Adhyaya 174

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि वो वच्मि लिंगं यत्तत्र संस्थितम् । स्थापितं पिप्पलादेन कंसारेश्वरमित्यहो

قال سوتا: سأخبركم أيضًا عن لِنْغا أخرى قائمة هناك، قد أقامها پِپْپَلاَدَ، وتُعرَف حقًّا باسم «كَمْسارِيشْوَرَا».

Verse 3

यस्मिन्दृष्टे तु लोकानां पापं याति दिनोद्भवम् । नते षाण्मासिकं चैव पूजिते वर्षसंभवम् । ऋषय ऊचुः । पिप्पलादेन यल्लिंगं स्थापितं सूतनन्दन । कंसारेश्वरमित्युक्तं कस्मात्तच्च ब्रवीहि नः

بمجرد رؤيته تزول خطايا الناس التي تنشأ كل يوم؛ وبالانحناء له تُمحى خطايا ستة أشهر؛ وبعبادته تُبدَّد خطايا سنة كاملة. وقال الحكماء: يا ابن سوتا، لِمَ سُمِّي اللِنْغا الذي أقامه پِپْپَلاَدَ «كَمْسارِيشْوَرَا»؟ فبيّن لنا ذلك.

Verse 4

क एष पिप्पलादस्तु कस्य पुत्रो वदस्व नः । किमर्थं स्थापितं लिंगं क्षेत्रे तत्र महात्मना

من هو هذا پِپْپَلاَدَ حقًّا، وابنُ مَن هو؟ أخبرنا. ولأيّ غاية أقام ذلك العظيم النفس اللِنْغا هناك في ذلك الحقل المقدّس؟

Verse 5

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवम्

قال سوتا: عظيم هو عبء الأسئلة هذا الذي طرحتموه. ومع ذلك، سأرويه لكم بعد أن أنحني أولاً للرب ذاتي الوجود (سفايامبهو).

Verse 6

याज्ञवल्क्यस्यभगिनी कंसारीति च विश्रुता । कुमारब्रह्मचर्येण तप स्तेपे सुदारुणम्

أخت ياجنافالكيا، المشهورة باسم كامساري، قامت بتقشفات شديدة للغاية، محافظة على العزوبة (براهاماتشاريا) منذ صباها.

Verse 7

याज्ञवल्क्याश्रमे पुण्ये बांधवेन समन्विता । कस्यचित्त्वथ कालस्य याज्ञवल्क्यस्य भो द्विजाः

يا أيها المولودون مرتين، بعد مرور بعض الوقت، وفي صومعة ياجنافالكيا المقدسة، جاءت امرأة معينة - برفقة قريب لها - إلى ياجنافالكيا.

Verse 8

चस्कन्द रेतः स्वप्नांते दृष्ट्वा कांचिद्वराप्सराम् । तारुण्यभावसंस्थस्य तपोयुक्तस्य सद्द्विजाः

يا أيها المولودون مرتين النبلاء، عندما رأى حورية سماوية (أبسارا) رائعة في نهاية حلم، انبعث المني من ذلك الناسك - الذي كان في ريعان الشباب ولكنه مكرس للتقشف.

Verse 9

रेतसा तस्य महता परिधानं परिप्लुतम् । तच्च तेन परित्यक्तं प्रभाते समुपस्थिते

أصبح ثوبه مبللاً تماماً بذلك المني الغزير؛ وعندما حل الصباح، تخلى عن ذلك القماش.

Verse 10

कंसारिकाऽथ जग्राह स्नानार्थं वसनं च तत् । अमोघरेतसा क्लिन्नमजानन्ती द्विजोत्तमाः

ثم أخذت كَمْسَارِيكَا ذلك الثوب نفسه للاستحمام، يا خيرَ المولودين مرتين، وهي لا تعلم أنه قد ابتلَّ ببذرةٍ لا تُخْطِئُ أثرَها.

Verse 11

कुर्वन्त्या यजनं तस्या जलं वीर्यसमन्वितम् । प्रविष्टं भगमध्ये तु ऋतुकाल उपस्थिते

وبينما كانت تؤدي شعيرتها، دخل الماء المشحون بالبذرة إلى رحمها، وكان ذلك حين حضر وقتُ خصوبتها.

Verse 12

ततो गर्भः समभवत्तस्यास्तूदरमध्यगः । वृद्धिं चाप्यगमन्नित्यं शुक्लपक्षे यथोडुराट्

ثم نشأ في بطنها حملٌ مستقرٌّ في وسط جوفها، وكان ينمو يوماً بعد يوم، كالقمر يزداد في النصف المضيء من الشهر.

