Adhyaya 65

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति तडागं देवनिर्मितम् । यत्रानर्तो नृपः सिद्धः सुहयो नाम नामतः

قال سوتا: وزيادةً على ذلك، يوجد هناك أيضًا غديرٌ صنعته الآلهة؛ وفيه نال الملك آنرتا، المسمّى سُهَيا، تمامَ السِّدّهي والإنجاز.

Verse 2

तेनैव भूभुजा तत्र लिंगं संस्थापितं शुभम् । आनर्तेश्वरसंज्ञं च सर्व सिद्धिप्रदं नृणाम्

وبذلك الحاكم نفسه أُقيم هناك لِنگا مباركة، تُدعى «آنرتيشڤرا»، تمنح الناس كلَّ أنواع السِّدّهي والإنجاز.

Verse 3

तत्रांगारकषष्ठ्यां यस्तडागे स्नानमाचरेत् । स प्राप्नोति नरः सिद्धिं यथाऽनर्ताधिपेन च

مَن اغتسل في ذلك الغدير في يوم «أَنْغارَكَ-شَشْثِي» نال السِّدّهي والتمام، كما نالها ملكُ آنرتا.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । कथं सिद्धिस्तु संप्राप्ता आनर्तेन महात्मना । सर्वं कथय तत्सूत सर्वं वेत्सि न संशयः

قال الحكماء: كيف نال آَنَرْتَا العظيمُ النفسِ السِّدْهي (تمامَ الإنجاز)؟ حدِّثْنا بكلِّ شيءٍ يا سوتا؛ فأنتَ تعلمُ كلَّ شيءٍ ولا شكَّ في ذلك.

Verse 5

सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः

قال سوتا: كان في القديم ملكٌ على الأرض يُدعى آَنَرْتَا ويُلقَّب سُهَيَا. هُزِم في الحرب على يد جميع أعدائه، فصار همُّه الفرار، وأضحى مُدنَّسًا—مُلوَّثًا بمخالطة المليتشا—وحيدًا، ومع ذلك كأنما أحاطت به كثرةُ الشدائد.

Verse 6

अथ तस्य कपालं च कापालिक व्रतान्वितः । जगृहे निजकर्मार्थं ज्ञात्वा तं वीरसंभवम्

ثمّ، وهو ملتزمٌ بنذر الكاباليكا، تناول إناءَ الجمجمة لأجل واجبه الطقسيّ الخاص، عالِمًا أنه وعاءٌ وُلد من قدرٍ بطوليّ.

Verse 7

आनर्तेश्वरसांनिध्ये वसमानो वने स्थितः । स रात्रौ तेन तोयेन सर्वदेवमयेन च

وكان يقيم بقرب آَنَرْتِيشْوَرَا ساكنًا في الغابة، وفي الليل كان يستعمل ذلك الماء، المشبعَ بحضور جميع الآلهة.

Verse 8

तडागोत्थेन संपूर्णं रात्रौ कृत्वा प्रमुंचति । आसीत्पूर्वं वणिङ्नाम्ना सिद्धसेन इति स्मृतः । धनी भृत्यसमोपेतः सदा पुण्यपरायणः

وكان يملؤه ليلًا بماءٍ مستقىً من البركة حتى يكتمل، ثم يسكبه. وكان من قبلُ تاجرٌ يُذكر باسم سِدْهَسِينَا: غنيًّا، تحفّ به الخدم، ودائمَ التوجّه إلى أعمال البرّ والفضيلة.

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य पण्यबुद्ध्या द्विजोत्तमाः । प्रस्थितश्चोत्तरां काष्ठां स सार्थेन समन्वितः

وبعد حينٍ من الزمان، يا خيرَ ذوي الميلادين، وقد عزم بقلبٍ على التجارة، خرج قاصدًا الناحيةَ الشماليةَ، مصحوبًا بقافلةٍ من الركبان.

Verse 10

अथ प्राप्तः क्रमात्सर्वैः स गच्छन्मरुमंडल म् । वृक्षोदकपरित्यक्तं सर्वसत्त्वविवर्जितम्

ثم إنهم، وهم يمضون خطوةً بعد خطوة، بلغوا بقعةً من الصحراء؛ مهجورةً من الشجر والماء، خاليةً من كل ذي روح.

