Adhyaya 310

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामन्त्रादिर्नाम नवाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरितामूलमन्त्रादिः अग्निर् उवाच दीक्षादि वक्ष्ये विन्यस्य सिंहवज्राकुले ऽब्जके हे हुति वज्रदन्त पुरु लुलु गर्ज इह सिंहासनाय नमः तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चत्वारश् चत्वारश् चतुरो भवेत्

এইদৰে আগ্নেয় মহাপুৰাণত ‘ত্বৰিতা-মন্ত্ৰাদি’ নামৰ তিনিশ দহম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। এতিয়া তিনিশ একাদশ অধ্যায়—‘ত্বৰিতা-মূলমন্ত্ৰাদি’ আৰম্ভ হয়। অগ্নি ক’লে: “মই দীক্ষা আদি বৰ্ণনা কৰিম। সিংহ–বজ্ৰ কুলৰ পদ্ম-যন্ত্ৰত ন্যাস কৰি (জপ কৰিবা): ‘হে, হুতি, বজ্ৰদন্ত, পুরু, লুলু, গর্জ; ইহ—সিংহাসনায় নমঃ।’ আড়ে চাৰিটা আৰু ওপৰলৈ চাৰিটা ৰেখা আঁকিব লাগে; তাতে চাৰিটা বিভাগ হয়।”

Verse 2

नवभागविभागेन कोष्ठकान् कारयेद्बुधः ग्राह्या दिशागताः कोष्ठा विदिशासु विनाशयेत्

ভূমিক নৱ ভাগত বিভাজন কৰি জ্ঞানী পৰিকল্পকে কোষ্ঠ নিৰ্মাণ কৰিব। মুখ্য দিশত থকা কোষ্ঠ গ্ৰাহ্য, আৰু বিদিশা/উপদিশাত পৰা কোষ্ঠ অপসাৰণ বা বিনাশ কৰিব লাগে।

Verse 3

वाह्ये वै कोष्ठकोणेषु वाह्यरेखाष्टकं स्मृतम् वाह्यकोष्ठस्य वाह्ये तु मध्ये यावत् समानयेत्

বাহ্য বেষ্টনীত কোষ্ঠৰ কোণসমূহত ‘বাহ্য অষ্টৰেখা’ বিধান কৰা হৈছে। বাহ্যতম কোষ্ঠৰ বাহিৰৰ পৰা ৰেখা আঁকি সেয়া ভিতৰলৈ মধ্য পৰ্যন্ত আনিব লাগে।

Verse 4

वज्रस्य मध्यमं शृङ्गं वाह्यरेखा द्विधार्धतः वाह्यरेखा भवेद्वक्रा द्विभङ्गा कारयेद्बुधः

বজ্ৰৰ মধ্য শৃংগ বাহ্য ৰেখাক দুটা অর্ধত ভাগ কৰি গঢ়িব লাগে। সেই বাহ্য ৰেখা বক্ৰ হ’ব; নিপুণ শিল্পীয়ে তাক দ্বিভঙ্গ—দুটা মোড় দি নিৰ্মাণ কৰিব।

Verse 5

मध्यकोष्ठं भवेत्पद्मं पीतकर्णिकमुज्ज्वलम् कृष्णेन रजसा लिख्य कुलिशासिशितोर्धता

মধ্য কোষ্ঠত পীত কৰ্ণিকাযুক্ত উজ্জ্বল পদ্ম থাকিব। তাক ক’লা ৰজ/চূৰ্ণেৰে অঙ্কন কৰি, ৰেখাসমূহ বজ্ৰ বা তৰোৱালৰ ধাৰৰ দৰে তীক্ষ্ণ আৰু উন্নত কৰি তুলিব লাগে।

Verse 6

वाह्यतश् चतुरस्रन्तु वज्रसम्पुटलाञ्छितम् द्वारे प्रदापयेन्मन्त्री चतुरो वज्रसम्पुटान्

বাহ্য দিশত তাক চতুৰস্ৰ (বৰ্গাকাৰ) কৰি বজ্ৰ-সম্পুটৰ লাঞ্ছনেৰে চিহ্নিত কৰিব। দ্বাৰত মন্ত্ৰজ্ঞ আচার্যই চাৰিটা বজ্ৰ-সম্পুট স্থাপন কৰিব।

