Adhyaya 20

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकोनविशो ऽध्यायः सूत उवाच त्रिधन्वा राजपुत्रस्तु धर्मेणापालयन्महीम् / तस्य पुत्रो ऽभवद् विद्वांस्त्रय्यारुण इति स्मृतः

এইদৰে শ্ৰীকূৰ্মপুৰাণৰ ষট্সাহস্ত্ৰী সংহিতাৰ পূৰ্ববিভাগত একোণবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত। সূত ক’লে—ৰাজপুত্ৰ ত্ৰিধন্বাই ধৰ্মমতে পৃথিৱী পালন কৰিছিল; তেওঁৰ পুত্ৰ বিদ্বান, ‘ত্ৰয়্যাৰুণ’ নামে প্ৰসিদ্ধ হৈছিল।

Verse 2

तस्य सत्यव्रतो नाम कुमारो ऽभून्महाबलः / भार्या सत्यधना नाम हरिश्चन्द्रमजीजनत्

তেওঁৰ সৎযব্ৰত নামে মহাবলৱান পুত্ৰ জন্মিল। সৎযব্ৰতৰ পত্নী সৎযধনা নামে পৰিচিতা, তেওঁ হৰিশ্চন্দ্ৰক জন্ম দিলে।

Verse 3

हरिश्चन्द्रस्य पुत्रो ऽभूद् रोहितो नाम वीर्यवान् / हरितो रोहितस्याथ धुन्धुस्तस्य सुतो ऽभवत्

হৰিশ্চন্দ্ৰৰ ৰোহিত নামে বীৰ্যৱান পুত্ৰ জন্মিল। ৰোহিতৰ পুত্ৰ হৰিত, আৰু হৰিতৰ পুত্ৰ ধুন্ধু জন্মিল।

Verse 4

विजयश्च सुदेवश्च धुन्धुपुत्रौ बभूवतुः / विजयस्याभवत् पुत्रः कारुको नाम वीर्यवान्

ধুন্ধুৰ দুজন পুত্ৰ আছিল—বিজয় আৰু সুদেৱ। বিজয়ৰ পৰা বীৰ্যবান কাৰুক নামে এজন পুত্ৰ জন্মিল।

Verse 5

कारुकस्य वृकः पुत्रस्तस्माद् बाहुरजायत / सगरस्तस्य पुत्रौऽभूद् राजा परमधार्मिकः

কাৰুকৰ পুত্ৰ আছিল বৃক; তাৰ পৰা বাহু জন্মিল। বাহুৰ পুত্ৰ সগৰ, যি পৰম ধৰ্মিষ্ঠ ৰজা আছিল।

Verse 6

द्वे भार्ये सगरस्यापि प्रभा भानुमती तथा / ताभ्यामाराधितः प्रादादौर्वाग्निर्वरमुत्तमम्

সগৰ ৰজাৰো দুজনী পত্নী আছিল—প্ৰভা আৰু ভানুমতী। দুয়োৰে আৰাধনাত প্ৰসন্ন হৈ ঔৰ্ব ঋষি, ঔৰ্বাগ্নি-স্বৰূপে, উত্তম বৰ দান কৰিলে।

Verse 7

एकं भानुमती पुत्रमगृह्णादसमञ्जसम् / प्रभा षष्टिसहस्त्रं तु पुत्राणां जगृहे शुभा

ভানুমতীয়ে এজন পুত্ৰ জন্ম দিলে—অসমঞ্জস। আৰু শুভা প্ৰভাই ষাঠি হাজাৰ পুত্ৰ জন্ম দিলে।

Verse 8

असमञ्सस्य तनयो ह्यंशुमान् नाम पार्थिवः / तस्य पुत्रो दिलीपस्तु दिलीपात् तु भगीरथः

অসমঞ্জসৰ পুত্ৰ আছিল অংশুমান নামে ৰজা। তেওঁৰ পুত্ৰ দিলীপ, আৰু দিলীপৰ পৰা ভগীৰথ জন্মিল।