Verse 11

तत्र रात्रिं समासाद्य श्रांताः पांथाः समन्ततः । सुप्ताः स्थानानि संसृत्य गता निद्रावशं तथा

وهناك، لما أقبل الليل، اضطجع المسافرون وقد أنهكهم التعب من كل جانب، فاستقرّ كلٌّ في موضعه ووقعوا تحت سلطان النوم.

Verse 12

ततः प्रत्यूषमासाद्य समुत्थाय च सत्वरम् । प्रस्थिता उत्तरां काष्ठां मुक्त्वैकं शूद्रसेवकम्

ثم لما أقبل الفجر نهضوا مسرعين، وساروا نحو الشمال، تاركين وراءهم خادمًا واحدًا من الشودرَة.

Verse 13

स वै मार्गपरिश्रांतो गत्वा निद्रावशं भृशम् । न जजागार जातेऽपि प्रयाणे बहुशब्दिते

وقد أضناه السير في الطريق، فغلبه النوم غلبةً شديدة، فلم يستيقظ حتى حين بدأ الرحيل وسط ضجيجٍ كثير.

Verse 14

न च तैः स स्मृतः सार्थैर्यैः समं प्रस्थितो गृहात् । न च केनापि संदृष्टः स तु रोधसि संस्थितः

وأولئك رجال القافلة الذين خرج معهم من بيته لم يذكروه؛ ولم يره أحدٌ كذلك—بل بقي هناك قائمًا على ضفة النهر/سَدِّه.

Verse 15

एवं गते ततः सार्थे प्रोद्गते सूर्यमंडले । तीव्रतापपरिस्पृष्टो जजागार ततः परम्

فلما مضت القافلة على ذلك وارتفع قرص الشمس، وقد لامسته حرارةٌ شديدة فأحرقته، استيقظ بعد ذلك.

Verse 18

एवं तस्य तृषार्तस्य पतितस्य धरातले । धृतप्राणस्य कृच्छ्रेण संयातोऽस्ताचलं रविः

وهكذا كان ذلك الرجل، معذَّبًا بالعطش، مطروحًا على الأرض، لا يمسك بالحياة إلا بمشقة عظيمة؛ وأخيرًا غابت الشمس وراء جبل المغرب.

Verse 19

ततः किंचित्ससंज्ञोऽभून्मंदीभूते दिवाकरे । चिन्तयामास चित्तेन क्वाहं गच्छामि सांप्रतम्

ثم لما خفَّت الشمس ووهنت، عاد إليه شيءٌ من الوعي، وتفكّر في قلبه: «إلى أين أمضي الآن؟»

Verse 20

न लक्ष्यते क्वचिन्मार्गो दृश्यते न च मानुषम् । नात्र तोयं न च च्छाया नूनं मे मृत्यु रागतः

لا يُرى طريقٌ في أي موضع، ولا يُرى إنسانٌ كذلك. لا ماء هنا ولا ظلّ—لا ريب أن الموت قد أقبل عليّ.

Verse 21

एवं चिन्ताप्रपन्नस्य तस्य शूद्रस्य निर्जने । मरौ तस्मिन्समायाता शर्वरी तदनन्तरम्

وبينما كان ذلك الشودرَا غارقًا في خواطر القلق، مقيمًا وحيدًا في تلك الفلاة المقفرة، أقبل عليه الليل من فوره بعد ذلك.

Verse 22

अथ क्षणेन शुश्राव स गीतं मधुरध्वनि । पठतां नन्दिवृद्धानां तथा शब्दं मनोहरम्

ثم في لحظة سمع غناءً ذا نغمة عذبة، وسمع أيضًا صوتًا آسرًا كأن ننديفْرِدْدها يتلون التلاوة.

Verse 23

अथापश्यत्क्षणेनैव प्रेतसंघैः सभावृतम् । प्रेतमेकं च सर्वेषामाधिपत्ये व्यव स्थितम्

ثم في الحال رأى مجلسًا قد أحاطت به جموعٌ من البرِيتا، ورأى بريتا واحدًا قد استقرّ له السلطان على الجميع.

Verse 24

ततस्ते पार्श्वगाः प्रेता एके नृत्यं प्रचक्रिरे । तत्पुरो गीतमन्ये तु स्तुतिं चैव तथा परे

ثم إن البرِيتا المرافقين عن جانبيه: فمنهم من شرع يرقص، ومنهم من أنشد أمامه، ومنهم من قدّم تسابيحَ ومدائح.