Verse 7

पद्मनाम भवेद्वामवीथी चैव समा भवेत् गर्भं रक्तं केशराणि मण्डले दीक्षिताः स्त्रियः

ইয়াক “পদ্ম” নামে নিৰ্দিষ্ট কৰা হ’ব; আৰু বামবীথী (বাওঁফালৰ পথ) সমান আৰু সমমিত কৰি গঢ়া উচিত। গৰ্ভ (মধ্য-কোৰ) ৰক্তবৰ্ণ হ’ব; মণ্ডলত কেশৰ-তন্তু দেখুওৱা হ’ব; আৰু স্ত্ৰীসকল বিধিপূৰ্বক দীক্ষিতা হ’ব।

Verse 8

जयेच्च परराष्ट्राणि क्षिप्रं राज्यमवाप्नुयात् मूर्तिं प्रणवसन्दीप्तां हूंकारेण नियोजयेत्

সেই পৰৰাষ্ট্ৰসমূহ জয় কৰি শীঘ্ৰে ৰাজ্যাধিকাৰ লাভ কৰিব। প্ৰণৱ (ওঁ)ৰে দীপ্ত মূৰ্তিক ‘হূঁ’ বীজাক্ষৰে বিধিপূৰ্বক নিয়োজিত/প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব।

Verse 9

मूलविद्यां समुच्चार्य मरुद्व्योमगतां द्विज प्रथमेन पुनश् चैव कर्णिकायां प्रपूजयेत्

হে দ্বিজ! মূলবিদ্যা স্পষ্টকৈ উচ্চাৰণ কৰি, বায়ু আৰু আকাশত অৱস্থিত সেই শক্তিক প্ৰথম বিধিৰে পুনৰ পদ্মৰ কৰ্ণিকাত সম্যক পূজা কৰিব।

Verse 10

एवं प्रदक्षिणं पूज्य एकैकं वीजमादितः दलमध्ये तु विद्याङ्गा आग्नेय्यां पञ्च नैरृतम्

এইদৰে প্ৰদক্ষিণ ক্ৰমে পূজা কৰি, আৰম্ভণিৰ পৰা একে একে বীজাক্ষৰৰ ন্যাস/পাঠ কৰিব। দ’লৰ মধ্যভাগত বিদ্যাৰ অংগসমূহ (বিদ্যাংগ) থাকিব; আগ্নেয় দিশত পাঁচ স্থাপন কৰিব, আৰু নৈঋত্য দিশত নৈঋত নিয়োগ বিধিপূৰ্বক কৰিব।

Verse 11

मध्ये नेत्रं दिशास्त्रञ्च गुह्यकाङ्गे तु रक्षणम् हुतयः केशरस्थास्तु वामदक्षिणपार्श्वतः

মধ্যত নেত্ৰ ন্যাস কৰিব; আৰু দিশাসমূহৰ ৰক্ষাৰ বাবে দিশাস্ত্ৰ স্থাপন কৰিব। গুহ্যকাংগত ৰক্ষণ-ব্যৱস্থা থাকিব। হুতি কেশৰস্থানত, বাওঁ আৰু সোঁ পাৰ্শ্বত স্থিত থাকিব।

Verse 12

पञ्च पञ्च प्रपूज्यास्तु स्वैः स्वैर् मन्त्रैः प्रपूजयेत् लोकपालान्न्यसेदष्टौ वाह्यतो गर्भमण्डले

নিৰ্দিষ্ট দেৱতাসকলক পাঁচ-পাঁচৰ গোটত বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব লাগে; প্ৰত্যেকক নিজ নিজ মন্ত্ৰেৰে পূজা কৰিব। তাৰ পিছত গৰ্ভমণ্ডলৰ বাহিৰফালে অষ্ট লোকপালৰ ন্যাস স্থাপন কৰিব।

Verse 13

वर्णान्तमग्निमारूटं षष्ठस्वरविभेदितं पञ्चदशेन चाक्रान्तं स्वैः स्वैर् नामभि योजयेत्

বৰ্ণসমূহৰ অন্তত অগ্নিক স্থাপন কৰি, ষষ্ঠ স্বৰভেদে বিভক্ত আৰু পঞ্চদশে আক্রান্ত অক্ষৰসমূহক নিজ নিজ নাম অনুসাৰে যোজনা কৰিব।

Verse 14

शीघ्रं सिंहे कर्णिकायां यजेद् गन्धादिभिः श्रिये आग्नेयावन्नैरृतमिति ञ ज्येष्ठस्वरविभूषितमिति ख , छ च नामभिर्योजयेदित्ययं पाठः समीचीनो भवितुमर्हति नीलेति ञ श्रियमिति ञ अष्टाभिर् वेष्टयेत् कुम्मैर् मन्त्राष्टशतमन्त्रितैः