Verse 13

साऽपि तं गर्भमादाय स्वोदरस्थं तपस्विनी । दुःखेन महता युक्ता लज्जयाऽथ तदाऽवृता

وتلك المرأة الزاهدة حملت الجنين في رحمها، مثقلةً بحزنٍ عظيم، ثم غشّاها الخجل وسترها.

Verse 14

चिन्तयामास सुचिरं विस्मयेन समन्विता । गोपायन्ती तदाऽत्मानं दर्शनं याति नो नृणाम्

ومكثت زمناً طويلاً تتفكّر وقد ملأها العجب؛ تحرس نفسها، فلم تخرج حينئذٍ إلى مرأى الناس.

Verse 15

व्रतचर्यामिषं कृत्वा सदा रहसि संस्थिता । संप्राप्ते दशमे मासि निशीथे समुपस्थिते । तस्याः कुमारको जातो वालार्कसदृशद्युतिः

إذ كانت تلتزم بآداب نذرها وتلازم الخفاء دائمًا، فلما أقبل الشهر العاشر وحلّ انتصاف الليل، ولدت غلامًا كان لمعانه كالشمس عند الشروق.

Verse 16

अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च

ثم حملت الطفل ولفّته بثوبٍ رقيق، ومضت إلى غابةٍ مهجورة لا يطرقها الناس؛ بائسةً، وعيناها ممتلئتان بالدموع، تبكي وتكتم الأمر في الخفاء.

Verse 17

ततो गत्वा च साऽश्वत्थं विजने सुमहत्तरम् । तस्याधस्ताद्विमुच्याथ वाक्यमेतदुवाच ह

ثم مضت إلى شجرة أشفَتّهى العظيمة القائمة في موضعٍ موحش. فلما وضعت (الطفل) تحتها قالت هذه الكلمات.

Verse 18

अश्वत्थ विष्णुरूपोऽसि त्वं देवेषु प्रतिष्ठितः । तस्माद्रक्षस्व मे पुत्रं सर्वतस्त्वं वनस्पते

يا أشفَتّهى، إنك على صورة فيشنو، ثابتٌ بين الآلهة. فلهذا، يا سيّد الأشجار، احفظ ابني من كل جهة.

Verse 19

एष ते शरणं प्राप्तो मम पुत्रस्तु बालकः । पापाया निर्दयायाश्च तस्माद्रक्षां समाचर

هذا الصغير—ابني—قد أتى إليك طالبًا الملجأ. فامضِ في حمايته من شرّ الآثم القاسي الذي لا رحمة له.

Verse 20

एवमुक्त्वा रुदित्वा च सुचिरं सा तपस्विनी । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्वाष्पव्याकुललोचना

فلما قالت ذلك وبكت زمناً طويلاً، رجعت تلك المتنسِّكة بعدئذٍ إلى أشرمها، وعيناها مضطربتان من غزارة الدموع.

Verse 21

यावद्रोदिति सा माता तस्याधस्ताद्वनस्पतेः । तावदाकाशजा वाणी संजाता मेघनिःस्वना

وبينما كانت تلك الأم تبكي تحت الشجرة المهيبة، انبعث صوتٌ من السماء، مدوّياً كدويّ السحاب.

Verse 22

मा त्वं शोकं कुरुष्वास्य बालकस्य कृते शुभे । एष शापादुतथ्यस्य ज्येष्ठभ्रातुर्बृहस्पतिः । अवतीर्णो धरापृष्ठे योग्यतां समवाप्स्यति

يا ذاتَ اليُمن، لا تحزني لأجل هذا الطفل. إنّه بْرِهَسْپَتِي (Bṛhaspati)، الأخ الأكبر لأوتَثْيَا (Utathya)؛ وبسبب لعنةٍ هبط إلى ظهر الأرض، وهنا سينال ما قُدِّر له من الأهلية والسموّ.

Verse 23

एष चाथर्वणं वेदं शतकल्पं सुविस्तरम् । शतभेदं च नवधा पंचकल्पं करिष्यति

وسيقوم أيضاً بتقعيد الأتهرفاڤيدا (Atharva-Veda) وتوسيعه توسعاً عظيماً إلى مئة كَلْپَة، ويقسّمه إلى مئة فرع، ويرتّبه في تصنيفاتٍ ذات تسعة أقسام وخمسة أقسام.