Verse 25

अथासौ प्राह तं शूद्रमतिथे कुरु भोजनम् । स्वेच्छया पिब तोयं च श्रेयो येन भवेन्मम

ثم قال لذلك الشودرَا: «يا أيها الضيف، أعدّ الطعام، واشرب الماء على هواك—فبذلك يثبت لي الخير والرفاه».

Verse 26

ततः स भोजनं चक्रे क्षुधार्तश्च पपौ जलम् । भयं त्यक्त्वा सुविश्रब्धः प्रेतराजस्य शासनात्

ثم أعدَّ الطعام، ولشدّة الجوع شرب الماء. وطرح الخوف، فصار مطمئنًّا واثقًا، امتثالًا لأمر ملكِ البريتات.

Verse 27

ततः प्रेताश्च ते सर्वे प्रेतत्वेन समन्विताः । यथाज्येष्ठं यथान्यायं प्रचक्रुर्भोजनक्रियाम्

ثم إنّ أولئك البريتات جميعًا، وقد اتّصفوا بطبيعتهم البريتية، أقاموا شعائر الأكل، كلٌّ بحسب الأقدمية وبحسب القاعدة القويمة.

Verse 28

एवं तेषां समस्तानां विलासैः पार्थिवोचितैः । अतिक्रान्ता निशा सर्वा क्रीडतां द्विजसत्तमाः

وهكذا، إذ كانوا جميعًا يتمتّعون بملذّات ولهوٍ يليق بالملوك، انقضت الليلة كلّها وهم يمرحون، يا خيرَ البراهمة.

Verse 29

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । यावत्पश्यति शूद्रः स तावत्तत्र न किञ्चन

ثم عند الفجر الصافي النقيّ، وقد ارتفع قرصُ الشمس، ظلّ ذلك الشودرَ ينظر، فلم يرَ هناك شيئًا البتّة.

Verse 30

ततश्च चिन्तयामास किमेतत्स्वप्नदर्शनम् । चित्तभ्रमोऽथवाऽस्माकमिन्द्रजालमथापि वा

ثم أخذ يتفكّر: «أهذه رؤيا في حلم؟ أم هو اضطرابٌ في أذهاننا؟ أم لعلّه ضربٌ من سحرٍ وخداعٍ ووهم؟»

Verse 32

एवं चिन्तयमानस्य भास्करो गगनांगणम् । समारुरोह तापेन तापयन्धरणीतलम्

وبينما كان يتفكّر على هذا النحو، ارتقى الشمسُ إلى ساحة السماء، وأخذ بحرّه يلهب وجهَ الأرض.

Verse 33

ततः कंचित्समाश्रित्य स्वल्पच्छायं महीरुहम् । प्राप्तवान्दिवसस्यांतं क्षुत्पिपासाप्रपीडितः

ثم احتمى إلى شجرةٍ لا تمنح إلا ظلاً يسيراً، فصبر إلى آخر النهار وهو مُعذَّب بالجوع والعطش.

Verse 34

ततो निशामुखे प्राप्ते भूयोऽपि प्रेतराजकम् । प्रेतैस्तैश्चसमोपेतं तथारूपं व्यलोकयत्

ثم لما أقبل وجهُ الليل، أبصر مرةً أخرى ملكَ البريتات، ومعه أولئك البريتات أنفسهم، ظاهرين بالهيئة ذاتها كما من قبل.

Verse 35

तथैव भोजनं चक्रे तस्यातिथ्यसमुद्भवम् । भयेन रहितः शूद्रो हर्षेण महतान्वितः

وعلى النحو نفسه أكل الطعام الذي نشأ من تلك الضيافة؛ وكان الشودرَا، وقد زال عنه الخوف، ممتلئاً بفرحٍ عظيم.

Verse 36

एवं तस्य निशावक्त्रे नित्यमेव स भूपतिः । आतिथ्यं प्रकरोत्येव समागत्य तथैव च

وهكذا، عند مجيء الليل، كان ذلك الملكُ يجيء على الدوام ويؤدي الضيافة على النحو نفسه.

