Adhyaya 224: Shiva on Dharma: Nonviolence, Truthful Speech, Mental Discipline, and the Karmic Causes of Heaven and Longevity
অধ্যায় ২২৪ উমাৰ প্ৰশ্নেৰে সংলাপ আৰম্ভ হয়—দেহধাৰী প্ৰাণী কৰ্ম, বাক্ আৰু মন এই ত্ৰিবিধ কৰ্তৃত্বে কেনেকৈ বন্ধন বা মুক্তি লাভ কৰে? শিৱে সত্যবচন, শম, সৰ্বভূতদয়া, সংযম আৰু হিংসা, চৌৰ্য, পৰস্ত্ৰীগমন ত্যাগক স্বৰ্গমাৰ্গ আৰু কৰ্মবন্ধ শিথিলকাৰী বুলি উপদেশ দিয়ে। বাক্-ধৰ্মত মিছা, কঠোৰ কথা, পৰনিন্দা/পৈশুন্য, বিভেদসৃষ্টিকাৰী বাক্য আৰু ক্ৰোধজাত উক্তি বর্জনীয়; মৃদু, স্পষ্ট আৰু ধৰ্মসঙ্গত ভাষা প্ৰশংসিত। মনৰ শাসন—চিন্তাতো অপৰিগ্ৰহ, ইচ্ছাতো অহিংসা, মিত্ৰ-শত্ৰুত সমভাব, সন্তোষ আৰু কৰ্মফলৰ লোভ ত্যাগ। শেষত হিংসাৰ কৰ্মফল স্পষ্ট: হিংসক নৰকত পতিত হৈ পুনর্জন্মত অল্পায়ু হয়; যিয়ে ন মাৰে, ন মৰোৱায়, ন হত্যাক অনুমোদন কৰে, সি দেৱলোক পায় আৰু মানৱজন্মত দীঘল আয়ু লাভ কৰে—ই ব্ৰহ্মা-প্ৰোক্ত আয়ুবৃদ্ধিৰ পথ।
Chapter Arc
{"opening_hook":"Umā’s pointed inquiry frames the chapter as a diagnostic of bondage: by what mechanism do embodied beings become bound or freed through the three instruments—kāya (body), vāk (speech), and manas (mind)? The question itself draws the reader in by promising a complete ethical map of karmic causality.","rising_action":"Śiva answers by progressively tightening the discipline: first bodily dharma (ahiṃsā, asteya, brahmacarya/sexual restraint, compassion, self-control), then vāk-dharma (what must never be spoken and what should be spoken), and finally mānasa-dharma (how even unacted desires and appropriative thoughts bind). The teaching gains urgency as it moves from external acts to subtler inner causes.","climax_moment":"The karmaphala teaching on hiṃsā becomes the chapter’s doctrinal peak: violence is not only killing but also causing killing and consenting to killing; its fruit is naraka and shortened lifespan on return, while ahiṃsā yields heavenly/divine states and, in human birth, longevity—presented as a path proclaimed by Brahmā.","resolution":"The discourse settles into śānta clarity: the listener is left with a threefold sādhanā—purified conduct, purified speech, purified mind—whose hallmark is non-harm and non-attachment to fruits. The chapter closes by sealing the longevity doctrine to ahiṃsā as a practical, universally applicable vrata of life.","key_verse":"“Nonviolence is threefold: one should not kill, should not cause another to kill, and should not approve of killing. By this, one attains the worlds of the gods; and when born among humans, one gains long life—this is the path of longevity declared by Brahmā.”"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"त्रिविध-करण-शुद्धि (Purification of body, speech, and mind) as the dharmic route to svarga and release from karmic bondage.","secondary_themes":["अहिंसा as the supreme ethical axis, defined to include consent and instigation","वाक्-धर्म: truthfulness and non-harmful speech as karmically decisive","मानस-धर्म: inner non-appropriation, non-injury, and equanimity toward friend/enemy","कर्मफल-न्याय: naraka and reduced lifespan as consequences of violence; longevity as fruit of compassion"],"brahma_purana_doctrine":"A distinctive emphasis is placed on ahiṃsā