Verse 24

पिप्पलस्य तरोरेष रसं संभक्षयिष्यति । पिप्पलाद इति ख्यातस्ततो लोके भविष्यति

وسيتغذّى على عصارة/جوهر شجرة البيپّلا (pippala)، ولذلك سيشتهر في العالم باسم «پِپّالادا» (Pippalāda).

Verse 25

या त्वं विस्मयमापन्ना पुरुषेण विना शिशुः । संजातोऽयं मम प्रांशुस्ततस्तत्कारणं शृणु

بما أنكِ في حيرة من أمركِ لولادة هذا الطفل دون رجل، فاستمعي إلى سبب ذلك.

Verse 26

स्नानवस्त्रं च ते भ्रातू रेतसा यत्परिप्लुतम् । तत्त्वया ऋतुकाले तु परिधानं कृतं शुभे

إن ثوب الاستحمام الخاص بأخيك، المبلل بمنيّه، قد ارتديتِه أنتِ في وقت خصوبتك، أيتها المباركة.

Verse 27

स्नानकाले तु तोयानि रेतोदकमथास्पृशन् । अमोघरेतसा तेन पुत्रोऽयं तव संस्थितः

في وقت الاستحمام، لامست المياه السائل المنوي؛ وبتلك القدرة التي لا تخيب، تكوّن ابنك هذا.

Verse 28

एवं ज्ञात्वा महाभागे यद्युक्तं तत्समाचर

إذ علمتِ هذا، أيتها السيدة عظيمة الحظ، فافعلي ما هو مناسب ولائق.

Verse 29

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवलोकस्यवज्रपातोपमं वचः । हाहाकारपरा भूत्वा निपपात धरातले

قال سوتا: عند سماع تلك الكلمات، التي كانت كصاعقة تضرب عالم الآلهة، غلبتها الحسرة وسقطت على الأرض.

Verse 30

छिन्नवृक्षलता यद्वत्पतिता सा तपस्विनी

سقطت تلك المرأة الزاهدة، كأنها كرمةٌ قُطِعت من شجرةٍ فهوت.

Verse 31

चिरायन्त्यां तु तस्यां स याज्ञवल्क्यो महामुनिः । शून्यं तमाश्रमं दृष्ट्वा पप्रच्छान्यान्मुनीश्वरान्

ولما طال تأخرها، رأى الحكيم العظيم ياجْنَفَلْكْيَةُ الأشرم خالياً، فسأل سائرَ المونيات السادة.

Verse 32

क्व च मे भगिनी याता कंसारी सुतपस्विनी । तया विनाऽद्य मे सर्वं शून्यमाश्रममंडलम्

«أين ذهبت أختي—كَمْسَارِي، الزاهدة النبيلة؟ من دونها يبدو لي اليوم كلُّ حرم الأشرم خالياً.»

Verse 33

आचख्यौ तापसः कश्चिद्भगिनी ते यवीयसी । निश्चेष्टा पतिता भूमावश्वत्थस्य समीपतः

وأخبر ناسكٌ قائلاً: «أختك الصغرى سقطت على الأرض بلا حراك، قرب شجرة الأشفَتّه.»

Verse 34

मया दृष्टा मुनिश्रेष्ठ तां त्वं भावय मा चिरम् । अथासौ त्वरया युक्तः संभ्रांतस्तु प्रधावितः

«لقد رأيتها، يا أفضل الحكماء؛ فابادر إليها ولا تُمهِل.» ثم اندفع مسرعاً، وقد استبدّ به الفزع والعَجَلة، فهرول سريعاً.

Verse 35

यत्र सा कथिता तेन तापसेन तपस्विनी । वीक्षते यावत्तत्रस्था श्वसमाना व्यवस्थिता

في الموضع الذي قال فيه ذلك الناسك إنها هناك، لبثت الناسكة في مكانها—وكان يُرى أنها ما تزال تتنفس وهي مطروحة ساكنة.

Verse 36

अथ तोयेन शीतेन सेचयित्वा मुहुर्मुहुः । दत्त्वा भूयोऽपि वातं च यावच्चक्रे सचेतनाम् । तावत्कात्यायनी प्राप्ता मैत्रेयी च ससंभ्रमम्

ثم أخذ يرشّها مرارًا بماء بارد، ويهوّي عليها من جديد، حتى أعادها إلى الوعي. وفي تلك اللحظة قدمت كاتْيَايَنِي، وجاءت مَيْتْرَيِي أيضًا في اضطراب شديد.

