Adhyaya 305
Chapter 305 — Narasiṃha and Related Mantras (नारसिंहादिमन्त्राः)
অগ্নিদেৱে আগৰ বৈষ্ণৱ নাম-লিতানীৰ পৰা আগবাঢ়ি মন্ত্ৰশাস্ত্ৰ (তন্ত্ৰ)ৰ বলপ্ৰয়োগ আৰু ৰক্ষামূলক অংশ উপস্থাপন কৰে। তেওঁ প্ৰথমে শত্রু/ক্ষুদ্ৰ কৰ্ম—স্তম্ভন, বিদ্বেষণ, উচ্চাটন, উৎসাদন, ভ্ৰম, মাৰণ আৰু ব্যাধি—শ্ৰেণীবদ্ধ কৰি, সিহঁতৰ ‘মোক্ষ’ অৰ্থাৎ শমন/প্ৰতিকাৰো শিকাব বুলি কয়; ইয়াত প্ৰয়োগৰ সৈতে নিয়ন্ত্ৰণৰ ভাবো আছে। তাৰ পাছত শ্মশানত ৰাত্ৰিজপে ভ্ৰম সৃষ্টিৰ বিধি, প্ৰতিমা-বিধান/ভেদনদ্বাৰা মাৰণকর্ম, আৰু চূৰ্ণ-ক্ষেপে উৎসাদনৰ প্ৰক্ৰিয়া বৰ্ণিত। তাৰ পিছত সুদৰ্শন-চক্ৰকেন্দ্ৰিত ৰক্ষা-প্ৰযুক্তি—ন্যাস, আয়ুধধাৰী দেৱতাৰ ধ্যান, চক্ৰ-যন্ত্ৰত বৰ্ণবিন্যাস, কুম্ভস্থাপন আৰু নিৰ্দিষ্ট দ্ৰব্যে 1008 আহুতি সহ হোম—ক্ৰমে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শেষত ‘ওঁ ক্ষৌঁ…’ নৰসিংহ মন্ত্ৰ ৰাক্ষসসদৃশ পীড়া, জ্বৰ, গ্ৰহবাধা, বিষ আৰু ৰোগ দহনকাৰী অগ্নিতেজস্বী প্ৰতিরোধশক্তি ৰূপে নৰসিংহক প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि नाम चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नारसिंहादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भो विद्वेषणोच्चाट उत्सादो भ्रममारणे व्याधिश्चेति स्मृतं क्षुत्रं तन्मोक्षो वक्ष्यते शृणु
এইদৰে অগ্নি মহাপুৰাণত ‘বিষ্ণুৰ পঞ্চপঞ্চাশ নাম’ শীৰ্ষক ৩০৪তম অধ্যায় সমাপ্ত। এতিয়া ৩০৫তম অধ্যায়—‘নাৰসিংহাদি মন্ত্ৰ’ আৰম্ভ। অগ্নি ক’লে: স্তম্ভ, বিদ্বেষণ, উচ্চাট, উৎসাদ, ভ্ৰম, মাৰণ আৰু ব্যাধি—এইবোৰ ‘ক্ষুদ্ৰ’ কৰ্ম বুলি স্মৃত; ইয়াৰ মোক্ষ/প্ৰতিকাৰ মই ক’ম, শুনা।
Verse 2
ॐ नमो भगवते उन्मत्तरुद्राय भ्रम भ्रामय अमुकं वित्रासय उद्भ्रामय रौद्रेण रूपेण हूं फठ् ठ श्मशाने निशि जप्तेन त्रिलक्षं मधुना हुनेत् चिताग्नौ धूर्तसमिदुभिर्भ्राम्यते सततं रिपुः
‘ওঁ নমো ভগৱতে উন্মত্তৰুদ্ৰায়...’ শ্মশানত ৰাতি তিনি লাখ বাৰ এই মন্ত্ৰ জপ কৰি চিতাৰ জুইত ধতুৰাৰ খৰিৰে মৌৰ আহুতি দিয়া উচিত; ইয়াৰ দ্বাৰা শত্ৰু সদায় ভ্ৰমিত হৈ ঘূৰি ফুৰে।