Verse 37

ततोऽन्यदिवसे प्राप्ते तेन शूद्रेण भूपतिः । पृष्टः किमेतदाश्चर्यं दृश्यते रजनीमुखे

ثم لما أتى يومٌ آخر سأل ذلك الشودرَ الملكَ: «ما هذه الأعجوبة التي تُرى عند مطلع الليل؟»

Verse 38

विभवस्ते महाभाग प्रणश्यति निशाक्षये । एतत्कीर्तय मे गुह्यं न चेत्प्रेतप संस्थितम् । अत्र कौतूहलं जातं दृष्ट्वेदं सुविचेष्टितम्

«يا ذا الحظ السعيد، إن بهاءك يضمحلّ عند انقضاء الليل. فأخبرني بهذا السرّ، وإلا ظننتك حقًّا ثابتًا ربًّا للـبريتات. لقد تولّد في نفسي فضول شديد حين رأيت هذه الأعجوبة المحكمة.»

Verse 39

प्रेत उवाच । अस्ति पुण्यं महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । गंगा च यमुना चैव स्थिते तत्र च संगमे

قال البريتا: «يوجد حقلٌ مقدّس عظيم بالغ البركة يُدعى هاطكيشڤرا. وهناك عند ملتقى النهرين تحضر الغانغا واليامونا.»

Verse 40

ताभ्यामतिसमीपस्थं शिवस्यायतनं शुभम् । महाव्रतधरस्तत्र तपस्यति सुनैष्ठिकः

«وبالقرب الشديد من النهرين يقوم مزارٌ مبارك لِشِيفا. هناك ناسكٌ ثابت، حاملٌ للعهد العظيم (المهاڤراتا)، يمارس التقشّف والرياضة.»

Verse 41

स सदा रात्रिशौचार्थं कपालं जलपूरितम् । मदीयं शयने चक्रे तत्र कृत्वा निजां क्रियाम्

«وكان دائمًا، لأجل تطهّره الليلي، يملأ كَپالا—وعاء الجمجمة—بالماء. وبعد أن يُتمّ شعيرته هناك، يضعه إلى جانب موضع رُقادي.»

Verse 42

तत्प्रभावान्ममेयं हि विभूतिर्जायते निशि । दिवा रिक्ते कृते याति भूय एव महामते

بقوة ذلك الالتزام، يظهر رمادي هذا في الليل. وعندما يفرغ في النهار، يختفي، ليعود ويظهر مرة أخرى، أيها الحكيم.

Verse 43

तस्मात्कुरु प्रसादं मे तत्र गत्वा कपालकम् । चूर्णं कृत्वा मदीयं तत्तस्मिंस्तोये विनिक्षिप

لذلك، امنحني معروفاً: اذهب إلى هناك، وخذ جمجمتي، واطحنها حتى تصبح مسحوقاً، وألقها في ذلك الماء.

Verse 44

येन मे जायते मोक्षः प्रेतभावात्सुदारुणात्

حتى يتحقق لي الخلاص من هذه الحالة المروعة للغاية، حالة البريتا (الشبح الهائم).

Verse 45

तथा तत्रास्ति पूर्वस्यां दिशि तत्तीर्थमुत्तमम् । गयाशिर इति ख्यातं प्रेतत्वान्मुक्तिदा यकम्

علاوة على ذلك، إلى الشرق من ذلك المكان يوجد 'تيرثا' (مزار مقدس) ممتاز، يُعرف باسم 'جاياسيرا'، يمنح الخلاص من حالة الشبح.

Verse 46

तत्र गत्वा कुरु श्राद्धं सर्वेषां त्वं महामते । दृश्यते तव पार्श्वस्था भद्र संपुटिका शुभाम्

بعد الذهاب إلى هناك، أيها الحكيم، قم بأداء طقوس 'الشرادها' لجميع (الراحلين). وانظر، بجانبك، أيها النبيل، يوجد صندوق ميمون.

Verse 47

अस्यां नामानि सर्वेषां यथाज्येष्ठं समालिख । ततः श्राद्धं कुरुष्वाशु दयां कृत्वा गरीयसीम्

في ذلك الموضع، اكتب أسماء جميع الراحلين بحسب ترتيب الأكبر فالأصغر. ثم أقم سريعًا شعيرة الشرادها (śrāddha) مُظهِرًا أسمى الرحمة والشفقة.