Verse 37

किमिदं किमिदं जातं ननांदर्वद मा चिरम्

«ما هذا، ما الذي حدث؟ أخبرني سريعًا ولا تتأخر.»

Verse 38

किं वा भूतगृहीताऽसि माहेंद्रेण ज्वरेण वा

«أم ماذا—أأمسك بك روحٌ خبيثة، أم أصابك حُمّى ماهِندرا؟»

Verse 39

अथ सा चेतनां लब्ध्वा याज्ञ वल्क्यं पुरः स्थितम् । भार्यया सहितं दृष्ट्वा व्रीडयाऽसून्मुमोच ह

ثم إنها استعادت وعيها، فرأت ياجْنَفَلْكْيَا قائمًا أمامها ومعه زوجته؛ فغلبها الخجل ففارقت أنفاسها الحيوية.

Verse 40

अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्

فلما رأوها قد ماتت بكى ذوو الميلادين طويلاً. ثم إن ياجنَفَلكيا، ومعه زوجته، وقلبه مثقل بالحزن، أجرى شعائر الجنازة بأن سلّمها إلى النار؛ وبعد أن قدّم سكبَ الماء قربانًا، رجع إلى أشرمه.

Verse 41

सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः

ونما ذلك الغلام أيضًا، متغذّيًا بتذوّق ثمار البيبّلا. وتحت تلك شجرة الأشفَتّه كان يزداد قامةً رويدًا رويدًا، شيئًا فشيئًا.

Verse 42

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण चागतः

وبعد حينٍ من الزمان أقبل نارَدَة، خيرُ الحكماء، من ذلك الطريق، إذ كان في مسير حجٍّ إلى التيـرثات المقدّسة.

Verse 43

स दृष्ट्वा बालकं तत्र द्वादशार्कसमप्रभम् । एकाकिनं वने शून्ये पिप्पलास्वादतत्परम् । पप्रच्छ विस्मयाविष्ट एकाकी को भवानिह

فرأى هناك غلامًا يلمع كاثني عشر شمسًا، وحيدًا في غابةٍ خالية، منصرفًا إلى تذوّق ثمار البيبّلا. فاستبدّ به العجب وسأله: «من أنت، وأنت هنا وحدك؟»

Verse 44

वने शून्ये महारौद्रे सिंहव्याघ्रसमाकुले । क्व ते माता पिता चैव किमर्थं चेह तिष्ठसि

«في هذه الغابة الخالية، الشديدة الرهبة، المكتظّة بالأسود والنمور—أين أمّك وأبوك؟ ولأيّ سببٍ تمكث هنا؟»

Verse 45

निवससि कथं चैव सर्वं मे विस्तराद्वद

«كيف تقيم هنا؟ أخبرني بكل شيء بالتفصيل.»

Verse 46

पिप्पलाद उवाच । नाहं जानामि पितरं मातरं न च बांधवम् । नापि त्वां कोऽत्र चा यातो मम पार्श्वे तु सांप्रतम्

قال بيبّالادا: «لا أعرف أبي ولا أمي ولا أيَّ قريب. ولا أعرفك أنت أيضًا—من أنتَ الذي أتيتَ الآن إلى جانبي؟»

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । ततस्तं प्रहसन्प्राह ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

قال سوتا: لما سمع كلامه، تأمّل الحكيم الجليل طويلاً. ثم ابتسم، وقد أدرك الأمر ببصرٍ إلهي، وخاطبه قائلاً.

Verse 48

नारद उवाच । मया ज्ञातोऽसि वत्स त्वं याज्ञवल्क्यस्य रेतसा । दैवयोगात्समुत्पन्नो भगिन्या उदरे ह्यृतौ

قال نارادا: «قد عرفتُك يا بُنيّ—لقد وُلدتَ من بذرة ياجْنَفَلْكْيَا. وباقترانٍ إلهي، وفي أوانٍ مقدَّر، نشأتَ في رحمِ أخته.»

Verse 49

उतथ्यशापदोषेण देवाचार्यो बृहस्पतिः । देवकार्यस्य सिद्ध्यर्थं तस्मात्तच्छृणु कारणम्

بسبب العيب الناشئ من لعنة أوتاثْيَا، تعرّض بْرِهَسْبَتِي—معلّم الآلهة—للعائق. فلأجل تمام مقصود الآلهة، فاستمع إلى سبب ذلك.