Verse 9

येन भागीरथी गङ्गा तपः कृत्वावतारिता / प्रसादाद् देवदेवस्य महादेवस्य धीमतः

যাঁৰ প্ৰসাদে তপস্যা কৰি ভাগীৰথী গংগা লোকলৈ অৱতৰণ কৰিলে—সেই দেৱদেৱ, ধীমন্ত মহাদেৱৰ অনুগ্ৰহ।

Verse 10

भगीरथस्य तपसा देवः प्रीतमना हरः / बभार शिरसा गङ्गां सोमान्ते सोमभूषणः

ভাগীৰথৰ তপস্যাত অন্তৰে প্ৰসন্ন হৈ দেৱ হৰ (শিৱ)—সোমভূষণ, জটাত চন্দ্ৰধাৰী—গংগাক শিৰত বহন কৰিলে।

Verse 11

भगीरथसुतश्चापि श्रुतो नाम बभूव ह / नाभागस्तस्य दायादः सिन्धुद्वीपस्ततो ऽभवत्

ভাগীৰথৰ পুত্ৰ ‘শ্ৰুত’ নামে প্ৰসিদ্ধ হৈছিল। তাৰ দায়াদ নাভাগ, আৰু তাৰপিছত সেই বংশত সিন্ধুদ্বীপ জন্মিলে।

Verse 12

अयुतायुः सुतस्तस्य ऋतुपर्णस्तु तत्सुतः / ऋतुपर्णस्य पुत्रो ऽभूत् सुदासो नाम धार्मिकाः / सौदासस्तस्य तनयः ख्यातः कल्माषपादकः

তাৰ পুত্ৰ অযুতায়ু; অযুতায়ুৰ পুত্ৰ ঋতুপৰ্ণ। ঋতুপৰ্ণৰ ধৰ্মাত্মা পুত্ৰ সुदাস নামে আছিল; আৰু সুদাসৰ পুত্ৰ সৌদাস, যাক কল্মাষপাদ বুলিও খ্যাত।

Verse 13

वसिष्ठस्तु महातेजाः क्षेत्रे कल्माषपादके / अश्मकं जनयामसा तमिक्ष्वाकुकुलध्वजम्

তাৰপিছত মহাতেজস্বী বশিষ্ঠে কল্মাষপাদৰ ক্ষেত্ৰে (পত্নীত) অশ্মকক জন্ম দিলে—সেইজন ইক্ষ্বাকু বংশৰ ধ্বজ (গৌৰৱ) হ’ল।

Verse 14

अश्मकस्योत्कलायां तु नकुलो नाम पार्थिवः / स हि रामभयाद् राजा वनं प्राप सुदुः खितः

অশ্মকৰ অন্তৰ্গত উৎকল দেশত নকুল নামে এজন ৰজা আছিল। ৰামভয়ত অতি দুঃখিত হৈ তেওঁ বনলৈ গ’ল।

Verse 15

विभ्रत् स नारीकवचं तस्माच्छतरथो ऽभवत् / तस्माद् बिलिबिलिः श्रीमान्वृद्धशर्माचतत्सुतः

তেওঁ নাৰী-কৱচ ধাৰণ কৰিছিল; তেওঁৰ পৰা শতৰথ জন্মিল। শতৰথৰ পৰা শ্ৰীমান বিলিবিলি আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ বৃদ্ধশর্মাও জন্মিল।

Verse 16

तस्माद् विश्वसहस्तस्मात् खट्वाङ्ग इति विश्रुतः / दीर्घबाहुः सुतस्तस्य रघुस्तस्मादजायत

সেই বিশ্বসহৰ পৰা খট্বাঙ্গ নামে প্ৰসিদ্ধ পুত্ৰ জন্মিল। তেওঁৰ পুত্ৰ দীৰ্ঘবাহু, আৰু দীৰ্ঘবাহুৰ পৰা ৰঘু জন্মিল।

Verse 17

रघोरजः समुत्पन्नो राजा दशरथस्ततः / रामो दाशरथिर्वोरो धर्मज्ञो लोकविश्रुतः

ৰঘুৰ বংশত ৰজা দশৰথ জন্মিল। তেওঁৰ পৰা দাশৰথি বীৰ ৰাম জন্মিল—ধৰ্মজ্ঞ আৰু লোকবিখ্যাত।

