কৰা।

Verse 54

संसारदारुणहुताशनतापदग्धं पुत्रादिबंधुमरणैर्बहुशोकतापैः । ज्ञानांबुदेन मम प्लावय पद्मनाभ दीनस्य मच्छरणरूपभवस्व नाथ

সংসাৰৰ দাৰুণ অগ্নিৰ তাপে দগ্ধ হৈ, পুত্ৰ আদি আত্মীয়ৰ মৃত্যুৰ বাবে বহু শোকত কাতৰ। হে পদ্মনাভ, জ্ঞান-সমুদ্ৰৰ জলেৰে মোক প্লাৱিত কৰা; হে নাথ, মই দীন—তোমাৰ চৰণক মোৰ আশ্ৰয় ৰূপে দিয়া।

Verse 55

एवं स्तोत्रं समाकर्ण्य त्वंगस्यापि महात्मनः । दर्शयित्वा स्वकं रूपं घनश्यामं महौजसम्

এইদৰে মহাত্মা ত্বঙ্গৰো অৰ্পিত স্তোত্ৰ শুনি, তেওঁ নিজৰ ৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে—ঘন মেঘৰ দৰে শ্যাম, আৰু মহা তেজে দীপ্তিমান।

Verse 56

शंखचक्रगदापाणिं पद्महस्तं महाप्रभुम् । वैनतेयसमारूढमात्मरूपं प्रदर्शितम्

তেওঁ নিজৰ আত্ম-ৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে—মহাপ্ৰভু, যাঁৰ হাতে শঙ্খ, চক্ৰ আৰু গদা, পদ্ম ধাৰণ কৰা, আৰু ৱৈনতেয় (গৰুড়)ৰ ওপৰত আৰূঢ়।

Verse 57

सर्वाभरणशोभांगं हारकंकणकुंडलैः । राजमानं परं दिव्यं निर्मलं वनमालया

তাঁৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ সকলো অলংকাৰৰ শোভাৰে দীপ্ত আছিল—হাৰ, কঙ্কণ আৰু কুণ্ডলৰে সুশোভিত; তেওঁ পৰম দিৱ্য, নিৰ্মল আৰু ৰাজমান, বনমালাৰে অলংকৃত।

Verse 58

अंगस्याग्रे हृषीकेशः शोभमान महत्प्रभः । श्रीवत्सांकेन पुण्येन कौस्तुभेन जनार्दनः

অঙ্গৰ আগফালে হৃষীকেশ মহাপ্ৰভাৰে দীপ্তিমান হৈ শোভা পাই আছিল; জনাৰ্দন, যাঁৰ বক্ষত পবিত্ৰ শ্ৰীবৎস-চিহ্ন আৰু কৌস্তুভ মণিৰ অলংকাৰ আছিল।

Verse 59

दर्शयित्वा स्वकं देहं सर्वदेवमयो हरिः । स उवाच महात्मानं तमंगमृषिसत्तमम्

নিজ দিৱ্য দেহ প্ৰকাশ কৰি—সকলো দেৱতাৰ ময় হৰি—তেওঁ অঙ্গৰ সেই মহাত্মা, ঋষিসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ মুনিক বচন ক’লে।

Verse 60

भो भो विप्र महाभाग श्रूयतां वचनं शुभम् । मेघगंभीरघोषेण समाभाष्य द्विजोत्तमम्

“হে হে বিপ্ৰ মহাভাগ, এই শুভ বচন শুনা।” মেঘগম্ভীৰ ধ্বনিত তেওঁ দ্বিজোত্তমক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 61

तपसानेन तुष्टोस्मि वरं वरय शोभनम् । तुष्यमाणं हृषीकेशं तं दृष्ट्वा कमलापतिम्

“তোমাৰ এই তপস্যাত মই সন্তুষ্ট; এক শোভন বৰ বাছি লোৱা।” তুষ্ট হৃষীকেশ—ইন্দ্ৰিয়ৰ অধিপতি—আৰু কমলাপতি (লক্ষ্মীৰ স্বামী)ক সন্তুষ্ট দেখি…

Verse 62

दीप्यमानं विराजंतं विश्वरूपं जनेश्वरम् । पादांबुजद्वयं तस्य प्रणम्य च पुनःपुनः

দীপ্তিমান, বিরাজমান জनेশ্বৰ—যাঁৰ বিশ্বৰূপেই সমগ্ৰ জগত—তাঁৰ পদপদ্মযুগলত পুনঃপুনঃ প্ৰণাম কৰি…

Verse 63

हर्षेण महताविष्टस्तमुवाच जनार्दनम् । दासोहं तव देवेश शंखचक्रगदाधर

মহা হৰ্ষে আৱিষ্ট হৈ সি জনাৰ্দনক ক’লে— “হে দেৱেশ, শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী প্ৰভু, মই তোমাৰ দাস।”

Verse 64

वरं मे दातुकामोसि देहि त्वं वंशजं सुतम् । दिवि शक्रो यथाऽभाति सर्वतेजः समन्वितः

যিহেতু তুমি মোক বৰ দিবলৈ ইচ্ছুক, তেন্তে মোৰ বংশৰ এজন পুত্ৰ দান কৰা—যি দিৱ্যলোকত শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ দৰে দীপ্তিমান, সকলো তেজে সমন্বিত হ’ব।