Verse 51

नवशाखः पंचकल्पस्त्वया कार्यः सुखावहः

يجب عليك القيام بالانضباط المسمى "الفروع التسعة" و"الخمسة كالباس" - سيكون ذلك مصدراً للرفاهية.

Verse 52

तव मात्रा महाभाग रेतसा च परिप्लुतम् । यद्वस्त्रं याज्ञवल्क्यस्य परिधानं कृतं च यत्

أيها المحظوظ، الثوب الذي أخذته أمك كلباس لياجنافالكيا كان مبللاً بمنيّه.

Verse 53

भगिन्या सुतपस्विन्या स्नानार्थं न च काम्यया । तद्रेतो जलमिश्रं तु भगमध्ये विनिर्गतम्

قامت الأخت - ذات الزهد الممتاز - بذلك من أجل الاستحمام، وليس عن رغبة. تلك النطفة، المختلطة بالماء، دخلت بعد ذلك إلى الرحم.

Verse 54

अमोघं तेन संभूतस्त्वमत्र जगतीतले । माता वै मृत्युमापन्ना ज्ञात्वैवं लज्जया तया

وهكذا ولدت - لم يكن قدومك عبثاً - هنا على الأرض. لكن والدتك، عندما أدركت ما حدث، غلبها الخجل ولاقت حتفها.

Verse 55

चमत्कारपुरे तुभ्यं मातुलो जनकस्तथा । संतिष्ठते महाभाग तत्पार्श्वे त्वमितो वज

في تشاماتكارابورا يقيم خالك - جاناكا. أيها المحظوظ، اذهب من هنا وابقى بجانبه.

Verse 56

सांप्रतं व्रतकालस्ते वर्षं चैवाष्टमं स्थितम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

الآن قد حان وقت نذرك المقدّس (فْرَتَه)، وقد اكتملت سنتك الثامنة أيضًا. فلمّا سمع كلامه وقف مطأطئ الوجه، وقد غلبه الخجل.

Verse 57

ततश्चिरेण दीनं स वाक्यमेतदुवाच तम् । किं मया पापमाख्याहि पूर्वदेहांतरे कृतम्

ثم بعد زمن طويل قال له بحزن هذه الكلمات: «أخبرني—أيُّ ذنبٍ ارتكبته أنا في جسدٍ سابق؟»

Verse 58

येनेदं गर्हितं जन्म वियोगो मातृसंभवः । परित्यक्ष्यामि जीवं स्वं दुःखेनानेन सन्मुने

«بأيِّ سببٍ حلّت بي هذه الولادة المذمومة—مولودًا في فراقٍ عن أمي؟ أيها المونيّ القدّيس، سأترك حياتي نفسها، إذ يعذبني هذا الحزن.»

Verse 59

नारद उवाच । न त्वया दुष्कृतं किंचित्पूर्वदेहांतरे कृतम् । परं येन सुसंजातं तवेदं व्यसनं शृणु

قال نارادا: «لم ترتكب أيَّ سوءٍ قطّ في تجسّدٍ سابق. بل استمع إلى السبب الحقّ الذي به نشأت لك هذه النازلة.»

Verse 60

जन्मस्थेन भवाञ्जातः शनिना नाऽत्र संशयः । तेनावस्थामिमां प्राप्तो नान्यदस्ति हि कारणम्

«إنه شاني (زُحَل)، المتموضع عند مولدك، هو الذي أوقعك في هذه الحال—لا ريب في ذلك. وبه وحده بلغتَ هذه الحالة؛ فلا سببَ آخر.»

Verse 61

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कोपसंरक्तलोचनः । ऊर्ध्वमालोकयामास समुद्दिश्य शनैश्चरम्

فلما سمع كلامه احمرّت عيناه من الغضب، فرفع بصره إلى العلوّ—مُثبّتًا نظره على شَنَيْشْچَرَ (زُحَل).

Verse 62

तस्य दृष्टिनिपातेन न्यपतत्स तु तत्क्षणात् । विमानात्स्वाद्रवेः पुत्रो ययातिरिव नाहुषः

وبمجرد سقوط نظرته، هوى شَنِيّ في تلك اللحظة من مركبته السماوية—كَيَياطي ابن ناهوشا حين سقط.