Verse 18

भरतो लक्ष्मणश्चैव शत्रुघ्नश्च महाबलः / सर्वे शक्रसमा युद्धे विष्णुशक्तिसमन्विताः / जज्ञे रावणनाशार्थं विष्णुरंशेन विश्वकृत्

ভৰত, লক্ষ্মণ আৰু মহাবলী শত্রুঘ্ন—সকলেই যুদ্ধে ইন্দ্ৰসম আৰু বিষ্ণুশক্তিসমন্বিত আছিল। ৰাৱণনাশৰ বাবে বিশ্বকৰ্তা স্বয়ং বিষ্ণুৰ অংশে অৱতীৰ্ণ হ’ল।

Verse 19

रामस्य सुभगा भार्या जनकस्यात्मजा शुभा / सीता त्रिलोकविख्याता शीलौदार्यगुणान्विता

ৰামৰ সৌভাগ্যৱতী পত্নী, জনকৰ শুভ কন্যা সীতা ত্ৰিলোকত বিখ্যাত; তেওঁ শীল আৰু উদাৰতা আদি গুণে বিভূষিতা।

Verse 20

तपसा तोषिता देवी जनकेन गिरीन्द्रजा / प्रायच्छज्जानकीं सीतां राममेवाश्रिता पतिम्

জনকৰ তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ গিৰিৰাজ-কন্যা দেৱীয়ে জানকী সীতাক দান কৰিলে; তেওঁ পতি আৰু আশ্ৰয় ৰূপে কেৱল ৰামকেই গ্ৰহণ কৰিছিল।

Verse 21

प्रीतश्च भगवानीशस्त्रिशूली नीललोहितः / प्रददौ शत्रुनाशार्थं जनकायाद्भुतं धनुः

প্ৰসন্ন হৈ ত্ৰিশূলধাৰী নীল-লোহিত ভগৱান ঈশে শত্রুনাশাৰ্থে জনকক এক আশ্চৰ্য ধনুক প্ৰদান কৰিলে।

Verse 22

स राजा जनको विद्वान् दातुकामः सुतामिमाम् / अघोषयदमित्रघ्नो लोके ऽस्मिन् द्विजपुङ्गवाः

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল! সেই বিদ্বান ৰজা জনক, এই কন্যাক দান কৰিবলৈ ইচ্ছুক হৈ, অমিত্ৰঘ্ন ৰূপে, এই লোকত সৰ্বত্র ঘোষণা কৰালে।

Verse 23

इदं धनुः समादातुं यः शक्नोति जगत्त्रये / देवो वा दानवो वापि स सीतां लब्धुमर्हति

ত্ৰিলোকত যি কোনো এই ধনুক তুলিবলৈ সক্ষম—সেই দেৱ হওক বা দানৱ—সেই সীতাক লাভ কৰিবলৈ যোগ্য।

Verse 24

विज्ञाय रामो बलवान् जनकस्य गृहं प्रभुः / भञ्जयामास चादाय गत्वासौ लीलयैव हि

বিষয়টো জানি বলৱান প্ৰভু ৰামে জনকৰ গৃহলৈ গ’ল; ধনু উঠাই তেওঁ লীলামাত্ৰ যেন তাক ভাঙি দিলে।

Verse 25

उद्ववाह च तां कन्यां पार्वतीमिव शङ्करः / रामः परमधर्मात्मा सेनामिव च षण्मुखः

পৰম ধৰ্মাত্মা ৰামে সেই কন্যাক শংকৰে পাৰ্বতীক বিবাহ কৰা দৰে বিবাহ কৰিলে; আৰু ষণ্মুখে নিজৰ সেনা বহন কৰাৰ দৰে তেওঁ তাইক লগত লৈ গ’ল।