Verse 48

वयं त्वां तत्र नेष्यामः सुखोपायेन भद्रक । निधिं च दर्शयिष्यामः श्राद्धार्थं सुमहत्तरम्

يا أيها الرجل الصالح، سنقودك إلى هناك بوسيلة يسيرة؛ وسنريك كنزًا عظيمًا جدًّا مُعَدًّا لأجل الشرادها (śrāddha).

Verse 49

तथेति समनुज्ञाते तेन शूद्रेण सत्वरम् । निन्युस्तं स्कन्धमारोप्य शूद्रं क्षेत्रे यथोदितम्

فلما أذن الشودرَة (Śūdra)، أسرعوا فحملوه على أكتافهم وأدخلوه إلى الحقل المقدّس (kṣetra) كما أُمروا تمامًا.

Verse 50

दर्शयामासुरेवास्य निधानं भूरिवित्तजम् । तदादाय गतस्तत्र यत्रासौ नैष्ठिकः स्थितः

ثم أروه كنزه المدفون، مالًا وفيرًا. فأخذه ومضى إلى الموضع الذي كان يقيم فيه ذلك الزاهد الثابت على نذره (naiṣṭhika).

Verse 51

ततः प्रणम्य तं भक्त्या कथ यामास विस्तरात् । तस्य भूतपतेः सर्वं वृत्तांतं विनयान्वितः

ثم انحنى له ساجدًا بخشوعٍ وتعبّد، وبكل تواضعٍ روى بالتفصيل الخبر كلَّه المتعلّق بربّ الكائنات (bhūtapati).

Verse 52

ततो लब्ध्वा कपालं तच्चूर्णयित्वा समाहितः । गंगायमुनयोर्मध्ये प्रचिक्षेप मुदान्वितः

ثم لما حصل على الكَبَالَا (وعاء الجمجمة) وسحقه حتى صار مسحوقًا بقلبٍ حاضرٍ، ألقاه فرِحًا في المياه الواقعة بين الغانغا واليامونا.

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्रेतो दिव्यरूपवपुर्धरः । विमानस्थोऽब्रवीद्वाक्यं शूद्रं तं हर्षसंयुतः

وفي تلك اللحظة، كان ذلك البريتا قد اتخذ جسدًا إلهيًّا مشرقًا، وجالسًا على فيمانا (مركبة سماوية) خاطب ذلك الشودرَ بكلامٍ مفعمٍ بالفرح.

Verse 54

प्रसादात्तव मुक्तोऽहं प्रेतत्वाद्दारुणादितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

«بفضل نعمتك تحرّرتُ من حال البريتا الرهيب. فلتكن لك البركة واليُمن؛ والآن أمضي إلى دار الآلهة في السماء.»

Verse 55

एतेषामेव सर्वेषामिदानीं श्राद्धमाचर । गत्वा गयाशिरः पुण्यं येन मुक्तिः प्रजायते

«والآن أقم شعيرة الشرادها (śrāddha) لهؤلاء جميعًا. ثم اذهب إلى غاياشيراس (Gayāśiras) المقدّسة، فبها تُنال الموكشا، أي التحرّر.»

Verse 56

ततः स विस्मयाविष्टस्तेषामेव पृथक्पृथक् । श्राद्धं चक्रे च भूतानां नित्यमेव समाहितः

ثم امتلأ دهشةً، فأقام شعيرة الشرادها (śrāddha) لتلك الأرواح الراحلة واحدًا واحدًا على حدة، وهو دائمًا ثابت القلب حاضر الذهن في الطقس.

Verse 57

तेऽपि सर्वे गताः स्वर्गं प्रेतास्तस्य प्रभावतः । ददुश्च दर्शनं तस्य स्वप्रे हर्षसमन्विताः

وأولئك البريتات أيضًا—جميعهم—مضَوا إلى السماء بقوة فعله؛ وممتلئين فرحًا منحوه في المنام رؤيةَ ذواتهم.

Verse 58

ततः शूद्रः स विज्ञाय तत्क्षेत्रं पुण्यवर्ध नम् । न जगाम गृहं भूयस्तत्रैव तपसि स्थितः

ثم إن ذلك الشودرَ، إذ أدرك أن ذلك الحقل المقدّس يزيد البرّ، لم يعد إلى بيته بعد ذلك؛ بل أقام هناك نفسه، ثابتًا في الزهد والتقشّف.