সিংহাসনস্থ কৰ্ণিকাত (মধ্যপদ্মত) শ্ৰী (লক্ষ্মী)ক গন্ধ আদি উপচাৰেৰে শীঘ্ৰ পূজা কৰিব। আগ্নেয় দিশৰ পৰা নৈঋত পৰ্যন্ত পাঠানুসাৰে নামসমূহ যোজনা কৰি ‘জ্যেষ্ঠ’ স্বৰচিহ্নে ভূষিত মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিব। তাৰ পিছত প্ৰত্যেকটো একশ মন্ত্ৰজপে অভিমন্ত্রিত অষ্ট কুম্ভেৰে চাৰিওফালে বেষ্টন কৰিব।

Verse 15

मन्त्रमष्टसहस्रन्तु जप्त्वाङ्गानां दशांशकम् तोमं कुर्यादग्निकुण्डे वह्निमन्त्रेण चालयेत्

মন্ত্ৰ আঠ হাজাৰবাৰ জপ কৰি, অঙ্গ-মন্ত্ৰসমূহৰ বাবে তাৰ দশাংশ পৰিমাণ হোম অগ্নিকুণ্ডত কৰিব; আৰু বহ্নি (অগ্নি) মন্ত্ৰেৰে অগ্নিক প্ৰজ্বলিত/সক্ৰিয় কৰিব।

Verse 16

निक्षिपेद् हृदयेनाग्निं शक्तिं मध्ये ऽग्निगां स्मरेत् गर्भाधानं पुंसवनं जातकर्म च होमयेत्

হৃদয়ভাবৰে অগ্নিক স্থাপন কৰিব; মধ্যত অগ্নিৰ ভিতৰত গমন কৰা শক্তিক স্মৰণ কৰিব। তাৰ পিছত গৰ্ভাধান, পুংসবন আৰু জাতকৰ্ম—এই সংস্কাৰসমূহৰ বাবে হোম কৰিব।

Verse 17

हृदयेन शतं ह्य् एकं गुह्येकं गुह्याङ्गे जनयेच्छिखिम् पूर्णाहुत्या तु विद्यायाः शिवाग्निर्ज्वलितो भवेत्

হৃদয়-মন্ত্ৰে শতবাৰ জপ/আহুতি কৰিব; গুহ্য-মন্ত্ৰে এবাৰ; আৰু গুহ্যাংগ-মন্ত্ৰে অগ্নিশিখা উৎপন্ন কৰিব। তাৰ পিছত এই বিদ্যাৰ পূৰ্ণাহুতিত শুভ শিৱাগ্নি সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰজ্বলিত হয়।

Verse 18

होमयेम्मूलमन्त्रेण शतञ्चाङ्गं दशांशतः निवेदयेत्ततो देव्यास्ततः शिष्यं प्रवेशयेत्

মূল-মন্ত্ৰে শত আহুতিৰে হোম কৰিব; তাৰ পিছত অংগ-মন্ত্ৰসমূহ দশাংশতঃ (প্ৰতি মন্ত্ৰে দহ) আহুতি দিব। তাৰ পাছত দেৱীক নিবেদন কৰিব; আৰু তাৰ পিছত শিষ্যক প্ৰৱেশ/দীক্ষাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব।

Verse 19

अस्त्रेण ताडनं कृत्वा गुह्याङ्गानि ततो न्यसेत् विद्याङ्गैश् चैव सन्नद्धं विद्याङ्गेषु नियोजयेत्

অস্ত্ৰ-মন্ত্ৰে তাড়ন (আঘাত-ক্রিয়া) কৰি, তাৰ পিছত গুহ্যাংগত ন্যাস স্থাপন কৰিব। আৰু বিদ্যাংগেৰে সন্নদ্ধ (ৰক্ষিত) হৈ, সেই ৰক্ষাক বিদ্যাংগসমূহতেই নিয়োজিত কৰিব।

Verse 20

पुष्पं क्षिपाययेच्छिष्यमानयेदग्निकुण्डकम् यवैर् द्वान्यैस्तिलैर् आज्यैर् मूलविद्याशतं हुनेत्

পুষ্প-ক্ষেপ কৰাই শিষ্যক অগ্নিকুণ্ড আনিবলৈ ক’ব। তাৰ পিছত যৱ, ধান্য, তিল আৰু ঘৃত দিয়ে মূল-বিদ্যা শতবাৰ জপ কৰি শত আহুতি দিব।