Verse 26

ततो बहुतिथे काले राजा दशरथः स्वयम् / रामं ज्येष्ठं सुतं वीरं राजानं कर्तुमारभत्

তাৰপিছত বহুদিন পাৰ হোৱাত ৰজা দশৰথে নিজে তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ বীৰ পুত্ৰ ৰামক ৰজা কৰিবলৈ উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিলে।

Verse 27

तस्याथ पत्नी सुभगा कैकेयी चारुभाषिणी / निवारयामास पतिं प्राह संभ्रान्तमानसा

তেতিয়া তেওঁৰ পত্নী—সুভাগা, মধুৰভাষিণী কৈকেয়ী—পতিক নিবাৰিলে আৰু উদ্বিগ্ন মনে কথা ক’লে।

Verse 28

मत्सुतं भरतं वीरं राजानं कर्तुमर्हसि / पूर्वमेव वरो यस्माद् दत्तो मे भवता यतः

আপুনি মোৰ বীৰ পুত্ৰ ভৰতক ৰজা কৰা উচিত; কিয়নো আগতেই আপুনি মোক এই বৰ দিছিল।

Verse 29

स तस्या वचनं श्रुत्वा राजा दुः खितमानसः / बाढमित्यब्रवीद् वाक्यं तथा रामो ऽपि धर्मवित्

তাইৰ বাক্য শুনি ৰজা শোকভাৰাক্ৰান্ত মনৰে “তথাস্তु” বুলি ক’লে; সেইদৰে ধৰ্মজ্ঞ শ্ৰীৰামেও সন্মতি দিলে।

Verse 30

प्रणम्याथ पितुः पादौ लक्ष्मणेन सहाच्युतः / ययौ वनं सपत्नीकः कृत्वा समयमात्मवान्

তাৰ পাছত অচ্যুত শ্ৰীৰামে লক্ষ্মণসহ পিতাৰ চৰণত প্ৰণাম কৰি, আত্মসংযমেৰে প্ৰতিজ্ঞা ৰক্ষা কৰি পত্নীসহ বনলৈ গ’ল।

Verse 31

संवत्सराणां चत्वारि दश चैव महाबलः / उवास तत्र मतिमान् लक्ष्मणेन सह प्रभुः

চৌদ বছৰ ধৰি সেই মহাবলী, বুদ্ধিমান প্ৰভু লক্ষ্মণসহ তাতেই বাস কৰিলে।

Verse 32

कदाचिद् वसतो ऽरण्ये रावणो नाम राक्षसः / परिव्राजकवेषेण सीतां हृत्वा ययौ पुरीम्

এদিনা অৰণ্যত বাস কৰোঁতে ৰাৱণ নামৰ ৰাক্ষসে পৰিব্ৰাজকৰ বেশ ধৰি সীতাক হৰণ কৰি নিজৰ নগৰলৈ গ’ল।

Verse 33

अदृष्ट्वा लक्ष्मणो रामः सीतामाकुलितेन्द्रियौ / दुः खशोकाभिसंतप्तौ बभूवतुररिन्दमौ

সীতাক নেদেখি শত্রুদমনকাৰী ৰাম আৰু লক্ষ্মণৰ ইন্দ্ৰিয় ব্যাকুল হ’ল; দুখ-শোকে তেওঁলোক সন্তপ্ত হ’ল।

Verse 34

ततः कदाचित् कपिना सुग्रीवेण द्विजोत्तमाः / वानराणामभूत् सख्यं रामस्याक्लिष्टकर्मणः

তেতিয়া কোনো এক সময়ত, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, অক্লিষ্টকৰ্মা শ্ৰীৰামে কপিৰাজ সুগ্ৰীৱৰ সৈতে সখ্য স্থাপন কৰিলে; আৰু তাতে বানৰসেনাৰ সহায় লাভ কৰিলে।

Verse 35

सुग्रीवस्यानुगो वीरो हनुमान् न्म वानरः / वायुपुत्रौ महातेजा रामस्यासीत् प्रियः सदा

সুগ্ৰীৱৰ অনুগ আছিল বীৰ বানৰ হনুমান। তেওঁ বায়ুপুত্ৰ, মহাতেজস্বী, আৰু সদায় শ্ৰীৰামৰ প্ৰিয় আছিল।