Verse 3
हेमगैरिकया कृष्णा प्रतिमा हैमसूचिभिः जप्त्वा विध्येच्च तत्कण्ठे हृदि वा मियते रिपुः
মন্ত্ৰ জপ কৰাৰ পিছত, গেৰু মাটিৰে তৈয়াৰী ক’লা মূৰ্তিত সোণৰ বেজীৰে শত্ৰুৰ ডিঙিত বা হৃদয়ত বিন্ধিব লাগে; ইয়াৰ ফলত শত্ৰুৰ মৃত্যু হয়।
Verse 4
खरबालचिताभस्म ब्रह्मदण्डी च मर्कटी गृहे वा मूर्ध्नि तच्चूर्णं जप्तमुत्सादकृत क्षिपेत्
গাধাৰ নোম, চিতাৰ ভস্ম, ব্ৰহ্মদণ্ডী আৰু বান্দৰকেকোঁৱা - এইবোৰৰ গুড়ি মন্ত্ৰৰে অভিমন্ত্ৰিত কৰি উচ্চাটনৰ বাবে শত্ৰুৰ ঘৰত বা মূৰত ছটিয়াব লাগে।
Verse 5
भृग्वाकाशौ सदीप्ताग्निर्भृगुर्वह्निश् च वर्म फट् एवं सहस्रारे हूं फट् आचक्राय स्वाहा हृदयं विचक्राय शिवः शिखाचक्रायाथ कवचं विचक्रायाथ नेत्रकम्
‘ভৃগু’ আৰু ‘আকাশ’: প্ৰজ্বলিত অগ্নি; ‘ভৃগু’ আৰু ‘বহ্নি’—(এইদৰে) কৱচ মন্ত্ৰ: “ফট্”। সহস্ৰাৰত “হূঁ ফট্”; আ-চক্ৰৰ বাবে “স্বাহা”। হৃদয়ৰ বাবে বি-চক্ৰ “শিৱ”ৰ সৈতে; তাৰপিছত শিখা-চক্ৰ; তাৰপিছত বি-চক্ৰৰ বাবে কৱচ; আৰু তাৰপিছত নেত্ৰৰ ন্যাস কৰিব।
Verse 6
सञ्चक्रायास्त्रमुदिष्टं ज्यालाचक्राय पूर्ववत् शार्ङ्गं सुदर्शनं क्षुद्रग्रहहृत् सर्वसाधनम्
সঞ্চক্ৰৰ বাবে অস্ত্ৰ কোৱা হৈছে; জ্বালাচক্ৰৰ বাবে ইয়াক পূৰ্বৰ দৰেই প্ৰয়োগ কৰা উচিত। শাৰ্ঙ্গ আৰু সুদৰ্শন ক্ষুদ্ৰ গ্ৰহ বা বাধাসমূহ দূৰ কৰে আৰু সকলো কাৰ্য সিদ্ধিৰ সাধন।
Verse 7
मूर्धाक्षिमुखहृद्गुह्यपादे ह्य् अस्याक्षरान्न्यसेत् चक्राब्जासनमग्न्याभं दंष्ट्रणञ्च चतुर्भुजम्
এই মন্ত্ৰৰ অক্ষৰসমূহ মূৰ, চকু, মুখ, হৃদয়, গুহ্য-প্ৰদেশ আৰু পদযুগলত ন্যাস কৰিব লাগে। তাৰ পিছত অগ্নিতেজে দীপ্ত, পদ্মাসনত উপবিষ্ট, চক্ৰধাৰী, দংষ্ট্ৰাযুক্ত আৰু চতুৰ্ভুজ দেৱক ধ্যান কৰিব লাগে।
Verse 8
शङ्खचक्रगदापद्मशलाकाङ्कुशपाणिनम् चापिनं पिङ्गकेशाक्षमरव्याप्तत्रिपिष्टपं
যাঁৰ হাতত শঙ্খ, চক্ৰ, গদা, পদ্ম, শলাকা আৰু অঙ্কুশ আছে, যি ধনুৰ্ধৰ, পিঙ্গল কেশ-চক্ষুবিশিষ্ট, ত্ৰিলোকব্যাপ্ত আৰু মাৰ (মৃত্যু) জয়ী—তাঁক ধ্যান কৰিব লাগে।
Verse 9