Verse 59

गंगायमुनयोः पार्श्वे शूद्रकेश्वरसंज्ञितम् । लिगं संस्थापितं तेन सर्वपातकनाशनम्

وعلى الضفة إلى جانب الغانغا واليامونا أقام لِنْغًا يُدعى «شودراكيشڤرا»—وهو رمز شيفا الذي يُبيد جميع الآثام بلا استثناء.

Verse 60

यस्तयोर्विधिवत्स्नानं कृत्वा पूजयते नरः । शूद्रकेश्वरसंज्ञं च लिंगं श्रद्धासमन्वितः

من اغتسل هناك اغتسالًا على الوجه الشرعي في تلك المياه المقدّسة، ثم عبدَ بإيمان اللِنْغَ المسمّى «شودراكيشڤرا»—

Verse 61

स सर्वैः पातकैर्मुक्तः प्रयाति शिव मंदिरम् । स्तूयमानश्च गंधर्वैर्विमानवरमाश्रितः

—تحرّر من جميع الآثام ويمضي إلى مقام شيفا؛ وتُنشده الغندرفات بالمدح، فيركب مركبة سماوية بهيّة.

Verse 62

यस्तत्र त्यजति प्राणान्कृत्वा प्रायोपवेशनम् । न च भूयोऽत्र संसारे स जन्माप्नोति ।मानवः

مَن يَتركُ الحياةَ هناك مُتَّخِذًا «برَايوبَفِيشَنَ» (الصومَ حتى الموت)، فلا يعودُ يُولَدُ ثانيةً في هذا العالمِ السَّمساريّ (دورةِ التناسخ).

Verse 63

गंडूषमपि तोयस्य यस्तस्य निवसन्पिबेत् । सोऽपि संमुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

حتى مَن يُقيمُ هناك ويشربُ من ذلك الماءِ غَرْفَةً واحدةً يُعتَقُ من الخطيئة—بل ومن ثِقْلِ الكَرْمَةِ الملازمِ من الميلادِ إلى الموت.

Verse 64

यस्तत्र ब्राह्मणेंद्राणां संप्रयच्छति भोजनम् । पितरस्तस्य तृप्यंति यावत्कल्पशतत्रयम्

مَن يُقدِّمُ هناك الطعامَ للبراهمةِ الأجلّاء، فإن أسلافَه (الپِتْرِ) يَرتَوُونَ ويَرضَونَ مدةَ ثلاثمئةِ كَلْبَة.

Verse 65

त्रुटिमात्रं च यो दद्यात्तत्र स्वर्णं समाहितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

ومن يُعطي هناك، بقلبٍ مُركَّز، مقدارًا يسيرًا جدًّا من الذهب، ينال الثمرةَ الكاملةَ لقرابينِ الرَّاجَسُويَةِ والأَشْوَمِيدْهَا.

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्तीर्थवरमाश्रयेत् । य इच्छेच्छाश्वतं स्वर्गं सदैव मनुजो द्विजाः

فلذلك، وبكلِّ اجتهاد، ينبغي للمرء أن يلوذَ بذلك التيرثا الفاضل؛ فمَن يبتغي سماءً خالدةً وهو في هيئةِ الإنسان—يا معشرَ البراهمة.

Verse 67

अत्र गाथा पुरा गीता गौतमेन महर्षिणा । गंगायमुनयोस्तं च प्रभावं वीक्ष्य विस्मयात्

هنا، في سالف الزمان، أنشدَ المَهارِشي غوتَما غاثا، وقد أذهله ما شهد من القدرة العجيبة لنهرَي الغانغا واليامونا.

Verse 68

गंगायमुनयोः संगे नरः स्नात्वा समाहितः । शूद्रेश्वरं समालोक्य सद्यः स्वर्गमवाप्नुयात्

عند ملتقى الغانغا واليامونا، من اغتسل بقلبٍ مجموعٍ وتأمّل شُودريشڤرا (Śūdreśvara) نالَ السماءَ في الحال.

Verse 69

एतद्वः सर्वमाख्यातं गंगायमुनयोर्मया । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

هكذا قد رويتُ لكم كلَّه، يا خيرةَ البراهمة، عظمةَ الغانغا واليامونا؛ مجدًا مقدّسًا يمحو كلَّ خطيئة.