Verse 36

स कृत्वा परमं धैर्यं रामाय कृतनिश्चयः / आनयिष्यामि तां सीतामित्युक्त्वा विचचार ह

তেওঁ পৰম ধৈৰ্য ধৰি ৰামকাৰ্যত দৃঢ় সংকল্প কৰিলে; “মই সেই সীতাক আনিম” বুলি কৈ তেওঁ আগবাঢ়িল।

Verse 37

महीं सागरपर्यन्तां सीतादर्शनतत्परः / जगाम रावणपुरीं लङ्कां सागरसंस्थिताम्

সীতা-দৰ্শনত তৎপৰ হৈ তেওঁ সাগৰ-পর্যন্ত পৃথিৱী অতিক্ৰম কৰি, সাগৰৰ মাজত অৱস্থিত ৰাৱণপুৰী লংকালৈ গ’ল।

Verse 38

तत्राथ निर्जने देशे वृक्ष्मूले शुचिस्मिताम् / अपश्यदमलां सीतां राक्षसीभिः समावृताम्

তাত নিৰ্জন ঠাইত, গছৰ তলত, শুচিস্মিত নিৰ্মল সীতাক তেওঁ দেখিলে; তেওঁ ৰাক্ষসীসকলৰ দ্বাৰা চাৰিওফালে ঘেৰাও হৈছিল।

Verse 39

अश्रुपूर्णेक्षणां हृद्यां संस्मरन्तीमनिन्दिताम् / राममिन्दीवरश्यामं लक्ष्मणं चात्मसंस्थितम्

অশ্ৰুপূৰ্ণ নয়নে, হৃদয়-স্নিগ্ধা আৰু নিৰ্দোষা তাই নীলপদ্ম-শ্যাম ৰামক আৰু আত্মস্থিৰ লক্ষ্মণক বাৰে বাৰে স্মৰণ কৰি থাকিল।

Verse 40

निवेदयित्वा चात्मानं सीतायै रहसि स्वयम् / असंशयाय प्रददावस्यै रामाङ्गुलीयकम्

সেয়ে গোপনে সীতাক নিজৰ পৰিচয় জনাই, সন্দেহ নাথাকিবলৈ ৰামৰ আঙুঠি তাইক দিলে।

Verse 41

दृष्ट्वाङ्गुलीयकं सीता पत्युः परमशोभनम् / मेने समागतं रामं प्रीतिविस्फारितेक्षणा

স্বামীৰ অতি শোভন আঙুঠি দেখি, আনন্দত বিস্ফাৰিত নয়নে সীতাই ভাবিলে—ৰাম নিশ্চয় আহি পালেহি।

Verse 42

समाश्वास्य तदा सीतां दृष्ट्वा रामस्य चान्तिकम् / नयिष्ये त्वां महाबाहुरुक्त्वा रामं ययौ पुनः

তেতিয়া সীতাক আশ্বাস দি, ৰাম ওচৰত আছে বুলি দেখি, মহাবাহুৱে ক’লে—“মই তোমাক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ যাম,” বুলি পুনৰ ৰামৰ ওচৰলৈ গ’ল।

Verse 43

निवेदयित्वा रामाय सीतादर्शनमात्मवान् / तस्थौ रामेण पुरतो लक्ष्मणेन च पूजितः

সীতাদৰ্শনৰ বৃত্তান্ত ৰামক নিবেদন কৰি, আত্মসংযমী সেয়ে ৰামৰ সন্মুখত থিয় হ’ল; লক্ষ্মণেও তাক সন্মান কৰিলে।

Verse 44

ततः स रामो बलवान् सार्धं हनुमता स्वयम् / लक्ष्मणेन च युद्धाय बुद्धिं चक्रे हि रक्षसाम्

তেতিয়া পৰাক্ৰান্ত শ্ৰীৰামে স্বয়ং হনুমান আৰু লক্ষ্মণসহ ৰাক্ষসসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ সংকল্প কৰিলে।