नाभिस्तेनाग्निना विद्धा नश्यन्ते व्याधयो ग्रहाः पीतञ्चक्रं गदा रक्ताः स्वराः श्याममवान्तरं
সেই অগ্নিৰে নাভি-প্ৰদেশ বিদ্ধ/চিকিৎসিত হ’লে ৰোগ আৰু গ্ৰহবাধা নাশ পায়। এই বিধানত চক্ৰ আৰু গদা পীত, স্বৰ/অক্ষৰ ৰক্তবৰ্ণ, আৰু অন্তৰ্ভাগ শ্যামবৰ্ণ হয়।
Verse 10
नेमिः श्वेता वहिः कृष्णवर्णरेखा च पार्थिवी मध्येतरेमरे वर्णानेवं चक्रद्वयं लिखेत्
নেমি (পৰিধি) শ্বেত হ’ব; বাহিৰত পাৰ্থিৱ স্বভাৱযুক্ত কৃষ্ণবৰ্ণ ৰেখা থাকিব। মধ্যৰ অন্য বলয়ত ক্ৰমে বৰ্ণ প্ৰয়োগ কৰি—এইদৰে চক্ৰদ্বয় অংকন কৰিব লাগে।
Verse 11
आदावानीय कुम्भोदं गोचरे सन्निधाय च दत्त्वा सुदर्शनं तत्र याम्ये चक्रे हुनेत् क्रमात्
প্ৰথমে কুম্ভৰ জল আনি যজ্ঞ-পরিসৰত ওচৰত স্থাপন কৰিব লাগে। তাৰ পিছত তাত সুদৰ্শনক প্ৰতিষ্ঠা কৰি, চক্ৰ-মণ্ডলৰ দক্ষিণ (যাম্য) বৃত্তত ক্ৰমে হোম কৰিব লাগে।
Verse 12
आज्यापामार्गसमिधो ह्य् अक्षतं तिलसर्षपौ पायसं गव्यमाज्यञ्च सहस्राष्टकसंख्यया
ঘৃত, অপামাৰ্গৰ সমিধা, অক্ষত, তিল আৰু সৰিষা, পায়স আৰু গব্য-ঘৃত—এই সকলো দ্ৰব্য সহস্ৰাষ্টক (১০০৮) সংখ্যাৰে অৰ্পণ/ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
Verse 13
हुतशेषं क्षिप्तेत् कुम्भे प्रतिद्रव्यं विधानवित् प्रस्थानेन कृतं पिण्डं कुम्भे तस्मिन्निवेशयेत्
বিধানজ্ঞ আচার্য হোমৰ পাছত ৰৈ যোৱা হুতশেষ প্ৰতিটো দ্ৰব্য অনুসৰি পৃথককৈ কুম্ভত নিক্ষেপ কৰিব; আৰু এক প্ৰস্থ পৰিমাপে প্ৰস্তুত পিণ্ডো সেই কুম্ভতেই স্থাপন কৰিব।
Verse 14
विष्णादि सर्वं तत्रैव न्यसेत् तत्रैव दक्षिणे नमो विष्णुजनेभ्यः सर्वशान्तिकरेभ्यः प्रतिगृह्णन्तु शान्तये नमः दद्यादनेन मन्त्रेण हुतशेषाम्भसा बलिं
সেই ঠাইতেই বিষ্ণু-আদি সকলো ন্যাস স্থাপন কৰিব, আৰু দক্ষিণ দিশতো তদ্ৰূপ। তাৰ পাছত—“বিষ্ণুজনে নমঃ, সৰ্বশান্তিকৰে নমঃ; শান্তিৰ বাবে গ্ৰহণ কৰক—নমঃ”—এই মন্ত্রে হুতশেষ জলৰে বলি দিব।
Verse 15
फलके कल्पिते पात्रे पलाशं क्षीरशाखिनः गव्यपूर्णे निवेश्यैव दिक्ष्वेवं होमयेद्द्विजैः