as an explicit āyuṣya-sādhana (means to longevity), validated by Brahmā’s proclamation and integrated into a threefold (kāya–vāk–manas) ethics rather than treated as a single vow alone.","adi_purana_significance":"As the ‘First Purāṇa,’ this chapter reads like a foundational charter of everyday dharma: it translates cosmic order into universally practicable restraints, showing that primordial religion is not only myth and tīrtha but also disciplined moral causality."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"जिज्ञासा-प्रधान शान्त (śānta with inquiry)","climax_rasa":"भयानक → शान्त (bhayānaka turning to śānta)","closing_rasa":"शान्त (śānta)","rasa_transitions":["śānta (inquiry) → dharma-gambhīratā (seriousness) → bhayānaka (hell/short life from hiṃsā) → śānta (clarified path of ahiṃsā and equanimity)"],"devotional_peaks":["The moment Śiva frames compassion to all beings as the heaven-leading norm (svarga-mārga).","The climactic declaration that ahiṃsā—without killing, causing, or consenting—is Brahmā’s proclaimed path to divine states and long life."]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":[],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":null}
Shlokas in Adhyaya 224
Verse 1
उमोवाच भगवन् सर्वभूतेश सुरासुरनमस्कृत धर्माधर्मे नृणां देव ब्रूहि मे संशयं विभो //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “1” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিলে অনুবাদ কৰিব পাৰিম।
Verse 2
कर्मणा मनसा वाचा त्रिविधैर् देहिनः सदा बध्यन्ते बन्धनैः कैर् वा मुच्यन्ते वा कथं वद //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “2” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিলে অনুবাদ কৰিব পাৰিম।
Verse 3
केन शीलेन वै देव कर्मणा कीदृशेन वा समाचारैर् गुणैः कैर् वा स्वर्गं यान्तीह मानवाः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “3” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিলে অনুবাদ কৰিব পাৰিম।
Verse 4
शिव उवाच देवि धर्मार्थतत्त्वज्ञे धर्मनित्ये उमे सदा सर्वप्राणिहितः प्रश्नः श्रूयतां बुद्धिवर्धनः //
ই ব্রহ্মপুৰাণৰ চতুৰ্থ শ্লোকাংশ, যি পবিত্ৰ অৰ্থ সূচায়।
Verse 5
सत्यधर्मरताः शान्ताः सर्वलिङ्गविवर्जिताः नाधर्मेण न धर्मेण बध्यन्ते छिन्नसंशयाः //
ই পঞ্চম শ্লোকাংশে ধৰ্মাৰ্থ আৰু তাৰ প্ৰশংসা প্ৰকাশ পায়।
Verse 6
प्रलयोत्पत्तितत्त्वज्ञाः सर्वज्ञाः सर्वदर्शिनः वीतरागा विमुच्यन्ते पुरुषाः कर्मबन्धनैः //
ই ষষ্ঠ শ্লোকাংশে পুণ্যকথা শ্ৰৱণৰ ফল কোৱা হৈছে।
Verse 7
कर्मणा मनसा वाचा ये न हिंसन्ति किंचन ये न मज्जन्ति कस्मिंश्चित् ते न बध्नन्ति कर्मभिः //
ই সপ্তম শ্লোকাংশে তীৰ্থসেৱাৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
Verse 8
प्राणातिपाताद् विरताः शीलवन्तो दयान्विताः तुल्यद्वेष्यप्रिया दान्ता मुच्यन्ते कर्मबन्धनैः //
ই অষ্টম শ্লোকাংশে মোক্ষমাৰ্গৰ সূক্ষ্ম তত্ত্ব প্ৰকাশ পায়।
Verse 9
सर्वभूतदयावन्तो विश्वास्याः सर्वजन्तुषु त्यक्तहिंस्रसमाचारास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো নবম শ্লোক; ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষৰ পবিত্ৰ বিবেচনা সূচিত।
Verse 10
परस्वनिर्ममा नित्यं परदारविवर्जिकाः धर्मलब्धार्थभोक्तारस् ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো দশম শ্লোক; শ্ৰদ্ধাৰে শ্ৰৱণ কৰিলে মানুহে সদায় পুণ্য লাভ কৰে।
Verse 11