Verse 65

तादृशं देहि मे पुत्रं सर्वलोकस्य रक्षकम् । सर्वदेवप्रियं देव ब्रह्मण्यं धर्मपंडितम्

মোক তেনে পুত্ৰ দিয়া—যি সকলো লোকৰ ৰক্ষক হ’ব; হে প্ৰভু, যি সকলো দেৱতাৰ প্ৰিয়, ব্ৰাহ্মণভক্ত আৰু ধৰ্মত পণ্ডিত হ’ব।

Verse 66

दातारं ज्ञानसंपन्नं धर्मतेजः समन्वितम् । त्रैलोक्यरक्षकं कृष्ण सत्यधर्मानुपालकम्

হে কৃষ্ণ, বৰদাতা! জ্ঞানসম্পন্ন, ধৰ্মতেজে দীপ্ত; ত্ৰিলোকৰ ৰক্ষক, সত্যধৰ্মৰ অটল পালনকাৰ।

Verse 67

यज्वनामुत्तमं चैकं शूरं त्रैलोक्यभूषणम् । ब्रह्मण्यं वेदविद्वांसं सत्यसंधं जितेंद्रियम्

সি যজ্বনসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, একমাত্ৰ অদ্বিতীয়; শূৰবীৰ, ত্ৰিলোকৰ ভূষণ; ব্ৰাহ্মণভক্ত আৰু ধৰ্মনিষ্ঠ; বেদবিদ্বান, সত্যত অটল, আৰু ইন্দ্ৰিয়জয়ী।

Verse 68

अजितं सर्वजेतारं विष्णुं तेजःसमप्रभम् । वैष्णवं पुण्यकर्तारं पुण्यजं पुण्यलक्षणम्

বিষ্ণু অজিত—সৰ্বজয়ী, তেজ আৰু প্ৰভাৰে দীপ্তিমান; তেওঁ বৈষ্ণৱ প্ৰভু, পুণ্যকৰ্তা, পুণ্যজাত আৰু পুণ্যলক্ষণে চিহ্নিত।

Verse 69

शांतं तु तपसोपेतं सर्वशास्त्रविशारदम् । वेदज्ञं योगिनां श्रेष्ठं भवतो गुणसंनिभम्

সঁচাকৈ তেওঁ শান্ত, তপস্যাৰে সমৃদ্ধ, আৰু সকলো শাস্ত্ৰত পাৰদৰ্শী; বেদজ্ঞ, যোগীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ, আৰু তোমাৰ গুণসম তুল্য গুণেৰে ভূষিত।

Verse 70

ईदृशं देहि मे पुत्रं दातुकामो यदा वरम् । श्रीवासुदेव उवाच । एभिर्गुणैः समोपेतस्तव पुत्रो भविष्यति

“যেতিয়া আপুনি বৰ দান কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ব, তেতিয়া মোক এনে পুত্ৰ দান কৰক।” শ্ৰী বাসুদেৱ ক’লে: “এই গুণসমূহে সমন্বিত তোমাৰ পুত্ৰ নিশ্চয় হ’ব।”

Verse 71

अत्रिवंशस्य वै धर्ता विश्वस्यास्य महामते । तेजसा यशसा पुण्यैः पितरं चोद्धरिष्यति

হে মহামতে, তেওঁ অত্রিবংশৰ ধাৰক হ’ব; আৰু নিজৰ তেজ, যশ আৰু পুণ্যৰ দ্বাৰা পিতাকো উদ্ধাৰ কৰিব।

Verse 72

उद्धरिष्यति यः सत्यैः पितरं च पितामहम् । भवान्यास्यति मे स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम्

যি সত্য আচৰণে পিতৃ আৰু পিতামহক উদ্ধাৰ কৰিব, সি মোৰ ধাম লাভ কৰিব—সেই বিষ্ণুৰ পৰম পদ।

Verse 73

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तमंगं प्रति स द्विज । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य पुण्यां कन्यां विवाहय

এইদৰে কৈ, হে দ্বিজ, দেৱদেৱেশে অঙ্গক ক’লে— ‘কোনো মহাপুণ্য-তেজস্বী পুৰুষৰ পুণ্যৱতী কন্যাক বিবাহ কৰা।’

Verse 74

तस्यामुत्पादय सुतं शुभं पुण्यावह प्रियम् । स भविष्यति धर्मात्मा मत्प्रसादान्महामते

তাত এজন পুত্ৰ উৎপন্ন কৰা—শুভ, প্ৰিয় আৰু পুণ্যবাহক। মোৰ প্ৰসাদে, হে মহামতি, সি ধৰ্মাত্মা হ’ব।

Verse 75

सर्वज्ञः सर्ववेत्ता च यादृशो वांछितस्त्वया । एवं वरं ततो दत्वा अंतर्धानं गतो हरिः

এইদৰে সর্বজ্ঞ, সর্ববেত্তা হৰিয়ে তোমাৰ ইচ্ছামতে বৰ দান কৰি, তাৰপিছত অন্তর্ধান হ’ল।