Verse 63

अधोवक्त्रो द्विजश्रेष्ठाः पितुरादेशमाश्रितः । बालभावेऽपि तेनैव दग्धौ पादौ तदा रवेः

«يا خيرَ ذوي المولدَين، كان مطأطِئَ الوجه ممتثلًا لأمر أبيه؛ ومع ذلك، حتى في صباه، وبذلك الفعل عينه، احترقت قدما رَفِيّ (إله الشمس) آنذاك.»

Verse 64

अथ तं नारदः प्राह पतमानमधोमुखम् । बाल्यभावादनेन त्वं पातितोऽसि शनैश्चर

ثم خاطبه نارَدَ وهو يهوي ووجهه إلى أسفل: «يا شَنَيْشْچَرَ، بسبب هذا الفعل الطفولي قد أُسقِطتَ.»

Verse 65

तस्मान्मा वीक्षयस्वैनं भविष्यति प्रकोपभाक् । मा पतस्व तथा भूमौ बलान्मद्वाक्यसंभवात्

«فلذلك لا تنظر إليه؛ فإنه سيُستولى عليه الغضب. ولا تهوِ على الأرض على تلك الحال—فإن قوةً ناشئةً من كلامي تكفّك.»

Verse 66

स्तंभयित्वा तथाप्येवं गगनस्थं शनैश्चरम् । ततः प्रोवाच तं बालं पिप्पलादं मुनीश्वरः

ومع ذلك، بعدما كفَّ شَنَيْشْچَرَ وهو قائمٌ في السماء، خاطبَ الحكيمُ العظيمُ الغلامَ بيبَّلادا.

Verse 67

मा कोपं कुरु बाल त्वमेष सूर्यसुतो ग्रहः । देवानामपि पीडां च कुरुतेऽष्टमराशिगः

«لا تغضبْ يا بُنيّ. إنّه إلهُ الكوكب، ابنُ الشمس. فإذا حلَّ في البرج الثامن أوقع الأذى حتى بالآلهة.»

Verse 68

जन्मस्थस्तु विशेषेण द्वितीयस्तु तथापरः । यद्येष कुपितस्त्वां तु वीक्षयिष्यति कर्हिचित्

أحدُهما قائمٌ على موضع الميلاد على وجهٍ خاص، والآخر كذلك في موضعٍ آخر. فإنْ غضب هذا ووجَّه إليك نظرته يومًا—

Verse 69

करिष्यति न संदेहो भस्मराशिं ममाग्रतः । अनेन वीक्षितौ पादौ जातमात्रेण सूर्यकौ

سيجعلني—لا ريب—كومةً من الرماد أمام عينيك. وبنظرته صارت حتى القدمان كالشمس منذ لحظة الولادة.

Verse 70

आयातस्य तु तुष्टस्य पुत्रदर्शनवाञ्छया । अन्तर्धानीकृते वस्त्रे ज्ञात्वा तं रौद्रचक्षुषम्

فلما أتى مسرورًا شوقًا لرؤية ابنه، وحين أُخفي الثوب وجُعل غير منظور، عرفه بأنه ذو عينين شديدتي البأس.

Verse 71

ततो दग्धावुभौ चापि तिष्ठतश्चर्म वेष्टितौ । दृश्येतेऽद्यापि मूर्त्तौ तौ घटितायां धरातले

ثم احترق كلاهما، وهما واقفان ملفوفين بالجلد. وحتى اليوم تُرى هاتان الهيئتان ثابتتين على سطح الأرض.

Verse 72

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः पप्रच्छ तं मुनिम्

قال سوتا: عند سماع تلك الكلمات من نارادا، سأل الصبي - الذي تملكه خوف عظيم - ذلك الحكيم.

Verse 73

कथं यास्यति मे तुष्टिं वदैष मम सन्मुने । अज्ञानात्पातितो व्योम्नः शक्तिं चास्याविजानता

أخبرني أيها الحكيم النبيل، كيف سيرضى عني؟ بجهل مني أسقطته من السماء، إذ لم أكن أعلم قوته.

Verse 74

नारद उवाच । ग्रहा गावो नरेंद्राश्च ब्राह्मणाश्च विशेषतः । पूजिताः प्रतिपूज्यंते निर्दहंत्यपमानिताः

قال نارادا: الكواكب، والأبقار، والملوك، وبشكل خاص البراهمة: عندما يُكرمون، يردون الإكرام؛ وعندما يُهانون، يحرقون (المسيء).