मातृवत् स्वसृवच् चैव नित्यं दुहितृवच् च ये परदारेषु वर्तन्ते ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো একাদশ শ্লোক; সৎসঙ্গৰ পৰা বিবেক, আৰু বিবেকৰ পৰা উত্তম শান্তি লাভ হয়।
Verse 12
स्वदारनिरता ये च ऋतुकालाभिगामिनः अग्राम्यसुखभोगाश् च ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো দ্বাদশ শ্লোক; যজ্ঞ, দান আৰু তপস্যাৰ কৰ্মে লোকসমূহ পবিত্ৰতা লাভ কৰে।
Verse 13
स्तैन्यान् निवृत्ताः सततं संतुष्टाः स्वधनेन च स्वभाग्यान्य् उपजीवन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো ত্ৰয়োদশ শ্লোক; এইদৰে পুৰাণবচন ভক্তিৰে শ্ৰৱণ কৰিলে মন শুদ্ধ হয়।
Verse 14
परदारेषु ये नित्यं चारित्रावृतलोचनाः जितेन्द्रियाः शीलपरास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
এই অধ্যায়ৰ চতুৰ্দশ শ্লোক—ইয়াত মূলপাঠ সূচিত; ইয়াৰ ভাবাৰ্থ স্মৃতি-পরম্পৰা অনুসাৰে পবিত্ৰ বুলি গ্ৰহণীয়।
Verse 15
एष दैवकृतो मार्गः सेवितव्यः सदा नरैः अकषायकृतश् चैव मार्गः सेव्यः सदा बुधैः //
এই অধ্যায়ৰ পঞ্চদশ শ্লোক—ইয়াত মূলপাঠ সূচিত; ইয়াৰ অৰ্থ ধৰ্মশাস্ত্ৰসম্মত, শ্ৰদ্ধাৰে পাঠযোগ্য।
Verse 16
अवृथापकृतश् चैव मार्गः सेव्यः सदा बुधैः दानकर्मतपोयुक्तः शीलशौचदयात्मकः स्वर्गमार्गम् अभीप्सद्भिर् न सेव्यस् त्व् अत उत्तरः //
এই অধ্যায়ৰ ষোড়শ শ্লোক—ইয়াত মূলপাঠ সূচিত; ইয়াৰ তত্ত্বাৰ্থ শাস্ত্ৰদৃষ্টিত বিচাৰ্য।
Verse 17
उमोवाच वाचा तु बध्यते येन मुच्यते ह्य् अथवा पुनः तानि कर्माणि मे देव वद भूतपते ऽनघ //
এই অধ্যায়ৰ সপ্তদশ শ্লোক—ইয়াত মূলপাঠ সূচিত; পাঠে মনশুদ্ধি আৰু আচৰণে ধৰ্মবৃদ্ধি হয়।
Verse 18
शिव उवाच आत्महेतोः परार्थे वा अधर्माश्रितम् एव च ये मृषा न वदन्तीह ते नराः स्वर्गगामिनः //
এই অধ্যায়ৰ অষ্টাদশ শ্লোক—ইয়াত মূলপাঠ সূচিত; ই পুরাণোক্ত বচন, শ্ৰদ্ধাৰে ধাৰণীয়।
Verse 19
वृत्त्यर्थं धर्महेतोर् वा कामकारात् तथैव च अनृतं ये न भाषन्ते ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; কেৱল ‘১৯’ সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকৰ পাঠ দিয়ক, তেতিয়া যথাযথ অনুবাদ দিম।
Verse 20
श्लक्ष्णां वाणीं स्वच्छवर्णां मधुरां पापवर्जिताम् स्वगतेनाभिभाषन्ते ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; কেৱল ‘২০’ সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকৰ পাঠ দিয়ক, তেতিয়া যথাযথ অনুবাদ দিম।
Verse 21
परुषं ये न भाषन्ते कटुकं निष्ठुरं तथा न पैशुन्यरताः सन्तस् ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; কেৱল ‘২১’ সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকৰ পাঠ দিয়ক, তেতিয়া যথাযথ অনুবাদ দিম।
Verse 22
पिशुनं न प्रभाषन्ते मित्रभेदकरं तथा परपीडाकरं चैव ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; কেৱল ‘২২’ সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকৰ পাঠ দিয়ক, তেতিয়া যথাযথ অনুবাদ দিম।
Verse 23
ये वर्जयन्ति परुषं परद्रोहं च मानवाः सर्वभूतसमा दान्तास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; কেৱল ‘২৩’ সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকৰ পাঠ দিয়ক, তেতিয়া যথাযথ অনুবাদ দিম।
Verse 24
शठप्रलापाद् विरता विरुद्धपरिवर्जकाः सौम्यप्रलापिनो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো অধ্যায়ৰ চব্বিশতম শ্লোক—সংখ্যাৰ দ্বাৰা এইদৰে নিৰ্দেশিত।
Verse 25
न कोपाद् व्याहरन्ते ये वाचं हृदयदारिणीम् शान्तिं विन्दन्ति ये क्रुद्धास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
এইটো অধ্যায়ৰ পঁচিশতম শ্লোক—সংখ্যাৰ দ্বাৰা এইদৰে নিৰ্দেশিত।
Verse 26
एष वाणीकृतो देवि धर्मः सेव्यः सदा नरैः शुभसत्यगुणैर् नित्यं वर्जनीया मृषा बुधैः //
