जयंत्यां विजयश्चासौ जयन्तः पुरुषोत्तमे । वाडेषु पद्महस्तोऽहं तमोलिप्ते तमोनुदः
jayaṃtyāṃ vijayaścāsau jayantaḥ puruṣottame | vāḍeṣu padmahasto'haṃ tamolipte tamonudaḥ
في جايَنْتي (Jayantī) أُعرَف باسم فيجايا (Vijaya)، وفي بوروشوتّما (Puruṣottama) باسم جايَنْتا (Jayanta). وفي فادا (Vāḍa) أنا ذو اليد اللوتسية؛ وفي تاموليبتا (Tamolipta) أنا مُبدِّد الظلمات.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Prabhāsa-khaṇḍa māhātmya narration style)
Tirtha: Puruṣottama-kṣetra; Tamraliptā (Tamolipta)
Type: kshetra
Scene: Four vignettes: (1) Jayantī—Viṣṇu as Vijaya with raised cakra; (2) Puruṣottama—Jagannātha-like iconic presence; (3) Vāḍa—Lotus-handed deity offering a lotus; (4) Tamraliptā—deity holding a lamp, pushing back a dark veil over a river-port skyline.
The Divine is one, yet compassionately becomes accessible through many names and forms in different holy places, dispelling inner darkness.
Jayantī, Puruṣottama-kṣetra, Vāḍa, and Tamolipta are praised as places where the Lord is especially present under distinct epithets.
No explicit rite is stated; the emphasis is on remembering/recognizing the Lord’s name-form tied to each kṣetra as a source of merit.