Verse 45

कृत्वाथ वानरशतैर्लङ्कामार्गं महोदधेः / सेतुं परमधर्मात्मा रावणं हतवान् प्रभुः

তাৰ পিছত শত শত বানৰে মহাসমুদ্ৰৰ ওপৰেৰে লংকালৈ যোৱা পথ সাজি, পৰম ধৰ্মাত্মা প্ৰভুৱে সেতু নিৰ্মাণ কৰি ৰাৱণক বধ কৰিলে।

Verse 46

सपत्नीकं च ससुतं सभ्रातृकमरिदमः / आनयामास तां सीतां वायुपुत्रसहायवान्

বায়ুপুত্ৰ হনুমানক সহায় কৰি, শত্রুদমনকাৰী (ৰাম) সীতাক সহ-পত্নী, পুত্ৰ আৰু ভ্ৰাতাসহ পুনৰ আনিলে।

Verse 47

सेतुमध्ये महादेवमीशानं कृत्तिवाससम् / स्थापयामास लिङ्गस्थं पूजयामास राघवः

সেতুৰ মাজভাগত ৰাঘৱে লিঙ্গৰূপে বিরাজমান মহাদেৱ ঈশান—কৃত্তিবাস—ক স্থাপন কৰি পূজা কৰিলে।

Verse 48

तस्य देवो महादेवः पार्वत्या सह शङ्करः / प्रत्यक्षमेव भगवान् दत्तवान् वरमुत्तमम्

তেওঁৰ বাবে ভগৱান মহাদেৱ শংকৰ পাৰ্বতীৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰকাশ পাই সৰ্বোত্তম বৰ দান কৰিলে।

Verse 49

यत् त्वया स्थापितं लिङ्गं द्रक्ष्यन्तीह द्विजातयः / महापातकसंयुक्तास्तेषां पापं विनश्यतु

হে প্ৰভু, তোমাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত এই লিঙ্গ যিসকল দ্বিজে ইয়াত দৰ্শন কৰে, মহাপাতকযুক্ত হলেও তেওঁলোকৰ পাপ বিনষ্ট হওক।

Verse 50

अन्यानि चैव पापानि स्नातस्यात्र महोदधौ / दर्शनादेव लिङ्गसल्य नाशं यान्ति न संशयः

ইয়াত মহোদধিত স্নান কৰা জনৰ অন্য পাপসমূহো ক্ষয় হয়; আৰু কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই লিঙ্গ-সম্পৰ্কীয় শল্যসদৃশ ক্লেশ নাশ হয়—সন্দেহ নাই।

Verse 51

यावत् स्थास्यन्ति गिरयो यावदेषा च मेदिनी / यावत् सेतुश्च तावच्च स्थास्याम्यत्र तिरोहितः

যিমান দিন পৰ্বত স্থিৰ থাকিব, যিমান দিন এই পৃথিৱী থাকিব, আৰু যিমান দিন পবিত্ৰ সেতু স্থিত থাকিব—সিমান দিন মই ইয়াত সাধাৰণ দৃষ্টিৰ পৰা তিৰোহিত হৈ থাকিম।

Verse 52

स्नानं दानं जपः श्राद्धं भविष्यत्यक्ष्यं कृतम् / स्मरणादेव लिङ्गस्य दिनपापं प्रणश्यति

ইয়াত স্নান, দান, জপ আৰু শ্ৰাদ্ধ—ইয়াৰ ফল অক্ষয় হয়; আৰু কেৱল লিঙ্গ স্মৰণ কৰিলেই দিনৰ পাপ নাশ হয়।

Verse 53

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुः परिष्वज्य तु राघवम् / सनन्दी सगणो रुद्रस्तत्रैवान्तरधीयत

এইদৰে কৈ ভগৱান শম্ভুৱে ৰাঘৱক আলিঙ্গন কৰিলে; তাৰপিছত নন্দী আৰু গণসহ ৰুদ্ৰ সেই ঠাইতেই অন্তর্ধান হ’ল।