Verse 21

स्थावरत्वं पुरा होमं सरीसृपमतः परं पक्षिमृगपशुत्वञ्च मानुषं ब्राह्ममेव च

প্ৰথমে স্থাৱৰত্ব (অচল/উদ্ভিদাদি অৱস্থা); তাৰ পিছত সৰীসৃপত্ব। তাৰ পাছত পক্ষিত্ব, মৃগত্ব আৰু পশুত্ব; তাৰ পিছত মানৱত্ব; আৰু শেষত ব্ৰাহ্ম পদ (সৰ্বোচ্চ অৱস্থা)।

Verse 22

विष्णुत्वञ्चैव रुद्रत्वमन्ते पूर्णाहुतिर्भवेत् एकया चैव ह्य् आह्त्या शिष्यः स्याद्दीक्षितो भवेत्

শেষত বিষ্ণুত্ব আৰু ৰুদ্ৰত্বৰ আহ্বানসহ পূৰ্ণাহুতি কৰিব লাগে। আৰু কেৱল এটা আহুতিতেই শিষ্য দীক্ষিত হয়।

Verse 23

अधिकारो भवेदेवं शृणु मोक्षमतः परम् सुमेरुस्थो यदा मन्त्री सदाशिवपदे स्थितः

এইদৰে অধিকাৰ জন্মে; এতিয়া পৰম মোক্ষতত্ত্ব শুনা। যেতিয়া মন্ত্ৰসাধক সুমেৰুত অৱস্থিত হৈ সদাশিৱ-পদত প্ৰতিষ্ঠিত হয়।

Verse 24

परे च होमयेत् स्वस्थो ऽकर्मकर्मशतान् दश पूर्णाहुत्या तु तद्योगी धर्माधर्मैर् न लिप्यते

তাৰপিছত সুস্থ আৰু সমাহিত হৈ, বন্ধনকাৰ্মৰহিত কৰ্মৰ দহ শত (অৰ্থাৎ এক হাজাৰ) আহুতিৰে হোম কৰিব লাগে। সেই পূৰ্ণাহুতিত যোগী ধৰ্ম-অধৰ্মত লিপ্ত নহয়।

Verse 25

मोक्षं याति परंस्थानं यद्गत्वा न निवर्तते यथा जले जलं क्षिप्तं जलं देही शिरस् तथा

সেই মোক্ষৰ পৰম স্থান লাভ কৰে; তাত গৈ পুনৰ উভতি অহা নাই। যেনেকৈ পানীত ঢালা পানী পানী হৈ যায়, তেনেকৈ দেহীও লয় পাই সেই পৰম তত্ত্বই হয়।

Verse 26

कुम्भैः कुर्याच्चाभिषेकं जयराज्यादिसर्वभाक् कुमारी ब्राह्मणी पूज्या गुर्वादेर्दक्षिणां ददेत्

কুম্ভেৰে অভিষেক কৰিব লাগে; তাতে জয়, ৰাজ্য আদি সকলো ফলৰ ভাগী হয়। কুমাৰী ব্ৰাহ্মণীক পূজা কৰি, গুৰু আদি সকলক যথোচিত দক্ষিণা দিব লাগে।

Verse 27

यजेत् सहस्रमेकन्तु पूजां कृत्वा दिने दिने तिलाज्यपुरहोमेन देवी श्रीः कामदा भवेत्

প্ৰতিদিন পূজা কৰি এই বিধি সম্পূৰ্ণ এক হাজাৰবাৰ পালন কৰা উচিত। তিল, ঘৃত আৰু পুৰা (মিঠা পিঠা)ৰ আহুতিৰে হোম কৰিলে দেবী শ্ৰী কাম্য ফল দান কৰে।

Verse 28

ददाति विपुलान् भोगान् यदन्यच्च समीहते जप्त्वा ह्य् अक्षरलक्षन्तु निधानाधिपतिर्भवेत्

ই বিপুল ভোগ আৰু সাধকে যি আন যি কামনা কৰে সেয়া দান কৰে। নিশ্চয় এক লক্ষ অক্ষৰ জপ কৰিলে মানুহ নিধিৰ অধিপতি, অৰ্থাৎ ধনৰ স্বামী হয়।