ফলকত সাজি লোৱা পাত্ৰত ক্ষীৰশাখী গছৰ পলাশ স্থাপন কৰি, গব্যদ্ৰব্যেৰে পূৰ্ণ কৰি, দ্বিজসকলে এইদৰে দিশসমূহত হোম কৰিব।
Verse 16
सदक्षिणमिदं होमद्वयं भूतादिनाशनम् वर्णद्वयमिति ख गव्याक्तपत्रलिखितैर् निष्पर्णैः क्षुद्रमुद्धृतम्
দক্ষিণাসহ এই দ্বিবিধ হোম ভূতাদি দোষ নাশকাৰী। ‘খ’ আদি দুটা বৰ্ণ গব্যলেপিত পাতত লিখি, সেই পাতৰ টুকুৰাৰে ক্ষুদ্ৰ (লাজা/ভাজা শস্য) তুলি হব্যৰূপে আহুতি দিব লাগে।
Verse 17
दूर्वाभिरायुषे पद्मैः श्रिये पुत्रा उडुग्बरैः गोसिद्ध्यै सर्पिषा गोष्ठे मेधायै सर्वशाखिना
দূৰ্বা ঘাঁহে আয়ু বৃদ্ধি পায়, পদ্মফুলে শ্ৰী-সমৃদ্ধি, উদুম্বৰে পুত্ৰলাভ; ঘৃতৰে গোসিদ্ধি, আৰু গোশালাত সৰ্বশাখী বৃক্ষ/কাষ্ঠে মেধা লাভ হয়।
Verse 18
ॐ क्षौं नमो भगवते नारसिंहाय ज्वालामालिने दीप्तदंष्ट्रायाग्निनेत्राय सर्वरक्षोघ्नाय सर्वभूतविनाशाय सर्वज्वरविनाशाय दह पच रक्ष हूं फट् मन्त्रोयं नारसिंहस्य मकलाघ्निवारणः जप्यादिना हरेत् क्षुद्रग्रहमारीविषामयान् चूर्णमण्डूकवयसा जलाग्निस्तम्भकृद्भवेत्
“ওঁ ক্ষৌঁ—জ্বালামালাধাৰী, দীপ্তদংশ্ট্ৰ, অগ্নিনেত্ৰ ভগৱান নৰসিংহক নমস্কাৰ; সৰ্ব ৰাক্ষসঘ্ন, সৰ্ব বৈৰীভূতবিনাশক, সৰ্ব জ্বৰবিনাশক—‘দহ, পচ, ৰক্ষ’—হুঁ ফট্।” এই নৰসিংহ-মন্ত্ৰ দুষ্ট উপদ্ৰৱ নিবারক; জপাদি কৰ্মে ক্ষুদ্ৰ গ্ৰহবাধা, মহামাৰী, বিষপীড়া আৰু ৰোগ দূৰ হয়। ‘মণ্ডূকবয়াসা’ চূৰ্ণে জল-অগ্নি স্তম্ভন হয় বুলিও কোৱা হৈছে।
Frequently Asked Questions
They are base/hostile operations (e.g., stambhana, vidveṣaṇa, uccāṭana, utsādana, bhrama, māraṇa, vyādhi) treated as forceful techniques that require knowledge of counter-release/pacification.
A Sudarśana/Chakra-centered system using nyāsa, dhyāna, chakra-diagrams (mandala), kumbha installation, and homa/bali procedures for graha, bhūta, and disease-removal.
It is described as removing minor graha possessions, epidemic afflictions, poisonings, fevers (jvara), and diseases, with Narasiṃha visualized as flame-wreathed and fire-eyed.