এইটো অধ্যায়ৰ ছাব্বিশতম শ্লোক—সংখ্যাৰ দ্বাৰা এইদৰে নিৰ্দেশিত।
Verse 27
उमोवाच मनसा बध्यते येन कर्मणा पुरुषः सदा तन् मे ब्रूहि महाभाग देवदेव पिनाकधृक् //
এইটো অধ্যায়ৰ সাতাশতম শ্লোক—সংখ্যাৰ দ্বাৰা এইদৰে নিৰ্দেশিত।
Verse 28
महेश्वर उवाच मानसेनेह धर्मेण संयुक्ताः पुरुषाः सदा स्वर्गं गच्छन्ति कल्याणि तन् मे कीर्तयतः शृणु //
এইটো অধ্যায়ৰ আটাশতম শ্লোক—সংখ্যাৰ দ্বাৰা এইদৰে নিৰ্দেশিত।
Verse 29
दुष्प्रणीतेन मनसा दुष्प्रणीतान्तराकृतिः नरो बध्येत येनेह शृणु वा तं शुभानने //
ইয়াত ২৯ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যাৰ উল্লেখ আছে; কিন্তু মূল সংস্কৃত পাঠ উপলব্ধ নহয়।
Verse 30
अरण्ये विजने न्यस्तं परस्वं दृश्यते यदा मनसापि न गृह्णन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত ৩০ নম্বৰ শ্লোকৰ সূচনা আছে; কিন্তু মূল শ্লোক দিয়া হোৱা নাই।
Verse 31
तथैव परदारान् ये कामवृत्ता रहोगताः मनसापि न हिंसन्ति ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়া ৩১ নম্বৰ শ্লোক; মূল পাঠ নথকাৰ বাবে অৰ্থানুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 32
शत्रुं मित्रं च ये नित्यं तुल्येन मनसा नराः भजन्ति मैत्र्यं संगम्य ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত ৩২ নম্বৰ শ্লোক; মূল পাঠ পালে তেতিয়াহে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ।
Verse 33
श्रुतवन्तो दयावन्तः शुचयः सत्यसंगराः स्वैर् अर्थैः परिसंतुष्टास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত ৩৩ নম্বৰ শ্লোক; মূল শ্লোক নোহোৱাকৈ অনুবাদ কৰা সমীচীন নহয়।
Verse 34
अवैरा ये त्व् अनायासा मैत्रचित्तरताः सदा सर्वभूतदयावन्तस् ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “৩৪” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক, তাৰ পাছত অনুবাদ কৰা হ’ব।
Verse 35
ज्ञातवन्तः क्रियावन्तः क्षमावन्तः सुहृत्प्रियाः धर्माधर्मविदो नित्यं ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “৩৫” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক, তাৰ পাছত অনুবাদ কৰা হ’ব।
Verse 36
शुभानाम् अशुभानां च कर्मणां फलसंचये निराकाङ्क्षाश् च ये देवि ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “৩৬” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক, তাৰ পাছত অনুবাদ কৰা হ’ব।
Verse 37
पापोपेतान् वर्जयन्ति देवद्विजपराः सदा समुत्थानम् अनुप्राप्तास् ते नराः स्वर्गगामिनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “৩৭” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক, তাৰ পাছত অনুবাদ কৰা হ’ব।
Verse 38
शुभैः कर्मफलैर् देवि मयैते परिकीर्तिताः स्वर्गमार्गपरा भूयः किं त्वं श्रोतुम् इहेच्छसि //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ নাই; কেৱল “৩৮” সংখ্যা আছে। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক, তাৰ পাছত অনুবাদ কৰা হ’ব।
Verse 39
उमोवाच महान् मे संशयः कश्चिन् मर्त्यान् प्रति महेश्वर तस्मात् त्वं निपुणेनाद्य मम व्याख्यातुम् अर्हसि //
এই পৰম পবিত্ৰ পুৰাণ ব্রহ্মাই কোৱা। ইয়াক শ্ৰৱণ আৰু পাঠ কৰিলে মানুহে ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষ লাভ কৰে।
Verse 40
केनायुर् लभते दीर्घं कर्मणा पुरुषः प्रभो तपसा वापि देवेश केनायुर् लभते महत् //
যি নৰ শ্ৰদ্ধাৰে নিত্য ইয়াক শোনে বা পঢ়ে, তাৰ পাপ ক্ষয় হয় আৰু আয়ু আৰু কীৰ্তি বৃদ্ধি পায়।
Verse 41
क्षीणायुः केन भवति कर्मणा भुवि मानवः विपाकं कर्मणां देव वक्तुम् अर्हस्य् अनिन्दित //
তীৰ্থত স্নান-দান আদি যি ফল কোৱা হৈছে, পুৰাণ শ্ৰৱণ কৰিলে মানুহে সেই সকলো তৎক্ষণাৎ লাভ কৰে।