Verse 29

द्विगुणेन भवेद्राज्यं त्रिगुणेन च यक्षिणी चतुर्गुणेन ब्रह्मत्वं ततो विष्णुपदं भवेत्

দ্বিগুণ পুণ্যৰে ৰাজ্যলাভ হয়; ত্ৰিগুণে যক্ষিণী-পদ লাভ হয়; চতুৰ্গুণে ব্ৰহ্মত্ব প্ৰাপ্ত হয়; আৰু তাৰ পাছত বিষ্ণুপদ, অৰ্থাৎ পৰম ধাম লাভ হয়।

Verse 30

षड्गुणेन महासिद्धिर् लक्षेणैकेन पापहा दश जप्त्वा देहशुद्ध्यै तीर्थस्नानफलं शतात्

ষড্গুণ জপে মহাসিদ্ধি হয়; এক লক্ষ জপে ই পাপহাৰী হয়। দেহশুদ্ধিৰ বাবে দহবাৰ জপ কৰিলে শত তীৰ্থস্নানৰ ফল লাভ হয়।

Verse 31

पटे वा प्रतिमायां वा शीघ्रां वै स्थण्डिले यजेत् शतं सहस्रमयुतं जपे होमे प्रकीर्तितम्

পট (চিত্ৰিত দেৱৰূপ) বা প্ৰতিমাৰ সন্মুখত, অথবা স্থণ্ডিল (প্ৰস্তুত যজ্ঞভূমি) ওপৰত শীঘ্ৰে পূজা কৰা উচিত। জপ আৰু হোমৰ বাবে সংখ্যা—এশ, এক হাজাৰ আৰু দহ হাজাৰ—বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 32

एवं विधानतो जप्त्वा लक्षमेकन्तु होमयेत् महिषाजमेषमांसेन नरजेन पुरेण वा

এইদৰে বিধিমতে জপ সম্পন্ন কৰি পাছত এক লক্ষ আহুতিৰে হোম কৰিব—মহিষ, ছাগলী বা মেষৰ মাংসৰে, অথবা নৰজ (মানৱোৎপন্ন) দ্ৰব্যৰে, নাইবা ঘৃতৰে।

Verse 33

तिलैर् यवैस् तथा लाजैर् व्रीहिगोधूमकाम्रकैः श्रीफलैर् आज्यसंयुक्तैर् होमयित्वा व्रतञ्चरेत्

তিল, যৱ, লাজ, চাউল, গম আৰু আম আদি, লগতে শ্ৰীফল (নাৰিকল) ঘৃতসহ মিহলাই অগ্নিত আহুতি দি, তাৰ পিছত ব্ৰত পালন কৰিব।

Verse 34

अर्धरात्रेषु सन्नद्धः खड्गचापशरादिमान् एकवासा विचित्रेण रक्तपीतासितेन वा

অৰ্ধৰাত্ৰিত সম্পূৰ্ণ সন্নদ্ধ হৈ—খড়্গ, ধনু, শৰ আদি ধাৰণ কৰি—এটা মাত্ৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিব; সেয়া বিচিত্ৰবৰ্ণ, অথবা ৰঙা, হালধীয়া বা ক’লা হ’ব।

Verse 35

नीलेन वाथ वस्त्रेण देवीं तैर् एव चार्चयेत् व्रजेद्दक्षिणदिग्भागं द्वारे दद्याद्बलिं बुधः

নীল বস্ত্ৰে (বা নীল পৰিধান কৰি) সেই একে দ্ৰব্যৰে দেৱীৰ অর্চনা কৰিব। তাৰ পিছত দক্ষিণ দিশলৈ যাব; আৰু দুৱাৰত বুদ্ধিমান সাধকে বলি দিব।

Verse 36

तिलाज्यप्लवहोमेनेति ख , छ च प्लवेनेति ख , छ च दूतीमन्त्रेण द्वारादौ एकवृक्षे श्मशानके एवञ्च सर्वकामाप्तिर्भुङ्क्ते सर्वां महीं नृपः

কিছুমান পাঠত “তিল-ঘৃতৰ প্লৱ (ভাসমান) দ্ৰব্যে হোম” বুলি আছে; আন কিছুমানত কেৱল “প্লৱে” বুলি। দূতী-মন্ত্ৰেৰে দুৱাৰ আদি ঠাইত, একাকী গছৰ ওচৰত আৰু শ্মশানত কৰ্ম কৰিলে সৰ্বকামসিদ্ধি হয়; আৰু ৰজাই সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ ভোগ/আধিপত্য লাভ কৰে।