Verse 75

तस्मात्कुरु स्तुतिं चास्य स्वशक्त्या भास्करेः प्रभो । प्रसादं गच्छते येन कोपं त्यजति पातजम्

لذلك، يا سيدي، قدم ترنيمة مدح لبهاسكارا (الشمس) بكل ما أوتيت من قوة؛ فبذلك ينال الرضا ويتخلى عن الغضب الناجم عن الخطيئة.

Verse 76

ततः कृतांजलिर्भूत्वा स्तुतिं चक्रे स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः संपृच्छ्य तं मुनिम्

ثم إن الغلام ضمَّ كفَّيه في هيئة الأنجَلي، وأنشد ترنيمةَ ثناء؛ وقد امتلأ خوفًا عظيمًا، فعاد يسأل ذلك المُنيَّ المزيد.

Verse 77

पिप्पलादो द्विजश्रेष्ठाः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । नमस्ते क्रोधसंस्थाय पिंगलाय नमोऽस्तु ते

قال بيبّالادا: «يا أفضلَ ذوي الميلادين»، وهو يسجد مرارًا: «السلامُ لك أيها القائمُ في الغضب؛ السلامُ لك أيها ذو اللونِ الأشقر المائل إلى الحمرة».

Verse 78

नमस्ते वसुरूपाय कृष्णाय च नमोऽस्तु ते । नमस्ते रौद्रदेहाय नमस्ते चांतकाय च

السلامُ لك يا من صورتُه صورةُ الفَسُو؛ والسلامُ لك يا كِرِشنا، أيها الداكن. السلامُ لك يا من جسدُه رهيبٌ على هيئةِ رودرا؛ والسلامُ لك أيضًا يا أَنْتَكَ، المُنهي (الموت).

Verse 79

नमस्ते यमसंज्ञाय नमस्ते सौरये विभो । नमस्ते मन्दसंज्ञाय शनैश्चर नमोऽस्तु ते

السلامُ لك يا من يُعرَفُ باسمِ يَما؛ والسلامُ لك يا ابنَ سُوريا الجبّار. السلامُ لك يا من يُدعى مَنْدا؛ يا شَنَيْشْچَرا، السلامُ لك.

Verse 81

शनैश्चर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । वरं वरय भद्रं ते येन यच्छामि सांप्रतम्

قال شَنَيْشْچَرا: «يا بُنيَّ الحبيب، لقد سُرِرتُ بك الآن بهذه الترتيلة. فاختر نعمةً—ولتكن البركةُ لك—لأمنحَك إياها في الحال.»

Verse 82

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति नो पीडा बालानां सूर्यनन्दन । त्वया कार्या महाभाग स्वकीया च कथंचन

قال بيبّالادا: «من اليوم فصاعدًا، يا ابن سُوريا، لا تُوقِع أذًى على الأطفال—لا على أولادي ولا على أولاد غيري—بأي وجهٍ كان، يا عظيم الحظّ.»

Verse 83

यावद्वर्षाष्टमं जातं मम वाक्येन सूर्यज । स्तोत्रेणानेन योऽत्र त्वां स्तूयात्प्रातः समुत्थितः

يا ابن سُوريا، بكلمتي: إلى تمام السنة الثامنة (من العمر)، من كان هنا فنهض صباحًا وسبّحك بهذا النشيد—

Verse 84

तस्य पीडा न कर्तव्या त्वया भास्करनन्दन । तव वारे च संजाते तैलाभ्यंगं करोति यः

—فذاك، يا ابن بهاسكارا، لا تُصِبه بأذى. وإذا جاء يومك (السبت)، فمن دهن جسده بالزيت—

Verse 85

दिनाष्टकं न कर्तव्या तस्य पीडा कथंचन । यस्त्वां लोहमयं कृत्वा तैलमध्ये ह्यधोमुखम्

ففي شأنه لا ينبغي أن تُوقِع به أذًى ثمانية أيام على أي وجه. وكذلك من صنع لك تمثالًا من حديد ووضعه منكّس الوجه في وسط الزيت—

Verse 88

स्वशक्त्या राति नो तस्य पीडा कार्या त्वया विभो । कृष्णां गां यस्तु विप्राय तवोद्देशेन यच्छति

يا ربّ، من أعطى على قدر طاقته فلا تُوقِع به أذًى. ومن قدّم، لأجلك، بقرةً سوداءَ إلى براهمن—

Verse 90

तथा कृष्णतिलैश्चैव कृष्णपुष्पानुलेपनैः । पूजां करोति यस्तुभ्यं धूपं वै गुग्गुलं दहेत् । कृष्णवस्त्रेण संवेष्ट्य त्याज्या तस्य व्यथा त्वया

وكذلك مَن يعبدك بالسمسم الأسود، وبدهنٍ مُعطَّر من زهورٍ سوداء، ويُحرق الغُغّولو بخورًا؛ وهو ملتفٌّ بثوبٍ أسود—فلتدعْ أنتَ ألمه ويُرفَع عنه وجعه.