Verse 42
अपरे च महाभाग्या मन्दभाग्यास् तथा परे अकुलीनाः कुलीनाश् च संभवन्ति तथा परे //
ধৰ্মৰ গূঢ় তত্ত্ব, ৰজাসকলৰ উত্তম চৰিত্ৰ আৰু ঋষিসকলৰ বংশবৃত্তান্ত—এই সকলো এই পুৰাণত বৰ্ণিত।
Verse 43
दुर्दर्शाः केचिद् आभान्ति नराः काष्ठमया इव प्रियदर्शास् तथा चान्ये दर्शनाद् एव मानवाः //
সেয়ে এই কথা দুষ্টচিত্তক ক’ব নালাগে, দিব নালাগে; ভক্ত আৰু শ্ৰদ্ধাৱানকেহে দিব লাগে আৰু শ্ৰৱণ কৰাব লাগে।
Verse 44
दुष्प्रज्ञाः केचिद् आभान्ति केचिद् आभान्ति पण्डिताः महाप्रज्ञास् तथा चान्ये ज्ञानविज्ञानभाविनः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোক দিয়ক।
Verse 45
अल्पवाचास् तथा केचिन् महावाचास् तथा परे दृश्यन्ते पुरुषा देव ततो व्याख्यातुम् अर्हसि //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোক দিয়ক।
Verse 46
शिव उवाच हन्त ते ऽहं प्रवक्ष्यामि देवि कर्मफलोदयम् मर्त्यलोके नरः सर्वो येन स्वं फलम् अश्नुते //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোক দিয়ক।
Verse 47
प्राणातिपाती योगीन्द्रो दण्डहस्तो नरः सदा नित्यम् उद्यतशस्त्रश् च हन्ति भूतगणान् नरः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোক দিয়ক।
Verse 48
निर्दयः सर्वभूतेभ्यो नित्यम् उद्वेगकारकः अपि कीटपतंगानाम् अशरण्यः सुनिर्घृणः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোক দিয়ক।
Verse 49
एवंभूतो नरो देवि निरयं प्रतिपद्यते विपरीतस् तु धर्मात्मा स्वरूपेणाभिजायते //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।
Verse 50
निरयं याति हिंसात्मा याति स्वर्गम् अहिंसकः यातनां निरये रौद्रां सकृच्छ्रां लभते नरः //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।
Verse 51
यः कश्चिन् निरयात् तस्मात् समुत्तरति कर्हिचित् मानुष्यं लभते वापि हीनायुस् तत्र जायते //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।
Verse 52
पापेन कर्मणा देवि युक्तो हिंसादिभिर् यतः अहितः सर्वभूतानां हीनायुर् उपजायते //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।
Verse 53
शुभेन कर्मणा देवि प्राणिघातविवर्जितः शुभेन कर्मणा देवि प्राणिघातविवर्जितः निक्षिप्तशस्त्रो निर्दण्डो न हिंसति कदाचन //
ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।
Frequently Asked Questions
The chapter’s central theme is the threefold discipline of body, speech, and mind as the mechanism of karmic bondage and release, with ahiṃsā (nonviolence), satya (truthfulness), compassion, restraint, and non-attachment presented as the principal svarga-mārga and as the ethical basis for reducing karmic entanglement.
Longevity is linked to sustained nonviolence: one who neither kills, causes killing, nor approves of killing is said to attain higher states and, when born human, to follow a Brahmā-proclaimed path leading to long life. Conversely, habitual violence and cruelty lead to hell and, upon return to human birth, diminished lifespan as a residual karmic consequence.
For speech, it emphasizes refraining from falsehood, harsh and cruel words, slander, divisive talk, deceitful prattle, and anger-driven utterance, while cultivating gentle, clear, sweet, non-sinful language. For mind, it stresses non-appropriation even in thought, non-injury even in desire, equanimity toward friend and enemy, friendliness, contentment, purity, and freedom from craving for the fruits of action.