Verse 54

रामो ऽपि पालयामास राज्यं धर्मपरायणः / अभिषिक्तो महातेजा भरतेन महाबलः

ৰামো ধৰ্মপৰায়ণ হৈ ৰাজ্য পালন কৰিলে। মহাবলী ভৰতেই সেই মহাতেজস্বী বীৰক ৰাজাভিষেক কৰালে।

Verse 55

विशेषाढ् ब्राह्मणान् सर्वान् पूजयामसचेश्वरम् / यज्ञेन यज्ञहन्तारमश्वमेधेन शङ्करम्

সেয়েহে আমি বিশেষ শ্ৰদ্ধাৰে সকলো ব্ৰাহ্মণক পূজা কৰিলোঁ আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে ঈশ্বৰকো। যজ্ঞৰ দ্বাৰা যজ্ঞৰ নিয়ন্তা আৰু সংহাৰক শংকৰক, বিশেষকৈ অশ্বমেধ যজ্ঞে, আৰাধনা কৰিলোঁ।

Verse 56

रामस्य तनयो जज्ञे कुश इत्यभिविश्रुतः / लवश्च सुमहाभागः सर्वतत्त्वार्थवित् सुधीः

ৰামৰ পুত্ৰ ‘কুশ’ নামে প্ৰসিদ্ধ হৈ জন্মিল। আৰু ‘লৱ’—অতি ভাগ্যবান, সুধী, সকলো তত্ত্বৰ অৰ্থ জানোতা—জন্মিল।

Verse 57

अतिथिस्तु कुशाज्जज्ञे निषधस्तत्सुतो ऽभवत् / नलस्तु निषधस्याभून्नभस्तमादजायत

কুশৰ পৰা অতিথি জন্মিল; তেওঁৰ পুত্ৰ নিষধ হ’ল। নিষধৰ পৰা নল জন্মিল, আৰু নলৰ পৰা নভস জন্মিল।

Verse 58

नभसः पुण्डरीकाख्यः क्षेमधन्वा च तत्सुतः / तस्य पुत्रो ऽभवद् वीरो देवानीकः प्रतापवान्

নভসৰ পৰা ‘পুণ্ডৰীক’ নামে পুত্ৰ জন্মিল; তেওঁৰ পুত্ৰ ক্ষেমধন্বা হ’ল। ক্ষেমধন্বাৰ বীৰ পুত্ৰ দেৱানীক জন্মিল, যি প্ৰতাপশালী।

Verse 59

अहीनगुस्तस्य सुतो सहस्वांस्तत्सुतो ऽभवत् / तस्माच्चन्द्रावलोकस्तु तारापीडस्तु तत्सुतः

অহীনগুৰ পৰা সহস্বান নামে পুত্ৰ জন্মিল; তাৰ পাছত তেওঁৰো পুত্ৰ জন্মিল। তাতেই চন্দ্ৰাৱলোক উদ্ভৱ হ’ল, আৰু চন্দ্ৰাৱলোকৰ পুত্ৰ আছিল তাৰাপীড়।

Verse 60

तारापीडाच्चन्द्रगिरिर्भानुवित्तस्ततो ऽभवत् / श्रुतायुरभवत् तस्मादेते इक्ष्वाकुवंशजाः / सर्वे प्राधान्यतः प्रोक्ताः समासेन द्विजोत्तमाः

তাৰাপীড়ৰ পৰা চন্দ্ৰগিৰি জন্মিল; তাতেই ভানুবিত্ত উদ্ভৱ হ’ল। ভানুবিত্তৰ পৰা শ্রুতায়ু জন্মিল। এঁরা ইক্ষ্বাকুবংশজ; হে দ্বিজোত্তম, প্রধানসকল সংক্ষেপে কোৱা হ’ল।

Verse 61

य इमं शृणुयान्नित्यमिक्ष्वाकोर्वंशमुत्तमम् / सर्वपापविनिर्मुक्तो स्वर्गलोके महीयते

যি এই উত্তম ইক্ষ্বাকুবংশৰ কাহিনী নিত্য শ্ৰৱণ কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ স্বৰ্গলোকত মহিমান্বিত হয়।