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्तः शनिस्तेन बाढमित्येव जल्प्य च । नारदं समनुज्ञाप्य जगाम निजसं श्रयम्

قال سوتا: فلما خوطب شَنيٌّ بذلك قال: «ليكن كذلك»، ثم استأذن نارادا وذهب إلى مقامه الخاص.

Verse 92

नारदोऽपि तमादाय वालकं कृपयान्वितः । चमत्कारपुरं गत्वा याज्ञवल्क्याय चार्पयत्

وبدافع الرحمة أخذ نارادا الغلام معه؛ ثم مضى إلى كامَتكارابورا وسلّمه إلى ياجْنَفالكيا أمانةً.

Verse 93

कथयामास वृत्तांतं तस्य संभूति संभवम् । यद्दृष्टं ज्ञानदीपेन तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ثم قصّ عليه تمام الخبر عن منشأ ذلك الطفل وأحواله؛ وكل ما أدركه بمصباح المعرفة الروحية أفصح به له إفصاحًا كاملًا.

Verse 94

एष ते वीर्यसंभूतो बालको भगिनीसुतः । मयाऽश्वत्थतले लब्धः काननेऽश्वत्थसंनिधौ

«هذا الغلام مولودٌ من قوّتك أنت، وهو ابنُ أختك. لقد وجدته تحت شجرة الأشفَتْثا في الغابة، قريبًا من تلك الشجرة بعينها».

Verse 95

व्रतबंध कुरुष्वास्य सांप्रतं चाष्टवार्षिकः । नात्र दोषोस्ति विप्रेंद्र न भगिन्यास्तथा तव । तस्माद्गृहाण पुत्रं स्वं भागिनेयं विशेषतः

«أقِمْ له الآن طقسَ الإدخال في النذر (vrata-bandha)، إذ قد بلغ الثامنة من عمره. لا ذنبَ هنا، يا أفضلَ البراهمة؛ لا من جهتك ولا من جهة أختك. فاقبله إذن ابنًا لك، بل خصوصًا بوصفه ابنَ أختك.»

Verse 96

धारयेत्तेन तैलेन ततः स्नानं समाचरेत् । तस्य पीडा न कर्तव्या देयो लाभो महीभुजः

«ليدهن جسده بذلك الزيت، ثم ليؤدِّ الاغتسال على الوجه اللائق. لا يجوز إيذاؤه أو مضايقته؛ بل يا أيها الملك، امنحه ما يستحقه من نفعٍ ورزقٍ ومعونة.»

Verse 97

अध्यर्द्धाष्टमिकायोगे तावके संस्थिते नरः । तववारे तु संप्राप्ते यस्तिलांल्लोहसंयुतान्

«عندما يقع الاقتران المقدّس المسمّى أدهْيَردّهاشْتَميكا (Adhyarddhāṣṭamikā) في زمن ممارستك، وحين يحلّ يومُك من أيام الأسبوع، فإنّ من يقدّم حبّات السمسم الممزوجة بالحديد…»

Verse 99

अध्यर्द्धाष्टमजा पीडा नाऽस्य कार्या त्वया विभो । शमी समिद्भिर्यो होमं तवोद्देशेन यच्छति

«يا ربّ، لا تُنزِل عليه الأذى الناشئ من أدهْيَردّهاشْتَمي (Adhyarddhāṣṭamī). فإنّ من يقيم الهومة، قربان النار، بحطب الشَّمي (śamī) ويُهديه باسمك…»

Verse 174

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पिप्पलादोत्पत्तिव र्णनंनाम चतुःसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

«وهكذا، في شري سكَندَ مهابورانا، في السamhitā المؤلَّفة من واحدٍ وثمانين ألف بيت، في القسم السادس، ناغارا-خَنْدَ—ضمن مَاهاتمْيَا الحقل المقدّس هاطَكيشْوَرا—يُختَتم الفصل المعنون “وصف نشأة پِپّالادا”، وهو الفصل الرابع والسبعون بعد المئة.»